Inferno, Purgatorio, Paradiso

Too old for back to school

2009-10-21T18:49:00.002+03:00

Σήμερα έπρεπε να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο, για ένα θέμα που καθόλου δεν σχετίζεται με τη δουλειά μου, αλλά που πολύ φοβάμαι θα συσχετιστεί μελλοντικά! Προς το παρόν δεν θα ασχοληθώ με το θέμα, μπορώ να στεναχωρηθώ και αργότερα για αυτό, μιας και ότι είναι να γίνει θα γίνει μιας και είναι της μοίρας μου γραφτό (λέμε τώρα!).
Το θέμα μας είναι ότι η όλη φάση θύμιζε σχολείο, και εγώ καθόλου δεν μπορούσα να συμβάλω στο ρόλο που έπρεπε να υποδυθώ! (της καλής μαθήτριας).

Οπόταν, μπορώ να πω πως θυμόμουν ότι ηλίθιο μου ερχόταν και γελούσα με τη διπλανή μου, έφτιαχνα καραβάκια με τις κόλλες που δόθηκαν για σημειώσεις και σκεφτόμουν συνεχώς ένα τσιγάρο και ένα καφέ ρε παιδιά! Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι παρόλη την όλη προσπάθεια μου να ξεγελάσω τον χρόνο ώστε να κυλήσει πιο ομαλά, τα εγκεφαλικά μου κύτταρα ήταν σε ψηλά ενεργειακά επίπεδα, οπόταν απορρόφησαν σχετικά όλη την ύλη και μπορώ να πω πως κατάλαβα το τι παιζόταν σε εκείνη την αίθουσα!

Τώρα να μου πω μπράβο που παρόλα τα άσχετα που με απασχολούσαν βγήκα σχετική από εκεί μέσα, ή να αγχωθώ με την ομολογουμένως ανώριμη συμπεριφορά μου???? Το μόνο δικαιολογητικό που μπορώ να δώσω στον εαυτό μου είναι ότι ξενέρωσα με το στυλάκι σχολείο in action once again επομένως, υποσυνείδητα το άλλο μου εγώ ενεργοποίησε ένα μηχανισμό άμυνας «Ι don’t wanna go back to school!”! Ερμμμ…… απάντηση δεν έχω αν και το μόνο σίγουρο είναι ότι αύριο έχω το δεύτερο μέρος του σεμιναρίου και μπορώ να βγάλω καλύτερα συμπεράσματα για το τι παίζει τελικά με μένα!!!!!

Η συνέχεια έπεται!

Τα φιλιά μου!

Νυχτερινό παραλήρημα

2009-09-09T21:30:00.000+03:00

Σε κοιτώ ,με κοιτάς και μετά σιωπή.... Με κοιτάς, σε κοιτώ και μετά φωνές... Άραγε τι κρύβει ένα βλέμμα που σιωπά? Χίλιες και μία σκέψεις. Ίσως... Μπορεί όμως κάποιος να πει με πάσα βεβαιότητα πως ένα χαμόγελο κρύβει το ίδιο. Έχω μάθει να χαμογελώ όταν δεν είμαι καλά και έχω μάθει να σιωπώ όταν είμαι καλά. Αυτό δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον δεν ξέρω πότε είμαι χαρούμενη και πότε θέλω να βάλω τα κλάματα. Καταστάσεις που πριν μια ώρα μου φαίνονταν απίστευτα θλιβερές, ξαφνικά μου φαίνονται υποφερτές, ίσως και θετικές. Από την άλλη μπορεί να συμβαίνει και το αντίστροφο. Όμορφες στιγμές να μεταμορφώνονται σε κακούς οιωνούς ή προμηνύματα δυστυχίας. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ξέρω τι θέλω στη ζωή μου και ο μοναδικός μου στόχος θα ήταν να πραγματοποιήσω όλα όσα νιώθω πως μου ταιριάζουν. Έλα όμως που μάλλον αρνιέμαι να μεγαλώσω και προτιμώ να αφήνω την ζωή να κατευθύνει και να κινεί τα νήματα που με ορίζουν. Υποθέτω φταίει το γεγονός πως όσες φορές προγραμματίσω το όποιο αποτέλεσμα, αυτό έρχεται και με διαψεύδει. Μπορεί και να φταίει το ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω το πώς σκέφτονται οι άλλοι. Τελευταία, ομολογώ πως προσπαθώ να αποβάλλω το σύνδρομο «σκέφτομαι όπως οι άλλοι»! Λάθος! Μέγα λάθος. Αυτό που στην πραγματικότητα ισχύει είναι οτι θεωρώ πως οι άλλοι σκέφτονται όπως εγώ. Οπόταν, εγώ θα έκανα αυτό, άρα και ο άλλος το ίδιο! Εννοείται πως αυτό συμβαίνει σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις οπόταν εγώ πλέκομαι σε ένα κυκεώνα εντελώς αντιφατικών σκέψεων που με καθιστούν ένα εντελώς μπερδεμένο άτομο. Οι παρεξηγήσεις κάνουν παρέλαση στο καλάθι των σκέψεων μου και εγώ κάθομαι σαν χαζό να σκέφτομαι τι πήγε λάθος. Το πιο πιθανόν να μην καταλαβαίνει κανείς το τι ακριβώς θέλω να πω, αφού το ίδιο σκέφτομαι και γω! Τι στο καλό γράφω. Όμως νόμιζω καταβάθος ξέρω ακριβώς τι εννοώ και απλώς δεν το λέω ξεκάθαρα για να μην αναγκαστώ να μιλήσω συγκεκριμένα.

Επειδή οι αμπελοφιλοσοφίες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου (ναι καλά τώρα, κάνε την πάπια) ας κάνω το μεγάλο επίλογο! Πιο μικρός δεν θα μπορούσε να ήταν.
Τέλος για απόψε!

P.s. Μάλλον για το σημερινό παραλήρημα φταίει το ότι χρειάζομαι διακοπές και αυτές όχι στην Κύπρο!
Μάκια

Άδειο ποτήρι

2009-02-18T21:52:00.002+02:00

Η απόλυτη ειρωνεία είναι ότι δεν έχω γράψει τίποτα εδώ και μήνες, αν και ομολογώ ότι τους μήνες αυτούς είχα να γράψω πολύ περισσότερα από κάθε άλλη φορά! Υποθέτω ξέχασα πως το να γράφω κάποια πράγματα είναι λυτρωτικό! Ή μήπως βασανιστικό? Λεπτομέρειες!

Βασικά βαριέμαι απίστευτα αυτή τη στιγμή! Κάθομαι στον υπολογιστή και προσπαθώ να απασχολήσω το μυαλό μου, ενώ κατά διαστήματα του υπενθυμίζω πως στις δέκα έχει ταινία με τον Πουαρό και δεν πρέπει να το ξεχάσω! Καταθλιπτικό ε????? ΜΠΑ! Μου δίνω ελαφρυντικό για την κατάντια μου το ότι αύριο ξυπνάω νωρίς όποταν δεν είναι επειδή σήμερα βαριέμαι που ζω αλλά το γεγονός πως είμαι εργαζόμενος λαός! Ναι ναι αυτό φταίει! Βρήκαμε το πρόβλημα! Τη λύση τώρα δεν θέλω να τη βρω διότι αν ισχύει αυτό μόνο η απόλυση με σώζει! Αν τώρα φταίνε τα ψυχολοκοινωνιοοικονιμικα μου ζητήματα βάλτου ρίγανη! Δεν με σώζει τίποτα!

Θα επανέλθω! Το ελπίζω! Το εύχομαι!

Until then.... τα φιλιά μου!

Sex and the city – The movie

2008-07-09T12:50:00.005+03:00

Ανέκαθεν ήμουν φαν της σειράς αν και για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι πότε άρχισα να την βλέπω, μιας και ποτέ δεν είδα τα πρώτα επεισόδια. Εννοείται πως και εγώ μαζί με τον υπόλοιπο πληθυσμό είδα περισσότερες από μια φορά τους περισσότερους κύκλους της σειράς. Ομολογώ πως δεν μπορώ να πω μετά βεβαιότητας ότι ταυτίστηκα με κάποια ηρωίδα, όντας στην πραγματικότητα ένα κράμα και των τεσσάρων γυναικών. Οι θανατηφόρες ατάκες, τα άστοχα σχόλια, οι περίεργοι διάλογοι, το καυστικό χιούμορ, η ισοπέδωση πράξεων και καταστάσεων ήταν μερικά μόνο από τα συστατικά στοιχεία που με καθιέρωσαν στον καναπέ όταν παιζόταν η συγκεκριμένη σειρά! Επομένως, όταν η σειρά αποφάσισε να επισκεφτεί τις αίθουσες της μεγάλης οθόνης δεν μπορούσα παρά να τρέξω να την δω! Η αίθουσα του σινεμά ήταν κατάμεστη και όπως πολύ σωστά μπορεί να υποθέσει κανείς κατακλυζόταν από γυναίκες κάθε ηλικίας. Μετρημένος στα δάχτυλα του ενός χεριού ο ανδρικός πληθυσμός, πράγμα που αξίζει ένα μπράβο στους γενναίους αυτούς άντρες που ακολούθησαν τις κοπέλες τους στο σινεμά (ελπίζω να μην τους τράβηξαν εκεί με το ζόρι!).

Παρακολουθώντας την ταινία μου δημιουργήθηκαν ποικίλα συναισθήματα μιας και με απασχόλησαν διάφορα «υπαρξιακά» θέματα. Αρχικά με προβλημάτισε το γεγονός πως η χλιδή και ο τρόπος που ξοδευόταν το χρήμα ήταν κάτι που δεν θα μπορούσα να σκεφτώ ούτε στο πιο γλυκό μου όνειρο. Έπειτα, δεν ξέρω κατά πόσο μια γυναίκα βρίσκει καταφύγιο στην αγορά άσκοπων κατ΄ εμένα φορεμάτων, παπουτσιών, τσαντών και όλων των σχετικών. Άραγε ένας χωρισμός πονάει λιγότερο όταν ξοδεύεις περισσότερα? Μήπως τα τόσα ψώνια είναι μια απελπισμένη προσπάθεια των απανταχού γυναικών να γεμίσουν το κενό, που όπως υποδεικνύει η ταινία μόνο ο έρωτας μπορεί να γεμίσει? Μετά από τη σκέψη κατά πόσο την επόμενη φορά που θα νιώσω απόρριψη από το ανδρικό φύλο θα φροντίσω να κηρύξω πτώχευση, οδηγήθηκα σε άλλους περαιτέρω υπαρξιακούς προβληματισμούς! Ενώ στην αρχή έπιασα τον εαυτό μου να θαυμάζει την πρωταγωνίστρια που ζούσε τη ζωή της, και ο αγαπημένος της ήταν απλά μέρος της ζωής της και όχι όλη της η ζωή (τουλάχιστον εγώ τέτοιες δονήσεις πήρα), μετά την «παρεξηγημένη» χυλόπιτα που την τάισε ο παραλίγο πρίγκιπας της, βλέπουμε την κατάρρευση της και σχεδόν την παραίτηση της από όλα όσα πριν λίγο καιρό την ευχαριστούσαν! Βεβαίως, σε κάποια φάση αρχίζει απλά να ζει τη ζωή της χωρίς να έχει τίποτα να περιμένει πέρα από το χρόνο που κυλάει. Άραγε νιώθουμε δυνατές και ανεξάρτητες εφόσον έχουμε εξασφαλίσει τον σύντροφό μας και ποτέ πριν ή μετά?

Αναμφίβολα, όπως όλες οι «ρομαντικές» ταινίες, το φινάλε είναι κοινότυπο και καθόλου πρωτότυπο όμως δεν παύει να είναι το επιβαλλόμενο τέλος που ζητάει να δει μια πληγωμένη ερωτευμένη καρδιά! Ο έρωτας έρχεται και χτυπά ξανά την πόρτα της πρωταγωνίστριας και δίνει σε όλο το απελπισμένο γυναικείο κοινό την ελπίδα πως ακόμα και αν ο άλλος κάνει τα νεύρα σου κουρέλια και σε έχει φτύσει 546633212 φορές θα έρθει μια πολυπόθητη μέρα που θα καταλάβει το λάθος του και θα γυρίσει κοντά σου, διότι εσύ και μόνο εσύ μπορείς να τον κάνεις ευτυχισμένο.

Δεν ξέρω βασικά γιατί ενοχλήθηκα από την ταινία αν και μπορώ να πω ότι θα μπορούσα να την ξαναδώ και μάλιστα με ευχαρίστηση! Απλώς μου την έσπασε το γεγονός πως για δύο ώρες πλανιέται στην οθόνη το μήνυμα πως μόνο ο έρωτας μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένη και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση είσαι καταδικασμένη στη δυστυχία. Εναλλακτικά σενάρια δεν υπάρχουν, ούτε διαφορετικοί προσανατολισμοί. Αυτό μεταφράζεται πως πρέπει να συμβιβαστείς με καταστάσεις που μισείς και ελαττώματα που δεν μπορείς να αντέξεις. Διότι το να είσαι single στην Νέα Υόρκη (ή στην Κύπρο στην προκειμένη περίπτωση) σημαίνει ότι έχεις αποτύχεις παταγωδώς να κερδίσεις το εισιτήριο σου προς τον παράδεισο. Εκτός βεβαίως και αν είσαι νυμφομανής που εκεί αλλάζει το όλο σκηνικό, μιας και είναι μέγα αμάρτημα να παγιδευτείς σε μια σχέση όταν μπορείς να συναναστραφείς οριζοντίως και καθέτως με ολόκληρο τον ανδρικό πληθυσμό της πόλης.

Το μεγάλο ερώτημα που δημιουργείται είναι αν είμαστε και εμείς από αυτούς τους ανθρώπους που μόνο στο πρόσωπο του αντίθετου (ή και του ίδιου αναλόγως προτιμήσεων) φύλου μπορούμε να βρούμε την ευτυχία και την ψυχική γαλήνη?

Προσωπικά φοβάμαι να δώσω απάντηση μιας και μια θετική απάντηση μπορεί να καταρρίψει με μαθηματική ακρίβεια όλη την πνευματική μου ισορροπία, μιας και ο έρωτας είναι για μένα μια ψευδαίσθηση που κρατάει όσο και ένα τσιγάρο. Ναι πιστεύω στον έρωτα, αλλά δεν πιστεύω πως ο έρωτας με έχει στις λίστες του ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα με έχει στις λίστες του αλλά ποτέ δεν βάζει τα δύο ονόματα πλάι-πλάι. Πάντα λείπει το ένα από τα δύο. Το γιατί είναι εύκολο. Δεν κάνω εύκολα συμβιβασμούς, ερωτεύομαι ακόμη δυσκολότερα, και όταν ερωτευτώ τρομάζω τόσο που μπορώ να εφεύρω χίλιους και ένα λόγους για να κάνω τον άλλο να ακούει το όνομα μου και να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Τελικό συμπέρασμα: Βάσει του έργου είμαι καταδικασμένη στην δυστυχία εκτός κι αν.... ερωτευτώ και δεσμευτώ!

Περί ανέμων και υδάτων

2008-07-04T10:55:00.005+03:00

Τελικά όσο αργά κυλάει ο χρόνος μερικές φορές άλλο τόσο γρήγορα φεύγει κάποιες άλλες… Είναι περίεργο να αναλογιστεί κανείς την έννοια του χρόνου. Όπως λέει και ο Καντ οι έννοιες του χώρου και του χρόνου είναι έμφυτες στον άνθρωπο. Πού θέλω να καταλήξω? Σάμπως και ξέρω. Προσπαθώ η καημένη να κάνω ένα πρόλογο που έχει τόσο καιρό να ασχοληθώ με το μπλογκ. Βασικά είμαι της φάσης πως αν δεν έχω όρεξη για κάτι δεν το κάνω καθόλου. Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι γιατί δεν είχα όρεξη! Σε γενικές γραμμές δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος. Απλά δεν μου έβγαινε. Λες και τώρα που γράφω έχω και κάποιο ιδιαίτερο λόγο.

Το ευτύχημα είναι ότι έχω καλή διάθεση τελευταίως και ομολογώ ότι αισθήματα μιζέριας και απαισιοδοξίας έχουν καιρό να με πιάσουν! Πτου πτου πτου μην με ματιάσω. Δεν ξέρω το καλοκαιράκι παρόλη την αφόρητη ζέστη που το συντροφεύει με τρέφει με μια θετική ενέργεια. Από την άλλη βέβαια δηλώνω φαν του χειμωνιάτικου καιρού μιας και καρφώνεται στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη εικόνα, την οποία εννοείται δεν έζησα ποτέ αλλά την γουστάρω απίστευτα! Εγώ σε ένα ξύλινο σπιτάκι, μέσα σε ένα δύσβατο δάσος, κουλουριασμένη στον βολικό καναπέ μου να πίνω chocolate, να διαβάζω ένα καλό βιβλίο και που και που να ρίχνω κλεφτές ματιές στις φλόγες που ξεπετάγονται από το τζάκι! Αμάν δεν μας βλέπω καλά! Η ζέστη φταίει! Είμαι αθώα εγώ κύριε δικαστά!

Όπως και να έχει η καθημερινή πραγματικότητα με βρίσκει να καταναλώνομαι σε καφέ, μπαράκια, εστιατόρια, παραλίες, νυχτερινά μπάνια, συναυλίες, και εκδηλώσεις πάσης φύσεως αρκεί να μου τραβήξουν το ενδιαφέρον. Προσπαθώ να με κρατώ συνεχώς απασχολημένη. Μετά από μια σύσκεψη με τον εαυτό μου έβγαλα το συμπέρασμα ότι το κάνω αυτό για να μην σκέφτομαι. Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πως κάποιες φορές οι σκέψεις μας κάνουν κακό και μας δηλητηριάζουν ανεπανόρθωτα. Οπόταν ίσως καλύτερα απλά να δεχόμαστε κάποια πράγματα και καταστάσεις χωρίς να χρειάζονται απίστευτα βράδια ενοχλητικής τριβής με τον εαυτό μας προσπαθώντας να κατανοήσουμε το γιατί! Επομένως, το νέο σλόγκαν του καλοκαιριού είναι Ο,ΤΙ ΒΡΕΞΕΙ ΑΣ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ! Κουράστηκα να κυνηγώ καταστάσεις, να ψάχνω ενόχους, να κάνω λάθη και να μην γουστάρω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να κατανοήσω με τίποτα γιατί μπλέκομαι σε μια κατάσταση ενώ όλα τα στοιχεία δείχνουν πως δεν θα μου βγει σε καλό! Από τα πολλά πεσίματα τελευταίως θα μείνω ανάπηρη! Και η ειρωνεία είναι ότι στην τελική εγώ φταίω διότι δεν έδωσα τέλος εξαρχής ή επειδή συμπεριφέρομαι είτε εγωιστικά είτε επιπόλαια σε διάφορα γεγονότα!

Ουφ, έχω ελαφρύ πονοκέφαλο! Λέτε να πάρω panadol για προληπτικούς λόγους? Oui oui που λένε και οι Γάλλοι!

Άντε την κάνω!
Τα φιλιά μου

Η ανθρώπινη θηριωδία συνεχίζεται…

2008-02-15T12:49:00.012+02:00

Οι φώκιες στο στόχαστρο… Λένε πως μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Συμφωνώ απόλυτα. Ακολουθούν εικόνες που αποδεικνύουν περίτρανα την κτηνωδία του ανθρώπινου είδους!

Στόχος αυτή τη φορά δεν είναι το μάζεμα υπογραφών για την καταδίκη τέτοιων φαινομένων, σκοπός είναι η ευαισθητοποίηση των πολιτών και η παρουσίαση της φρικτής πραγματικότητας….

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ!

THINK TWICE...

Άστα να πάνε..

2008-02-07T11:15:00.001+02:00

Καταστροφικές ερωτήσεις στο πρώτο ραντεβού:
•Θες να μοιραστούμε το φαγητό?
Όχι φίλε μου, μια χαρά μπορώ να φάω και μόνη μου!
•Θες μετά το φαγητό να πάμε σπίτι μου?
Όχι φίλε μου, αυτό μου μυρίζει άγριες διαθέσεις και όσο κολακευτικό και αν είναι άσε με να σε ποθήσω τρελά και παθιασμένα! Μην τα θέλεις όλα από την πρώτη!
•Τι ομάδα είσαι? Εμένα μ΄ αρέσει η γκόμενα μου να υποστηρίζει την ομαδάρα μου!
Φίλε, πρώτον ακόμη δεν είμαι γκόμενα σου ένα ραντεβού βγήκαμε! Δεύτερον, δεν μας χέζεις λέω εγώ φαλλοκράτη!
•Για πες τι ζώδιο είσαι να δω αν ταιριάζουμε?
Φίλε μου, αυτή την ερώτηση εγώ έπρεπε να την κάνω! Οι γυναίκες ως γνωστόν ασχολούνται κατ’ αποκλειστικότητα με τα ζώδια! Μην μου στερείς αυτό το δικαίωμα!
•Για πες τι σχέσεις είχες στο παρελθόν?
Έλεος φίλε μου, ήρθαμε εδώ για να περάσουμε καλά ή να αλληλοπαρηγορηθούμε?

Καταστροφικές ερωτήσεις σε συνέντευξη για δουλειά?
•Για πόσο καιρό σκέφτεσαι να μείνεις στη δουλειά?
Ρε παιδί μου ακόμα δεν αρχίσαμε και θα σκέφτομαι πότε θα φύγω? Κάτσε να δω αν μου πάει το κλίμα! Αν με εκφράζει!
•Είστε παντρεμένη?
Γιατί τι σχέση έχει αυτό με τη δουλειά? Μήπως θες να είσαι εσύ ο γαμπρός?
•Τι μισθό θα ήθελες?
Φίλε μου, αν σου πω τι μισθό θα ήθελα θα πάθαινες καρδιακό! Άλλο τι θέλω άλλο τι προσφέρει το παζάρι!
•Τι όνειρα έχεις για αυτή την εταιρεία?
Να σου πω την αλήθεια χέστηκα για την εταιρεία! Ο μισθός να πέφτει, να μπορώ να βγάζω τα προς το ζην (ειδικά τώρα με το ευρώ που οι τιμές έχουν αγγίξει κόκκινο!) και η εταιρεία τι να πω ας κάνει ό,τι θέλει! Μόνο μην πτωχεύσει και πάω θύμα μαζί της!
•Αν σε προσλάβουμε είσαι διατεθειμένη να μην κάνεις παιδί για τα επόμενα τρία χρόνια?
Τον κακό σου τον καιρό! Δεν το είχα σκοπό αλλά επειδή είναι ανεπίτρεπτες τέτοιου είδους ερωτήσεις έτσι για να στη σπάσω θα μείνω έγκυος με την πρώτη! Άκουσον-άκουσον! Καλά και πες ήρθε τι θα κάνω θα το στείλω πίσω? Μήπως θες να υπογράψω και συμβόλαιο επί τούτου?

Καταστροφικά σχόλια από φιλενάδα για τον γκόμενο σου!
•Ρε εγώ δεν τον πολυσυμπαθώ!
Και ποιος σου είπε μάνα μου να τον συμπαθήσεις? Δικός μου γκόμενος είναι όχι δικός σου!
•Ο δικός σου δεν ξέρω μου φαίνεται πως του λείπει το ρομαντικό πνεύμα!
Ενώ ο δικός σου που κάθεται όπως το ζώο με τους φίλους του για να δουν ποδόσφαιρο και σε έχουν να κουβαλάς τις μπύρες είναι μες στην ρομαντική διάθεση! Νομίζω τα έχουμε ισοπεδώσει όλα!
•Μήπως σε θέλει για το σεξ?
Μήπως ζηλεύεις?
•Εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι με κάποιον σαν και τον γκόμενο σου!
Γι’ αυτό μάνα μου δεν είσαι! Εξάλλου σιγά μην γυρνούσε να σε δει!
•Αυτό το δώρο που σου έκανε πρέπει να είναι φτηνό!
Καλά σε βάλαμε εκτιμήτρια αξίας και δεν το καταλάβαμε? Από πότε η αγάπη μετριέται με λεφτά? Το ταξίδι που με πήρε πριν ένα μήνα όμως το ξέχασες ε?

ΟΛΟ ΦΑΡΜΑΚΙ ΣΤΑΖΩ! ΟUPS! ΕΕΕΕΕ ΜΑ! ΜΕ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!

Πολίτες σε μη ασφαλές περιβάλλον

2008-01-14T21:36:00.002+02:00

Τι γίνεται όταν τα πρόσωπα τα οποία καλούνται διά νόμου να σε προστατέψουν και να διαφυλάξουν τα ανθρώπινα δικαιώματά σου, περνούν στην αντίπερα όχθη και καταχράζοντας την εξουσία που τους δίνει το κράτος και το σύνταγμα, ασκούν υπέρμετρη βία σε μη δικαιολογημένες καταστάσεις?

Ο λόγος περί της αστυνομικής δύναμης της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου τα όργανα που καλούνται να εφαρμόσουν το νόμο μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων τους, γίνονται οι ίδιοι παραβάτες αποδυναμώντας το ίδιο το σύστημα, το οποίο υπηρετούν, προκαλώντας ντροπή και αίσχος για το υπόλοιπο σώμα. Όταν η κατάχρηση της εξουσίας γίνεται βίωμα, και η άσκηση βίας καθημερινό φαινόμενο, πού πρέπει να αποταθεί ο απλός πολίτης για να βρει το δίκιο του? Οι αρχές και οι κώδικες τιμής που διακατέχουν μια μερίδα του αστυνομικού σώματος, δυστυχώς ξεφεύγει από τα πλαίσια του επιτρεπτού και καταναλώνεται σε προσπάθειες αλληλοκάλυψης, σε συνωμοσίες αποφυγής ευθυνών και σε σκευωρίες δημιουργίας "ψεύτικων υποθέσεων". Δυστυχώς, οι υποθέσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας παρουσιάζονται ως μεμονομένες και επικαλυμένες με το μανδύα του αισθήματος της δικαιοσύνης, ενώ κούφιες υποσχέσεις και μεγαλόστομες δηλώσεις παρελαύνουν κατά σωρηδόν στα ΜΜΕ, θέλοντας να καθησυχάσουν τον απλό πολίτη.

Εντούτοις, ο κάθε καλοπροαίρετος και φιλήσυχος πολίτης που έχει ανάγκη να πειστεί για την ασφάλεια του και κοιμάται ήσυχος το βράδυ, θέλοντας να πιστεύει πως τα κρούσματα επίδειξης δύναμης και άσκησης υπέρμετρης βίας από την Αστυνομία είναι απλώς ένας λεκές σε ένα καλοσχεδιασμένο πλάνο, πλανιέται πλάνην οικτράν. Διότι η απρεπής συμπεριφόρα αστυνομικών γίνεται πλέον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες. Πώς ένας πολίτης, όταν γίνεται ο ίδιος μάρτυρας του εφιάλτη που όλοι καταδικάζουν αλλά κανείς δεν τολμά να παραδεχτεί, μπορεί να βρει πραγματικά το δίκιο του, όταν πρέπει να δώσει μάχη με ένα σύστημα, που έχει τη "δύναμη" να εκφοβίσει, να δημιουργήσει πλαστά στοιχεία, να αλλοιώσει γεγονότα, και να κινήσει τα νήματα που χρειάζεται, ώστε ο "προστατευόμενός" του να ξυπνήσει το πρωί, να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να νιώσει περήφανος για το κατόρθωμά του να παραβιάζει το νόμο που ορκίστηκε να υπηρετεί?

Ακόμη και αν κάποιος που βιώνει τον εξευτελισμό και την ανανδρεία ορισμένων οργάνων του αστυνομικού σώματος, βρει το θάρρος, τη γενναιότητα και το κουράγιο να διεκδικήσει το δίκιο του και να καταδικάσει το σύστημα που ευνοεί τέτοιες καταστάσεις, θα βρεθεί σε ένα κυκεώνα δυσμενών συνθηκών, που δεν θα του επιτρέψουν να αποδείξει και να στηρίξει την υπόθεση του, εκτός και αν ένας από μηχανής θεός βρεθεί την κατάλληλη ώρα, στον κατάλληλο τόπο, και με τη βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας καταγράψει το συμβάν. Πόσοι όμως έχουν αυτή την τύχη? Δεν είναι τυχαίο που σε εξελισσόμενη υπόθεση μάρτυρας αρνείται να αποκαλύψει την ταυτότητα του, φοβούμενος κακοπροαίρετων αντιποίνων εις βάρος του.

Ζούμε σε μια εποχή, όπου επί καθημερινής βάσεως βομβαρδιζόμαστε με λογής πληροφορίες επί παντός επιστητού, αλλά ακόμη περισσότερο περίτρανα και όλο περηφάνια διακηρύσσονται τα δικαιώματα του πολίτη μιας ευρωπαϊκής κοινότητας, τα οποία προστατεύονται από συνθήκες, συντάγματα, πρωτόκολλα και διακηρύξεις. Μέσα στα πλαίσια αυτά, ένας πολίτης πρέπει να μπορεί και να του δίδεται η δυνατότητα, χωρίς άγχος και αισθήματα φόβου και τρομοκρατίας, να ζητήσει το λόγο και να διεκδικήσει την καταδίκη ανάρμοστων συμπεριφορών προς το πρόσωπο του, ακόμα και αν αυτή η απρεπής συμπεριφορά εκδηλώνεται από τα όργανα της αστυνομικής δύναμης. Ο σκοπός της δημιουργίας του αστυνομικού σώματος έγκειται ακριβώς στην επιβολή της τάξης και της δημιουργίας ενός ασφαλούς περιβάλλοντος της κοινωνίας, την οποία υπηρετεί. Απ' ό,τι φαίνεται όμως η γη της επαγγελίας έχει ξεχαστεί και ζωγραφιστεί ξανά με νέα μελανά χρώματα, που μας αποστερούν τον αέρα της αξιοπρέπειας, που δικαιωματικά μας ανήκει....

Άγιε Βασίλη,

2008-01-03T10:10:00.001+02:00

Τα τελευταία χρόνια τείνω να αμφιβάλλω για τη χρησιμότητα της ύπαρξης σου, γι’ αυτό και αν πρόσεξες έχω σταματήσει να σου γράφω γράμματα με άπλετες λεπτομέρειες για το τι θα ήθελα ή όχι για το νέο έτος. Βασικά όλα ξεκίνησαν εκείνο το χειμώνα, που σου ζήτησα ένα άσπρο κουκλόσπιτο, όπου διάφορες γλάστρες με υπέροχα χρωματιστά λουλούδια κοσμούσαν τα μπαλκόνια του σπιτιού. Για να μην φανώ αγενής , πρέπει να σου υπενθυμίσω πως το ζήτησα πρώτα από τους γονείς μου, αλλά μου είπαν ότι ήταν πολύ ακριβό και έπρεπε να αρκεστώ σε κάτι πιο φτηνό! Με κρυφή ελπίδα συγκατάνευσα θετικά, αφού σκέφτηκα πως θα μου το δώριζες εσύ, μιας και υπήρξα πολύ φρόνιμο κορίτσι όλη τη χρονιά!

Μπορείς να φανταστείς την απογοήτευση μου, όταν βρήκα ένα άλλο δώρο κάτω από το δέντρο, που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει τι ήταν! Έμεινα σαν αποσβολωμένη να ονειρεύομαι το άσπρο σπιτάκι με τα λουλούδια στο παράθυρο για το υπόλοιπο της ζωής μου, αφού εσύ ήσουν μάλλον πολύ απασχολημένος τρώγοντας μπισκότα, τα οποία προς πληροφορία σου εκτός από τα παραπανίσια κιλά που σου προσδίδουν, δεν είναι και ό,τι καλύτερο για την υγεία σου! Νομίζω πρέπει να λάβεις σοβαρά υπόψη τη διατροφή σου για το καλό της ανθρωπότητας, εφόσον τόσο εγώ όσο και άλλα πρώην παιδάκια, θα κάνουμε με τη σειρά μας δικά μας παιδάκια επομένως πρέπει να ζήσεις για πολλά-πολλά ακόμη χρόνια!

Επιπλέον, θα ήθελα να σου πω πως όταν θα πάρω αύξηση στη δουλειά, θα αγοράσω μόνη μου ένα άσπρο σπιτάκι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα μου χάριζες! Σκοπεύω να αγοράσω ένα ξύλινο σπιτάκι στην εξοχή (δεν έχω αποφασίσει αν θα το βάψω άσπρο, εφόσον μεγαλώνοντας έχω εκτιμήσει την ομορφιά του ξύλου), με ένα τεράστιο κήπο, χωμένο στο δάσος απέναντι από μια καταγάλανη λίμνη! Ως αντίποινα στη δυστυχία που μου προκάλεσες τόσα χρόνια, το τζάκι θα είναι πάντα αναμμένο την παραμονή των χριστουγέννων και την πρωτοχρονιά! Αλήθεια, πότε κάνεις την περίφημη βόλτα σου στα σπίτια των ανθρώπων? Χριστούγεννα ή πρωτοχρονιά? Ομολογώ με έχεις μπερδέψει αλλά μάλλον αυτό εξαρτάται από το φόρτο εργασίας που έχεις να διεκπεραιώσεις, σωστά? Επομένως, φρόντισε να είσαι πάντα σε φόρμα για να μπαίνεις από το παράθυρο! Αν βέβαια αυτό σε δυσκολεύει, μπορώ να βάλω το κλειδί της εξώπορτας κάτω από το χαλάκι, ώστε να αποφύγουμε απρόοπτα γεγονότα, μιας και το τελευταίο που θέλω είναι να σε τρέχω στο νοσοκομείο χρονιάρες μέρες!

Τα φιλιά μου
Rakuneta

P.S. Αν θέλεις να επανορθώσεις και να συσφίξουμε τις σχέσεις μας όπως παλιά, μπορείς ακόμη να μου χαρίσεις το άσπρο εκείνο κουκλόσπιτο με τα λουλούδια στα παράθυρα, έστω και αν έχουν περάσει οι γιορτές. Στην τελική σε διευκολύνω διότι τώρα λογικά είσαι άνεργος, άρα έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεση σου!

Επιλογή Α (Το σπιτάκι που θα αγοράσω σε περίπτωση που δεν λάβω το δώρο μου!):

Επιλογή Β (Το σπιτάκι που θα αγοράσω σε περίπτωση που δεν λάβω το δώρο μου! Επαναλαμβάνω!):

Ζήλεψες ε???

Μια φανταστική αλληλογραφία με ένα συγγραφέα…

2007-12-12T10:30:00.000+02:00

Επιστολή Πρώτη

Προσωπικά έχω μπερδευτεί, προσπαθώντας να σκιαγραφήσω την προσωπικότητά σας μέσα από τα κείμενά σας: λογοτεχνικά, δοκίμια, διηγήματα κτλ! Ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει και πολλά μιας και σήμερα έπεσαν στην αντίληψή μου, ψάχνοντας να βρω σχετικές αναφορές για το ποίημα Mal du depart του Καββαδία. Συγκεκριμένα, έψαχνα τα όποια συναισθήματα μπορεί να συνόδεψαν κάποιους συνοδοιπόρους-αναγνώστες. Έτσι συνάντησα εσάς! Δεν θα τοποθετηθώ επί των απόψεών σας. Επιτρέψετέ μου, να το κάνω σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα έχω μια πιο ολοκληρωμένη, ίσως και πιο διαυγή άποψη.
Δεν ξέρω αν η συγγραφική σας ικανότητα σας κάνει να ξεχωρίζετε από τους τόσους χιλιάδες άλλους συγγραφείς εκεί έξω. Κατ’ ακρίβεια, δεν ξέρω καν αν θέλετε να ξεχωρίσετε. Δεν ξέρω καν αν είστε συγγραφέας ή απλά εκφραστής κάποιων απόψεων, με ένα ιδιαίτερο τρόπο.

Γιατί επικοινωνώ μαζί σας? Διότι πάντα με συγκινούσαν ή και με ενέπνεαν οι συγγραφείς. Παιδικό τραύμα? Ίσως! Θαυμασμός? Ίσως! Ζήλεια? Ίσως!
Κάπου εδώ ο χωρίς νόημα συλλογισμός μου φτάνει στο τέρμα! Δεν είναι ένα μήνυμα αυθάδειας, ούτε ειρωνείας. Στο κάτω-κάτω της γραφής ίσως αγνοώ το μέγεθος της πένας σας ή πολύ απλά προσπαθώ να παίξω την «έξυπνη», ίσως απλά να δηλώνω το μέγεθος της χαζομάρας μου στα δικά σας τα μάτια.

Από την άλλη, παίζει το ενδεχόμενο να θέλω μονάχα να δω αν ο συγγραφέας πληροί τα κριτήρια που εγώ έχω θέσει για το πνεύμα που πρέπει να τον διέπει… ΑΝ δηλαδή ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που το «χαζό» μυαλουδάκι μου έχει σχηματίσει!

p.s. Αλήθεια, έχετε σκεφτεί το τίμημα που πληρώνετε κάθε φορά που κάποιος κλέβει κομμάτια απ’ τη ψυχή σας? Αν το πληρώνετε βέβαια, και αν το συνειδητοποιείτε! Πάντα με δελέαζε ο κόσμος ενός συγγραφέα… Πιο πολύ η μοναξιά του… και η παντοδυναμία του να γίνεται θεός, κινώντας τις μαριονέτες, και εκφράζοντας τόσα διαφορετικά πρόσωπα με μια κοινή πηγή προέλευσης. Την ψυχή του συγγραφέα!

Με εκτίμηση
rakuneta

Επιστολή Δεύτερη

O Ιανός, αν δεν κάνω λάθος, ήταν περιοδικό που εκδιδόταν τη δεκαετία του ’80. Τώρα βέβαια, υπάρχει ο εκδοτικός οίκος. Από την άλλη, βέβαια, εσείς δεν αναφέρεστε σε αυτό, αλλά στο θεό Ιανό, θεό των Ρωμαίων, ο οποίος στην ετρουσκική μυθολογία είναι ο αντίστοιχος θεός Άνι. Δεν ξέρω, το βρίσκω πολύ περίεργο που αναφερθήκατε σε αυτόν. Γιατί περίεργο? Βασικά, πιστεύω πως πρέπει να αφουγκραζόμαστε τα σημάδια που χαράζει η ζωή. Να ακολουθούμε τις συμπτώσεις και να διαβάζουμε τα ίχνη τους. Γιατί το λέω αυτό?

Υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος για αυτό: η θεότητα Ρακουνέτα αν την έχετε ακούσει. Είναι και αυτή μέρος της μυθολογίας των Ετρούσκων. Στο blog έχω αυτό το nick, το ίδιο και στο msn, καθώς και στο hi5. Πόσο αρμονικά, ίσως και σκανδαλιάρικα μερικές φορές διασταυρώνονται πράγματα, σκέψεις και καταστάσεις. Ίσως για κάποιον άλλον η αναφορά σας στον Ιανό να τον άφηνε εντελώς αδιάφορο. Θα το εκλάμβανε απλά σαν ένα παράδειγμα για να εκφράσετε αυτό που θέλατε: τα δύο πρόσωπα που ενυπάρχουν μέσα σας. Για μένα όμως προκαλεί ένα κρυφό ενθουσιασμό, μια ονειροπόληση. Διότι εγώ γνώρισα τη Ρακουνέτα μέσω του Ιανού.

Ένας φίλος μια φορά, όταν κάθισα να του εξηγήσω τη θεωρία μου περί συμπτώσεων και πού αυτές μπορούν να οδηγήσουν, με αδιάφορο ύφος μου απάντησε πως άμα κάποιος θέλει να ταιριάξει κάτι, θα το ταιριάξει με χίλιους δυο υπολογισμούς, με μια θεωρία που θα ακούγεται λογική. Όμως, στην πραγματικότητα έχουμε μια θεωρία-αποκύημα του μυαλού του και της φαντασίας του. Πρόκειται επομένως για απλές συγκυρίες και όχι για συνωμοσίες κρυμμένων μηνυμάτων, που μπορεί κάποιος να αποκρυπτογραφήσει, αρκεί να τις ‘διαβάσει’. Ενώ συγκαταβατικά έγνεψα και έδειξα ότι συμφωνούσα –ποιος ο λόγος να διαφωνούσα άλλωστε, ποτέ δεν θα καταλάβαινε τι εννοούσα- στην πραγματικότητα έχω διαφορετική άποψη. Δεν τον πιστεύω ή έστω δεν θέλω να τον πιστέψω! Η ζωή μετά γίνεται ανούσια, βαρετή, κενή χωρίς μυρωδιές που να θυμίζουν φθινόπωρο ή άνοιξη…

Με το διάβα του χρόνου αντί να κατακτώ την ψυχική ισορροπία και πνευματική ολοκλήρωση που πάντα ονειρευόμουν, νιώθω να γλιστρά μέσα από τα χέρια μου η ίδια μου η ψυχή. Οι σκέψεις δεν μου προσφέρουν πια διαύγεια, αλλά δημιουργούν συνεχώς μισοφωτισμένους λαβύρινθους, αποστερώντας μου το μίτο της Αριάδνης.
Θα ήθελα να γίνω συγγραφέας, αλλά δεν ξέρω αν έχω ταλέντο, όχι για να ξεχωρίσω από κοινές πένες αλλά για να χαράξω πορεία δίπλα σε μεγάλες πένες. Δεν έχω μεγαλεπήβολα σχέδια, ούτε αποζητώ τη δόξα. Θα μπορούσα να γράψω βιβλία και να τα κλειδώσω σε σκονισμένα μπαούλα. Μοναχά ζητώ λύτρωση, και τα βιβλία μου την προσφέρουν απλόχερα. Επομένως, αν καταφέρω να γράψω κάτι, που έστω για λίγο θα μπορούσε κάποιος, διαβάζοντας το, να λυτρωθεί μαζί με τους ήρωες μου, τότε η λύτρωση αυτή θα επέστρεφε πίσω σε μένα εις διπλούν.

Δεν ξέρω αν σκέφτεστε ποιο το νόημα αυτής της δεύτερης επιστολής, και εξάλλου τι σας νοιάζουν εσάς οι σκέψεις του καθενός. Ομολογώ πως όταν προσπαθήσω να δείξω μέρος του μικρόκοσμου που ενυπάρχει μέσα μου, και ενίοτε αγκαλιάζει, επηρεάζει και ανατρέπει τις όποιες σκέψεις μου, γίνομαι μάρτυρας μιας καθόλου ελπιδοφόρας συμπεριφοράς για το πώς έχω ξεφύγει και ψάχνω τρόπους διαφυγής για να μην αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Πολλές φορές το πιστεύω, άλλες όμως νιώθω τυχερή που μπορώ να ταξιδεύω έστω σε επικίνδυνα μονοπάτια, με ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό.
Εσείς νιώσατε καθόλου μοναξιά? Ποιο το μυστικό ενός συγγραφέα? Πώς μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις του?

Μεταξύ μας, να σας εξομολογηθώ πως δεν περιμένω απάντηση.
Θα διαβάσω τα κείμενά σας, προσπαθώντας να κατανοήσω τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, μπας και καταλάβω… τι είναι αυτό που σας τρέφει…

Με σεβασμό
rakuneta

Αίμα και οδύνη

2007-12-05T13:12:00.000+02:00

Ο έρωτας, τα λουλούδια της άνοιξης μ’ ανθισμένες πνοές, ίμεροι που ξυπνούν, γιρλάντες τ’ Απρίλη, η πορεία του χρόνου σταμάτησε, νύχτες βελούδινες, όμορφες, περπατούν σιγά μ’ ελαφρά πασουμάκια στις ακίνητες ώρες, κορμιά ζεστά, δένονται σαν πλοκάμια, γλιστρούν, αγκαλιάζονται, χείλια που σμίγουν, πόθοι που ξύπνησαν, που τριγυρνούν πάνω στο δέρμα, όνειρα με κρόσια μεταξωτά, ζεστές επιθυμίες με τριαντάφυλλα άλυκα, ο έρωτας, σταλαγματιές της αιωνιότητας, η πιο μεγάλη χαρά της ζωής, η πιο αληθινή, η πιο γνήσια…

Άνθρωποι χωρίς πρόσωπα, με τη μάσκα της βίας, με τα βάναυσα χέρια που σκορπίζουν την οιμωγή και τη νύχτα, με τα νύχια τους που χαράζουν τα μάγουλα, κόκκινες τροχιές πάνω στο δέρμα της, ξέσκισαν την άσπιλη θύμιση, τα ρούχα της, τα κουρέλια της κρέμονται στην ψυχή της, τη ρίχνουν κάτω, μέσα στη λάσπη, ο βούρκος πιτσιλλίζει τη λευκή της αγνότητα, τη χτυπούν στο κεφάλι, στο σώμα, με τις χοντρές τους παλάμες, τις πέτσινες ζώνες, τις βέργες, της αρπάζουν τα στήθια, ξεριζώνουν τις ρόγες, μαβιές κηλίδες στιγματίζουν το σώμα της, της ανοίγουν τα πόδια, την κρατούν, γονατίζουν, πέφτουν απάνω της ο ένας μετά τον άλλο, νιώθει στη σάρκα της την οδυνηρή τυραννία, τη λέπρα, τη δυστυχία, το θάνατο, τη στιγμή της μεγάλης ντροπής, οι αισθήσεις σβήνουν, θολώνει το βλέμμα της, μένει ακίνητη στις άχρωμες ώρες, ένα κουρέλι ανάμεσα στα κουρέλια της, πάνω στο χώμα, στη λάσπη, στο βούρκο, στον πιο αγνό βούρκο….

Δεν υπάρχει πια έρωτας, δεν υπάρχουν πια πόθοι γι ‘ αυτήν, η αγάπη πέθανε σαν ένα σπουργίτι χτυπημένο από σκάγια, όλα χαθήκαν μέσα στη φρίκη, στη δυναστεία της μνήμης, στον τρόμο της αίσθησης, στην τυραννία της πρόστυχης βίας, στα βάναυσα χέρια μιας ατέλειωτης νύχτας…

ΖΑΦΕΙΡΗ ΣΤΑΛΙΟΥ

Ημερολόγιο μιας τρελής (και ονειροπαρμένης)!

2007-11-13T13:47:00.000+02:00

1. Λοιπόν, αυτή τη βδομάδα νιώθω μια θετική ενέργεια που δεν ξέρω από πού προέρχεται μιας και δεν έχει αλλάξει κάτι που να δικαιολογεί όλη αυτήν την υπερφόρτωση (και όχι δεν πίνω red bull κι ας δίνει φτερά!). Mήπως άραγε φταίει το ότι διάβασα ένα άρθρο για το στρες και υποσυνείδητα έβαλα σε λειτουργία τον Α? μηχανισμό αποβολής οποιασδήποτε έγνοιας έτσι για να γλυτώσω το καρδιακό? Μπαααα! ΝΟ way! Δεν έχω τέτοιες ψευδαισθήσεις.

2. Ουφ, θέλω να παραιτηθώ και δεν με αφήνουν? Πάντως, το σίγουρο δεν είναι διότι είμαι η καλύτερη υπάλληλος ever (οκ είμαι αλλά δεν είναι μάλλον αυτός ο λόγος) αλλά το ότι δεν βρίσκουν άλλη (να κράτα γερά τα λάβαρα και να κάνει ευκολίες χωρίς μουρμουρητά! Βέβαια, το μουρμουρητό και εγώ πάμε πακέτο – σιαμαίες αδελφές ένα πράμα – επομένως γκρινιάζω αλλά για άλλους λόγους! Και ναι όταν είμαι ξυπόλητη γκρινιάζω περισσότερο!).

3. Τελικά, έχει πολλή πλάκα η πρωινή μου δουλειά! Η προηγούμενη αναφορά ήταν για τη βραδινή μου δουλειά (ναι ναι είμαι κατά πολύ υπεύθυνη σε σχέση με την ηλικία μου και προσπαθώ να φτιάξω την προίκα μου μπας και ξεγελάσω κανένα να με πάρει! Μωρέ δε σφάξανε! Νομίζω είμαι αλλεργική στο γάμο! Μου προκαλεί φαγούρα ή μήπως σπυράκια? Δεν θυμάμαι τώρα! Πάντως, μια αλλεργία-φοβία την έχω). Anw στο θέμα μας! Που λέτε εργάζομαι σε βιβλιοθήκη και συγκεκριμένα σε τουρκολογική βιβλιοθήκη! Τι σημαίνει αυτό? Κοιτάξτε άμα δεν μιλάς τούρκικα σημαίνει πολλά! Αρχικά αντιμετωπίζεις προβλήματα εξυπηρέτησης μόνο και μόνο γιατί δεν καταλαβαίνεις τους τίτλους που σου αραδιάζει ο εκάστοτε χρήστης! Μέχρι να καταλάβεις την πρώτη λέξη αυτός τελειώνει και μένεις να τον κοιτάς με ένα αποσβολωμένο βλέμμα σαν μικρό παιδί που βλέπει ένα καρχαρία να πετά! Έπειτα, σκέφτεσαι τώρα να του πω να το επαναλάβει θα κάνει διαφορά? Και σαν αναλαμπή σου έρχεται, και με ένα πλατύ φαρδύ χαμόγελο του λες: «Μήπως θα μπορούσατε να μου το γράψετε?». Ε βέβαια, έτσι καθαρίζεις διότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα γλυκό χαμόγελο! Όλεεεε! Μπράβο μου!

4. Μου τη σπάει πολύ που στο facebook όταν παίζω vampires (μην με ρωτάτε τι είναι δεν έχω ιδέα απλώς κάνω attack και ό,τι γίνει) δεν ξέρω πότε κερδίζω και πότε χάνω! Ε μα έλεος σάμπως και είναι επιστήμη! Άσε θα το ψάξω βαθύτερα το θέμα διότι ομολογώ με απασχολεί και μου τρώει την πολύτιμη φαία ουσία που τόσο καλά δεν ξέρω να διαχειρίζομαι στην τελική! Να μην έχω και το Μιχάλη να μου κοκορεύεται ότι με νικάει! PLAYBACK TIME MISTER!

5. Τα γκομενικά πάνε δεν πάνε! Μια από ‘δω μια από ‘κει! Όμως, και εδώ το φιλοσόφησα (ε βέβαια η φιλοσοφία – μην πω αμπελοφιλοσοφία τώρα – κολλάει πάντα και παντού σαν το γαλάζιο του ουρανού! Κουράγιο μάνα με τέτοια κόρη! Όλη δίκη σου να την καμαρώνεις μόνο για πάρτη σου! Μάκια!). Το συμπέρασμα μου, μετά από απίστευτα βράδια παγωτού και κλάματος - ε οκ δεν υπήρξαν τέτοια βράδια αλλά πάντα ήθελα να το πω, είναι απωθημένο βρε παιδί μου – είναι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό! Εσύ ερωτεύεσαι εσύ ξε-ερωτεύεσαι! Επομένως, σημασία έχει να περνάς καλά για όσο διαρκεί και να κλέβεις λιγάκι από την ψυχή του άλλου (φτου σου κλέφτρα! Ε μαααα! Δεν έχει μα! Και βέβαια έχει, εννοώντας να κερδίζεις κάτι από τον άλλο διότι όπως πολύ σωστά και σοφά και όλα τα σχετικά είπε κάποιος του οποίου το όνομα μου διαφεύγει – ρε μπας και ήταν ο Οράτιος? Ο Σενέκας? Ερμμμ ε κάποιος από τους μεγάλους τέλος πάντων – είναι καλό να μαθαίνεις ακόμα και από τους εχθρούς σου!! Τώρα που το σκέφτομαι λιγάκι άσχετο με τα γκομενικά αλλά δεν βαριέσαι, που να το διορθώνω τώρα! Θα χαλάσει και ο ειρμός της σκέψης μου όχι τίποτα άλλο!

6. Ε κανεί τα είπα όλα, τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα διότι ε κάτι πρέπει να κρατάω και για μένα, να δείχνω πως νοιάζομαι για αυτό το alter ego, αυτό το άλλο εγώ, το υποσυνείδητο και όλα τα σχετικά! Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε Φρόιντ που κατέχει το αντικείμενο! Εγώ είμαι εδώ για παντός είδους πληροφορίες όσον αφορά τις σοκολάτες ! Ε κάπου πρέπει να είμαι καλή! Αααα ναι είμαι καλή και στο να ξενερώνω την πιο τέλεια ατμόσφαιρα ever χωρίς την παραμικρή προσπάθεια! Αυτό είναι έμφυτο μην ζηλεύετε!

7. Το 7 μπαίνει διότι σύμφωνα με τον ψυχολόγο μου δεν είναι καλό να ψυχοπλακώνομαι και έχω μια περίεργη αντίδραση όσον αφορά τους ζυγούς αριθμούς! Απλώς δεν τους πάω, δεν με πάνε, δεν ξέρω, κάτι τέτοιο πάντως σίγουρα πλανάται στον αέρα! Άμα μάθω θα σας ενημερώσω όπως και δήποτε!

Τα φιλιά μου!

Κοιμάμαι. Ξύπνησέ με

2007-10-25T12:48:00.000+03:00

Έχω χαθεί στο σκοτάδι, οδήγησέ με στη λυχνία
Έχω ξεχάσει να ονειρεύομαι, θύμισέ μου τ’ αστέρια
Έχω βουλιάξει στο ψέμα, ξενάγησέ με στη σοφία

Διψώ, κράτησε τη γεύση
Κουράστηκα, χάιδεψε τα μαλλιά
Φοβάμαι, ψηλάφισε τα μάτια
Νύσταξα, θρυμμάτισε την άρπα

Νιώθω αδύναμη, ανύψωσέ με
Νιώθω θλίψη, χαστούκισέ με
Νιώθω μίσος, φίλησέ με
Νιώθω διαφορετική, απόδειξέ το

Είμαι αυταρχική, κατάστρεψε το θρόνο
Είμαι τρελή, πιες από το ποτήρι
Είμαι αδιάφορη, δάνεισέ μου φωνή
Είμαι ανόητη, κέρασέ με σκέψεις

Έχω χαθεί στο σκοτάδι, χάραξε τα βήματα
Έχω ξεχάσει να ονειρεύομαι, διάβασέ μου ποίηση
Έχω βουλιάξει στο ψέμα, απάλειψε το μύθο

Οδηγώ, οδηγάς, οδηγούν!

2007-10-12T13:17:00.000+03:00

Εδώ και καιρό στριφογυρνάει στο μυαλό μου, ότι σε κάποια φάση πρέπει να γράψω για την οδική συνείδηση και πώς αυτή αντανακλάται στην ιδιοσυγκρασία του καθενός μας. Και νομίζω έφτασε η μεγάλη στιγμή! Λοιπόν... περνάμε κατευθείαν στο ψητό!

Άραγε ο τρόπος που οδηγάμε είναι παράθυρο στο μικρόκοσμο μιας εσώτερης πτυχής του εαυτού μας?

Υποθέτω πως πρέπει κάπως να σχετίζονται. Όταν οδηγάς, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία σου, έχεις και τις ανάλογες αντιδράσεις σωστά?!

Κατά συνέπεια, θα προσπαθήσω να δω τι παίζει με τα του οίκου μας, ώστε να αποδείξω πως υπάρχει κάποιου είδους συσχέτιση, όποια και αν είναι αυτή! Για να μην παρεξηγηθώ θα αρχίσω με τον εαυτό μου, μιας και τον γνωρίζω τσας περισσότερο από κάποιους άλλους!

Δέκα και ένας λόγοι οδηγητικής ενδοσκόπησης (χωρίς κάποια λογική σειρά ανάρτησης):

1. Πατώ συχνά φρένο, βενζίνη-φρένο-βενζίνη-φρένο! Μήπως αυτό σημαίνει πως είμαι νευρική και ανυπόμονη?

2. Άμα τύχει, λόγω καλής θελήσεως, και αφήσω κάποιο οδηγό που περιμένει σε καμιά πάροδο να περάσει και δεν με χαιρετήσει με ένα νεύμα ευχαριστήριο, ψιλονευριάζω! Αυτό σημαίνει πως είμαι απαιτητική και κάνω κάτι γιατί περιμένω αντάλλαγμα από τον άλλο, όσο μικρό και αν είναι αυτό?

3. Πάντα χαιρετώ τους άλλους, άμα βρεθώ στην πιο πάνω κατάσταση αλλά είμαι στην αντίπερα θέση (δηλαδή περιμένω κάποιο καλό κύριο να με αφήσει να βγω στον κύριο δρόμο). Αυτό σημαίνει πως εκτιμώ την όποια βοήθεια μου παραχωρείται? (Ουάου εντυπωσιάστηκα τώρα)!

4. Πάντα ελαττώνω ταχύτητα, όταν το πίσω αυτοκίνητο κάνει απόπειρα προσπέρασης! Αυτό σημαίνει πως νοιάζομαι για τον άγνωστο συμπολίτη μου? (εδώ μιλάμε με έχω θαυμάσει!).

5. Όταν το διπλανό αυτοκίνητο, σε διπλής κατεύθυνσης δρόμο, αντί να εμμένει στη δική του λωρίδα, επιμένει να ελκύεται από τη δική μου, μου έρχεται να του δώσω μια (ένα ταρακούνημα το χρειάζεται), μόνο και μόνο για να μάθει να κρατά τις αποστάσεις! Αυτό σημαίνει ότι είμαι αντικοινωνική και μ΄ αρέσει ο άλλος να κρατά αποστάσεις ασφαλείας?

6. Όταν το από πίσω αυτοκίνητο βρίσκεται συνεχώς μέσα στα πισινά μούτρα του δικού μου, έτσι για να του την σπάσω, χαμηλώνω ακόμα πιο πολύ την ταχύτητα μου! Αυτό σημαίνει πως είμαι εκδικητικός τύπος?

7. Άμα περνώ από ένα συγκεκριμένο στρατόπεδο και ο στρατιώτης εκεί μου κάνει νόημα να περιμένω μέχρι να βγουν όλοι οι συνταγματάρχες, διοικητές, αξιωματικοί κτλ κτλ κτλ –μπας και περιμένουν στην ουρά, τρομάρα τους- κορνάρω σαν δαιμονισμένη και αδικημένη τρελή! Αυτό σημαίνει πως έχω πρόβλημα πειθαρχίας και δεν αναγνωρίζω την αξία των οργάνων εξουσίας (μη χέσω)?

8. Κάποιες φορές (πολύ συχνά τελευταία) περιμένω στην ουρά για να διανύσω μια απόσταση 10 λεπτά και περνάνε 45! Ε, σε τέτοιες περιπτώσεις μου έρχεται να πάθω νευρικό κλονισμό και να παρατήσω το αμάξι εκεί στη μέση του δρόμου! Αυτό σημαίνει πως δεν έχω υπομονή, επομένως δεν κάνω για μάνα και έχω τάσεις φυγής όταν τα πράγματα ζορίζονται?

9. Κάποιες φορές όπως οδηγώ, μπορεί να βρεθώ 3-4 δρόμους παρακάτω, χωρίς όμως να έχω αντιληφθεί πώς έφτασα εκεί. Μιλάμε ξεχνώ τι μεσολάβησε, εύχομαι να μην πέρασα με κόκκινο και ευχαριστώ το θεό που δεν έπαθα κάνα ατύχημα! Αυτό σημαίνει πως χάνομαι στο διάστημα και ότι έχω πρόβλημα συγκέντρωσης? Μήπως η πραγματικότητα δεν είναι ό,τι καλύτερο και δημιουργώ φανταστικούς κόσμους για να ξεχνιέμαι?

10. Όταν οδηγώ μια χαρά, όμορφα και ωραία, απολαμβάνοντας ξέγνοιαστη τη διαδρομή (κοπέλα μου στο περίπτερο πας, όχι εκδρομή!) και ο άλλος που βγαίνει από την πάροδο εμφανίζεται μπροστά μου σε κλάσματα δευτερολέπτου, μου κόβει το δρόμο και αναγκάζομαι να φρενάρω μπας και γλυτώσω τα μούτρα του καημένου του αυτοκινήτου μου (που στο κάτω-κάτω δεν έφταιξε σε τίποτα), μου έρχεται να τον πλακώσω στις σφαλιάρες για να μάθει να φέρεται! Αυτό σημαίνει πως δεν θέλω να ενοχλεί ο άλλος την προσωπική μου ηρεμία και να χαλά τα σχέδια μου, όσο βλακώδεις και να είναι αυτά, διαφορετικά μιλάμε την έβαψε για τα καλά?

11. Άμα παρκάρω και έρθει ο γκόμενος από απέναντι και παρκάρει με ένα τόσο «σκατένιο» τρόπο, ώστε εγώ η ολίγον άσχετη οδηγός (ε καλά δεν είμαστε και όλοι Σουμάχερ), κάνω δεκαπέντε χιλιάδες πισινές και μπροστινές για να βγάλω το ρημάδι το αυτοκίνητο, πολύ θα ήθελα να πάρω φόρα και να βγω μια και καλή, αφού θα έχω περάσει πρώτα πάνω από το car του! Ε μα πια! Τόση ασυνειδησία? Αυτό τώρα σημαίνει πως είμαι νευρική και ανυπόμονη, αντικοινωνική και εκδικητική, με τάσεις φυγής, με πρόβλημα πειθαρχίας, μπλα μπλα μπλα (και γενικά όλα όσα περιέγραψα πιο πάνω και δεν θυμάμαι αλλά βαριέμαι να ανεβώ στο πάνω μέρος της σελίδας για να τα ψάξω)?

Κοίτα από τους δέκα συν ένα λόγους που έγραψα υπάρχουν και δύο θετικά! Δεν είναι και τόσο κακό! Από την άλλη υπάρχουν άλλοι 9 λόγοι, λιγουλάκι αρνητικοί! Άραγε τώρα τι συμπέρασμα να βγάλω? Δεν φαντάζει και τόσο ελπιδοφόρο το τι εστί rakuneta!

Το βρήκα, το βρήκα! Λοιπόν!

Με βάση το πιο πάνω τεστ, αποδεικνύεται πως ο αρχικός συλλογισμός είναι λανθασμένος και καμία σχέση δεν έχει το οδήγημα με το χαρακτήρα! Διότι εγώ είμαι ένα αξιαγάπητο πλάσμα με μια καλή κουβέντα για όλους μα όλους όσους με περιτριγυρίζουν! Μωρέ δεν πάτε στο διάολο? Ουπς! Παραφέρθηκα!

Τα φιλιά μου!

Think Blue!

2007-10-10T12:18:00.000+03:00

H χαζή ή μήπως οι χαζοί?

Μετά από πολλές προσπάθειες βρήκαμε επιτέλους καινούρια συνάδερφο! Βλέπετε λόγω ωραρίου κανείς δεν θέλει να δουλέψει εφόσον πρόκειται για μια πολύ αγχώδης δουλειά με τρομερή πίεση (δουλεύουμε 5-12 το βράδυ! Ευτυχώς όμως εγώ γύρω στις δέκα παίρνω τα μπογαλάκια μου και την κάνω με γρήγορα πηδηματάκια μιας και την επομένη η ώρα 7.30 πρέπει να είμαι στη πρωινή μου δουλειά!).

Λοιπόν, η καινούρια μου συνάδερφος είναι μωρό παιδί ακόμη! Γύρω στα 22! Μόλις τέλειωσε τις σπουδές της. Λόγω βάρδιας εγώ την γνώρισα μια βδομάδα μετά την πρόσληψή της! Οι υπόλοιποι άντρες συνάδερφοι φρόντισαν, όντας εγώ πιο παλιά και καλωδιωμένη στα κυκλώματα, να μου δώσουν τα πρώτα δείγματα γραφής που άφησε! Κάποιοι την αποκάλεσαν μπίμπο, κάποιοι ότι έχει ένα attitude! Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έπαιζε αν δεν το διαπίστωνα με τα ίδια μου τα μάτια! Καθώς μιλούσα με ένα συνάδερφο και μου ανέλυε τα προσόντα της καινούριας, μου είπε πως με κάποιες γυναίκες απλά δεν μπορείς να επικοινωνήσεις, μόνο να τις κοιτάς! Είναι κενές περιεχομένου και αυτό δεν του αρέσει! Όπως και να έχει το θέμα μας δεν είναι οι γκομενικές ανησυχίες του συνάδερφου, αλλά η καινούρια!

Χτες, λοιπόν είχα την τιμή να τη γνωρίσω! Είναι κατάξανθη, αδύνατη, κοντούλα με εντυπωσιακό ντύσιμο! Φορούσε για να καταλάβετε άσπρο κοντό σορτ, άσπρη μπλουζίτσα, κόκκινη ζώνη, κορδέλα στα μαλλιά, και πουά γόβες! Βαμμένη, ντυμένη λες και βγήκε από το cosmopolitan! Το κορίτσι αυτό έδινε πράγματι την εικόνα μιας barbie! Μάλιστα, καθώς εισήλθα στο γραφείο, και την αντίκρισα, χαμογέλασα συνωμοτικά με μια άλλη συνάδερφο!

Κύλησε η βραδιά και εγώ έβγαλα τα εξής συμπεράσματα:

Η κοπέλα είναι ευγενέστατη! Συμπαθητικότατη! Και αρκετά χαμογελαστή. Έχει τη νευρικότητα των πρώτων ημερών, και δείχνει αρκετά εξυπηρετική! Ομολογώ τη συμπάθησα τόσο, ώστε απέφυγα την καζούρα που έκανα στην προηγούμενη συνάδερφο, την καημένη τη Σοφία, που ακόμα έχει να το λέει για το πόσο αυστηρή της φάνηκα στην αρχή!
Γουστάρω να ψαρώνω τους καινούριους! Δεν ξέρω γιατί! Ίσως, για να τους φαίνεται ακόμα πιο ευχάριστη η δουλειά, όταν θα καταλάβουν πραγματικά πώς ακριβώς συμπεριφερόμαστε μεταξύ μας! Εννοείται καζούρες γίνονται μόνο στους μικρότερους σε ηλικία! Στους μεγαλύτερους φροντίζεις πάντα να επιδείξεις τον κατάλληλο σεβασμό!

Νιώθω πολύ τυχερή που έχω απίστευτα καλούς συναδέρφους, που μπορείς να συνεννοηθείς και να γελάσεις με ό,τι μαλακία σου έλθει! Και εμένα μ’ αρέσει να γελώ! Διαφορετικά η ώρα δεν περνά και είναι μαρτύριο, δεδομένης της δυσκολίας της δουλειάς!

Αυτό που με προβληματίζει είναι η ευκολία με την οποία όλοι οι άντρες συνάδερφοι είδαν με καχυποψία την καινούρια συνάδερφο, επειδή ακριβώς πληρούσε το προφίλ της χαζής γκόμενας! Αν την έβλεπαν στο καφέ πάω στοίχημα θα την κάρφωνα όλη την ώρα μπας και τους δώσει σημασία! Στη δουλειά όμως έγινε ακριβώς το αντίθετο! Σχεδόν έβαλαν στοίχημα πότε θα παραιτηθεί επειδή δεν θα άντεχε! Οκ εξέφρασε λίγους προβληματισμούς για τη δυσκολία της δουλειάς όχι όμως τόσους, ώστε να έχουμε τα μετέπειτα παρατράγουδα!

Συμπέρασμα? Είμαστε όντα των ματιών! Όλα κρίνονται από την όποια εμφάνιση, στο δεδομένο χρόνο συνάντησης! Είμαστε τόσο προσκολλημένοι σε ταμπού, που όσο και αν θέλουμε να το παίξουμε φιλελεύθεροι, την ώρα της κρίσης δείχνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε! Τα συγχαρητήρια μου για την όποια καχυποψία μας διακατέχει, φυλακίζοντας την πραγματική ουσία της ζωής!

Τα φιλιά μου!

Κάτι ανάλαφρο πεταλουδένιο...

2007-09-28T15:02:00.000+03:00

Παρασκευή σήμερα!

Αχ Σαββατοκύριακο αύριο! Συνήθως τις μέρες που δουλεύω σκέφτομαι τι θα κάνω τις μέρες που δεν δουλεύω! Κατά περίεργο τρόπο όμως όλα τα σχέδια ναυαγούν, διότι για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν θέλω να κάνω αυτό που ήθελα τόσο πολύ να κάνω όταν δεν είχα ελεύθερο χρόνο! Έλεος μαζί μου! Δεν ξέρω αν είναι από αυτά τα ψυχολοκοινωνιολογικά σύνδρομα, που προσωπικά δεν κατέχω καθόλου, σε αντίθεση με τη φιλενάς μου τη Νικόλ. Όπως και να ‘χει το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό! Άλλα θέλω, άλλα κάνω, και άλλα ονειρεύομαι! Όπως ο εαυτός μας ένα πράμα! Άλλο τι νομίζουμε πως είμαστε, άλλο τι νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε και άλλο τι πραγματικά είμαστε! Αυτό το τελευταίο το λέω συχνά! Σαν παλιομασημένη κασέτα!

Τις προάλλες πήγα σινεμά! Πρώτη φορά πήγαινα σινεμά και δεν ήξερα τι ταινία θα έβλεπα! Ο λόγος? Είχα κερδίσει τα εισιτήρια σε διαγωνισμό, στον οποίο δεν έλαβα, αλλά μου τα χάρισε ο «νικητής» σε ανύποπτο χρόνο! Λεγόταν starter for ten, κάτι τέτοιο τελοσπάντων! Λοιπόν, τραγική εμπειρία! Πρώτα-πρώτα εγώ και η κολλητή μου κάναμε εντυπωσιακή είσοδο! Καθίσαμε άνετες και χαλαρές να καπνίσουμε, εφόσον κατά την ταπεινή μας αντίληψη ήταν ακόμα νωρίς και η παράσταση δεν είχε αρχίσει, αγνοώντας τον υπεύθυνο να κάθετε και να μας περιμένει! Σε κάποια φάση μας λέει: με συγχωρείτε αλλά μπορείτε να περάσετε μέσα για να αρχίσουμε, ήδη αργήσαμε!! Ήταν βλέπετε παράσταση για λίγους! Εεεε πού ήθελε να το ξέρω πως εμάς περίμενε για να αρχίσει! Τελευταία, το άγιο πνεύμα της επιφώτησης (ή μήπως είναι επιφοίτησης? Χεχεχε) μου κρατά μούτρα και δεν μου μιλά!

Αρχίζει που λέτε η περιβόητη παράσταση! Καλά μιλάμε σε δέκα λεπτά μου ήρθε παραζάλη! Ο σχετικός με τα της προβολής ήταν ή άσχετος ή μεθυσμένος! Καλά μιλάμε δεν μπορούσε να εστιάσει, με τίποτα μα με τίποτα λέμε! Την μια τραβιόταν η ταινία δεξιά ή αριστερά, αναλόγως διάθεσης! με αποτέλεσμα να βλέπουμε παραμορφωμένα πρόσωπα, σχεδόν αστεία! Την άλλη τραβιόταν προς τα πάνω, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να καταλάβω τι στο διάολο γινόταν? Ταινία έβλεπα ή λάμβανα μέρος σε διαγωνισμό (εστιάστε, κεντράρετε, κερδίσατε!)!

Ευτυχώς, μετά από επανειλημμένες προσπάθειες κατάφερε ο mr προβολέας man να βρει τον ίσιο δρόμο! Έπειτα, όμως άρχισε το άλλο κουφό! Παιδιά, όπως βλέπαμε την ταινία βλέπαμε και το μικρόφωνο, που μάλλον χρησιμοποιούσε ο καμεραμάν την ώρα των γυρισμάτων! Σοβαρά τώρα! Πάνω-πάνω ψηλά φαινόταν ένα μικρόφωνο κατά διαστήματα! Δεν είμαι και ειδήμονας όσον αφορά τη σκηνοθεσία αλλά το μοντάζ??? Hello??? Ξέρει κανείς τι σημαίνει? Πώς τους ξέφυγε κάτι τέτοιο? Κύριε σκηνοθέτη? Δεν είδατε καν την ταινία σας πριν την διοχετεύσετε στην αγορά?

Η υπόθεση πάνω κάτω ήταν ίδια με μια από τις χίλιες δυο άλλες που κυκλοφορούν στο παζάρι! Φοιτητής, φτωχός, το παλεύει, μπαίνει στο πανεπιστήμιο, το ξαναπαλεύει, κάπου χάνεται, προβλήματα υπαρξιακά, και ξαφνικά η επιφώτηση (ή μήπως επιφοίτηση!?).
Κατά τα άλλα, ρίξαμε πολύ γέλιο! Το ένα κουφό που ακολουθούσε το άλλο ομολογώ μας έφτιαξαν τη διάθεση παρά να μας τη χαλάσουν! Χτυπήσαμε μετά και μια pizza margarita και τη βγάλαμε τη βραδιά!

Αύριο άραγε τι θα κάνουμε? Ermmm έλα όλο και κάτι θα σκεφτούμε! This is cyprussssss! (μη χέσω!)

p.s. Ένα βράδυ καθώς επέστρεφα σπίτι από την ίδια διαδρομή που ακολουθώ σχεδόν πάντα είδα ένα πράσινο χαμηλό φως στην αυλή ενός σπιτιού! Οχ! Σκέφτηκα! Μας πήραν είδηση και τα ufo τώρα! Ψέματα! Απλά θεώρησα πως ήταν το φως που επέλεξε (ο διαμένοντας την οικία) να φωτίζει τον κήπο του το βράδυ ενόψει πιθανών παραβατών!!! Το περίεργο ήταν ότι ανοιγόκλεισα τα μάτια και μέχρι να τα ανοίξω ξανά (μιλάμε σε κλάσματα δευτερολέπτων) το φως έσβησε! Ομολογώ ήταν μια από αυτές τις φάσεις που λες! Oups! Τι στο καλό γίνεται εδώ πέρα! Διαβολική σύμπτωση ή μήπως όχι???

butterfly kisses (ματς μουτς)
xxxxxxx

Ονείρων χαλασμός...

2007-09-26T17:13:00.000+03:00

Φεμινισμός…

Κίνημα της εποχής? Κίνημα περασμένης εποχής? Ομαδική παραζάλη?

Παρατηρώντας κανείς τα δύο φύλα, μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν σημαντικές βιολογικές, γενετικές και ψυχολογικές διαφορές ανάμεσά τους. Επομένως συγκρίνοντας άντρες και γυναίκες μπορούμε να πούμε πως το φύλο έχει πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση κοινωνικών, πολιτιστικών καθώς και συναισθηματικών προτύπων. Το φύλο έχει σημασία διότι σκιαγραφεί κατά κάποιο τρόπο την ταυτότητα, τη συμπεριφορά και τη συναισθηματική/ψυχολογική κατάσταση του κάθε ατόμου, καθορίζοντας τις αρχές που διέπουν το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Η ανάγκη της γυναίκας να πάρει τη θέση που της αξίζει και να έχει ένα ισότιμο ρόλο στη διαδικασία ανάπτυξης της κοινωνίας, συμμετέχοντας σε όλα τα φάσματα και τομείς της κοινωνικής ιεραρχίας ως υπαρκτό και ενεργό μέλος της πολιτείας οδήγησε στη δημιουργία του φεμινισμού. Η έμφαση που δόθηκε από τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες του κινήματος είχε στόχο να καταρρίψει το μύθο, που ήθελε την ανδρική συμπεριφορά να αναγνωρίζεται ως το μοναδικό πρότυπο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο φεμινισμός πραγματεύεται τη σχέση των δύο φύλων και υποδεικνύει τη ανισότητα που επικρατεί στην κοινωνία ανάμεσα στο ανδρικό και το γυναικείο φύλο.

Ο πιο πάνω ορισμός θα μπορούσε κάλλιστα να δικαιολογήσει τη θύελλα των επαναστάσεων που ξέσπασαν κυρίως στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, έχοντας βεβαίως τις καταβολές της στα εκατοντάδες χρόνια καταπίεσης του γυναικείου φύλου που προηγήθηκαν. Την εποχή που ο φεμινισμός έκανε την εμφάνιση του ως μια προσπάθεια αφύπνισης των απανταχού γυναικών, ώστε να διεκδικήσουν τα δικαιώματα και να ενισχύσουν την παρουσία τους στα κοινωνικά δρώμενα της εποχής ήταν μάλλον μια επιβαλλόμενη στρατηγική.

Σήμερα, έχοντας φτάσει στον 21ο αιώνα, γίνεται αντιληπτό πως οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει, ζώντας σε ένα κράτος δικαίου, και η χειραφέτηση των γυναικών είναι πλέον γεγονός.

Η μήπως όχι? Η γυναίκα σήμερα μπορεί να θεωρηθεί αντάξια του άντρα και να διεκδικήσει με τις ίδιες αξιώσεις τα ίδια δικαιώματα? Όλες οι ενδείξεις οδηγούν σε μια θετική απάντηση. Επιτρέψετε μου όμως να αμφιβάλλω. Μια πιο ενδοσκοπική ματιά στα του οίκου μας μπορεί να σπείρουν τους σπόρους της αμφιβολίας. Μια γενική θεώρηση των πραγμάτων είναι όντως αρκετά καθησυχαστική. Μια εσώτερη επίβλεψη μουσουλμανικών χωρών, συντηρητικών κοινωνιών, πουριτανικών επαρχιών μπορούν να ταράξουν, ίσως και να θολώσουν κάπως τα νερά.

Φθορά...

Απαντήσεις δεν θα δώσω. Επαφίεται στον κάθε άνθρωπο να αντιληφθεί πράξεις και καταστάσεις. Εξάλλου, στη σημερινή εποχή, όπου η αποξένωση των ανθρώπων, η αλλοτρίωση της ατομικής ταυτότητας, η απουσία αληθινών και ειλικρινών σχέσεων, η ανάγκη για πραγματική επικοινωνία, η ανυπαρξία ουσιαστικών θεσμών και ιδεωδών, η έλλειψη αξιών και ιδανικών, είναι προβλήματα που επιδέχονται πολύ μεγαλύτερου προβληματισμού και ανησυχίας, μιας και αγκαλιάζει ολόκληρη την ανθρωπότητα με μια ευρύτερη έννοια.

Στις μέρες μας πλέον νομίζω ότι αυτό που πρέπει πραγματικά να απασχολήσει το κάθε ένα από εμάς είναι πώς θα σώσουμε τη λιγοστή αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει, και πώς θα διαφυλάξουμε την εναπομείνασα ανθρωπιά που με λίγη ελπίδα μπορεί ακόμα να μας διακατέχει. Σημασία τώρα πια έχει να επικεντρωθούμε στη διαφύλαξη της παιδικής μας αθωότητας και στην πολυπόθητη αγνότητα που έχει πια ξεχαστεί…

Καταλήγοντας, θα ήθελα να επισημάνω πως ενώ στα μέσα του 20ου αιώνα οι κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν επέβαλλαν τη γένεση του φεμινισμού, στις αρχές του 21ου αιώνα μπορεί μετά βεβαιότητας να πει κανείς πως αυτό που ουσιαστικά επιβάλλεται είναι η αναγέννηση του ανθρώπου με τα συστατικά εκείνα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την πραγματική έννοια της λέξης ανθρωπιά…. Ο πόλεμος πλέον δεν είναι μεταξύ αντρών και γυναικών, αλλά μεταξύ ανθρώπου και «ανθρώπου», μεταξύ εμένα και «εμένα», μεταξύ του «εγώ» και του «εμείς». Και όπως είπε κάποτε ένας αρθρογράφος (για άλλο θέμα βέβαια όμως πιστεύω πως δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο τρόπο να τελειώσω το συλλογισμό αυτό) είναι ήδη αργά, ας μην γίνει πολύ αργά…

Καββαδίας: Mal du depart

2007-09-25T12:43:00.000+03:00

Mal du depart

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,
κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά :
"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.

Κι εγώ, που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μιά κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ένα ποίημα που μιλάει στην ψυχή μου, και προσπαθεί να με πείσει για αυτό που μάλλον ποθώ… η δίψα δυσβάστακτη, η δειλία φυλακή. Ένας πόλεμος έχει κηρυχτεί και εγώ ανήμπορη να διαλέξω στρατόπεδο, καταναλώνομαι, σε κρύα σχεδόν αδιάφορα ξεχασμένα βράδια, ψάχνοντας να βρω το άλλο μου εγώ… έχω χαθεί σε δρόμους παράλληλους, χαράζοντας παντού γραμμές για μια ενδεχόμενη επιστροφή. Και ένα πρωινό, με ένα άστρο οδηγό, συνειδητοποιώ πως οι γραμμές με έχουν μπερδέψει και ο δρόμος της επιστροφής έχει σβηστεί. Χαμογελώ πονηρά και χαίρομαι κρυφά μην με πάρει ο δαίμονας αγκαλιά. Θεέ μου αλήθεια έχω χαθεί? Μην με ξυπνήσεις. Άσε με να ταξιδέψω, γιατί μάλλον δεν θ΄αντέξω να δω ξανά αυτές τις κρύες μοναχικές, σχεδόν αποκρουστικές βραδιές. Μια ατελείωτη ευχή, δώσε μου ένα χρυσό ραβδί. μια ουτοπία,μια φυλακή, μια ανοικτή πληγή. Κάνε την ψυχή μου να πετάξει, σε άλλα μέρη να ξαποστάσει. Μονάχα μην με ξυπνάς, ό,τι χτίζω μην το χαλάς...

Εγώ, εσύ, αυτός και όλοι οι άλλοι!

2007-09-25T09:36:00.000+03:00

Σήμερα, μάλλον, είναι μια συνηθισμένη μέρα, με τη μόνη διαφορά, ότι σήμερα γιορτάζω! Έχω δηλαδή την ονομαστική μου εορτή! Βασικά, μην περιμένετε γλέντια και σούβλες! (Καλά, γιορτή έχεις δεν παντρεύεσαι! Συντονίστου! ). Από την άλλη βέβαια, αν εξαιρέσουμε το γεγονός πως δεν πίνω, δεν τρώω κρέας και δεν κάνω σεξ, οι επιλογές μειώνονται κατακόρυφα! Καταθλιπτικό ε? ΜΠΑΑΑΑΑΑ! ΚΑΘΟΛΟΥ!
Ένα καφεδάκι, με καλή παρέα, σε κανένα μικρό καφέ, είναι κατά τη γνώμη μου ό,τι καλύτερο! Χαλάρωση, φραπεδάκι, τσιγαράκι! Ωχχχχ! Γουστάρω φάση! Και μην πει κανείς πως αυτό το κάνουμε κάθε φορά και σήμερα επιβάλλεται κάτι πιο…. (ιδιαίτερο? Πιο ενδιαφέρον? Πιο πικάντικο? Ερμμμ ε δεν μου έρχεται τώρα)!

Το τελευταίο διάστημα, βλέπω περίεργα όνειρα, κάπως… πώς να το θέσω τώρα κομψά? Χμμ…. Pff… φρίκη παιδί μου, αυτό εννοώ! Μου θυμίζουν κακούς οιωνούς! Αν ήμασταν κάτι χρόοοοοονια πίσω, ίσως και να ήμουν η μάντισσα του χωριού! Ο θεός να βάλει το χέρι του! Λέτε να είναι τα αποτελέσματα των εξετάσεων? Λέτε να είμαι η μόνη που θα μείνει απέξω! Γμτ! Και ήταν η ευκαιρία μου για να πάψω επιτέλους να κάνω δυο δουλειές! Υγεία! Δεν πειράζει! Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα περάσουμε! Όσο πιο ανώδυνα γίνεται ελπίζω!

Σας έχει τύχει να θέλετε να κάνετε μια ερώτηση σε ένα άτομο και να φοβάστε την απάντηση? Όχι τόσο για την ίδια την απάντηση, αλλά για την αντίδραση του ατόμου, και πώς, τι, πότε και πόσα άλλα θα σκεφτεί το άτομο αυτό! Είναι από αυτές τις ερωτήσεις που για να απαντηθούν ο άλλος πρέπει να σε έχει εμπιστευτεί! Να έχεις κερδίσει κάτι παραπάνω από όλους τους άλλους! Η απάντηση δεν έχει σημασία, μπορεί να είναι ένα ναι ή ένα όχι! Μπορεί ο άλλος να γελάσει με την ερώτηση αλλά υπάρχει το ενδεχόμενο της γένεσης χίλιων άλλων ερωτημάτων από το πρόσωπο του άλλου, πώς στο καλό οδηγήθηκες σε τέτοιο συνειρμό! Και δεν είναι η περιέργεια που τροφοδότησε την ερώτηση, αλλά ίσως κάποιες σκιές στην ατμόσφαιρα! Ίσως όμως και ο παραλογισμός αυτού που θέτει την ερώτηση? Ίσως! Πολλά ίσως! Ποιος ξέρει? ….

Προτελευταίο σχόλιο! Δεν μ΄ αρέσουν οι άνθρωποι που το παίζουν άνετοι μόνο με μια μερίδα ανθρώπων! Δεν μ΄ αρέσουν οι άνθρωποι, που ανάλογα με την παρέα εκφράζουν τις πεποιθήσεις τους. Είτε τις έχεις, είτε δεν τις έχεις! Άμα προσπαθείς να κρύψεις καταστάσεις από τρίτους σημαίνει πως πιστεύεις πως οι επιλογές σου δεν είναι οι καλύτερες! Το να σιωπήσεις και να μην αναφερθείς στα προσωπικά σου άμα ξέρεις ότι δεν σε σηκώνει το κλίμα είναι ίσως η καλύτερη τακτική! Όταν όμως, το θέμα αναφερθεί από τρίτους, αθέλα ή ηθελημένα, και εσύ κάνεις την πάπια και το παίξεις αλλιώς για μένα είναι ίσως η χειρότερη υποκρισία! Διότι οι επιλογές σου είναι οι επιλογές σου, και πρέπει να τις σέβεσαι! Αν ντρέπεσαι για αυτές, τότε ίσως να πρέπει να αναθεωρήσεις τους λόγους της «ορθότητας» - το λέω αυτό με πολύ γενικό περιεχόμενο, εννοώντας κατά πόσο γίνονται οι επιλογές αυτές συνειδητά από σένα ή από αδυναμία- των επιλογών σου, και μετά να αντιδράς με το άτομο που σε αναγκάζει να δεις την πραγματικότητα, έστω και μετά από παρεξηγημένη συμπεριφορά!

Τελευταίο σχόλιο, (υπόσχομαι)! Παρακαλώ τις γειτόνισσές μου να αρχίσουν να ασχολούνται μόνο με τα του οίκου τους και να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν κατίνες μικροαστικής κοινωνίας, με καθόλου ενδιαφέροντα παρά μόνο το κουτσομπολιό, που ως επί το πλείστον δημιουργείται μόνο στο μυαλουδάκι τους! Ας πάψουν ακόμα περισσότερο, αφού δημιουργήσουν ήδη το κουτσομπολιό από μόνες τους (επειδή μόνο μέχρι εκεί μπορεί να δει το συντηρητικό μυαλουδάκι τους!) , να προσπαθούν να πληγώσουν γονείς κτλ, λέγοντας πικρόχολα κακεντρεχή σχόλια, διότι στην προκειμένη περίπτωση οι γονείς είναι πλήρως ενημερωμένοι για τις επιλογές της κόρης τους, άρα προσβάλλουν μόνο τον εαυτό τους και κανένα άλλο με την αναξιοπρεπή συμπεριφορά τους!

Υγεία!

Τα φιλιά μου!

p.s.
Νεράιδες , Ξωτικά, Δρυΐδες, Χάριτες: Αγλαΐα, Ευφροσύνη, Θάλεια, Μοίρες: Κλωθώ, Λάχεση, Άτροπος, Νύμφες: αμανδρυάδες, ορεστιάδες, ναϊάδες, Μούσες: Κλειώ, Ευτέρπη , Θάλεια, Μελπομένη, Ερατώ, Τερψιχόρη, Πολύμνια, Ουρανία, Καλλιόπη…..
Πού κολλούν τώρα όλες αυτές? Ermm βασικά αυτός ο συνειρμός μου ήρθε, μετά από κάτι που διάβασα κάπου! Βασικά αυτά!

Wiccan - Θρησκεία της γης

2007-09-19T17:01:00.000+03:00

Πάντα οι διάφορες θρησκείες μου προκαλούσαν το ενδιαφέρον. Σας παραθέτω λοιπον κάποια στοιχεία από τη Wicca, μια αρκετά ενδιαφέρουσα παγανιστική θρησκεία στις μέρες μας!

Η μαγεία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα είναι η Τέχνη που επιβίωσε από την Παγανιστική θρησκεία των Μαγισσών, που έζησαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Η Wicca μερικές φορές γνωστή και ως θρησκεία της Γης, παλαιά θρησκεία και νεοπαγανισμός, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της στην ιστορία στα μέσα του 20ου αιώνα, μέσω του Gerald B. Gardner (1884-1964). Η λέξη «wicca» προέρχεται από την παλαιότερη γερμανική «wicce» που σημαίνει «σοφό». Είναι ένα κράμα αρχαίων ευρωπαϊκών θρησκειών και τελετουργικών, με πολύ πιο έντονες επιρροές από την ελληνική, την κέλτικη και τη σαξονική θρησκεία. Πρωτεύουσα Υπέρτατη Δύναμη είναι η Φύση, η οποία εκφράζεται μέσα από τον Κερασφόρο Θεό και την Θεά, τη Μητέρα Θεά, τη ζωοδότρα, που δίνει ζωή σε όλα τα όντα.

Οι δύο Θεοί συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, μαζί ολοκληρώνονται και δημιουργούν την Υπέρτατη Δύναμη. Πρόκειται δηλαδή για μια δυαδικότητα όλων των πραγμάτων, χωρίς κακόβουλα ή καλόβουλα θεμέλια. Οι Θεοί βρίσκονται μέσα στον κάθε άνθρωπο, αποτελούν κομμάτι του, ενώ ταυτόχρονα βρίσκονται και γύρω του, τον παρακολουθούν, τον προστατεύουν και τον καθοδηγούν. Η έννοια της «οργής του Θεού» δεν υπάρχει. Οι Θεοί δεν οργίζονται, ούτε τιμωρούν, ενώ όταν τα παιδιά τους «παραστρατήσουν» τους διδάσκουν ώστε να συνειδητοποιήσουν τις λανθασμένες τους επιλογές. Αυτό γίνεται είτε μέσω τύψεων (ανώτερης συνειδήσεως, το θεϊκό κομμάτι όλων μας), είτε μέσω Θείας Δίκης (Ο Νόμος των Τριών).

Οι Wiccans συχνά αυτοαποκαλούνται μάγισσες, οι οποίες όμως διαχωρίζουν τον εαυτό τους από την αρνητική χροιά που περικλείει η έννοια! Οι Wiccans ούτε λατρεύουν το σατανά, ούτε ασκούν μαύρη μαγεία, που παραδοσιακά είναι συνυφασμένη με τις μάγισσες.

Οι προϊστορικοί πιστοί γιόρταζαν τους εποχιακούς κύκλους, που οδηγούσαν στις "οκτώ γιορτές του Τροχού": τα Ηλιοστάσια, τις Ισημερίες, και τέσσερα πανηγύρια, το Ιμπλόκ (2 Φεβρουαρίου, τώρα συμπίπτει με τη Χριστιανική γιορτή των κεριών), το Μπετλάν (Πρωτομαγιά), το Λάμας (αρχές Αυγούστου) και το Σαμαίην (των Αγίων Πάντων).

Αυτή η κουλτούρα, που είναι συντονισμένη με τη φύση, σέβεται τις γυναίκες, είναι φιλειρηνική και υπέρ της ισότητας, επικράτησε για χιλιάδες χρόνια. Μετά ήρθε ο Χριστιανισμός, που τελικά διείσδυσε μέσα στην άρχουσα τάξη της Ευρώπης. Από τον 14ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Φλεγόμενης Εποχής, οι θρησκευτικές και κοσμικές αρχές άρχισαν επί 400 χρόνια μια εκστρατεία για να ξεριζώσουν την Παλιά Θρησκεία, εξοντώνοντας ύποπτους πιστούς, τους οποίους κατηγόρησαν ότι είχαν συμμαχήσει με τον διάβολο. Οι πιο πολλοί που εκτελέστηκαν ήταν γυναίκες, γενικά αυτές που ζούσαν έξω από τους κοινωνικούς τύπους, οι γυναίκες δηλαδή που ο ανεξάρτητος τρόπος ζωής τους θεωρήθηκε σαν απειλή.

Το να είσαι Wiccan

Να είσαι Wiccan σημαίνει…
να αγαπάς και να αγαπιέσαι
να γνωρίζεις τα πάντα και απολύτως τίποτα
να ταξιδεύεις δίπλα στα άστρα, ενώ βρίσκεσαι στην γη
να αλλάζεις τον κόσμο γύρω σου και μέσα σου
να μοιράζεσαι, να δίνεις, ενώ λαμβάνεις ταυτόχρονα
να χορεύεις και να τραγουδάς, να κρατιέσαι χέρι-χέρι με το Σύμπαν
να τιμάς τους Θεούς και τον εαυτό σου
να είσαι η Μαγεία, όχι μόνο να την εξασκείς
να είσαι σεβαστή ή τίποτα και να αποδέχεσαι αυτούς που δεν είναι
να γνωρίζεις ότι αυτό που νιώθεις είναι σωστό και καλό
να μην βλάπτεις κανέναν
να γνωρίζεις τους τρόπους των παλιών
να βλέπεις πίσω από τους φραγμούς
να ακολουθείς την Σελήνη
να είσαι ένα με τους Θεούς
να μελετάς και να μαθαίνεις
να είσαι ο δάσκαλος μα και ο μαθητής
να αναγνωρίζεις την αλήθεια
να ζεις με την Γη, όχι μονάχα πάνω Της
Να είσαι Wiccan σημαίνει να είσαι πραγματικά ελεύθερος

Ο Λόγος της Θεάς

Ακούστε τα λόγια της Μεγάλης Μητέρας
Εκείνης που οι άνθρωποι καλούν Άρτεμις, Αστάρτη, Ντιάνα,
Μελουσίνη, Κέριντουεν, Ντανού, Άριανροντ, Ίσις, Μπρίντε, και με τόσα άλλα ονόματα:
Όποτε με χρειαστείς, μια φορά τον μήνα και καλλίτερα όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο,
έλα σε μέρος μυστικό και κάλεσε το Πνεύμα Μου
Εγώ είμαι η Βασίλισσα όλων των Μαγισσών.
Συγκεντρωθείτε εσείς που σας ευχαριστούν τα διδάγματα της Μαγείας
μα που δεν έχετε ακόμα κερδίσει τα βαθύτερα μυστικά.
Σε εσάς θα διδάξω όλα τα απόκρυφα, και θα σας ελευθερώσω από την σκλαβιά του πνεύματος.
Για σύμβολο της ελευθερίας σας θα πρέπει να είστε ακάλυπτοι (γυμνοί) στις Τελετές σας
και να χορέψετε, να τραγουδήσετε, να φάτε, να δημιουργήσετε μουσική και αγάπη
όλα υπό την παρουσία Εμού.
Γιατί δική Μου είναι η έκσταση του πνεύματος, δική Μου και η ευτυχία πάνω στην Γη.
Κρατήστε αγνά και αμόλυντα τα ιδανικά σας, παλέψτε γι’ αυτά
Μην επιτρέψετε να σας σταματήσουν ή να σας ξεστρατίσουν.
Γιατί Εγώ είμαι γενναιόδωρη Θεά, που δωρίζει την Γνώση του Αθάνατου Πνεύματος,
και πέρα από τον θάνατο χαρίζω Ειρήνη Αιώνια.
Δεν απαιτώ θυσίες διότι προσέξτε! Είμαι η Μητέρα κάθε ζωής,
και η αγάπη Μου ξεχύνεται πάνω στην Γη.
Από Εμένα όλα ξεκινούν και σε Μένα όλα καταλήγουν.
Θέλω η λατρεία Μου να εκφράζεται με καρδιά ευτυχισμένη,
και όλες οι Τελετές Μου να γίνονται με πράξεις αγάπης και χαράς.
Θέλω να υπάρχει ομορφιά και δύναμη, ισχύς και ευσπλαχνία,
τιμή και ταπεινότητα, σεβασμός και ευθυμία στις καρδίες σας.
Και εσείς που Με αναζητείτε, να γνωρίζετε πως
αν δεν Με αναζητήσετε πρώτα μέσα σας, δεν θα Με βρείτε ποτέ.
Γιατί ιδού! Είμουν στο πλάι σας από την Αρχή,
και είμαι Εκείνη που θα βρείτε στο Τέλος.

Ο Λόγος του Θεού

Ακούστε τα λόγια του Θεού,
Του Υιού, Αδελφού, Εραστή και Συντρόφου της Μεγάλης Μητέρας,
Εκείνου που οι άνθρωποι καλούν Παν, Όσιρι, Κερνούνο, Λούγκ, Χέρνε και με τόσα άλλα ονόματα:
Εγώ είμαι ο αντίθετος της Θεάς, αλλά όχι ο αντίπαλος.
Είμαι η φωτιά μέσα στην καρδιά σας, Είμαι ο πόθος στην ψυχής σας.
Από Εμένα κάθε αρχή έχει τέλος, και κάθε τέλος αρχή.
Γιατί Εγώ είμαι ο Κυνηγός της Γνώσης,
και από Εμένα θα διδαχθείτε τα μυστικά του Θανάτου και της Ζωής,
Εγώ είμαι το στάχυ που θεριεύει, μα Είμαι και το δρεπάνι του θεριστή.
Είμαι η γονιμότητα, Αυτός που χαρίζει Ζωή,
μα Είμαι και ο Άρχοντας του Θανάτου, που δίνει αξία στην Ζωή.
Σας φέρνω αγάπη και δύναμη, ειρήνη και πάθος, ελπίδα και ευημερία,
και θέλω οι Τελετές Μου να γίνονται στα άγρια δάση και στα βουνά,
με χορούς και τραγούδια, γεμάτα ζωή και χαρά.
Και εσείς που Με αναζητείτε, γνωρίστε πως Είμαι ο αδάμαστος άνεμος,
ακούστε το κάλεσμά Μου μέσα από την βροχή, την νύχτα και τα δέντρα
και θα Με βρείτε μέσα στην έκσταση, το πάθος, την περηφάνια, την οργή,
μα και μέσα στον έρωτα, την αγάπη, και την ταπεινότητα.
Εγώ είμαι ο τρυφερός εραστής της Θεάς, που είναι η Μητέρα όλων μας,
Εγώ είμαι ο Κύκλος της Ζωής,
και ο Νόμος Μου είναι η ισορροπία.

Όνειρα Vs Πραγματικότητα

2007-09-19T09:54:00.000+03:00

Τι εννοούμε με τον όρο όνειρα? Έλα μου ντε! Βασικά, θα μπορούσε κανείς να διαχωρίσει τα όνειρα σε δύο κατηγορίες: Αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας και αυτά που σκεφτόμαστε στον ξύπνιο μας!

Αφορμή για τις συγκεκριμένες σκέψεις είναι ένα προχθεσινό όνειρο! Έβλεπα οικεία μου πρόσωπα, σε διαφορετικό όμως περιβάλλον, διαφορές συζητήσεις και παρεξηγήσεις. Τα όνειρα δεν έχουν κάποια λογική εξήγηση, άρα δεν είναι παράλογο που έβλεπα τοπία όπως το grand canyon, μια μικρή φωτιά στο κέντρο και τους πρωταγωνιστές τριγύρω. Δεν ξέρω αν η αρχέγονη επαφή μου με τη φύση, μου δημιούργησε ζωώδη ένστικτα, ωστόσο, σε κάποια φάση είχα ξεφύγει. Θυμάμαι διαπληκτίστηκα έντονα με ένα κατά τα άλλα αγαπημένα μου πρόσωπα, σε σημείο να νιώσω απίστευτο μίσος. Μιλάμε ένα όνειρο τρελό, εντελώς παρανοϊκό. Ένιωθα τόσο έντονο θυμό, μίσος, απέχθεια και αηδία για το πρόσωπο αυτό, που κάλλιστα θα μπορούσα να….! Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο πρόσωπο, όχι μόνο το λατρεύω, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου, χωρίς αυτό.

Την επόμενη μέρα, όταν ξύπνησα, λέω πάει τρελάθηκα. Οι ενδείξεις δεν είναι καθόλου ελπιδοφόρες, μας βλέπω για τα κάγκελα! Το προσπέρασα και λέω όνειρο είναι πάει, τελείωσε! Όλα καλά κι όλα ωραία! Μα έλα που κάπως παραστράτησα και στον ξύπνιο μου! Όταν συνάντησα, κατά τη διάρκεια της μέρας, το άτομο αυτό, έγινε κάτι που δεν περίμενα. Βασικά, αυτό με ανησύχησε. Στο αντίκρισμα του, ένιωσα σε κάποιο βαθμό όσα ένιωθα στον ύπνο μου, όχι τόσο έντονα εννοείται, αλλά η πίκρα μέσα μου υπήρχε. Το μίζερο είναι ότι το πρόσωπο αυτό δεν μου έκανε τίποτα και συνεχίζω να το συμπαθώ! Περίεργα πράγματα! Ένιωθα επιθετική απέναντι του, σε τέτοιο βαθμό, που βρήκα μια δικαιολογία και έφυγα.

Αλήθεια, ποια η προέκταση της φαντασίας και ποια τα όρια? Ποια η δύναμή της σε ρεαλιστικές πραγματικές συνθήκες? Ποια η γραμμή που διαχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα, την πραγματικότητα από την ονειροπόληση, τη σοφία από τη φαντασιοπληξία? Προσωπικά, είμαι άτομο που με δελεάζει οτιδήποτε εξωπραγματικό, διαφορετικό, αναπάντεχο. Μ΄ αρέσει να παίζω με τα όρια μου, και να ανακαλύπτω νέα πρόσωπα σε μένα.

Όμως, το να ξεφύγει κανείς είναι ένα κομβικό σημείο, στη συναισθηματική εξισορρόπηση του ατόμου. Επομένως, η πνευματική διαύγεια απειλείται από τη φαντασία ή τροφοδοτείται? Με ποια εφόδια ή εργαλεία μπορεί κανείς να ταξιδεύει σε κόσμους με άγνωστους προορισμούς, με μια βεβαιότητα, να αναγνωρίζει το δρόμο της επιστροφής? Και τι γίνεται αν σε κάποιο ταξίδι μαγευτεί τόσο από το νέο τοπίο, που αρνηθεί ή έστω ξεχάσει να γυρίσει? Θα είναι καταστροφικό? Ή μήπως λυτρωτικό?

Η τρέλα είναι το αντίδοτο της κατάθλιψης? Ή η απόδειξή της? Οι καινούριοι δρόμοι που ανοίγονται κάποιες φορές, ασυνείδητα ή συνειδητοποιημένα, μας οδηγούν σε μια πνευματική ευφορία, με ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται, ή πρόκειται για μια πνευματική αποτελμάτωση χωρίς διέξοδο….???

Δεν έχω απαντήσεις, μονάχα σκέψεις….

Στρουμφοξεγνοιασιά

2007-09-18T08:23:00.000+03:00

Λοιπόν,
Κάθε πρωί μ΄ αρέσει να ακούω τα στρουμφάκια! Μου φτιάχνουν απίστευτα το κέφι! Το παιδί μέσα μου ξυπνά –αν κοιμάται ποτέ εννοείται- και όλα φαίνονται πιο ρόδινα – oh really???.

Μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής μου προσφοράς σας μεταδίδω το πνεύμα ξεγνοιασιάς, που τόσο έντονα βιώνουν τα μικρά γαλάζια στρουμφάκια! Στρουμφοδιασκεδάστε!!!!
*****************

Το τραγούδι των Στρουμφ

Στα χρόνια τα παλιά, σε χώρα μακρινή, εζούσαν γελαστές, γαλάζιες πονηριές.

(Στρουμφάκια)
Στρουμφάκια να μας λες, Στρουμφάκια λα λα λα....

(Αφηγητής)
Είσαστε τα Στρουμφάκια, αυτά τα μικρά γαλάζια ανθρωπάκια, που είναι πάντα χαρούμενα;

(Στρουμφάκια)
Στο χωριό μας να ‘ρθεις ψάξε κι ίσως το βρεις, στων βουνών τις πλαγιές στα δάση που δεν είδες ποτέ.

(Αφηγητής)
Στρουμφάκια οδηγούν αυτούς που αγαπούν.

(Στρουμφάκια)
Ο δρόμος φωτεινός, η αγάπη είναι φως. Στρουμφίζουμε γιορτή θα είμαστε όλοι εκεί στο κέφι οδηγοί.

(Αφηγητής)
Τα παράξενα μικρά τους σπίτια σε σχήμα μανιταριού, μες το δάσος ζωγραφιές, μικρές αναμμένες φωτιές. Γιορτή φανταστική χορός και μουσική. Μα, μέσα στις φυλλωσιές
ο Δρακουμέλ ο φοβερός μάγος σχεδιάζει καινούρια ενέδρα.

(Δρακουμέλ)
Απαίσια μικρά Στρουμφάκια, μια μέρα θα βρω το δρόμο για το στρουμφο-χωριό σας. Χα χα χα χα....

(Αφηγητής)
Ο Ψιψινέλ ο γάτος του ετοιμάζει τα νύχια του. Έτοιμος για την επίθεση!

(Γκρινιάρης)
Μου την δίνει η επίθεση!

(Στρουμφάκια)
Ας ψάχνει ο Δρακουμέλ, ποτέ δε μας γελά. Σοφός ο μπαρμπα-Στρουμφ τα σχέδια του χαλά. Λα λα λα, λα λα λα....

(Αφηγητής)
Φεύγω τώρα παιδιά, φεύγω φεύγω μακριά. Μαζί με τα Στρουμφ στρουμφίστε κι εσείς με χαρά.

******************

Το σχολείο των Στρουμφ

-Εμπρός Στρουμφς,
γρήγορα στις τάξεις σας για μάθημα!
Λα-λα-λα......

-Έτοιμοι,αρχίζουμε.
-Μάγκες τη στρουμφίζουμε.
-Βγάλτε τα βιβλία σας.
-Σώστε την υγεία σας.
-Διάβασες το μάθημα;
-Μάθημα ανάθεμα.
-Εργασία και χαρά.
-Στρουμφ σημαίνει ξεγνοιασιά.
-Τι ήταν οι αρχαίοι θεοί;
-Το Σάββατο και η Κυριακή.

Δευτέρα κάτι έχω,
την Τρίτη δεν αντέχω.
Τετάρτη πώς βαριέμαι,
την Πέμπτη δεν κρατιέμαι.
Παρασκευή πρωί,
λα-λα-λα λα-λα λα-λα,
απ' όλες τις ημέρες
η Κυριακή μ' αρέσει.

-Πρώτη ώρα "Ανάγνωση".
-Μου την δίνει η "Ανάγνωση".
-Δεύτερη "Αριθμητική".
-Ομελέτα με τυρί.
-Ποιος θα 'ρθει στον πίνακα;
-Μου την δίνει ο πίνακας.
-Μην ακούω τσιμουδιά!
-Να 'χαμε μια λιχουδιά....
-Παρακάτω ποιος θα πει;
-Σάββατο και Κυριακή.

Δευτέρα κάτι έχω,
την Τρίτη δεν αντέχω.
Τετάρτη πώς βαριέμαι,
την Πέμπτη δεν κρατιέμαι.
Παρασκευή πρωί,
λα-λα-λα λα-λα λα-λα,
απ' όλες τις ημέρες
η Κυριακή μ' αρέσει.

Λα-λα-λα......
-Η ζωή είναι δύσκολη!
-Τα ίδια πάλι θα μας πει.
-Πρέπει να προσέχετε!
-Στρουμφ πώς τον αντέχετε;
-Πρέπει να διαβάζετε!
-Ασ'τον να κουράζεται.
-Σκέφτομαι το μέλλον σας.
-Βγάλτε το καπέλο σας.
-Του δασκάλου η συμβουλή.
-Σχολείο σημαίνει φυλακή.

Δευτέρα κάτι έχω,
την Τρίτη δεν αντέχω.
Τετάρτη πώς βαριέμαι,
την Πέμπτη δεν κρατιέμαι.
Παρασκευή πρωί,
λα-λα-λα λα-λα λα-λα,
απ' όλες τις ημέρες
η Κυριακή μ' αρέσει.

-Θέλετε να συνεχίσουμε;
-ΟΧΙ!
-Ή προτιμάτε ελεύθερη ώρα;
-ΝΑΙ,αυτό θέλουν τα Στρουμφ!

-Θέλετε να κλείσει το σχολείο;
-ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Στραβά, κουφά και ευτράπελα

2007-09-17T13:58:00.000+03:00

Το Σάββατο έδινα εξετάσεις για μια θέση. Το αποτέλεσμα τραγικό. Μιλάμε πρώτη φορά τα έπαιξα τόσο και ομολογώ ότι είμαι πολύ απογοητευμένη από τον εαυτό μου. Είχα διαβάσει αρκετά, όμως, εκείνη την ώρα λόγω πίεσης χρόνου, τα έκανα σαλάτα. Ρε εσείς , νόμιζα πως δεν θα προλάβαινα με τίποτα, και ό,τι βλακεία μου κατέβαινε στο κεφάλι την έγραφα. Σε κάποια φάση μου πέρασε από το μυαλό να βάλω τις φωνές και να παραδώσω το γραπτό. Δεν λειτουργώ καλά υπό πίεση! Δεν μπορώ! Είμαι αγχώδης τύπος! Έλεος ρε παιδιά! Ας πούμε το σκέφτομαι σοβαρά να μην ξαναδώσω άλλη εξέταση στη ζωή μου! Δεν μ’ αρέσει αυτό το σύστημά. Μου την σπάει απίστευτα τραγικά! Anw αρκετό χρόνο έφαγα από τη ζωή μου για να στενοχωριέμαι που δεν πέρασα μάλλον! Αυτό το ρεζιλίκι σκέφτομαι γαμώτο!

Αυτό το άλλο που μου τη σπάει ίσως ακόμη περισσότερο είναι η σιγουριά όλων ότι πέρασα! Για να λέω δεν έγραψα δεν έγραψα! Από τη μια με κολακεύει που όλοι έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου από την άλλη όμως με κάνει να αισθάνομαι τρομερά άβολα! ΝΑΙ μπορεί και εγώ να αποτύχω! Ναι είμαι άνθρωπος, δεν μπορώ να είμαι πάντα στα καλύτερα μου, και ναι αποτυγχάνω όπως όλοι! Γιατί να πρέπει συνεχώς να λέω δεν έγραψα και να ακούω τον άλλο να λέει αποκλείεται! Υπερβάλλεις! Είμαι σίγουρος μια χαρά τα πήγες!

Θέλω να φωνάξωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω! Κουράστηκα!

P.S.1 Οι Κύπριοι πότε θα μάθουν επιτέλους να οδηγούν???
P.S.2 Οι Έλληνες πότε θα μάθουν να ψηφίζουν???
P.S.3 Οι άντρες πότε θα μάθουν να μην είναι σεξομανείς???
P.S.4 Οι γυναίκες πότε θα αγαπήσουν τον εαυτό τους???
P.S.5 Η κοινωνία πότε θα μάθει να μην ακούει παπαρολογίες???
P.S.6 Εγώ πότε θα πάθω αμνησία???

Με αυτά και με αυτά ο μονόλογος μου έφτασε στο τέλος!
Δεν έχω και πολλή όρεξη, λυπάμαι!

Ένα αγκυροβολημένο καράβι

2007-09-03T13:44:00.000+03:00

Ένα χτύπημα στη διπλανή πόρτα έκανε την καρδιά του να παγώσει. Κοίταξε τα χέρια του, ήταν ακόμα βουτηγμένα στο αίμα. Κοίταξε το σεντόνι, ακόμα μύριζε αυτό που έντονα νοσταλγούσε, ακόμα ήταν ζεστό, θρυμματίζοντας σκέψεις και φόβους.

Μια φωνή διακόπτει τη σιωπή, ο άνεμος σβήνει το κερί, μια σκέψη θολώνει το μυαλό. Ένας βαθύς αναστεναγμός, ένα μαχαίρι πέφτει στο πάτωμα, μια ψυχή χάνεται. Σχεδόν υπνωτισμένος κοίταξε το δωμάτιο. Δεν μπορούσε να διακρίνει καθαρά τα αντικείμενα, έβλεπε σκιές, άκουγε ψιθύρους. Άνοιξε το φως, ανασκουμπώθηκε και κάθισε σε μια ξεβαμμένη, σχεδόν σκονισμένη πολυθρόνα. Δεν υπήρχε όμως κανείς. Μόνο ένα άψυχο σώμα στο πάτωμα, βαμμένο στο αίμα. Τόσο κόκκινο όσο το χρώμα της φωτιάς που ακατάπαυστα καίει για μέρες. Προσπάθησε να θυμηθεί γιατί βρισκόταν εκεί. Το δωμάτιο, μύριζε άσχημα, ήταν ακατάστατο και δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς είχε συμβεί. Αυτό που τον τρόμαξε ήταν το αίσθημα της ευφορίας που ένιωθε. Κάτι μέσα του τον έτρεφε, του έδινε ζωή, ένας ακατανίκητος πόθος, μια αυταρχική αυτοπεποίθηση.

Κοίταξε τη φωτογραφία που βρισκόταν στο ξύλινο τραπέζι, δίπλα από ένα ολόσωμο καθρέφτη. Το μυαλό του άρχισε σιγά-σιγά να πλανιέται, στο τελευταίο πράγμα που θυμόταν, είχε αρχίσει να θυμάται. Στεκόταν στην άκρη του λεωφορείου, περιμένοντας να γίνει 8,10! Το λεωφορείο ερχόταν ακριβώς στις 8,10 και αυτός ήταν πάντα εκεί ακριβώς στις 8,03! Ξυπνούσε στις 6,03 ακριβώς. Καθόταν στο κρεβάτι για τρία λεπτά, σηκωνόταν, έκανε καφέ, και έβαζε πάντα 3 κουταλιές ζάχαρη. Το τρία ήταν ένας αριθμός πολύ σημαδιακός γι’ αυτόν. Ήταν ένας αριθμός που μπορούσε να ρυθμίσει το υπόλοιπο της μέρας, αποφεύγοντας κάθε αναβολή, κάθε ανατροπή, ανακουφίζοντας τη σχολαστική καθημερινότητα, που τόσο ευχάριστα αυτός απολάμβανε.

Όταν ήταν παιδί, του άρεσε να παίζει βόλους με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα τυχερός και σπάνια κέρδιζε. Εκείνο το απόγευμα, ο παππούς του, τού χάρισε τρεις αστραφτερούς, σχεδόν ανέπαφους βόλους. Τους πήρε με ανυπομονησία και τρέχοντας πήγε να παίξει. Κατάφερε να κερδίσει τρία συνεχόμενα παιχνίδια. Από εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα το τρία έγινε ο φύλακας άγγελός του. Ένας αριθμός κοινός για την πλειοψηφία. Ένας αριθμός παντοδυναμίας για εκείνον.

Η ώρα είχε πάει 8,15 και το λεωφορείο δεν είχε φανεί. Περίεργο σκέφτηκε, έπρεπε να είχε φτάσει. Η εταιρεία που χρησιμοποιούσε ήταν πάντα πολύ τυπική στις αφίξεις. Το βλέμμα του έπεσε σε μια κοπέλα, με κόκκινα μακριά μαλλιά, που φορούσε ένα κίτρινο παλτό. Πολύ εκνευριστικό χρώμα, σχολίασε ψιθυριστά. Η κοπέλα τον κοίταξε και του είπε: «Μήπως έχετε 3 κέρματα των δέκα, ξέρετε, θέλω να πάρω τηλέφωνο αλλά ξέχασα την τσάντα μου στο ταξί και δεν ξέρω τι θα κάνω. Πρέπει να τηλεφωνήσω στον Τόμας. Θα σας τα επιστρέψω». Τι όμορφο άσπρο δέρμα, τα μαλλιά της μοιάζουν με φλόγες , έτοιμες να παρασύρουν στο διάβα τους κάθε τι, που αυτή θα αντικρίσει. «Κύριε», του είπε σαστισμένη, καθώς το βλέμμα του φαινόταν χαμένο. «Με συγχωρείτε, δεσποινίς, βεβαίως μπορώ να σας δώσω 3 κέρματα!».

Της έδωσε τα κέρματα και την έβλεπε να απομακρύνεται. Χωρίς να το σκεφτεί την ακολούθησε. Πρώτη φορά έκανε κάτι τόσο αυθόρμητο, τόσο παρορμητικό. Υπήρχε όμως λόγος. Υπήρχε δικαιολογία. Η άγνωστη γυναίκα του είχε ζητήσει 3 κέρματα. Δεν μπορούσε παρά να το εκλάβει ως σημάδι , μονολογούσε μέσα του, καθώς απομακρυνόταν από τη στάση του λεωφορείου. Ξάφνου φάνηκε και το λεωφορείο, αλλά αυτός δεν νοιάστηκε, άρχισε να βαδίζει πιο γρήγορα, ακολουθώντας την κοπέλα με το κίτρινο παλτό.

Η κοπέλα μπήκε σε μια καφετέρια, αυτός την κοίταζε από το παράθυρο. Αυτή, πήγε προς το τηλέφωνο, αλλά κάποιος την άρπαξε από το χέρι. Ήταν μια ηλικιωμένη κυρία. Στην αρχή η συνομιλία τους ήταν ήρεμη, σχεδόν φιλική. Σιγά-σιγά, όμως, ο τόνος της συζήτησης άρχισε να δυναμώνει. Το κατάλαβε από τις κινήσεις, τα τρεμάμενα βλέφαρα, το ξαναμμένο της πρόσωπο, το βλέμμα της γριάς, το ένιωθε στον αέρα, κάτι δεν πήγαινε καλά. Αυτός αναστατώθηκε, και ένιωσε μια περίεργη οργή να τον κυριεύει. Αποφάσισε να επέμβει, όταν την είδε να απομακρύνεται από τη γριά με γρήγορο, εντελώς πειθαρχημένο βήμα.

Αυτός, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, την ακολούθησε μεθυσμένος από το κόκκινο χρώμα των μαλλιών της. Περπατούσε για αρκετά χιλιόμετρα, είχε αρχίσει να κουράζεται. Η ανάσα του λαχανιασμένη πια χανόταν στα δικά της τα βήματα. Αυτή σταμάτησε κοντά στο προαύλιο μιας πολυκατοικίας. Χτύπησε ένα κουδούνι, και ένας νεαρός κατέβηκε και της άνοιξε την πόρτα. Αυτός ένιωσε μια αναταραχή, κρύος ιδρώτας άρχισε να τον λούζει. Η σκέψη του θόλωσε, κοίταξε το παράθυρο και τους είδε να στέκονται εκεί αγκαλιασμένοι. Αυτή είχε ένα ήρεμο ύφος, το πιο πράο πρόσωπο που είχε αντικρίσει ποτέ του. Ήταν σαν καράβι, που μόλις έχει αγκυροβολήσει σε λιμάνι, μετά από φουρτούνα. Με ένα φάρο, μια προκυμαία και άσπρα κάγκελα στον ορίζοντα. Ένα κίτρινο μπαλόνι, όπως ακριβώς ήταν το παλτό της, ελεύθερο ατένιζε τους αιθέρες, θέλοντας να φτάσει στον ουρανό και να πραγματοποιήσει μια ευχή.

Κάθισε σ΄ ένα σπασμένο παγκάκι, ξεχασμένο στην άκρη ενός κατά τα άλλα πολυσύχναστου δρόμου. Παραπέρα είχε ένα πάρκο, όπου διάφορα παιδιά έπαιζαν εκεί, αγνοώντας την ανάγκη του κάθε περαστικού να ταξιδεύσει σε σκέψεις ανείπωτες. Οι φωνές του τρυπούσαν τα αφτιά, δεν τον άφηναν να συγκεντρωθεί και να χαθεί στο συλλογισμό που η μορφή της άγνωστης αυτής γυναίκας τον καθοδηγούσε σε δύσβατο προορισμό.

Άρχισε να πέφτει το δειλινό φως, σκεπάζοντας με αδιάφανη πλάνη την ατμόσφαιρα. Την είδε να βγαίνει. Του φάνηκε πως ένα μυστήριο πέπλο την είχε τυλίξει. Ένα ζωηρό φως την είχε ντύσει. Την ακολούθησε αμίλητος, προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτός. Είχαν φτάσει σε μια άλλη πολυκατοικία, σε ένα απόμερο σοκάκι, σχεδόν σκοτεινό, τελείως μίζερο. Ανατρίχιασε, καμία σχέση δεν είχε ο χώρος με τη θαλπωρή του δικού του σπιτιού. Καμία σχέση με την τάξη που επικρατούσε σε κάθε σπιθαμή της δικής του εστίας. Παρόλα αυτά, δεν δίστασε, μπήκε μέσα και κοντοστάθηκε στην αρχή του διαδρόμου. Ένα πράσινο χαλί, με περίεργα λουλούδια, του απέσπασαν για λίγο την προσοχή, προσπαθώντας να καταλάβει αν τα λουλούδια ήταν τοποθετημένα με κάποια συμμετρία. Κάποιος την περίμενε μέσα. Στην αρχή επικράτησε απόλυτη σιωπή. Τη σιωπή διέκοψαν φωνές. Για κάμποση ώρα άκουγε δύο γυναικείες φωνές. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγαν, αλλά ο καβγάς ήταν σε έντονο τόνο. Επικράτησε σιωπή και άκουσε βήματα. Η κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά βγήκε νευριασμένη από την πόρτα, αφήνοντάς την πίσω της ανοικτή.

Αυτός, όμως, δεν την ακολούθησε. Ήθελε να δει ποιος ήταν στο δωμάτιο. Πλησίασε με βήμα αποφασιστικό. Κοίταξε μέσα με ύφος αλαφροΐσκιωτου ανθρώπου. Την είδε και το βλέμμα του σκοτείνιασε. Ήταν η ηλικιωμένη γυναίκα της καφετέριας. Πλήγωσε την κοκκινομαλλούσα του μούσα δυο φορές μέσα στην ίδια μέρα. Θυμήθηκε το ήρεμο βλέμμα της κοντά στο νεαρό που συνάντησε πιο πριν. Γιατί να μην είχε το βλέμμα εκείνο όλη την ώρα; Εκείνο το ήρεμο γαλήνιο ύφος του αγκυροβολημένου καραβιού. Αυτή η γριά την έκανε να μοιάζει άσχημη. Μετέτρεπε τον άγγελό του σε διάβολο, τα μάτια της φιδίσια, η παρουσία της αλλόκοτη. Όχι, δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Δεν θα άφηνε να την πληγώσει για τρίτη φορά. Αυτή η μεταμόρφωση έπρεπε να σταματήσει.

«Ποιος είσαι εσύ», φώναξε η γριά. Αυτός χωρίς καν να την αντικρίσει μπήκε μέσα. Πήγε στην κουζίνα και έψαξε τα συρτάρια. Πήρε το πιο αστραφτερό μαχαίρι από όλα. Η λεπίδα του άστραφτε μέσα στο μισοσκόταδο. Μια λάμπα μόνο φώτιζε το χώρο. Μια μαγευτική συνυνυπαρξία χλωμών, καταθλιπτικών εικόνων. Την πλησίασε, νιώθοντας την παντοδυναμία της κοφτερής λεπίδας μέσα στα χέρια του. Η γριά σαν φοβισμένο σπουργίτι, τον κοιτούσε ανήμπορη να αντιδράσει. Της κάρφωσε τρεις μαχαιριές, χωρίς να ακουστεί ο παραμικρός θόρυβος που θα παραβίαζε την τελετουργία της σφαγής.

Το μαχαίρι έπεσε στο πάτωμα, πήγε στο υπνοδωμάτιο, πήρε ένα άσπρο σεντόνι και κάλυψε το πτώμα. Δεν ήθελε η άσχημη αυτή εικόνα να σπιλώνει τη ζεστή θαλπωρή της ανάμνησης, που η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά του δημιουργούσε. Άνοιξε το φως. Το κόκκινο αίμα, που είχε απλωθεί στο πάτωμα κάνοντας ρυάκια, του προκαλούσε μια γλυκιά αναστάτωση. Του θύμιζαν αυτήν. Τα κόκκινα μακριά μαλλιά της. Ξαφνικά ένιωσε να πεινά. Ήθελε να φάει. Να γιορτάσει την παρουσία της όμορφης άγνωστης γυναίκας που μόλις πριν λίγο μπήκε στη ζωή του. Μιας άγνωστης που του ζήτησε τρία κέρματα, που ουδέποτε χρησιμοποίησε.

Κάθισε στην παλιά ξεβαμμένη πολυθρόνα. Κοίταξε μια φωτογραφία στο ξύλινο τραπέζι. Μια γυναίκα χαμογελούσε. Είχε αφιέρωση: «Στο γλυκό μου κορίτσι, με αγάπη η μητέρα σου». Αναγνώρισε τη γυναίκα. Ήταν το άψυχο σώμα που κειτόταν χάμω, με μια μικρή διαφορά. Το χαμόγελο ήταν πια σβησμένο από τα χείλη της….

Love is blind.... Why?

2007-08-30T12:03:00.000+03:00

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα, αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία, της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: "Τι είναι το κρυφτό;". Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω-κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του Θριάμβου, ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της, οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη, που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε το ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε τη Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα, που δεν είχε ακόμη αποφασίσει πού να κρυφτεί. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά, ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πώς να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

Μια εικόνα, μια ειρωνία, μια κατάντια

2007-08-27T12:12:00.001+03:00

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν
ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρα μας ομιλούνε’
κάποτε μες στη σκέψη τές ακούει το μυαλό.
Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας
σα μουσική, τη νύχτα, μακρινή, που σβήνει।

ΚΑΒΑΦΗΣ...

Νύμφες, δάση και ένοχη ψυχή

2007-08-27T10:01:00.000+03:00

Οι Νύμφες ήταν γυναικείες μορφές θεϊκής καταγωγής, μεταξύ θεών και θνητών, νεαρές στην ηλικία. Δεν ήταν αθάνατες όμως ζούσαν περίπου από 9500 έως 10000 χρόνια! Οι Νύμφες ήταν κόρες ποταμών: είτε του μεγαλύτερου ποταμού που υπήρχε, του Ωκεανού, είτε του Αχελώου, είτε κόρες των τοπικών ποταμών ενός τόπου (π.χ. των Τερμησσού, Γάγγη, Κεβρήνα, Σαγγάριου, Αλφειού, κτλ). Επομένως, κάθε περιοχή είχε τα ποτάμια της και καθένα απ' αυτά είχε γεννήσει τις Νύμφες της περιοχής αυτής, λ.χ. ο ποταμός Πηνειός ήταν ο πατέρας των Νυμφών της Θεσσαλίας και ο ποταμός Ξάνθος ήταν ο γεννήτορας των Νυμφών της Τροίας.Οι Νύμφες ήταν κατεξοχήν πνεύματα του γλυκού νερού και βρίσκονταν στα ποτάμια, στις πηγές και μέσα στα βουνά από τα οποία πήγαζαν ποτάμια. Συνόδευαν πάντα το νερό, τονίζοντας έτσι τη μεγάλη σημασία που έχει για την ύπαρξη της ζωής. Χωρίς αυτό ούτε βλάστηση, ούτε γονιμότητα υπάρχει. Ήταν επομένως πνεύματα της βλάστησης, θέλοντας έτσι να συμβολίσουν γενικότερα την οργιαστική δύναμη της φύσης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θεωρούνται κόρες του Ωκεανού ή άλλων ποταμών. Ο αθάνατος Δίας, αρχηγός των θεών, φαίνεται πως δεν θέλησε να έρθει σε σύγκρουση μαζί τους και έτσι συμφώνησε στο να τις περιορίσει και να τις απομονώσει σε βουνά, δάση, κοίτες ποταμών και σε απρόσιτα μέρη, περιοχές στις οποίες είχαν απεριόριστη ελευθερία.Οι Νύμφες διαχωρίζονται σε 3 είδη: 1) Ναϊάδες, οι οποίες είναι οι Νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών, 2) Ορεστιάδες, που κατοικούσαν στα βουνά, όπου υπάρχουν πηγές και 3) Δρυάδες ή Αμαδρυάδες, δηλαδή Νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών και ταυτίζονταν με τις Μελίες.Οι Ναϊάδες κατοικούσαν μέσα σε σπηλιές, που βρίσκονταν κοντά σε νερό ή μέσα σ' αυτό, κάτω από την επιφάνεια των ποταμών. Ζούσαν όσο και οι πηγές, κοντά στις οποίες κατοικούσαν: όταν στέρευαν εκείνες, οι Ναϊάδες έσβηναν. Επικρατούσε η αντίληψη πως ήξεραν να ερμηνεύουν τη θέληση μιας ανώτερης θεότητας, είχαν θεραπευτικές ιδιότητες, ενώ μπορούσαν να προβλέψουν τα μελλούμενα (μαντικές ικανότητες).Η ζωή των Αμαδρυάδων -που το όνομά τους σημαίνει "δέντρο και γυναίκα ταυτόχρονα"- συνδεόταν άρρηκτα με τη ζωή των δέντρων μέσα στα οποία κατοικούσαν. Τα πεύκα, τα έλατα και οι δρυς άρχιζαν να μεγαλώνουν με το που άρχιζε η ζωή μιας Νύμφης. Όταν ερχόταν η ώρα της Νύμφης να πεθάνει, μαραινόταν πρώτα το δέντρο της μέσα στη γη.Με την πάροδο των χιλιετιών και την επιβολή νέων θρησκειών μετονομάστηκαν σε νεράιδες, ξωτικά κτλ, παρόλα αυτά, εντούτοις, δεν χάθηκαν ποτέ από το προσκήνιο, αλλά «κρύφτηκαν» πίσω από μύθους, θρύλους, και παράξενες ιστορίες.

Η ουσία της πιο πάνω αναφοράς:

«Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Aς υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
με αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού
και με τον ήλιον, που θα τα διαπεράσει»

K.Γ. KAPYΩTAKHΣ

Όταν οι Νύμφες ντυθούν στα μαύρα τότε μας εγκαταλείπουν… Τις τελευταίες μέρες εκατοντάδες χιλιάδες Νύμφες έχουν ξεψυχήσει από ανθρώπινη κακοβουλία (βλ. πυρκαγιές στην Ελλάδα). Είναι να απορεί κανείς πόσες ακόμη θα θυσιαστούν στο βωμό της ανθρώπινης αδιαφορίας…

R.I.P.

Μια σιγή, σχεδόν παραπλανητική, βυθισμένη σε ύπνο βαθύ, δίχως πνοή, δίχως ψυχή…
Ξάφνου ακούω μια φωνή, εμένα να καλεί. Η φωνή δυνάμωνε, σχεδόν στρίγκλιζε μανιακά, με δέος προσπαθούσε να επιβληθεί, βαθιά σε μένα να χωθεί. Δυσβάστακτη, απρόσιτη, όμως τόσο σαγηνευτική. Τρόμαξα, ξύπνησα, και μάτωσα… Δάση ολάκερα είχαν καεί, φωνές ανθρώπων είχαν τώρα πια χαθεί. Πύρινη ανάσα τους πήρε αγκαλιά… τους στέρησε χώμα, νερό, τρέλα και παιδιά. Δεν θέλω ξανά να κοιμηθώ, θέλω απ΄ τη φωνή να απαλλαγώ. Ερινύες μου γλυκιές, μην με ακούτε την τρελή, εμένα κάψτε στο ταψί… Είμαι ένοχη και εγώ, όσο είσαι εσύ, όσο είναι και αυτοί…

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΔΑΣΩΝ ΔΕΝ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ

2007-08-26T13:28:00.000+03:00

Tis foties evalan:

1)Oi Tourkoi tis MIT.

2)To PAsok giati thelei na pesei i kivernisi.

3)H giagia pou pige na anapsei to fourno sto xorio.

4)O trellos tou xoriou.

5)O pappous pou pige na kapsei kati kseroxorta.

6)Oi anarxikoi (!!!)

7)i idia i kivernisi.

Re sta paparia mas pios evale tis foties.Afto prepei na to vreitai eseis re !
To thema einai poy skata eisastan re MALAKES!!!

Pianei i fotia ston Ymitto kai pigainoyme san ilithioi me mixanakia gia ethelontiki voitheia kai oi Zitades troxompatsoi mas grafoun gia kranos ligo prin toy Papagou!

Den pate kala re.Exoume faei friki me toys 50tosous kai vale thanatous me apokorifoma tin gynaikoula me ta paidakia tis pou apanthrakothikan sto amaksi tous kai eseis exete gamisei tous pyrosvestes kai ta fantaria.

Pou itan re koroida oi antipyrikes zones? H prolipsi?

Gati re palioskatomyaloi den eixate merimnisei ?

Valte tora tis mizes apo ta omologa kai tis lamogies ston kolo sas na piasoun xoro,gamo tis villes kai tis pisines sas.

Gamo tin eksousia sas re pou exete to thrasos kai moirazete kai paroxes patontas se athafta ptomata!Skata stous tafous ton progonon sas pou arxisan na gamane tin xora .

Eistai aksioi synexistes tou ergou tous.

Na kaei to mpourdelo i vouli TORA!!!

Alla ti leo...ta mpourdela exoun kai mia organosi,opote koplimento einai na leme mpourdelo to koloxaneio sas geloioi.

Kai to kinima? To kinima kanei sinelefseis gia eirinikes poreies-min dosoume tin entiposi oti eimaste "mpaxaloi" kai "xouligania".

Re de gamiestai kai eseis grafikoi anthropoi ton spilaion!
Aei sto diaolo kai eseis kai ta magazakia sas.

Pame na kanoume tous malakes tora,opoios thelei as voithisei re paidia...eimaste ANTITHETOI me tis energeies tou diktiou alla distixos einai i moni organomeni prospatheia afti ti stigmi.

Opoios mporei kai thelei na voithisei as epikoinonisei me to 6995 822923, 6945535623.

Forwarded from diadromi eleutherias,ANTIDRASI Bulletin,resistance2003,Contras

FROM WWW.AEL1930.COM

Rammstein

2007-08-26T12:35:00.000+03:00

MORGENSTERN

She's so ugly that it gets dark [1]
when she looks into the sky
Then the light is frightened
It shines into her face from below
So she must hide during the day
She just doesn't want to scare the light
She lives in the shadows until the glow fades
She sees a star shining in the twilight and pleads
Paint beauty onto my cheeks

Morningstar, oh shine
onto the visage of mine
Cast a warm light
onto my frightening face [2]
Tell me I'm not alone
Ugly, you are ugly

I went alone in the night
The late birds no longer sang
I saw children of the sun in the throng so
I cried into the starry heavens

Morningstar, oh shine
onto the beloved of mine
Cast a warm light
onto her frightening face
Tell her she's not alone

Morningstar, oh shine
onto the soul of mine
Cast a warm light
onto a heart that's breaking
Tell her that I'm crying
Because you, you are ugly
You are simply ugly
Humans are just creatures of the eye
Beautiful things are what I want
But you, you aren't beautiful, no

Morningstar, oh shine
onto the beloved of mine
Cast a warm light
onto her frightening face
Tell her she's not alone

And the star wants to shine
onto the beloved of mine
It warms my breast and shakes
where life beats
To see with the heart
she is simply beautiful

THE ORIGINAL LYRICS

Sie ist hässlich dass es graut
wenn sie in den Himmel schaut
Dann fürchtet sich das Licht
Scheint ihr von unten ins Gesicht
So muss sie sich am Tag verstecken
Will das Licht doch nicht erschrecken
Lebt im Schatten bis der Schein vergeht
Sieht einen Stern im Zwielicht prangen und fleht
Mal mir Schönheit auf die Wangen

Morgenstern ach scheine
auf das Antlitz mein
Wirf ein warmes Licht
auf mein Ungesicht
Sag mir ich bin nicht alleine
Hässlich, du bist hässlich

Ich bin allein zur Nacht gegangen
Die späten Vögel nicht mehr sangen
Sah Sonnenkinder im Gewimmel und so
rief ich in den gestirnten Himmel

Morgenstern ach scheine
auf die Liebste meine
Wirf ein warmes Licht
auf ihr Ungesicht
Sag ihr sie ist nicht alleine

Morgenstern ach scheine
auf die Seele meine
Wirf ein warmes Licht
auf ein Herz das bricht
Sag ihr dass ich weine
Denn du, du bist hässlich
Du bist einfach hässlich
Der Mensch ist doch ein Augentier
Schöne Dinge wünsch' ich mir
Doch du, du bist nicht schön, nein

Morgenstern ach scheine
auf die Liebste meine
Wirf ein warmes Licht
auf ihr Ungesicht
Sag ihr sie ist nicht alleine

Und der Stern will scheinen
Auf die Liebste meine
Wärmt die Brust mir bebt
wo das Leben schlägt
Mit dem Herzen sehen
Sie ist wunderschön

MEIN TEIL

Today I will meet a gentleman
He likes me so much he could eat me up
Soft parts and even hard ones [3]
are on the menu

Because you are what you eat
and you know what it is

It is my part – no
My part – no
There that's my part – no
My part – no

The dull blade good and proper
I'm bleeding heavily and feeling sick
Although I have to fight to stay awake
I keep eating while in convulsions

It's just so well seasoned
and so nicely flambéed
and so lovingly served on porcelain
And with it, a good wine
and gentle candlelight
Yeah I'll take my time
You've got to have some culture

Because you are what you eat
and you know what it is

It is my part – no
My part – no
Because that's my part – no
Yes it's my part – no

A cry will ascend to heaven
It will cut through hosts of angels
Feather-flesh will shriekingly fall
from the top of the clouds onto my childhood

THE ORIGINAL LYRICS

Heute treff' ich einen Herrn
Der hat mich zum Fressen gern
Weiche Teile und auch harte
stehen auf der Speisekarte

Denn du bist was du isst
und ihr wisst was es ist

Es ist mein Teil – nein
Mein Teil – nein
Da das ist mein Teil – nein
Mein Teil – nein

Die stumpfe Klinge gut und recht
Ich blute stark und mir ist schlecht
Muss ich auch mit der Ohnmacht kämpfen
ich esse weiter unter Krämpfen

Ist doch so gut gewürzt
und so schön flambiert
und so liebevoll auf Porzellan serviert
Dazu ein guter Wein
und zarter Kerzenschein
Ja da lass ich mir Zeit
Etwas Kultur muss sein

Denn du bist was du isst
Und ihr wisst was es ist

Es ist mein Teil – nein
Mein Teil – nein
Denn das ist mein Teil – nein
Yes it's mein Teil – nein

Ein Schrei wird zum Himmel fahren
Schneidet sich durch Engelsscharen
Vom Wolkendach fällt Federfleisch
auf meine Kindheit mit Gekreisch

Συνταγές Μαγειρικής

2007-08-24T12:40:00.000+03:00

συγκρότημα Χαΐνιδες

Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική
και πέφτανε τα δάκρυα θυμώντας τη ζωή της
και ‘δίναν στο φαί της, μια γεύση μαγική.

Κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι,
ποτέ δεν είχε ταίρι ν' αλλάξει μιαν ευχή,
να χαμηλώσει τη φωτιά μετά την πρώτη βράση,
να γίνονταν η πλάση ξανά απ' την αρχή.

Ψιλοκομμένος μαϊντανός και σκόρδο μια σκελίδα,
να 'φεγγε μιαν ελπίδα στα μάτια τα μελιά
και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι,
να 'νιωθε ένα χάδι μια μέρα στα μαλλιά.

Μια νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της,
που 'κανε το φευγιό της να μοιάζει με γιορτή
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα,
ολόιδια με κείνα που είχε ονειρευτεί.

Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη,
μας κάμανε μεγάλη κάποια μικρή στιγμή
κι αθόρυβα διαβήκανε απ' της ζωής την άκρη
χωρίς ν' αφήσει δάκρυ σε μάγουλου γραμμή.

Από μένα δεν μπορείς να απαλλαγείς

2007-08-22T13:00:00.000+03:00

Ένα δωμάτιο χλωμό, δυο σκιές, και μια απέραντη σιωπή. Δεν σε είδα που ήρθες. Δεν σε είδα που έφυγες. Άγγιξε το χώμα, όλα είναι υγρά. Σε κοιτώ, μ΄ ακουμπάς, μια ανάσα ζητάς. Όμως, την έχω χάσει, ξεχασμένες σκέψεις, παγωμένες σκιές, ένα φύλλο πέφτει. Μ’ κοιτάς, σ΄ ακουμπώ, μια ανάσα ζητώ. Όμως, την έχεις χάσει, ξεχασμένοι πίνακες, παγωμένοι κάκτοι, ένα παντζούρι κλείνει.

Μια ζωγραφιά θλιβερή, δύο φωνές, και μια αβάστακτη μελαγχολία. Σου φώναξα, δεν ήρθες, σε απαρνήθηκα και χάθηκες. Σβήσε την ευχή, όλα είναι εκεί. Δυο χέρια ενωμένα, χρυσή αμμουδιά. Παλιές αναμνήσεις, για νερό διψάς. Η αλήθεια έχει κρυφτεί, εγώ και εσύ, εσύ και εγώ την έχουμε απαρνηθεί. Ο φόβος έχει χαθεί, εγώ και εσύ, εσύ και εγώ τον έχουμε ερωτευτεί.

Άφησέ με να έρθω μαζί σου, να σε αγγίζω, να σου μιλώ, μαζί σου τον ουρανό να κοιτώ, μαζί σου η καρδιά να ταξιδεύσει και σε μέρη μακρινά να σε γυρέψει. Έσκυψε το κεφάλι, άκουγε την καρδιά. Δεν μπόρεσε να πει τίποτα από όσα είχε σκεφτεί. Δεν μπορούσε ξανά να πληγωθεί. Έσκυψε το κεφάλι, άκουσε το μυαλό. Μια πλάνη παντού, στην άκρη του δρόμου. Μια παραίσθηση γλυκιά, σε ξένη αγκαλιά.

Άφησέ με να έρθω μαζί σου, να σε ακούω, να σε νιώθω, μαζί σου τα αστέρια να κοιτώ, μαζί σου η ψυχή να πετάξει και σε μονοπάτια άγνωστα να ξαποστάσει. Άκουσε μια φωνή, θα σ΄ αρνηθεί. Κάπου, κάποτε θα φύγει, θα χαθεί. Το βλέμμα σου θα απαρνηθεί. Άκουσε τη φωνή, ένιωσε το πόνο. Μια παράνοια γλυκιά, έρχεται από μακριά. Μια θεία δίκη, στο άστρο εκεί ψηλά.

Κοίταξε τον καθρέφτη αυτή, κοίταξε τα μάτια της αυτός. Μάχη δίχως γυρισμό, ένας παθητικός χορός. Του είπε χωρίς να το σκεφτεί. Να φύγει να χαθεί. Της είπε χωρίς να ταραχτεί, από μένα δεν μπορείς να απαλλαγείς. Εκείνη ρώτησε γιατί. Αυτός γέλασε και είπε για θυμήσου πότε με γνώρισες, για θυμήσου πότε με ένιωσες. Πάντα σε ήξερα, πάντα σε ένιωθα. Μια διαπεραστική ματιά, μια ανάμνηση γεμάτη παγωνιά. Είσαι ο άλλος μου εαυτός , αυτός που σκότωσα, που ξέχασα, που λύτρωσα. Αυτός χαμογέλασε, αυτή έκλαψε. Από μένα δεν μπορείς να απαλλαγείς, από μένα δεν μπορείς να σωθείς.

Αφιερωμένο στη φιλενάς μου (και συνάδερφο μου) Μαίρη - "Ευλαμπία" ξέρει αυτή! Θέλω τις δωρεές!!!!! χεχεχε

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ VS ΕΠΙΒΟΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

2007-08-21T14:50:00.000+03:00

Αν κάποιος προσπαθούσε να δώσει ένα ορισμό για το τι είναι ο κόσμος, αν κοιτούσε την αντανάκλαση του κόσμου σε ένα μαγικό καθρέφτη, αλήθεια τι θα έβλεπε? Αυτός ο κόσμος είναι μια πηγή ενέργειας χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, με διερχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται δηλαδή για μια θάλασσα δυνάμεων, όπου αυτές συνυπάρχουν μεταξύ τους και όλες διέπονται από την ισχυρότερη εξ αυτών, τη δύναμη της εξουσίας. Εγώ, εσύ και ο άλλος ζούμε μια αέναη πάλη επικράτειας και απόκτησης εξουσίας. Κάθε στόχος, κάθε σκοπός, κάθε πρόθεση, επιθυμία και προσδοκία διέπεται από τη θέληση για εξουσία.

Σε αυτό τον κόσμο πρωταρχικό μας μέλημα δεν είναι απλά η συνέχιση της ζωής, αλλά η κυριαρχία έναντι των άλλων. Επομένως, αν η ζωή μας διέπεται με μοναδικό γνώμονα τη θέληση για εξουσία, αυτό σημαίνει πως έχουμε 2 κατηγορίες ανθρώπων: τους εξουσιαστές και τους υποταγμένους. Έχουμε μια εξωτερική και εσωτερική διαμάχη επιβολής και υπακοής. Ο διαχωρισμός αυτός έγκειται στο γεγονός πως ο δυνατός εξουσιαστής είναι σε θέση να αναλάβει ρίσκα, ευθύνες και να πάρει αποφάσεις, ενώ στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο υπάκουος δούλος που ακολουθεί και εφαρμόζει αυτές τις αποφάσεις. Εφόσον, όμως, έχουμε δύο αντίθετες δυνάμεις, από την μια την κυριαρχία και από την άλλη την υποταγή, όπου υποταγή στη συγκεκριμένη περίπτωση θεωρείται η απουσία δύναμης, τότε μπορεί να υπάρξει αντιστροφή δυνάμεων και ο υπάκουος δούλος να γίνει ισχυρός εξουσιαστής, καθώς και το αντίστροφο. Ο υπάκουος δούλος εξαιτίας της υποταγής που βιώνει δηλητηριάζει την ψυχή του με μίσος για τον εξουσιαστή του και ονειρεύεται τη δύναμή του. Όταν καταφέρει να αποκτήσει τη δύναμη αυτή, τότε αρχίζει να φέρεται όπως ο εξουσιαστής και μπορεί να αποδειχτεί είτε καλός φίλος, εφόσον δεν κινδυνεύει η κυριαρχία του, είτε δυνατός εχθρός αν η εξουσία που διακατέχει δεν έχει ακόμα εξασφαλιστεί ή έστω σταθεροποιηθεί.

Στον πιο πάνω διαχωρισμό είναι καλό να υποδείξει κανείς πως η ηθική δεν έχει καμία υπόσταση διότι πολύ απλά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ καλού ή κακού. Ο μόνος ορισμός που μπορεί να θέσει κάποιος είναι ότι καλό θεωρείται οτιδήποτε αυξάνει την εξουσία μας και κακό όλα όσα πηγάζουν από το αίσθημα της αδυναμίας. Σε συνάρτηση με αυτό, ευτυχία μπορεί να προσδιοριστεί ως η συνεχόμενη αύξηση της δύναμης και η υπέρβαση των όποιων εμποδίων.

Ηθικά κριτήρια δεν υπάρχουν εφόσον οι διαφορετικές ανάγκες, φοβίες, επιθυμίες και προσδοκίες διαφορετικών ανθρώπων, διαφορετικών εποχών, δημιουργούν διαφορετικές προσεγγίσεις κάθε φορά για το τι είναι ηθικότητα. Για παράδειγμα αυτό που θεωρείτο ηθικά σωστό στην ελληνορωμαϊκή εποχή, θεωρείται ανήθικο στο χριστιανισμό. Επομένως, θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για την υπεροχή του φύσει δικαίου έναντι του νόμω δικαίου, που εσφαλμένα υιοθετείται από κάποιους. Ο άνθρωπος λόγω της επιθυμίας για επιβολή δημιουργεί νόμους ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της εποχής του (φύσει δίκαιο). Συνεπώς, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός νόμος που διέπει την ηθική μας οντότητα (νόμω δίκαιο), αλλά η ανάγκη μας για δημιουργία νόμων, ώστε να μπορέσει να επιβληθεί ο ισχυρός στον αδύνατο. Οι νόμοι και η δικαιοσύνη είναι δημιουργήματα των δυνατών που αναζητούν την κατοχύρωση της δύναμής τους. Οι πράξεις αυτές καθαυτές δεν έχουν σημασία, σημασία έχει ποιος είναι ο αυτουργός των πράξεων αυτών. Ακόμη και ο χριστιανισμός είναι ένα δημιούργημα των ιερέων, ώστε να εξουσιάζουν το ποίμνιό τους, και να γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ τους. Ακόμη και όταν κάποιος πάει ενάντια στα δικά του συμφέροντα για να βοηθήσει κάποιον άλλο, η πράξη του αυτή δεν είναι αλτρουιστική, διότι δεν υπάρχουν πράξεις που να μην πηγάζουν από εγωιστικά κίνητρα, όπως π.χ. αφενός βοηθώ κάποιον για να επιδείξω τη δύναμή που κατέχω, ότι εγώ μπορώ να βοηθήσω, αφετέρου διότι πιστεύω πως με την πράξη μου αυτή εξασφαλίζω θέση στον παράδεισο (βλ. χριστιανισμός). Υποσυνείδητα, οι αλτρουιστικές πράξεις διασφαλίζουν την ασφάλεια των ωφελημάτων τους και αποφεύγουν τα μειονεκτήματα που θα δημιουργούσε η συγκεκριμένη περίσταση, συνειδητά ή ασυνείδητα, άμεσα ή έμμεσα.

Το αίσθημα της ελευθερίας της επιλογής υπάρχει, αλλά όχι η πραγμάτωσή της. Η συνείδηση που νομίζουμε ότι διέπει κάθε πράξη και κάθε σκέψη μας δεν είναι παρά ένα μέσo επικοινωνίας προς το όφελος της κοινωνικής μας ενσωμάτωσης και αποδοχής.

Αυτή η θεωρία θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν είναι ο πατέρας της αναρχίας, η γενεσιουργός αιτία του αναρχισμού ή ο πολέμιος αντίπαλός της, ο εχθρός που πρέπει να νικηθεί πάση θυσία? Ο αναρχισμός δεν αναγνωρίζει καμία εξουσία και κανένα νόμο, διότι η εξουσία αυτή κατατρώει και εκμεταλλεύεται τον απλό πολίτη, που γίνεται έρμαιο των καπιταλιστικών δυνάμεων. Πρόκειται για ένα πόλεμο μεταξύ αναρχικών και διοικούντων. Αυτόματα, ο αναρχισμός αναγνωρίζει τη δίψα κυριαρχίας που διέπει κάθε ανθρώπινο ον, διακηρύσσοντας πως αυτή η δίψα πρέπει να σβήσει και αυτό θα επιτευχθεί μόνο με την απάλειψη κάθε εξουσίας και νόμου.

Έχουμε ένα φαύλο κύκλο όπου κάποιοι προσπαθούν να διακόψουν τα δεσμά τους, αναγνωρίζοντας πως τα δεσμά αυτά είναι τα ίδια που διέπουν την ανθρώπινη υπόσταση. Επομένως, εφόσον κάποιος πάει ενάντια στη φύση του, η λέξη που θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήσει για να περιγράψει τον αναρχισμό είναι η επανάσταση. Μια πρωτοφανής επανάσταση, όπου το χάος ξεπηδάει σαν φλόγα και φέρνει στο μυαλό την καινούρια ιδέα αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων. Μια επανάσταση όπου τα άτομα αυτά βρίσκονται σε ένα αδιάκοπο πόλεμο μεταξύ τους, και που δεν μπορούν να καταφέρουν να φτάσουν σε αρμονία, σπάζοντας τα όποια όρια έχουν τεθεί. Πρόκειται για μια ιδέα που προσπαθεί να υπερβεί τα όρια της ανθρώπινης πραγμάτωσης και να δημιουργήσει μια καινούρια ποιότητα ανθρώπων. Και αυτό είναι που κάνει την αναρχία μια ιδέα τόσο μοναδική, που μόνο το χάος, μπορεί να καταλάβει τις όποιες διαστάσεις της. Η αναρχία δεν μπορεί ποτέ να πραγματωθεί αλλά είναι το φως που θα ακολουθούν οι επαναστάτες οδεύοντας προς αυτήν. Θα την προσδιορίζουν αλλά δεν θα μπορούν να την αγγίξουν. Ο αναρχισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια αέναη εσωτερική πάλη για κατεδάφιση της εξουσίας με ένα όμως αδιαπραγμάτευτο όρο. Η απαλλαγή από κάθε μορφής εξουσίας, η εξάλειψη κάθε παντοδυναμίας ιδιωτικής και κρατικής, δεν πηγάζει από ένα πείσμα ενάντια στο νόμο της ανθρώπινης εξέλιξης, δεν πηγάζει από μίζερα συναισθήματα παραίτησης και αδυναμίας, και οπωσδήποτε δεν πηγάζει από ένα κρυφό πόθο για αντιστροφή των ρόλων σε ένα παιχνίδι επιβολής και υποταγής. Αντίθετα, πρόκειται για ένα όραμα: η επικράτηση μιας επανάστασης που δημιουργήθηκε για να καταστρέψει τον ίδιο της τον εαυτό, νικώντας τον στο δικό του παιχνίδι, με μια επιβράβευση Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΑΣΗ…

Ξανθή Γκόμενα Vs Μελαχρινό μυαλό

2007-08-13T08:44:00.000+03:00

Ποιος ο λόγος που γράφω αυτό που γράφω? Κατ’ ακρίβειαν, απλά θέλω να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και πάντα το γράψιμο με βοηθά. Ποιο είναι το πρόβλημά μου? Μα φυσικά, για ακόμη μια φορά ο ανδρικός πληθυσμός και η κουλτούρα που τον διέπει. Έχω προσέξει τον τελευταίο καιρό πως όσες φορές το παίζω χαζογκόμενα έχω περισσότερες κατακτήσεις παρά όταν το παίζω διανοούμενη. Η ειρωνεία είναι όταν νιώσω πως μου αρέσει κάποιος , νιώσω ας πούμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, προσπαθώ να είμαι πιο σοβαρή μαζί του, μπας και με δει με άλλο μάτι. Με τι μάτι? Όχι ερωτικό, αλλά του βάθους. Τάχα είμαι οκ άτομο, άρα μπορεί να με εκτιμήσει για τα εσωτερικά μου χαρίσματα (τώρα που το λέω μια αναγούλα μου έρχεται, λέτε να είναι τυχαίο?). Όμως κάπου κάνω το λάθος. Σε άτομα που δεν μου κάνουν ούτε κρύο ούτε ζέστη, και λέω ό,τι μα ό,τι μαλακία σκεφτεί το άλλοτε διεφθαρμένο μυαλό μου, voila μετά από δυο-τρία ραντεβού, έχω γλυκές εξομολογήσεις, άκρως κολακευτικές. Όταν όμως, αρχίσω να γουστάρω τον τύπο, χάνω το παιχνίδι. Δεν ξέρω μάλλον, σοβαρεύω απότομα. Μάλλον τον αφήνω να δει πώς πραγματικά σκέφτομαι, τι με απασχολεί, όλες τις σχετικές ιδέες που κατοικούν στο μυαλουδάκι μου. Μήπως αυτή είναι λάθος στρατηγική? Μήπως πρέπει να κρύβω το μέρος του μυαλού μου που είναι άγνωστο για πολλούς? Μήπως πρέπει να συνεχίσω τα ξενέρωτα αδιάφορα αστεία σχόλια, που όμως είναι δοκιμασμένη συνταγή και εγγυούνται σίγουρα αποτελέσματα? Γιατί τα λέω όλα αυτά? Διότι χτες ένα άτομο, που συμπαθώ ιδιαίτερα, μου είπε πως από τον καιρό που τον ερωτεύτηκα έχω γίνει στριμμένη, μαλάκω και δεν έχω πλάκα πια… Σκεφτείτε ότι έστω και αν δεν το παραδέχομαι έχω χάσει τη μάχη. Σκεφτείτε ένα άτομο που γουστάρετε, ή, έστω νομίζετε ότι γουστάρετε σας λέει εν ολίγοις ότι είστε βαρετή. Ότι έχετε γίνει στριμμένο άντερο. Καλή φάση ε? Προσωπικά πιστεύω πως με το συγκεκριμένο άτομο, δεν έχω αλλάξει συμπεριφορά. Πάντα ήμουν στριμμένη μαζί του, απλά τώρα επειδή του μπήκε η φαεινή ιδέα ότι τον ερωτεύτηκα, αγχώθηκε και δεν ξέρει πώς να το χειριστεί. Το κλειδί της ιστορίας όμως είναι ότι ο έρωτας είναι διαφορετικό πράγμα για το καθένα, με διαφορετικό περιεχόμενο και περιτύλιγμα. Για μένα ο έρωτας είναι ermm δεν έχω ιδέα. Δεν έχω ερωτευτεί ποτέ στη ζωή μου. Τον γουστάρω αλλά σίγουρα δεν είναι έρωτας. Έρωτας είναι η μαγεία του να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου ακόμα και όταν ξέρεις εντελώς αντικειμενικά πως τη δεδομένη στιγμή είσαι ένα χάλι μαύρο και εντούτοις you don’t give a fuck! Why? Cause you are fuckin happy!

Όμως, what about the one-side love? Κοιτάξετε για μένα αυτό δεν είναι αληθινό συναίσθημα, είναι μια πλάνη του μυαλού, μια ψευδαίσθηση, που πιστεύεις πως βρήκε ενσάρκωση στο πρόσωπου του άλλου ατόμου, που για χίλιους και δύο λόγους μπήκε στη σφαίρα του ασυνειδήτου σου. Ή στη χειρότερη περίπτωση είναι καθαρά σωματική έλξη που λανθασμένα την εκλαμβάνεις ως συναίσθημα. Αν δεν ζήσεις τον άλλο σε ένα «δεύτερο» επίπεδο, αν δεν μοιραστείς μαζί του στιγμές αναλλοίωτες στο χρόνο, τότε δεν μπορείς να μιλάς για έρωτα αλλά για έλξη. Ίσως είμαι ρομαντική… δεν ξέρω. Πότε, όμως, δεν θεώρησα τον εαυτό μου ρομαντική ύπαρξη αλλά εντελώς παντελώς και άκρως ρεαλίστρια, με όσες συνέπειες και αν συνεπάγεται αυτό…

Το point είναι ότι ξέρω ποια χαρτιά να παίξω για να κατακτήσω ένα άνδρα, ωστόσο, ποτέ δεν τα παίζω όταν μ΄ αρέσει κάποιος . Γιατί? Μα ποιο το νόημα να κατακτήσεις κάποιον με πλεκτάνες και σκευωρίες? Αν δεν καταλάβει πραγματικά ποια είσαι και να το αποδεχτεί, τότε δεν ήταν αυτός που νόμιζες. Βέβαια, εφαρμόζοντας την πρακτική αυτή, χάνεις και τα αβγά και το καλάθι. Άρα πρόκειται για μια αέναη εσωτερική σύγκρουση της ξανθής γκόμενας που ζει μέσα στο σώμα σου, και του μελαχρινού μυαλού που ενυπάρχει στο χαρακτήρα σου. Ποια η καλύτερη επιλογή? Μάλλον η πρώτη, είναι σίγουρη και πού ξέρεις μπορεί στην τελική να έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις και ο άλλος να σε ερωτευτεί παράφορα. Εμείς (εγώ και ο εαυτός μου – το μελαχρινό μυαλό μου) , όμως, επιλέγουμε τη δεύτερη με άτομα που πιστεύουμε ότι ίσως αξίζουν τον κόπο. Με αυτό τον τρόπο ξεχωρίζουμε ποιος πραγματικά μιλάει το δικό σου κώδικα επικοινωνίας και πλέει στα δικά σου κύματα από όλους αυτούς που απλά θέλουν να καταναλωθούν σε ανούσια βράδια πόθου, και αχαλίνωτης εκτόνωσης. Καλό κι αυτό δεν λέω αλλά με άτομα που την επομένη θα ξεχάσεις το όνομά τους. Με άτομα που νιώθεις πως αξίζει να σπαταλήσεις λίγη φαία ουσία, το παλεύεις λιγάκι, και μετά, όπως όλες τις προηγούμενες φορές καταθέτεις τα όπλα, και ψάχνεις για το επόμενο άτομο με τα ιδιαίτερα αυτά χαρακτηριστικά που σε εκφράζουν και πάει λέγοντας, ώσπου μια μέρα να τον βρεις ή να ξυπνήσεις στο κρεβάτι σου γριά και να πεις τι στο διάολο έκανα? Με έφαγε η γαμημένη ποιότητα των ανθρώπων, που όπως αποδείχτηκε δεν πέρασε το διάβα μου!

Κάτι τελευταίο για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, δεν μιλούμε για σχέσεις εδώ πέρα αλλά για στιγμές: στιγμές μεταξύ δύο ανθρώπων, ουσιαστικές και μοναδικές, που αξίζει να θυμάσαι τουλάχιστον τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι νέες εικόνες να ξεθωριάσουν τις παλιές…. Στιγμές αδιάφορες στο χρόνο έχουμε πολλές, με πολλούς, άλλους πιο ενδιαφέροντες και άλλους λιγότερο. Στιγμές αξιομνημόνευτες ελάχιστες.

p.s. Mαρία μωρό μου, αφιερωμένο σε σένα! Ένα άτομο που νομίζω με καταλαβαίνει κάπως :pPpPp (μην τα θέλουμε κι όλα) και που αξίζει να καταναλώσει κάποιος πολύ φαία ουσία για να τη γνωρίσει! μάκια baby!

2007-08-08T12:51:00.000+03:00

The Legend of Deirdre summary

The Legend of Deirdre begins in the Great Hall of King Connacher of the family Ulster. The king and his knights are celebrating the Celtic festival of Sanhain when a piercing cry disrupts the revelry. The Druid Cathbad announces to the silent crowd that the cry came from the child still in the womb of Elva, the bard Malcolm's wife. He prophesizes that the child Deirdre will be of great beauty, that kings will desire her, and that warfare will divide the kingdom because of her. King Connacher is intrigued by Cathbad's description of her unequaled beauty and orders that she be raised in order to be his wife. She grows up to be both beautiful and kind. However, Deirdre does not want to marry Connacher, but rather the man she sees in a dream and who she is reminded of when a black raven drinks blood on the snow. One day she sees him walking by and runs out to kiss him and give him her love. The man, Naois of Uisnach, is at first afraid because of the prophecy, but he falls in love anyway. His brothers take him and Deirdre to exile in Scotland where they live happily until King Connacher sends a message for them to return and be forgiven. Deirdre is afraid because she has had a vision of ravens pronouncing that death awaits the three brothers in Ireland, but Naois is determined to return. When Connacher hears upon their arrival how beautiful Deirdre remains, he orders the brothers killed, but they defeat all one hundred men he sends against them. Then he orders Cathbad to kill them, and the druid proceeds to turn the plain on which the brothers stand into a dense forest, freezing ocean, and jagged rock torture chamber, respectively. The brothers fall one by one until Deirdre is left to weep over their ragged bodies, and then Connacher takes her to be locked in his palace. She refuses to eat, and soon dies. She is buried beside the grave of Naois, and a stake of Yew wood is set to mark each grave. Two years later, two beautiful Yew trees have grown together, their branches intertwined, so that the two trees are one.

This summary is taken from an adaptation of the Gaelic story by John Stuart Dick.

In green fields
Now unknown
Your name upon
The standing stone
Love invites
One last call
When death from life
Begins to fall
The streams no longer go
To tides of distant seas
No love can grow old
Without memories
Your arms my home
Where I would sleep

Deirdre's Lament by John Stuart Dick

Ανθρώπινος παραλογισμός

2007-08-08T09:03:00.000+03:00

Χορτοφαγία

Παραξενιά? Ιδιοτροπία? Κίνημα της εποχής? Μια μαζική παραζάλη?

Μάλλον μια επιβεβλημένη συνήθεια και τρόπος ζωής. Ο λόγος? Πολύ απλός! Κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να γίνεται η αιτία να σκοτώνονται άλλοι ζωντανοί οργανισμοί, πόσο μάλλον όταν ο σκοτωμός αυτός γίνεται για τη γευστική μας απόλαυση. Από τη στιγμή όμως που άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει διατροφικά χωρίς να γίνει φονιάς (συγχωρήστε με αλλά μόνο αυτό το χαρακτηρισμό μπορώ να δώσω) και να αναπληρώσει τις όποιες πρωτεΐνες και σίδηρο παίρνει από τις τροφές των ζώων και των διαφόρων ψαριών, κατ’ εμένα, αυτός που συνεχίζει να καταλανώνει κρέας είναι το ολιγότερο έρμαιο των ορέξεών του.
Είναι ουσιαστικό και επιβεβλημένο να γίνει κατανοητό πως οποιοσδήποτε οργανισμός βιώνει πόνο και αισθάνεται φόβο πρέπει να μην δολοφονείται. Φανταστείτε σε μια διαφορετική κουλτούρα κάποιος να φάει το σκύλο σας? Πόσο βάρβαρο θα σας φαινόταν αυτό? Γιατί να πρέπει να γίνεται διαχωρισμός σε ζώα πρώτης και δεύτερης κατηγορίας? Γιατί να είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς -ζώντας στον 21ο αιώνα, όπου οι απανταχού ιδεαλιστές, πολιτικοί, αξιωματούχοι κ.ά. διακηρύττουν περίτρανα τις ανθρωπιστικές αξίες που διέπουν την εποχή μας- πως και τα ζώα έχουν δικαιώματα. Ή μήπως πλέον όλες οι αξίες, αρχές και ιδανικά είναι κάλπικα και διατυπώνονται μόνο για το θεαθήναι?

Όπως είναι γνωστόν όταν τέθηκε το επίμαχο ζήτημα της έκτρωσης, λήφθηκαν υπόψη, τόσο τα δικαιώματα της γυναίκας να ορίζει το σώμα της, όσο και το δικαίωμα του εμβρύου στη ζωή. Η μέση οδός κρίθηκε στη επιβολή ενός ορίου, 3 μηνών, όπου η γυναίκα καλείται να αποφασίσει και να επιλέξει αν θα διακόψει ή όχι την κύηση. Ο λόγος της συγκεκριμένης απόφασης συντελέστηκε στο γεγονός ότι μετά τον 3 μήνα το έμβρυο -παρόλο που δεν θεωρείται ανθρώπινη ύπαρξη λόγω του γεγονότος ότι στερείται της διανοητικής λειτουργίας- αρχίζει να αισθάνεται πόνο. Ο παράγοντας αυτός ήταν καθοριστικής σημασίας για την επιβολή ενός χρονικού ορίου, ώστε να υπάρξει σεβασμός των δικαιωμάτων του εμβρύου, χωρίς να παραγνωρίζονται βέβαια τα δικαιώματα της γυναίκας.

Ο λόγος που αναφέρομαι σε αυτό είναι για να καταλάβουν μερικοί ασυνείδητοι ότι και τα ζώα έχουν δικαιώματα και τα δικαιώματα αυτά πρέπει να γίνουν κατανοητά, όπως και σεβαστά. Το να σκοτώνεις ένα ζωντανό οργανισμό που είναι σε θέση να νιώσει φόβο και πόνο –έστω και αν δεν έχει τη δική μας διανοητική υπεροχή (μην χέσω)- είναι κτηνωδία και εξευτελισμός της πολιτισμικής ποιότητας που διέπει την ανθρωπότητα (που πολύ το αμφιβάλλω αν στην τελική υπάρχει). Ο δρόμος αυτός μπορεί να φαντάζει δύσκολος αρχικά, αλλά με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποιεί κανείς πως είναι όλα θέμα ιδεολογίας και αρχών. Δεν μπορεί να σκοτώνεται ένα ζώο γιατί η κυρία Τάδε θέλει να νιώσει ξεχωριστή ανάμεσα στις κυρίες της υψηλής κοινωνίας (μην χέσω ξανά), φορώντας το trendy γούνινο παλτό της. Παραδείγματα χιλιάδες. Το να καθίσει κανείς να τα απαριθμήσει και να τα αναλύσει, μόνο βαρετός θα γίνει. Όλοι τα ξέρουμε και όλοι τα αγνοούμε για να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια, καθησυχάζοντας τη δήθεν ανήσυχη συνείδησή μας. Όταν όμως έχουμε την ευκαιρία να αποδείξουμε ότι πραγματικά νοιαζόμαστε, κάνουμε τις πάπιες και τρέχουμε να κρυφτούμε πίσω από ανούσιες και φτηνές δικαιολογίες.

Η ανθρωπότητα αντί να βελτιώνεται οδεύει με μαθηματική ακρίβεια στη μαζική καταστροφή. Το περιβάλλον έχει μπει σε πορεία καθόδου, με μοναδικό προορισμό τον αφανισμό του, χωρίς εξόδους διαφυγής. Τα σημάδια της αποτελμάτωσης βροντοφωνάζουν σε κάθε πυρκαγιά, σε κάθε αύξηση της θερμοκρασίας, σε κάθε πλημμύρα, σε κάθε ξηρασία. Εμείς τι κάνουμε? Απλά κοιτάζουμε σαν ξεχαρβαλωμένοι κανίβαλοι, και περιμένουμε το τέλος να έρθει πιο γρήγορα με τη δική μας συμβολή.

Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Τα πράγματα επιβάλλονται να αλλάξουν. Πριν να είναι πολύ αργά. Πριν χάσουμε κάθε ίχνος ανθρωπιάς. Πριν χάσουμε κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Πριν η θηριωδία και η βαρβαρότητα γίνουν ένα με το πετσί μας. Πριν το μόνο απομεινάρι της ανθρώπινης υπόστασης μας να ηχεί μόνο στο άκουσμα της λέξης "ανθρωπιά…".

Όσοι αντέχετε ή έχετε τα κότσια να δείτε το μέγεθος της θηριωδίας του ανθρώπου κάντε ένα κλικ στο πιο κάτω βίντεο….

Το video:
www.glumbert.com/media/dolphin

Και αν αυτό που θα δείτε δεν σας αφήσει αδιάφορους υπογράψετε, ώστε όλοι μαζί να βάλουμε ένα τέλος σε αυτό. Ένα οριστικό τέλος….

H αίτηση:

www.petitiononline.com/golfinho

Κυπριακός παραλογισμός

2007-08-07T10:32:00.000+03:00

Είμαι 24 χρόνων και είχα την ευκαιρία, ατυχία ή τύχη, να ζήσω στο UK για ένα χρόνο. Μέσα σε αυτό το χρόνο συνειδητοποίησα με όλη τη δύναμη του μυαλού μου ότι οι κύπριοι είναι το ολιγότερον close-minded people! Γιατί το λέω αυτό? Όχι, δεν ξύπνησα με νεύρα, ούτε αποφάσισα σήμερα να διαμαρτυρηθώ για της τύχης τα κακώς νοούμενα. Απλά ρε παιδί μου σκεφτόμουν, πώς γίνεται οι όποιες επιλογές του καθενός για προσωπικά θέματα να επηρεάζουν τη συνέχεια της ζωής του οποιουδήποτε άσχετου, προσπαθώντας μάλιστα ο άσχετος αυτός να επιβληθεί με νύχια και με δόντια, λες και κινδυνεύει η ψυχική του ακεραιότητα; Οι προσωπικές επιλογές είναι προσωπικές και δεν έχουν να κάνουν με τις επιλογές του άλλου, όσο κι αν αυτό δημιουργεί κάποιου είδους σύγκρουση.

Όπως και να έχει στο θέμα μας!

Περί χορτοφαγίας ο λόγος! Εδώ και έξι μήνες σχεδόν, πάνω-κάτω, αποφάσισα για ιδεολογικούς λόγους να μην ξαναφάω κρέας ή ψάρι! Και ναι για τους περίεργους τρελαίνομαι για γύρους, σουβλάκια, σούβλες και όλα τα σχετικά, όντας μεγαλωμένη στη γλυκεία μεγαλόνησο!Αποφάσισα όμως να κάνω την υπέρβαση. Ο καθένας όπως τη βρίσκει. Πού θέλω να καταλήξω? Λοιπόν, το άβολο της κατάστασης που βιώνω άθελα μου σε κάθε γεύμα με αγνώστους ή έστω με όχιτόσο κολλητούς που δεν γνωρίζουν ότι ναι ναι ναι ΔΕΝ τρώω κρέας! Ως επί το πλείστον εξελίσσονται συζητήσεις του τύπου, γιατί δεν τρως κρέας? Πόσο καιρό δεν τρως? Λαχανικά τρως? Το ξέρεις πως κάνεις κακό στην υγεία σου? Το ξέρεις πως ο άνθρωπος είναι ον παμφάγο? Νομίζω οι επιλογές σου πρέπει να αλλάξουν! Πας ενάντια στη φύση σου κτλ κτλ κτλ!!!! Να δω τι άλλο κουλό θα ακούσουν τα καημένα τα αφτάκια μου.

Σάμπως και τους λέω ότι ετοιμάζομαι για ένοπλη ληστεία ή αποφάσισα να εξαφανίσω το ανθρώπινο είδος και να εγκαταστήσω πανταχού ανθρωποειδή όντα που θα θυμίζουν περασμένα μεγαλεία της ανθρώπινης υπόστασης και αξίας. Ακούγομαι υπερβολική? Ίσως. Αλλά ρε γαμώτο γιατί κάθε φορά που αναγκάζομαι να δηλώσω vegetarian (μην χέσω) να γίνομαι θύμα δυσμενούς διάκρισης? Hehe! Ermm απλά χαλιέμαι και δεν το γουστάρω καθόλου μιας και δεν κάνω κάτι κακό! Στην κύπρο όμως καθετί το διαφορετικό είναι κακό. Ο μέσος κύπριος θεωρεί τουλάχιστον παραξενιά να είναι κανείς χορτοφάγος. Από την άλλη οι πιο έξυπνοι κύπριοι σε ειρωνεύονται πως και τα φυτά έχουν «ψυχή», αρά εν ολίγοις μου λένε πάψε να το παίζεις «πρώτη κυρία» των οικολόγων! Το δε τραγελαφικό είναι το ύφος του γκράντε ανθρωπολόγου που σου εκφράζει με πάσα βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος είναι ον παμφάγο και είναι εκτός τόπου και χρόνου η επιλογή κόντρα στο ρεύμα και δη ενάντια στη φύση μας!
Για να μην τα πολυλογώ (too late!) προσωπικά θεωρώ ότι αυτό που κάνω απαιτεί θυσία, και ομολογώ δεν το περίμενα να άντεχα τόσο. Όμως, επειδή ήδη εδώ και έξι μήνες δεν έχω αγγίξει κρέας, πιστεύω πως αν το κάνω τώρα είναι λες και παραδίδω τα όπλα και γίνομαι έρμαιο των γευστικών απολαύσεων. Εγώ πια όταν βλέπω κρέας, βλέπω νεκρό σώμα και όχι λιχουδιά… είναι περίεργο πώς διαστρεβλώνεται η αντίληψη σου για κάποια πράγματα αρκεί να το πιστέψεις. Δεν έχω πρόβλημα με όσους τρώνε κρέας, σέβομαι την επιλογή τους. Όμως, δεν μπορώ να δεχτώ ότι εγώ κάνω κάτι «κακό», τη στιγμή που κατά βάθος αρκετοί ίσως -ελπίζω- θα προτιμούσαν να μην έτρωγαν κρέας, αλλά όπως πολλές φορές μας έχει αποδείξει η πραγματικότητα η απόλαυση κρατάει τα σκήπτρα της θέλησης.

Κάτι τελευταίο το διαφορετικό πρέπει να γίνεται αποδεχτό και όχι να περιθωριοποιείται σαν αυτοάμυνα λόγω έλλειψης γνώσης ή φοβίας για παραδεδομένες αρχές και αξίες. Άλλωστε ο κοινωνικός αποκλεισμός διαφόρων ομάδων είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο που μαστίζει την κυπριακή κοινωνία, αρκεί κανείς να μπορεί να δει χωρίς παρωπίδες (ένα όνειρο απατηλό και ξεχασμένο σε ξάστερες παραλιακές μεθυστικές τοποθεσίες).

Προδιαγραφές γαμησέ τα! Καλά κρασιά, στους ανθρώπους και στη μαλακία που τους δέρνει. Και έτσι για τα πρακτικά το πολύ φως δεν τυφλώνει αλλά ξεκαθαρίζει το τοπίο και σε κάνει να νιώθεις πιο ελεύθερος, φτάνει να έχεις τα κότσια να το πάρεις μέχρι το τέλος. Αν έχετε νου θα καταλάβετε!
Cheers!

Μοναξιά μου, αγαπημένη...

2007-07-26T14:38:00.000+03:00

Seismos, seismos!
To niwsate? Mpa! Egw proswpika den katalava niede (wrong spelling??? ax ayti i glwssοmatheiα mou!) An den me pliroforousan merikoi-merikoi egw tha zousa akomi stin kosmara mou! Sampws k pou to pliroforithika allakse kati, anw! Den ine ayto to point mas!
Poio ine to point mas? Ela mou nte?
To point mas einai oti exw ksenerwsei me olous! Filous, gkomenous, prwin agapes… den xerw giati... Stin teliki niwthw pws ola k oloi ine kalpikoi! Eirwneia e? meta apo kairo vlepeis ta panta pio kathara… o kathe anthrwpos k o golgothas tou! Oloi perimenoun ton allo gia na ginei to swsivio tou… k egw edw na sineiditopoiw pws kanis den mporei na mou dwsei ayto pou thelw… k to pio tragiko stin oli fasi ine oti den xerw ti akrivws thelw… o egwismos se olo tou to megaleio… oloi ma oloi eimaste egwistes… panta ta skiptra krata to diko mas egw, me ipsisti apaitisi na ikanopoiountai ta dika mas thelw… opoios to arnithei ayto amesws xaraktirizete ws lathos epilogi. Den iparxoun pia erwtes, aisthimata, arxes, idanika, ola thisiazontai sto vwmo tou proswpikou simferontos k tis ipotithemenis prospatheias mas gia eytixia k epiviwsi. Stin pragmatikotita ayto pou simvenei ine na prospathoume na kerdisoume ton kosmo simfwna me tis dikes mas prodiagrafes k aloimono se opoion epixeirisi na ipervei tous kanonismous pou toso prosextika exoume thesei.

Ws apotelesma analiskomaste se anousia pragmata k xtizoume monoi mas siga siga ti xrisi filaki mas, pou toso ipomonetika mas perimenei…
Diavaza proxtes ena arthro pou elege oti enas plousios epixeirimatias ksodeuse se ligotero apo 5 wres 210.000 dolaria se pota, se politeles club. to Crystal an den kanw lathos.
Skeftite poso kairo merikoi anthrwpoi, simperilamvanomenis k tis grafousas, xreiazontai gia na mazepsoun tosa lefta! Ala pes ayto den ine toso tragiko. Skeftite posa paidia tha mporousan na zisoun me ayta ta lefta, pou o kathe anegkefalos ksodeuei me tosi eykolia se anousia katanalwsima pragmata. Pleon, mas noiazei I diki mas parti k kanenas allos. Eksalou den ftaime emis an exoume lefta. Den ftaime an kanoume dio doulies gia na exoume arketa kala lefta. Ftainei aytoi k i moira tous. Ftaiei to peprwmeno, I adiaforia tous k I tempelia tous.
Skeftomoun pws tosoi anthrwpoi ston kosmo pethenoun dioti den exoun ta lefta gia mia egxeirisi pou isws na itan swtiria gia ti zwi tous. Skeftite oti enas giatros k mia kliniki me megali eukolia tha afine ton allo na pethanei sto katwfli tis klinikis, an den eixe to poligamimeno xrima na agorasi tis ipiresies pou tha tou eswzan tin zwi.
Proswpika exw kourastei. Dipsw gia apomonwsi. Na min vlepw k na min akouw kanena. Egw k I fisi. To xerete oti ta teleytaia xronia oi mones stigmes pou eniwsa eleytheri itan dioti antikrisa ena topio pou me taxideuse k afine tin psixi mou eleytheri na oneireytei. Ton teleytaio kairo mono I fisi mou prosferei ikanopoiisi, toulaxiston psixiki.
Anw to point ine pws isws kapoies fores I monaksia na ine o kaliteros filos. Sou dinei xrono na skefteis, na anazitisis, na psaksis, na vreis k sto telos na litrwtheis…

MEΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ...

2007-07-24T15:16:00.000+03:00

ΑΠΛΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ, ΑΓΓΙΞΕ Τ΄ΑΣΤΕΡΙ,
ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ, ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ,
ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ, ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ
ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ, ΜΙΑ ΦΩΝΗ
ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
ΜΙΑ ΣΚΙΑ ΕΝΟΣ ΧΟΡΟΥ
ΑΔΕΡΦΙ ΜΟΥ ΓΛΥΚΟ
ΑΓΓΙΞΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
ΔΕΣ ΤΟ ΦΩΣ Τ΄ΑΛΗΘΙΝΟ
ΣΥΝΟΔΕΥΣΕ ΜΕ ΩΣ ΕΚΕΙ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΡΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ Ο ΝΟΥΣ
ΕΓΩ ΕΔΩ, ΕΣΥ ΕΚΕΙ
ΕΣΥ ΕΔΩ, ΕΓΩ ΕΚΕΙ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΛΩΣΤΗ
ΠΟΥ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ
ΝΑ ΓΙΝΩ ΟΔΗΓΟΣ, ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΠΑΛΑ ΜΑΓΙΚΗ
ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΟΣ Η’ ΑΡΧΗ
ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ
ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ

Before You

2007-07-04T07:59:00.000+03:00

By William Arthur Ward

Before you speak, listen.
Before you write, think.
Before you spend, earn.
Before you invest, investigate.
Before you criticize, wait.
Before you pray, forgive.
Before you quit, try.
Before you retire, save.
Before you die, give.

pragmatika aporw an iparxoun anthrwpoi pou exoyn kataferei na elegksoyn ton opoio egwismo toys diakatexei...
obviously den ime mia apo aytoys, dioti oso pernaei o kairos siniditopoiw pws oso k na pisteuw pws kanw aytokritiki k prospathw na veltiwnomai, otan me dw mesa apo ta matia twn allwn (to pws me vlepoun dld oi girw mou) omologw pws dinw entelws tin antitheti eikona.
apo tin alli mou pernaei apo to mialo oti dinw megaliteri simasia sta dika mou thelw, stis dikes moy anagkes k epithimies. enoeitai oti tha voithisw kapoion pou zita ti voitheia mou. egw milw gia pio perierges katastasis. nomizw oti ftiaxnw senaria me to mialo mou k thelw na ilipoioyntai kata gramma. an kapoios prospathisi na paraviasei tis entoles pou iposinidita stelnw tote ginete martiras mias oxi k toso eygenikis simperiforas. iparxoun polla atoma pou axizoun tin apologia mou, alla den tha tin dwsw dioti ime akoma sta arxika stadia tis siniditopoiisis. eksallou oi praksis prepei na milisoun edw k oxi oi skepsis...

p.s. xerw oti polloi sokarontai me ta tosa proswpika stoixeia k skepsis anaferontai edw mesa. mou to exoun pei allwste. apla na pliroforisw tous periergous oti osa grafontai edw mesa ine epidi thelw na eipwthoun. pragmata pou den goustarw na matheytoun den mathenontai. apo tin alli ime tis apopsis pws an niwthis kapws eite to peis eite oxi den exei simasia. simasia exi na ise eytixismenos, siniditopoiimenos, oloklirwmemos ktl kai oxi na to paizis.
p.x. otan xwrizei kapoios, i pleiopsifia to pezei iperanw k arxizei na katigori to prwin etero tis imisi, k diadidei deksia k aristera oti ine kala k eytixws pou eginan etsi ta pragmata. egw den anikw se ayti tin katigoria. ama ponw ponaw k den me noiazei poios tha to mathei. tha poun mana mou tin kaimeni? as poun oti goustaroun! makari na ime egw kala k oti vreksi as katevasei. to na ipokrinomai den mou prosdidei kamia aksia!

epidi aytes oi meres den ine oi kaliteres mou, oxi epidi antimetwpizw kapoio idiaitero provlima alla epidi etsi tha skasw dioti exw arxisei na ginomai kourastiki, k kapws vareti.

ta filia mou!

p.s. ouf! prepei na agorasw dwro gia ta genethlia tis nikoletas! kamia prwtotipi idea????
p.s.2: lete na isxiei to rito i kali mera apo to prwi fenete? ksipnaw na paw doulia, eixa argisei kiolas k opws vgenw apo to parking dinw mia sto deksi kathreftaki k to spaw! eleos! anw den me polienoiakse k lew ti sta kommatia k feugw! erxomai doulia, kanw to frape mou, arxizw na kapnizw mpenei i mariam k mou leei! eixa ena mikro atixima! ela na deis paw k ti vlepw???? olokliro to pisw giali na exi ginei thripsala! pws to epathes tis lew? piga na kanw pisini, mou leei, k edwsa stin proeksixi tis skalas! arxisame na to katharizoume, kopika se dio tria simia, gdarthika se alla, k twra ayti trexei sto mixaniko! to kalo ine oti egine cabrio k exei dwrean klimatistiko!!!! hahahah eleossssssssss!
edw apla na tonisw pws den ftaine oi ginekes gia to kako odigima alla oi kakes sigkiries! k min akousw kouventa! apo ti mia ftaige o toixos (se mena) kai apo tin alli i skala (se aytin)! toso aplo! :)
igeia panw apo ola! k kali kardia! den tha xalasoume k tin zaxarenia mas gia gialiou spasimo!

HaPpY bIrThDaY!

2007-06-28T14:32:00.000+03:00

Η φιλενάδα μου το Σάββατο έχει τα γενέθλια της! Γίνεται 30 χρόνων! Αχ! Πως περνάνε τα χρόνια! Χτες ήταν τα γενέθλια και του daddy μου! Ευχαριστώ-ευχαριστώ! Να μου ζήσει!
Η φιλενάς μου που λέτε έπαθε μια μικρή κρίση ηλικίας των –άντα! Παράθεσε το πιο κάτω απόσπασμα στο blog της!

«Τρεις και απόψε! Δεν πάω φανταρίνα αν αυτό σκέφτεστε! Απλά σε τρεις μέρες θα γίνω 30 χρόνων και κάτι μ' έχει πιάσει. Μελαγχολία να το πω, απάθεια να το πω, κρίση να το πω, δεν ξέρω, είναι όλα μαζί και τίποτα συνάμα! Είμαι από τους τύπους που μισούν τις επετείους γενεθλείων. Γιατί κάθε φορά πρέπει ντε και καλά να γιορτάζουμε έναν ακόμη χρόνο που μας φορτώθηκε στην πλάτη, αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ! Κάθε επέτειο γενεθλίων την φοβάμαι λίγο, για να πώ την αλήθεια, γιατί μπαίνω ανεπαίσθητα στη διαδικασία του χρονιαίου απολογισμού. Ποια είμαι? Που πάω? Τι έχω κάνει αυτή τη χρονιά? Πόσους στόχους πραγματοποίησα? Πόσους ανθρώπους πλήγωσα και πόσους έκανα χαρούμενους ή έστω δεν τους στεναχώσησα! Και η λίστα δεν έχει τελειωμό...
Στα τριάντα μου είχα πει πως θα κάνω έναν απολογισμό εφ όλης της ύλης, τρομάρα μου, γιατί όπως και να το κάνουμε, είναι μια ηλικία σταθμός ζωής για τον καθένα μας. Γενικά, δεν είμαι άτομο που φοβάται αλλά αυτό το ραντεβού με τον εαυτό μου τη δεδομένη ημέρα με τρομάζει. Και αυτές οι αναμετρήσεις δεν έχουν διαφυγή. Είναι όπως την "πόλη" που όπου κι αν πας θα σε κυνηγάει γιατι την κουβαλάς μέσα σου. Πόσο σκληρό θα είναι άραγε μαζί μου το είδωλο μου στον καθρέφτη!...»

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ:
Λοιπόν, φιλενάδα αναλαμβάνω εγώ το ρόλο της παρηγορήτριας! Πριν αρχίσω να λέω τα δικά μου κουφά να αναφέρω απλά πως τα γενέθλια γράφονται χωρίς –ει! Χεχεχε! Δεν μπορούσα να μην το πω μιας και μου φώναζε να κάνω την παρατήρηση! Αλλά οκ εδώ μέσα παίζει και το ενδεχόμενο της κεκτημένης ταχύτητας άρα όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται!
Anw, όσο αφορά το θέμα μας, να επισημάνω ότι η ηλικία σκιαγραφεί με όλα τα συνεπακόλουθα τις εμπειρίες που αποκτάει ο καθένας μας! Άρα στην τελική μόνο και μόνο αν σκεφτείς πως σου προσδίδει σοφία αυτή η μέρα είναι ό,τι καλύτερο!
Από την άλλη ρε Νικολέττα αν περιμέναμε τα γενέθλια για να κάνουμε απολογισμό ποιους πληγώσαμε και ποιους όχι τότε η λίστα καταγραφής θα ήταν κατά πολύ μειωμένη, δεδομένου του γεγονότος αδυναμίας μνήμης στο πέρασμα του χρόνου!
Από την άλλη βέβαια, γνωρίζοντας σε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα από το είδωλο σου στο καθρέφτη! Απεναντίας, όσο πιο καθαρό είναι το βλέμμα του πρωτοτύπου τόσο πιο ξεκάθαρη εικόνα έχει κανείς για τον εαυτό του, επομένως μπορεί να διορθώσει πράγματα και καταστάσεις!
Πού θέλω να καταλήξω; Ό,τι δεν χρειαζόμαστε κωλύματα του τύπου φτου ακόμη ένας χρόνος! Χάρου, το ότι είσαι ζωντανή και μπορείς να περάσεις ακόμα μια μέρα γενεθλίων! Τα υπαρξιακά προβλήματα του τύπου πού πάω, ποια είμαι, άστα για τις προσωπικές μας συζητήσεις! Αν τα λύσουμε από τώρα, με τι θα βασανιζόμαστε; Χεχεχεχ!
Μωρό μου, να ζήσεις και ό,τι επιθυμείς στην αγκαλιά σου να το βρεις!
μακιααααααααααααααααα

Περί ανέμων και υδάτων....

2007-06-21T14:34:00.000+03:00

Έχει καιρό να γράψω ε; Βασικά και τώρα που γράφω δεν ξέρω τι θέλω να γράψω! Είμαι δουλειά και βαριέμαι πάρα πολύ! Δεν έχω κάτι να κάνω. Μιας και για να προχωρήσω με τις δουλειές μου, πρέπει να τελειώσει αυτό που κάνει μια συνάδερφος! Έτσι για να μην κατηγορηθώ για έλλειψη ευσυνειδησίας! Αυτό όσον αφορά τους κακοπροαίρετους!

Λοιπόν, τι νέα; Ermm μια επαγγελματική σκέψη που έκανα για λειτουργία νηπιαγωγείου ναυάγησε, λόγω διαφόρων προβλημάτων! Για την ακρίβεια ευτυχώς που ήρθαν έτσι τα πράγματα, διότι θα είχαμε πρόβλημα συνεργασίας και επικοινωνίας με τους συνέταιρους αργότερα! Και μετά βάλτου ρίγανη!

Αλήθεια, πόσο σίγουροι είμαστε για το χαρακτήρα ατόμων που κάνουμε παρέα μαζί τους χρόνια ολάκερα; Η απόφαση της ετυμηγορίας είναι ότι δεν υπάρχουν φόρμουλες αξιοπιστίας και εγκυρότητας! Η ζωή έχει ένα μαγικό τρόπο να διαπλέκει τα πράγματα και να δημιουργεί παρεξηγήσεις εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχουν! Σημασία πάντως έχει να είμαστε σε εγρήγορση, και να έχουμε τα μάτια ανοικτά! Σταθερές αξίες!

Στα αισθηματικά τώρα γίνονται κάποιες προσπάθειες, αλλά επειδή εγώ είμαι η πρωταγωνίστρια, όπως καταλαβαίνετε, το σενάριο αλλάζει συνεχώς. Το καλό είναι ότι τώρα είμαι σε θέση να καταλαβαίνω καλύτερα προηγούμενες συμπεριφορές, που ως γνωστόν είχαν δραματικές επιπτώσεις! Απλά, ώρες-ώρες, κάποιες στιγμές που έχω αυτούς τους εσωτερικούς μονολόγους μου περνάει από το μυαλό ότι δεν είμαι φτιαγμένη εγώ για αυτά! Τελικά, έχω πολλές φοβίες για όρους, συνώνυμους και μη, με λέξεις όπως δέσμευση, σχέση, αγάπη, κτητικότητα, εμμονή. Είμαι 24 χρόνων και δεν έχω δοθεί ποτέ ολοκληρωτικά σε κάποιον! Φοβάμαι να αφεθώ, να νιώσω, να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Μ’ αρέσει να κρατάει ο άλλος τις αποστάσεις! Να το πηγαίνουμε σιγά-σιγά! Να μην προκαταλαμβάνουμε πράξεις και καταστάσεις! Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει ένα πράμα! Δεν θέλω ο άλλος να περιμένει τίποτα από μένα και θέλω να υπάρχουν παντού πινακίδες εξόδου και διαφυγής! Γιατί; Επειδή πολύ απλά είμαι τρελή για δέσιμο! Όλεεεεεε

Θέλω διακοπές σαν addicted! Ένα τόπο παραδεισένιο, με μπόλικο πράσινο, λίμνες-θάλασσες-ποτάμια, ότι ’ναι δηλαδή, δεν έχω ιδιαίτερες απαιτήσεις σε αυτό! Χαλάρωση, ηρεμία, όχι κινητό, κανένα καλό βιβλίο, και τι στο κόρακα! Εννοείται η καλή παρέα είναι απαραίτητη για να μην έχουμε το αποτέλεσμα «η βαρεμάρα να κτυπάει κόκκινο με όλα τα απίστευτα ξενερωτικά συνεπακόλουθα!».

Anw όσο και να το παλεύω να πω κάτι ουσιαστικό όλο αρλούμπες λέω, για αυτό θα πω κάτι τελευταίο και θα σκάσω!

«Ποτέ δεν είχα πρόθεση να το παίξω φιλόζωη ή άτομο με έντονη περιβαλλοντική συνείδηση». Απλά τυχαίνει να έχω μια ιδιαίτερη αγάπη σε κάποια ζωντανά πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη και μισώ τον κάθε επιτήδειο μαλάκα, που δεν έχει ίχνος ανθρωπιάς και φιλευσπλαχνίας μέσα του! Το να δηλητηριάζεις ένα ανυπεράσπιστο αδέσποτο σκύλο είναι κατά τη γνώμη μου, μεγάλη αναισθησία και έλλειψη συμπόνιας!
Όταν ξύπνησα το πρωί να πάω δουλειά και είδα τον σκύλο να κείτεται άψυχος στο πεζοδρόμιο, ήταν σαν να ένιωσα χίλιες μαχαιριές μέσα μου! Είναι πολύ τυχερός αυτός που το έκανε που δεν ξέρω ποιος είναι! Μιλάμε ελεός πραγματικά! Δεν ζούμε σε τριτοκοσμική χώρα και δηλητηριάζουμε το κάθε αδέσποτο! Δεν το γουστάρεις στη γειτονιά σου; Κάλεσε το κέντρο προστασίας ζώων να το μαζέψουν! Ποιος είσαι εσύ κύριε μου να αποφασίσεις για τη ζωή κάποιων πλασμάτων! Η μεγάλη μαλακία είναι ότι οι πλείστοι δεν νιώθουν καμιά ενοχή και καθόλου τύψεις, διότι δεν θεωρούν τα ζώα όντα του θεού, αλλά πλάσματα όγδοης κατηγορίας, χωρίς αισθήματα και δικαιώματα! Ένα έχω να πω: τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να ντρέπονται! Δεν θα το συνεχίσω επειδή ώσπου το σκέφτομαι τόσο νευριάζω!

Και κάτι άλλο ευχαριστώ όλους τους αναίσθητους γείτονες που πετάνε τα όποια σκουπίδια τους δίπλα από ξένες οικίες, χωρίς να επιδεικνύουν το πρέποντα σεβασμό προς τους ιδιοκτήτες! Αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Εξάλλου στην Κύπρο αν φημιζόμαστε για ένα πράγμα αυτό είναι το ψηλό μας επίπεδο, επί παντός επιστητού και τα φιλεύσπλαχνα συναισθήματα που επιδεικνύουμε από καιρόν εις καιρού! (αυτό είναι ειρωνικό σχόλιο σε περίπτωση δυσκολίας συγκέντρωσης και διαύγειας πνεύματος την ώρα που διαβάζεται το συγκεκριμένο thread)!

Μια απέραντη ευγνωμοσύνη για το κράτος δικαίου και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που μας επιτρέπει να λεγόμαστε πολίτες του (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία) με τόση ασυγκράτητη περηφάνια!

Φτερά πληρότητας

2007-05-30T12:50:00.001+03:00

Μέσα σε δάσος δύσβατο και πυκνές φυλλωσιές, ένα ποτάμι δρόσιζε ό,τι άγγιζε στο διάβα του. Όλα είχαν φωνή εκτός από αυτήν, μόνο η δική της καρδιά ένιωθε την τρικυμία, μόνο η δική της καρδιά, δεν έβρισκε καταφύγιο.

Σκεφτόταν τον άγγελό της, ένα παζλ που δεν κατάφερε ποτέ να λύσει και να φυλάξει στην καρδιά της. Ένα κομμάτι μισό, μια σταγόνα διψασμένη. Πριν λίγο καιρό τον κοίταξε στα μάτια. Τα μάτια της μέθυσαν από το άπλετο φως της φιγούρας του. Το μόνο που ήθελε ήταν μια γωνιά να τον κοιτάει απερίσπαστη. Χωρίς λόγια, επικίνδυνα μαγευτικά, χωρίς σκέψεις, γλυκά απόμακρες.

Ο άγγελος της έδινε ακόμα μια ευκαιρία, αν και δεν ήξερε αν της άξιζε. Και όμως το ρίσκαρε. Μια τελευταία ευκαιρία, πριν πέσει η αυλαία. Μια ευκαιρία να φιλιώσουν δύο άτομα που είχαν βρεθεί στη μέση του πουθενά, και όμως είχαν κηρύξει τον πόλεμο. Μια απόπειρα ανακωχής. Μια απόπειρα γαλήνης, εξιλέωσης, λύτρωσης.

Η καρδιά της διψούσε για το νερό που ο άγγελος της έδινε απλόχερα. Όταν όμως διψάς για πολύ καιρό, συνηθίζεις. Φοβάσαι το αίσθημα της πληρότητας. Σου είναι άγνωστο. Η ανασφάλεια σε κατατρώει, σε πνίγει. Οι αγνές του προθέσεις δεν στάθηκαν ικανές για εκείνη να οικειοποιηθεί την πράξη αυτή. Δεν της ζήτησε τίποτα, και όμως πάλι φοβήθηκε. Του ζήτησε τον κόσμο. Αυτός αρνήθηκε, δείχνοντας τον ουρανό. Η ψυχή δεν πρέπει να ζητά. Πρέπει πρώτα να δώσει. Αυτή όμως δεν είχε τίποτα να δώσει. Έκλεισε όλα αυτά που μπορούσε να δώσει σ’ ένα μπαούλο και πέταξε το κλειδί στο ποτάμι της μοναξιάς.

Ο άγγελος κουράστηκε, δεν είχε δυνάμεις να προσπαθήσει άλλο. Είχε άλλωστε προσπαθήσει τόσες φορές στο παρελθόν. Αναρωτιόταν τι έκανε στο δάσος εκεί. Έπρεπε να φύγει. Τα φτερά του είχαν αρχίσει να σκουριάζουν κοντά της. Έπρεπε να πετάξει, να αναπνεύσει. Αυτή όταν είδε την όψη του κατάλαβε την απόφασή του. Η ψυχή της σκίστηκε στα δυο. «Είσαι ο άγγελός μου, δεν μπορείς να φύγεις». Η όψη της σκοτείνιασε. Το βλέμμα της πάγωσε. Του είπε ψέματα. «Μετάνιωσα που σε γνώρισα», του είπε. «Μακριά σου είμαι καλύτερα». Λόγια μαχαιριές, λόγια φτηνά, όχι αληθινά, που χάραξαν την ψυχή της. Πόνεσε που τα είπε, ήταν όμως τα μόνα που ήξερε, τα μόνα που έβγαιναν από τα χείλη της. Και ας ήθελε να του φωνάξει «μείνε κοντά μου». Κι ας ήθελε να πιάσει το χέρι του και να το φιλήσει ως δείγμα ευγνωμοσύνης που τον γνώρισε.

Τον έβλεπε να φεύγει, ατάραχη, χωρίς ψυχή. Την ψυχή της την είχαν κλέψει. Νύχτωνε, και ξημέρωνε. Η απουσία του δυσβάσταχτη. Η παρουσία της ματωμένη. Περπατούσε σε δρόμους μοναχικούς, αφήνοντας σημάδια. Με την ελπίδα να τα δει αυτός από ψηλά. Οι μέρες περνούσαν και τα πάντα έμεναν στάσιμα. Δεν υπήρχε πια. Είχε πετάξει πολύ μακριά. Δεν άκουγε πια τα φτερά του. «Με απαρνήθηκε τόσο εύκολα», σκεφτόταν με δάκρυα στα μάτια. «Με ξέχασε». Δεν ήταν εσένα που ξέχασε καλή μου, την ψυχή σου βαρέθηκε και την άσβεστη μελαγχολία που έκαιγε μέσα σου. Η μοναξιά την κοιτούσε πάλι κατάματα, την καλούσε.

Μια μέρα ξεχασμένη, άκουσε κάποιον να πίνει νερό από την πηγή της. Αυτός είναι σκέφτηκε. Σήκωσε το βλέμμα, με ανείπωτη προσδοκία Δεν ήταν αυτός. Δεν ήταν ο άγγελός της. Δεν ήταν άνθρωπος. Η παρουσία του αλλιώτικη. Η αύρα του μοναδική. Ο άγνωστος νέος διάβασε την πίκρα στα μάτια της που τόσο έντονα διαγραφόταν. Αποφάσισε να της κάνει παρέα. Να τη συντροφεύσει για λίγο. Να της δείξει το δρόμο, να ξεφύγει. Το δάσος σκοτείνιαζε επικίνδυνα και έπρεπε να βιαστεί. Πριν τη φυλακίσει για πάντα. Το καντήλι της ερημιάς, τρεμόπαιζε επικίνδυνα.

«Θα σε οδηγήσω εγώ», της είπε με λόγια που πλημμύριζαν από βεβαιότητα. «Έχω διαβεί το μονοπάτι της κόλασης. Ξέρω κάθε δρόμο διαφυγής. Μαζί μου θα είσαι ασφαλής. Θα σου δώσω πνοή από την πνοή μου». Τον κοίταξε στα μάτια, ήθελε τόσο πολύ να τον πιστέψει. Είχε ανάγκη από άγγιγμα. Ανάγκη από στοργή. Ο οδηγός βάδιζε μαζί της μέρες ολάκερες. Μοιραζόταν μαζί της σκέψεις, ελπίδες, στοχασμούς. Όσο πλησίαζαν στο τέλος της διαδρομής, η μοναξιά της άρχισε να τσούζει. Οι πληγές ήταν φρέσκιες. Την πονούσαν ακόμη. Η μπερδεμένη υπόστασή της άρχισε να κουλουριάζεται. Είχε συνηθίσει να πορεύεται μόνη. Δυσκολευόταν να αφεθεί.

Μια μέρα ο οδηγός της ζήτησε αντάλλαγμα για την παρέα του. Της ζήτησε το κλειδί της καρδιάς της. Αυτή έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της. «Το κλειδί; Αυτό δεν το έδωσα καν στον άγγελό μου. Τον άφησα να φύγει. Πλήρωσα το τίμημα. Και τώρα πρέπει να δώσω το κλειδί μου;». Δεν ήθελε ωστόσο να μείνει ξανά μόνη. Ο οδηγός ήταν έτοιμος να την πάρει μαζί του, να της δώσει ξανά ελπίδα. Έπρεπε να βγει από το δάσος που τόσα χρόνια έτρεφε την ψυχή της. Το δάσος ήταν επικίνδυνο για τον οδηγό. Το δάσος ήταν επικίνδυνο και για τον άγγελό της. Το δάσος ήταν καταραμένο.

Ο οδηγός κατάλαβε το δισταγμό της. Θύμωσε, της μίλησε σκληρά. «Ήμουν έτοιμος να σε προστατέψω, να γίνω συνοδοιπόρος σου, να σε κρατήσω κοντά μου. Όμως εσύ δεν έχεις αισθήματα. Δεν γνωρίζεις τι πάει να πει αγάπη. Αυτό το δάσος σε καταστρέφει, απομυζά την ψυχή σου. Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ. Ή θα έρθεις μαζί μου ή θα φύγω μόνος. Και πίστεψέ με, είμαι ίσως ο τελευταίος που πέρασε το κατώφλι αυτού του δάσους. Ίσως είμαι ο τελευταίος που πραγματικά ήθελε να σε πάρει μαζί του. Διάλεξε. Ή θα με εμπιστευτείς και θα έρθεις μαζί μου, δίνοντας μου το κλειδί της καρδιάς σου, ή θα μείνεις εδώ μόνη σου».

Αυτή κοίταξε τον ουρανό, ελπίζοντας να δει τον άγγελό της. Ευχόταν μέσα από την ψυχή της να ακούσει τα φτερά του να φτάνουν κοντά της. Και όμως σκοτάδι. Τα πράσινα φύλλα είχαν αρχίσει να αλλάζουν χρώμα. Το τοπίο μεταμορφωνόταν. Άλλαζε σκηνικό. Πήγε να δει το σοφό ξωτικό. Οι συμβουλές του ήταν πάντα πολύτιμες. Έκλαψε μπροστά του, έκλαψε για ώρες. Οι πληγές στα χέρια της ήταν δυσβάσταχτες. Το σοφό ξωτικό της είπε να ξεχάσει τον άγγελό της. Της εξήγησε με λόγια συμπόνιας πως όσο και να περίμενε ο άγγελος είχε χαθεί, σε δρόμους που αυτή δεν μπορούσε να ακολουθήσει. «Ο οδηγός θα ξεδιψάσει τη δίψα σου. Θα δώσει χρώματα στον ουρανό. Θα ξεριζώσει κάθε φόβο, κάθε ανασφάλεια. Θα αγναντέψεις ξανά τον ορίζοντα. Πρέπει να τον ακολουθήσεις. Η μεγάλη καταιγίδα πλησιάζει. Δεν θα μπορέσεις να επιβιώσεις μόνη. Πρέπει να βιαστείς».

Η ψυχή της κόντευε να σπάσει από την αγωνία. Δεν ήξερε τι να επιλέξει. Ήταν η κυρία του δάσους. Με μόνη συντροφιά τη μοναξιά της. Μια μοναξιά που ήταν πάντα δίπλα της και την κοίταζε κατάματα κάθε στιγμή. Ήταν κομμάτι του εαυτού της. Και τώρα της ζητούσαν να εγκαταλείψει το δάσος, αφήνοντας πίσω καθετί που είχε ριζώσει σχεδόν στοργικά γύρω της. Μέσα στο δάσος αυτό βρήκε τον άγγελό της. Αν έφευγε δεν θα την έβρισκε ποτέ ξανά. Αν όμως ο άγγελός της είχε βρει νέα γη να κατοικήσει; Αν δεν επέστρεφε να την πάρει μαζί του, ίσως τότε να έμενε για πάντα μόνη. Ο οδηγός της έδινε όλα όσα είχε ποτέ επιθυμήσει. Ανακούφιζε την ψυχή της. Φιλούσε τις πληγές της. Ο φόβος της μοναξιάς και της συντροφικότητας έδιναν μια θανάσιμη μάχη μέσα της. Οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Δεν θα άντεχε για πολύ ακόμη. Ο αγέρας δυνάμωνε. Ο ήλιος δεν φώτιζε τον ουρανό. Τα δέντρα έκρυβαν τα αστέρια.

Έτρεξε στον οδηγό, του ζήτησε να την πάρει μαζί του. Είχε ανάγκη από κάποιον στο πλάι της. Ο οδηγός την αγκάλιασε σφικτά. Της είπε πως μαζί του δεν χρειάζεται να φοβάται τίποτα. Της ορκίστηκε παντοτινή αγάπη, φροντίδα και σεβασμό.

Άρχισαν να πλησιάζουν τα όρια του δάσους. Σε λίγο θα περνούσαν απέναντι. Αυτή δεν ησύχαζε. Το πνεύμα και το σώμα της άρχισαν να διστάζουν. Σε λίγο θα βάδιζε σε άγνωστα μονοπάτια. Ρίγος κυριαρχούσε την καρδιά της. Φόβος, ανασφάλεια. Το δάσος ήταν δικό της, ήξερε κάθε πιθαμή, κάθε κίνδυνό του. Είχε χαράξει κάθε ελπίδα, κάθε συλλογισμό της στους κορμούς των δέντρων. Ήταν το δάσος της.

Ο οδηγός βάδιζε πιο μπροστά. Αυτή ακολουθούσε. Ήξερε πως κοντά του θα μάθει πολλά. Ήξερε πως θα ήταν φάρος σε θάλασσα φουρτουνιασμένη. Θα έβλεπε πάντα το φως του για να αγκυροβολήσει σε ασφαλές λιμάνι. Της το είχε αποδείξει σε όλη τη διαδρομή. Μπορούσε να βασιστεί πάνω του. Της άπλωσε το χέρι. Το κοίταξε αλαφιασμένη. Είχε φτάσει η ώρα να ενωθεί μαζί του.

Τα μάτια της δάκρυσαν. Το δάκρυ καυτό έκαιγε τα μαγουλά της. «Είμαι καταραμένη», του είπε. Άρχισε να βαδίζει προς τα πίσω. «Δεν μπορώ να σε ακολουθήσω». Τα λόγια της βούιζαν σαν προδοσία στα αφτιά του. «Το τίμημα που θα πληρώσεις το σκέφτηκες», τη ρώτησε με ύφος λυπημένο. «Ό,τι με τρέφει με καταστρέφει», του απάντησε δειλά. «Λυπάμαι, προσπάθησα…».Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια.

Άρχισε να τρέχει πίσω στο δάσος της. Η αναπνοή της σχεδόν δεν ακουγόταν. Έτρεχε πίσω, σε μια απέραντη μοναξιά που περίμενε να την υποδεχτεί με τις αγκάλες ανοιχτές, έτοιμη να την κλείσει μέσα για πάντα. Έτρεχε στα ζώα του δάσους, στις πράσινες φυλλωσιές, στους γέρικους κορμούς, στο θλιμμένο φεγγάρι, στο μοναχικό ήλιο, στο παγωμένο ποτάμι. Ήταν κομμάτι του εαυτού της. Έτρεχε αδιάκοπα, οι θάμνοι έγδερναν τα πόδια της. Το κορμί της πονούσε, η ανάσα της έκαιγε βουβά.

Και ξαφνικά ο πόνος άρχισε να υποχωρεί. Προχωρούσε χωρίς να κουράζεται. Κάτι της χάιδευε την πλάτη. Έστρεψε πίσω τη ματιά της να δει τι συμβαίνει. Ο χρόνος σταμάτησε. Η ψυχή της έλαμψε, το βλέμμα της ηρέμησε. Είδε τα φτερά της. Υπέροχα, μοναδικά σμιλευμένα με περίσσια τέχνη φτερά. Φτερά που έμοιαζαν δροσοσταλίδες ντυμένα με ηλιαχτίδες. Φτερά που πάντα θα της θυμίζουν το δικό της άγγελο. Το μοναδικό πλάσμα που θα έχει ένα δικό του μέρος να πλαγιάσει μέσα της.

Χάθηκε μέσα στο πυκνό δάσος. Ποτέ ξανά δεν άκουσε κανείς για αυτήν. Πότε κανείς δεν νοιάστηκε να μάθει. Ίσως καθόταν πλάι στο ποτάμι. Ίσως αγνάντευε τον ουρανό. Ίσως ακόμη περίμενε… τον άγγελό της.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ:
nobody shall see the truth, but everyone shall feel it...

chino....

2007-05-29T14:22:00.000+03:00

Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η...

Κουφά και ευτράπελα!

2007-05-17T13:24:00.000+03:00

Πρώτο κουφό, στραβό και ανάποδο:

Ο Κύπριος οδηγός δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα του! Εκτός από την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση του ότι μόνο αυτός και ο Σούμαχερ έχουν τέτοιες αυτοκινητιστικές (Όπας λέξη!) ικανότητες - δυνατήτητες, δεν συνειδητοποιεί ότι οδηγά σε δημόσιους δρόμους και όχι στη χωράφα του παππού του! Ε μα πια! Όταν οδηγώ, σχεδόν μόνο να βρίζω θέλω! Άσε που μισώ το οδήγημα! Άμα ποτέ πλουσιέψω (έπαιξα τζοκερ, άρα είμαι δυνάμει εκατομμυριούχα) θα προσλάβω προσωπικό σοφέρ, μόνο για την πάρτη μου! Α, ρε γλέντια που θα κάνουμε!

Δεύτερο καθόλου κουφό και ανάποδο, αλλά πολυπόθητο:

Μετά από καθημερινό ψώνισμα σε γνωστό σούπερ μάρκετ (σχεδόν να κηρύξουμε πτώχευση! Αλλά χαλάλι), κατάφερε η αγαπητή μου φιλενάδα, να πάρει την εξής «επιθυμητή» ατάκα από το αγόρι στο διπλανό ταμείο: «Γεια! Είσαι καλά;». Επιτέλους! Ελπίζω να προχωρήσει η φάση και τελικά να βγούνε τα παιδιά! Μπας και δούμε φως στην άκρη του τούνελ!

Τρίτο και θανατηφόρο:

Προχτές, εκεί που περπάταγα, ανέμελη μες την τρελή χαρά, βλέπω την πιο πρωτότυπη πρακτική εφαρμογή που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για χρήση τέλλας! Ο λόγος περί αυτοκινήτου, πιθανόν με προβλήματα συναρμολόγησης!, όπου ο ιδιοκτήτης αφήνοντας τη φαντασία του να οργιάσει, κόλλησε τον προφυλακτήρα με τέλλα, ώστε να μην ξοδέψει έξτρα λεφτά στον συγκολλητή! Συνεπώς, έχουμε ένα αυτοκίνητο τελλοποιημένο, αλλά συναρμολογημένο! Εύγε, κύριε ιδιοκτήτη για την πρακτικότητα του μυαλού σου!

Τέταρτο και κερδοφόρο:

Όπως γνωρίζετε με ενδιαφέρει εμμέσως πλην σαφώς η ισότητα των γυναικών, έτσι πού και πού μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής μου προσφοράς, λαμβάνω μέρος σε σεμινάρια σχετικά με το θέμα (βλ. ΠΙΚ). Πριν λίγες μέρες, έλαβα email από το Πρατήριο Ισότητας όπου με πληροφορούσαν για ένα επικείμενο σεμινάριο «Εταιρικότητες νέου τύπου για τη διευκόλυνση της απασχόλησης των γυναικών - Δικτύωση κοινωνικών, εργοδοτικών, συνδικαλιστικών, γυναικείων κλπ. Φορέων»! Το ωραίο της υπόθεσης είναι η εξής αναφορά (αυτολεξεί!): «Όλοι/όλες οι συμμετέχοντες/ουσες θα λάβουν το ποσό των 3.50ΛΚ ανα ώρα. (δεν ισχύει για τα άτομα που προέρχονται από το δημόσιο τομέα)». Γαμάτο ε; Μαθαίνεις, αμειβόμενος! Όλε! Ίσως είναι επειδή σχετίζεται με την ανεργία; Καθόλου παράξενο! Παλιά ξινά κρασιά, ένα πράμα!!

Πέμπτο και άσχετο:Αλήθεια πότε θα γίνει 2,30! Βαρέθηκα! Θέλω να σχολάσω! Εδώ ταιριάζει το πολύ γνωστό και αγαπητό σε όλους τραγούδι «Τα στρουμφάκια», που κολλάει πάντα και παντού, σαν το γαλάζιο τ’ ουρανού!

«Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, Τετάρτη πως βαριέμαι, την Πέμπτη δεν κρατιέμαι, Παρασκευή πρωί νανανανανανα! Απ’ όλες τις ημέρες η Κυριακή μ’ αρέσει!» - ermm εγώ προτιμώ το Σάββατο για να είμαι ειλικρινής! Hmm… pff…

Τα φιλιά μου

Πνοή απ’ την πνοή σου...

2007-05-15T13:26:00.001+03:00

Όλοι ελπίζουμε πως κάποτε θα γνωρίσουμε το έτερον μας ήμισυ… Ένα άτομο τόσο μοναδικό που μαζί του δεν θα φοβόμαστε τίποτα και η ζωή μαζί του θα είναι πιο ευχάριστη απλά και μόνο επειδή αυτό το άτομο υπάρχει… Όταν για τον ένα ή τον άλλο λόγο ξαφνικά πιστέψεις πως βρήκες αυτό το άτομο, κάνεις τα πάντα για να το αποκτήσεις έστω και με λάθος τρόπους! Βέβαια, μέχρι να το συνειδητοποιήσεις αυτό έχεις ήδη χάσει το παιχνίδι! Το πρόβλημα που προκύπτει εδώ είναι ότι τις πλείστες φορές το άτομο αυτό δεν συμμερίζεται το όνειρό σου! Και μένεις μόνη να στέκεσαι στη βροχή ακούγοντας τα τελευταία του λόγια! ‘Αντίθετα θα χαρώ, τώρα fuck off‘… Λόγια σκληρά, προκλητικά, σαν μαχαιριές! Κι όμως είναι τα δικά του λόγια! Η δική του επιθυμία, που σε σπρώχνει μακριά! Κι εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να προχωρήσεις, χωρίς το όνειρό σου! Κι όταν οι υπόλοιποι πιθανοί γκόμενοι πάρουν μυρωδιά, τη σαγηνευτική μοναξιά σου, αρχίζουν να πολιορκούν το θύμα ακόμα πιο ασφυκτικά. Κι εσύ πανικόβλητη τρέχεις ξανά πίσω στην πηγή σου, ζητώντας να σου δώσει λύτρωση! Για ακόμα μία φορά η πηγή σε απαρνιέται, και σε αφήνει χωρίς νερό, διψασμένη! Και τότε παίρνεις τη μεγάλη απόφαση, να αρχίσεις να ονειρεύεσαι ξανά χωρίς εκείνον, μακριά από εκείνον… Και παλεύεις, και τον μισάς, και τον σκέφτεσαι, και τον μισάς, και προσπαθείς να βρεις μια άκρη… αναρωτιέσαι γιατί σε άφησε μόνη όταν τον είχες τόση ανάγκη… γιατί σε απαρνήθηκε… γιατί, γιατί, τόσα γιατί… μέχρι που δεν έχεις πια πνοή, και θες να μείνεις μόνη… έχεις κουραστεί, και αναζητάς κάποιον άλλο να σου δώσει την πνοή που αυτός σου έκλεψε με τόση ευκολία…. Και ενδίδεις… και περιμένεις να δεις το τέλος…

Μικρό σημείωμα!

2007-05-11T14:22:00.000+03:00

Καλά ο καιρός τρελάθηκε! Δεν εξηγείται διαφορετικά! Μα τέτοια αλλαγή πια; Το γαμήσαμε το περιβάλλον, κυρίες και κύριοι, και τώρα πληρώνουμε το τίμημα! Και καλά να πάθουμε για να μάθουμε να μην τα βάζουμε με τη μάνα φύση! Διότι η εκδίκηση της είναι αχόρταγη και καταλυτική! Πάντως, εγώ σήμερα που πήγαινα δουλειά, μια ψιλοτρομάρα τη βίωσα! Αφού δεν έβλεπα μπροστά μου, από τη βροχή που έπεφτε! Όπως και να έχει, ας ελπίσουμε σε πιο σταθερές καιρικές συνθήκες! Για να ξέρουμε τι θα φοράμε κιόλας το πρωί στη δουλειά!

Παρατήρηση no.2! Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός δεν ξέρει την τύφλα του και αναρωτιέμαι αν γνωρίζει κανείς τι πάει να πει η λέξη καλαισθησία! Από κιτσαρία βέβαια σκίζουν! Από αισθητικές αξίες έχουν μαύρα μεσάνυχτα! E, βέβαια, ότι χρωματιστό, φουντωτό, κινείται και βγάζει κραυγές περνάει στον τελικό! Μα να μην περάσει η Ευρυδίκη; Και να περάσει ο γύφτος ο Τουρκαλάς με το κόκκινο κουστούμι! Μην τρελαθούμε κιόλας! ΕΛΕΟΣΣΣΣΣΣ!
Από τις λίγες αξιοπρεπείς εμφανίσεις που είδα χτες βράδυ ήταν η δικιά μας! Πάλι καλά που πέρασε η Βουλγαρία, διότι ήμουν έτοιμη να κόψω φλέβες! Αφού μου κόπηκε η όρεξη και για pizza! Margarita pizza! Δεν πειράζει την έφαγαν οι φαταούλες! Ανδρικός πληθυσμός βλέπετε! Τρώνε ό,τι φαγώσιμο πιάνει η οπτική τους ακτίνα, έστω και αν δεν τους αρέσει! Άκου κοτζάμ άντρας να τρώει pizza margarita! Δεν το θέλει ούτε ο Θεός! Πάει χάλασε ο κόσμος!

P.s. προδιαγραφές γαμησέ τα!

Ε, ΜΑ ΠΙΑ ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΠΕΡΑ!!!!

Καιρός για επίλογο...

2007-05-09T13:01:00.000+03:00

Κάθε λίγο και λιγάκι να γεμίζω το τασάκι με τσιγάρα και με πόνο κι όλα αυτά για σένα μόνο.
Μα ήρθε η μέρα που είπα φτάνει το 'χεις πλέον παρακάνει…
Και πάνω εκεί που είχα ορκιστεί να σε μισώ που την καρδούλα μου έτσι πλήγωσες, βρήκες τον τρόπο μ' ένα κόλπο κι εύκολα μες στη ζωούλα μου πάλι τρύπωσες….
Αχ καρδούλα μου γιατί με τυραννάς, βρε ψυχούλα μου αφού δεν μ' αγαπάς, αχ καρδούλα μου μη με ταλαιπωρείς, βρε ψυχούλα μου βρες άλλη να χαρείς
Λίγο το ’να λίγο τ' άλλο είχα πρόβλημα μεγάλο δεν μπορούσα να το κρύψω…
Φτάνει πια δεν μπορώ, μακριά από εδώ, τράβα αλλού μη μου πεις πού θα πας, πού θα ζεις…

Κάποτε ακούγοντας τραγούδια σαν κι αυτό γελούσα και τα θεωρούσα το λιγότερο ηλίθια… Σήμερα με εκφράζουν… Το Μαράκι με ρώτησε πότε θα γράψω κάτι καινούργιο να διαβάσει, για να της φτιάξει τη διάθεση και να γελάσει… Μωρό μου, δεν έχω όρεξη για κάτι αστείο… Μόνο και μόνο η δική μου συμπεριφορά είναι για γέλια… Για άλλη μια φορά έφαγα τα μούτρα μου για το ίδιο άτομο και για άλλη μια φορά είμαι η μόνη που πειράχτηκε από αυτήν την ιστορία… Βέβαια, αυτό είναι το λιγότερο που με νοιάζει… Το χειρότερο είναι που για την άλλη πλευρά εγώ είμαι η κακιά της υπόθεσης… και δεν περιμένω τίποτα πια… Καλά τόσο άσχημο χαρακτήρα έχω πια; Η μήπως είναι όλα μια δικαιολογία για να την κάνει ο άλλος με ελαφρά πηδηματάκια… Κάποτε κάποιος μου έδωσε μια συμβουλή να ξυπνήσω σε μια άλλη πραγματικότητα και να τον ξεχάσω… Αυτό θα κάνω, νομίζω είναι η πιο χρήσιμη συμβουλή που πήρα από αυτό το άτομο… Εδώ κρίνεται η αξιοπρέπεια μου, και πρέπει να σώσω ό,τι απέμεινε από αυτή. Ειδικά αν ο άλλος θα χαρεί αν βγω από τη ζωή του… Ίσως δεν ξέρω πώς πρέπει να νοιάζομαι. Ίσως αυτός δεν μπόρει να χειριστεί τα αισθήματα του. Α! ναι! Το ξέχασα. Δεν τρέφει αισθήματα για μένα… Ας μην τα πολυλογώ γιατί δεν νιώθω καλά… Πάντως, τελείωσε… Για τα καλά αυτή τη φορά…

Δεν είμαι εδώ για κανένα πια… είμαι εδώ αλλά λείπω… δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά…

p.s. Αγάπη μου τα κάναμε μαντάρα! (κι ας ξέρω πως δεν διαβάζει το blog...)

Πυραμίδα ιεράρχησης

2007-05-02T09:41:00.001+03:00

Με τι ευχαριστιέται ο άνθρωπος; Ένα ερώτημα τόσο απλό, και όμως σχεδόν ακατόρθωτο να βρει κανείς μια ικανοποιητική απάντηση. Ο λόγος; Οι άνθρωποι είναι όντα, με ιδιαιτερότητες. Τι εννοώ με αυτό; Υπάρχουν δεκάδες συνδυασμοί ανθρώπων. Όπως συχνά λέω, έχουμε σύνολα ομάδων και ανάμεσα στα σύνολα αυτά υπάρχουν υποσύνολα ή όμοια σχήματα. Αυτό μεταφράζεται πως ενώ από τη μια οι διάφορες ομάδες θέλουν διαφορετικά πράγματα, από την άλλη ακόμα και με τα άτομα της ίδιας ομάδας, ενώ στην πλεοψηφία πάνω-κάτω έχεις τις ίδιες κοσμοθεωρίες μαζί τους, εντούτοις υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και επιθυμίες, που στην τελική αυτή η διαφορά διαφοροποιεί τα θέλω και τις επιθυμίες σου, έστω και κατ΄ ελάχιστο.

Αναμφίβολα, υπάρχει το προτέρημα ότι τα βρίσκεις πολύ περισσότερο με άτομα της δικής σου ομάδας, παρά με σύνολα διαφορετικών κατηγοριών. Το να καθίσω να επεξηγήσω τις λαχτάρες και τα συστατικά στοιχεία που διέπουν την κάθε ομάδα ξεχωριστά, θα ήταν και χρονοβόρο και βαρετό (τουλάχιστον για μένα). Λόγω των προαναφερθέντων λόγων θα συγκεντρωθώ στη δική μου ομάδα, που λίγο ή πολύ τη γνωρίζω κάπως καλύτερα.

Προσωπικά, είμαι τύπος που ευχαριστιέται με τα μικρά-μεγάλα. Εννοώ δεν έχω κολλήματα με πολυτέλειες και όλα τα συναφή, ένα κόσμημα δεν θα μου προσφέρει χαρά, ούτε μια γούνα, ή ένα ακριβό αυτοκίνητο. Από την άλλη, βέβαια, δραστηριότητες του τύπου εξορμήσεις στη φύση, ταξίδια, συναυλίες, cinema, εκθέσεις, γεύματα σε εστιατόρια κτλ μου προσφέρουν μεγάλη ευχαρίστηση. Τέτοιου είδους δραστηριότητες, ωστόσο, πάλι κοστίζουν, επομένως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρέπει να εξασφαλίζεις λίγο παραπάνω παραδάκι από αυτό που χρειάζεσαι για τα προς το ζην. Δυστυχώς, όμως, αυτό έχει τον αντίκτυπό του. Εννοώντας πως αν εξαιρέσουμε τις πιθανότητες να είσαι απίστευτα τυχερός, με την απίστευτη δουλειά και τον απίστευτο μισθό, καταναλώνεσαι σε ανούσιες δουλειές ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σε δουλειά αρεστή για την πάρτη σου, αλλά με πενιχρό μισθό. Επομένως, στην τελική έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα όχι λεφτά για πέταμα. Επειδή, όμως, άτομα του τύπου μου, δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτές τις απολαύσεις παίρνουν δραστικά μέτρα: είτε μειώνουν όλα τα υπόλοιπα έξοδα που θεωρούν αχρείαστα (σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πληθυσμό π.χ. ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα, παπούτσια, τσάντες κτλ), είτε βρίσκουν δεύτερη δουλειά, στραβοκαταπίνοντας.

Εγώ επέλεξα το δεύτερο. Πλασμένη, εντούτοις, με την ιδιαιτερότητα αυτή - να δίνω τροφή στο πνεύμα μου και να εμπλουτίζω τις όποιες εμπειρίες μου – η απασχόληση τόσων ωρών με δραστηριότητες μη δημιουργικές, όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τον όρο αυτό, αποτελεί το λιγότερο για μένα φυλακή με χρυσά κάγκελα. Είναι σκλαβιά σε ένα φαύλο κύκλο, όπου δουλεύεις για να περνάς καλά όταν δεν δουλεύεις, και επειδή ακριβώς δουλεύεις τόσο πολύ, δεν έχεις χρόνο για να περνάς καλά. Πού το πάω με τόση γλωσσοδιάρροια; Έχω αποφασίσει να δώσω παραίτηση στη μία δουλειά (ως γνωστόν κάνω δύο δουλειές), διότι πολύ απλά κουράστηκα να στερώ από τον εαυτό μου την απόλαυση της βαρεμάρας, της απραγίας και της απάθειας, τουλάχιστον στον ελεύθερο μου χρόνο (εννοείται πως στη δουλειά είμαι επαγγελματίας και οι όποιες προσωπικές πεποιθήσεις μένουν εντός εαυτού). Το τίμημα της απόφασης αυτής είναι οικονομικό κόστος και βάρος, αν θα τα καταφέρω δηλαδή να ζω με τους ρυθμούς που ζούσα μέχρι τώρα. Βέβαια, όλα είναι θέμα θέλησης και προτεραιοτήτων. Θα κάνω μία ανακατανομή στην πυραμίδα ιεράρχησης των επιθυμιών μου και ελπίζω να τα βολέψω.

Ασφαλώς, αν είμαι τόσο γκαντέμω που απολυθώ από την πρωινή μου δουλειά -υπάρχει πάντα και αυτή η πιθανότητα διότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή και τι ξημερώνει αύριο - και βρεθώ ξαφνικά με άπλετο χρόνο και καθόλου οικονομική στήριξη υπόσχομαι πως δεν θα ζητήσω δανεικά, αλλά δεν μπορώ να υποσχεθώ πως δεν θα σας τρελάνω στην γκρίνια για την κατιούσα που πήρε η ζωή μου! Ας ελπίζουμε για τα καλύτερα και όχι τα χειρότερα, μην το γρουσουζέψουμε κιόλας. Αναμένατε στο ακουστικό σας για περαιτέρω εξελίξεις στο μέτωπο και η νεκροψία θα δείξει.

Με αυτά και με αυτά ο συλλογισμός μας – αλληλούια – έφτασε στο τέλος.

Τα φιλιά μου

Άνθρακες ο θησαυρός

2007-04-25T13:39:00.000+03:00

Η έμπνευση είναι μια διαδικασία που έρχεται ξαφνικά, σαν καταιγίδα ένα πράμα, και φεύγει ακόμα πιο ξαφνικά σαν ένα έρωτα, ας πούμε! Όχι-όχι δεν έχω αποθημένα από έρωτες! Τα έχω ξεπεράσει νομίζω και εύχομαι.

Αν και ομολογώ πως ο έρωτας, συχνά πυκνά με απασχολεί και προσπαθώ να βρω τι στο καλό έχει να προσφέρει, ώστε κάποιος να νιώθει ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη γη! Μάλλον σαν ίωση φαντάζει, που όποιος κολλήσει πραγματικά κολλά! Και το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι τις πλείστες των περιπτώσεων ο έρωτας σου προσφέρει 2 μέρες χαράς και 5 δυστυχίας όμως εσύ ζεις για αυτές τις 2 μέρες, ασχέτως αν τις υπόλοιπες μέρες ρίχνεις δάκρυ πικρό – αυτό για τις ευαίσθητες – ή βάζεις ένα δυο κιλάκια – αυτό για τις δήθεν σκληρές.

Στην πραγματικότητα όμως αυτό που δίνει αξία στον όποιο έρωτα είναι να σε κάνει να νιώθεις καλά! Ως εκ τούτου, έρωτες που σου προσφέρουν περισσότερη πίκρα παρά στιγμές ευτυχίας καλό θα ήταν να αποφεύγονται! Για το καλό το δικό σας και το καλό των γύρω σας! Μην σας πω κιόλας πως καλό είναι κάποιος να μην κάνει δικές του εικασίες και να φαντάζετε αισθήματα εκεί που δεν υπάρχουν, επειδή απλά πέρασες μια δυο στιγμές με τον άλλο. Δεν αμφιβάλλω καθόλου πως οι στιγμές αυτές μπορεί να ήταν μοναδικές για σας όμως δυστυχώς πολλές φορές είναι δρόμος μονόδρομος! Όπως και να έχει, εδώ ταιριάζει η παροιμία όπως στρώνεις κοιμάσαι. Άρα η ευθύνη βαραίνει μόνο αυτόν που ανέχεται την όλη κατάσταση. Επομένως, εξαρτάται από τον καθένα τι θα αποφασίσει να επιλέξει και πώς θα προχωρήσει με αυτές τις επιλογές.

Το θέμα αυτό πάλι έχει και την εξής παράμετρο: τι γίνεται όταν γουστάρεις ένα εντελώς άγνωστο άτομο; Πώς το προσεγγίζεις; Είναι σωστό να το προσεγγίσεις; Είναι του χαρακτήρα σου να τον προσεγγίσεις και άλλα τέτοια κουφά. Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά για τους ανοιχτού τύπου χαρακτήρες. Είμαι σίγουρη ότι θα βρουν χίλιους δυο τρόπους και δικαιολογίες έστω και από το πουθενά για να μιλήσουν στο άτομο αυτό. Τα πράγματα τώρα είναι πολύ πιο περίπλοκα για κλειστού τύπου χαρακτήρες. Τι εννοώ με αυτό; Σπανίως, θα βρουν το θάρρος ή έστω το θράσος για να μιλήσουν με τον άγνωστο γκόμενο. Τι επιλογές έχουν; Να περιμένουν το άγιο πνεύμα να φωτίσει το άλλο άτομο να κάνει αυτός το βήμα….. Κάτσε γάρε ψόφα ένα πράμα! Η διεκδίκηση όμως είναι ένα επιδόρπιο που ενώ φαντάζει ελκυστικό μπορεί να αποδειχτεί άνθρακες ο θησαυρός! Κατά συνέπεια ίσως γλυτώσουμε από μετέπειτα οδυνηρές καταστάσεις. Βεβαίως, με αυτό το σκεπτικό ίσως δεν μάθουμε να ζούμε ποτέ! Διότι με απλά μαθηματικά αν δεν ρισκάρεις δύσκολα κερδίζεις. Καλά τώρα που κολλούν να μαθηματικά ούτε εγώ που το γράφω δεν ξέρω. Από ό,τι καταλάβατε έμπνευση γιοκ σήμερα, πέντε μαλακίες στο τετράγωνο και μετά βάλτου ρίγανή, με προδιαγραφές γαμησέ τα!

Τι άλλο απομένει;

Τίποτα! Όλοι πρόσφυγες στα σπίτια τους και εμείς στα δικά μας!

Τα φιλιά μου

Βιολογικές ανάγκες σε ανύποπτο χρόνο!

2007-04-17T11:31:00.000+03:00

Όταν λέμε πως ο άνθρωπος πρέπει να ικανοποιεί τις όποιες φυσικές, βιολογικές του ανάγκες το εννοούμε! Τα συγχαρητήρια μας στον νεαρό της φώτο που δεν έχει κολλήματα και γίνεται ένα με τη φύση! Προσφέρω την αμέριστη συμπαράσταση μου, διότι πολύ απλά ο άνθρωπος έπρεπε να κατουρήσει και στην τελική κατούρησε, ασχέτως των σωστών τρόπων συμπεριφοράς που υποτίθεται τα μέλη κάθε κοινωνίας υιοθετούν κατά κόρον!

p.s. Για ευνόητους λόγους τα νούμερα του αυτοκινήτου δεν αποκαλύπτονται! Μην κατηγορηθώ κιόλας για παραβίαση προσωπικών δεδομένων!

Ιδού η απορία!

2007-04-16T16:38:00.000+03:00

Η ώρα είναι 3,39μ.μ. ακριβώς! Είμαι απόγευμα στη δουλειά, άρα αυτό σημαίνει πως σχολάω στις 6μ.μ.! Καλά μιλάμε είμαι πτώμα! Σήμερα, τρομάρα μου, αποφάσισα να κάνω όσες εκκρεμότητες αμελούσα να κάνω εδώ και καιρό! Αποτέλεσμα: Νιώθω λες και εργάστηκα σε χωράφι. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, και νομίζω θα αποκοιμηθώ πάνω στην καρέκλα! Και όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι διάφορα. Από τη μια, νιώθω ανακούφιση που τα τελείωσα όλα αυτά, και από την άλλη σκέφτομαι τι στο διάολο κάνω εδώ! Τελικά, η επιλογή επαγγέλματος είναι μια από τις δυσκολότερες επιλογές στη ζωή μας. Από πολύ μικρή ηλικία μας ζητούν να αποφασίσουμε για τη μετέπειτα επαγγελματική μας πορεία και ως επί το πλείστον τα κάνουμε μαντάρα.

Δεν μπορώ να πω ότι η δική μου δουλειά έχει άμεση επαφή με αυτό που σπούδασα, αλλά οκ κάπως σχετίζονται! Το τραγικό της υπόθεσης όμως είναι ότι πολλές φορές νιώθω πως αν είχα την επιλογή να επιλέξω αυτή τη στιγμή κάποιο επάγγελμα, μάλλον θα έκανα πολύ διαφορετικές επιλογές. Θα ήθελα κάτι πιο δημιουργικό, πιο ενδιαφέρον, κάτι που να με εκφράζει και να μου ταιριάζει πιο πολύ. Ακόμα και αν τα λεφτά δεν ήταν και τόσο καλά, αν μη τι άλλο θα έκανα κάτι που θα το απολάμβανα! Στο κάτω-κάτω της γραφής θα δουλεύουμε μια ζωή, τουλάχιστον, οφείλουμε στον εαυτό μας να περνάμε καλά εν ώρα εργασίας! Μιλάμε μόνο στη σκέψη ότι θα δουλεύω μια ζωή με πιάνει ταχυκαρδία! Έλεος!

Άραγε ο άνθρωπος τι ζητά από τη ζωή; Ιδού η απορία! Στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να γίνει ένας πολύ σημαντικός διαχωρισμός! Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Αυτοί που συμβιβάζονται και κάνουν την ίδια ζωή, που κάνει σχεδόν στην ολότητα της η πλειοψηφία των ανθρώπων και από την άλλη οι άνθρωποι που διαφέρουν…, που ζουν τα όνειρά τους, δεν φοβούνται για το τι μέλει γένεσθαι και αγγίζουν τον ουρανό.

Επειδή μάλλον η πρώτη κατηγορία έχει και τα μεγαλύτερα ποσοστά, σημαντικό στοιχείο θα ήταν - μιας και αποφασίζει κανείς να συμβιβαστεί με το κοινωνικό κατεστημένο - να το κάνει με το κεφάλι ψηλά. Δηλαδή κυρίες και κύριοι, τα δύο πολύ σημαντικά συστατικά μιας συμβιβασμένης ζωής είναι τα εξής δύο: επαγγελματική σταδιοδρομία και οικογενειακή ζωή! Αφού θα κάνουμε τη θυσία και θα ακολουθήσουμε το μονόδρομο αυτό, τουλάχιστον ας φροντίσουμε να διαλέξουμε ένα επάγγελμα που γουστάρουμε και ένα σύζυγο που αγαπάμε. Έτσι το πέπλο της ενοχής, για τη ζωή που θα θέλαμε να ζήσουμε αλλά για διάφορους λόγους δεν ζούμε, θα έχει χρώμα ιριδίζον. Άρα τα βράδια, όταν θα ξαπλώνουμε στο κρεβάτι και θα κάνουμε απολογισμό της ζωής μας, θα ξεγελάμε τον εαυτό μας και θα νιώθουμε ικανοποιημένοι με τη ζωή που επιλέξαμε να κάνουμε.

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο πειρασμό και να σκεφτεί τι θα γινόταν αν πήγαινε ενάντια στο κατεστημένο και επέλεγε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, χωρίς ευθύνες, υποχρεώσεις και καθήκοντα. Αν επέλεγε δηλαδή τη ζωή ενός ταξιδιώτη, ενός ναυτικού, ενός ανθρώπου που θα τριγυρνούσε από ’δω και απ’ εκεί χωρίς προορισμό, όπου το μόνο που θα τον ένοιαζε είναι να περνά καλά, και να αποκτάει όσες πιο πολλές εμπειρίες μπορεί! Ένα άτομο χωρίς λιμάνι να δένει, ένα άτομο έτοιμο να τα παρατήσει όλα για το όποιο όνειρο έχει καρφωθεί στο μυαλό του τη δεδομένη στιγμή. Ένα άτομο που δεν θα εγκλωβίζεται μέσα σε ανησυχίες για το μέλλον, που θα ρισκάρει, και θα παίρνει τη ζωή όπως ακριβώς πρέπει να είναι, ελευθερία και επιλογή, απορροφώντας με δίψα καθετί που έχει αυτή να του προσφέρει.

Δυστυχώς, όμως, επειδή ο άνθρωπος διακατέχεται έντονα από το αίσθημα της ανασφάλειας, μαθαίνει από μικρή ηλικία να νοιάζεται υπέρ του δέοντος για το μέλλον του. Αυτό έχει ως συνεπακόλουθο ένα σωρό «πρέπει», προσπαθώντας να οικοδομήσει σε όσο πιο γερά θεμέλια γίνεται το μετέπειτα μέλλον του. Ασχέτως, αν αυτό σημαίνει να μην ζει ποτέ το τώρα, αφού μοναδικός του προορισμός είναι το μέλλον, που για κάποιο περίεργο λόγο δεν έρχεται ποτέ. Πάντα, αναβάλλουμε αυτό που θέλουμε σήμερα για το αύριο, διότι πολύ απλά σήμερα είτε δεν έχουμε χρόνο, είτε δεν βαστούμε λεφτά, είτε έχουμε άλλες υποχρεώσεις ή δεσμεύσεις. Έτσι περνάνε οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και εμείς μένουμε με την προσδοκία του αύριο.

Και μια μέρα, με ρυτιδιασμένο μέτωπο, προσπαθούμε να βρούμε τι ήταν αυτό που πήγε λάθος, εφόσον τα είχαμε προγραμματίσει όλα με κάθε λεπτομέρεια. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις στιγμές που νιώσαμε πραγματικά ευτυχισμένοι και ελεύθεροι, και συνειδητοποιούμε πως αυτές οι στιγμές ήταν πολύ λίγες. Και όμως, το κουρασμένο μας σώμα δεν έχει πια δυνάμεις για να βρει το κουράγιο να ζήσει όπως ήθελε πραγματικά να ζήσει και όχι όπως το επέβαλλαν οι εκάστοτε κανόνες.

Και τι απομένει στην τελική; Μια καταβεβλημένη ματιά, ένα καταπονημένο βλέμμα, αγναντεύοντας τους δείκτες του ρολογιού, που μας έκλεψε μέσα από τα χέρια μια ολάκερη ζωή, έχοντας πάνω τη δική μας υπογραφή συναίνεσης….

No comments

2007-04-13T12:57:00.000+03:00

Ένα ταξίδι, μια δέσμη φωτός
Μια στιγμή ανυπαρξίας, ένα φεγγάρι θολό
Ένα φιλί, στιγμή ουτοπική
Τα χνάρια σου ζητάω, μα εσένα δεν ρωτάω

Σιωπή μην μιλάς, τον πόνο δεν ξεχνάς
Η ανάμνηση ζητά τη μελωδία να βαρά
Εσύ καληνύχτα να πεις λησμονάς
Τ’ αγέρι καλεί τη ψυχή σου να πιει
Εγώ να ψάχνω στο χώμα να βρω
Φαιά ουσία, σιγή, παραφωνία

Διάλογος κωφός, κι εσύ ουρανός
Αλμύρα μην ταξιδεύσεις, το φως μην γυρέψεις
Πλάνη μην με συντροφεύεις, την ύπαρξη άσε να αγναντεύει
Μονόλογος πικρός, κι εγώ ναυαγός

Ποιος θέλει να ελευθερωθεί από τα δεσμά του....

2007-04-12T08:05:00.000+03:00

Όπως ίσως κάποιοι γνωρίζετε ο Σενέρ Λεβέντ είναι ένας Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος, για τον οποίο τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, εκτίμηση και σεβασμό προς το έργο που έχει επιτελέσει μέχρι τώρα.

Χτες, διάβασα ένα από τα καλύτερα σχόλια που έκανε ποτέ! Αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα. Δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω διότι το κείμενο μιλά απο μόνο του. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του όταν καταφέρει να βγει από το πέλαγος του φόβου. Απελευθερώνεται όταν νικήσει τους φόβους του. Ο καθένας είναι ελεύθερος στο βαθμό που έχει νικήσει τους φόβους του. Πόσο άτοπος και χωρίς νόημα είναι ο φόβος σε μια ζωή που αναπόφευκτα θα τελειώσει με το θάνατο. Η συνεχής προφύλαξη από τους κινδύνους και ο φόβος να μη χάσετε κάτι, σας καθιστά όμηρους. Δοκιμάσατε ποτέ να απαλλαχθείτε από όλους τους φόβους σας; Όσοι δεν γεύτηκαν αυτή την ευχαρίστηση δεν έχουν ζήσει μιαν πραγματική και ευτυχισμένη ζωή. Ζείτε συνεχώς όπως θέλουν οι άλλοι. Όχι όπως εσείς θέλετε. Για εσάς είναι πολύ πιο σημαντικές οι απόψεις των άλλων για το άτομό σας, παρά οι δικές σας οι απόψεις για τον εαυτό σας. Μπορεί να είστε όπως θέλουν εκείνοι, αλλά δεν μπορείτε να είστε αυτοί που θέλετε εσείς. Θεωρείτε πως ελευθερία είναι να κάνετε αυτό που θέλετε. Το ουσιαστικό, όμως, είναι να μην κάνετε αυτό που δεν θέλουν εκείνοι. Σκεφτήκατε καθόλου τι υπομείνατε για να αποκτήσετε όλα αυτά που έχετε μέχρι σήμερα; Εργαστήκατε πολύ. Πετύχατε πολύ, έτσι δεν είναι; Υλοποιήθηκαν όλα σας τα όνειρα. Αποκτήσατε χρήματα και θέσεις. Αλλά πάλι νιώθετε αναγκασμένοι να καλοπιάνετε κάποιους και να περνάτε καλά με κάποιους, έστω και αν δεν σας αρέσουν. Υπάρχουν τηλεφωνήματα που δεν μπορείτε να απορρίψετε, παρά το γεγονός ότι σας ενοχλούν. Όσο άνετα συνομιλείτε με εκείνους που διοικείτε, άλλο τόσο υποκύπτετε μπροστά σε εκείνους που σας διοικούν. Τα χρήματά σας δεν σας κάνουν ελεύθερους. Η δε υψηλή θέση που κατέχετε σας καθιστά περισσότερο όμηρους. Νοσταλγείτε τα περασμένα που δεν είχατε απολύτως τίποτα να χάσετε. Πόσο θαρραλέοι και άφοβοι ήσασταν, έτσι δεν είναι; Ακόμη και εσείς θυμάστε με έκπληξη εκείνο σας το θάρρος.

Ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του όταν καταφέρει να βγει από το πέλαγος του φόβου. Ο καθένας είναι ελεύθερος στο βαθμό που έχει νικήσει τους φόβους του. Από τη στιγμή που γεννιέστε είστε περικυκλωμένοι. Νόμοι και κανονισμοί. Ήθη και έθιμα. Και όρια που έθεσαν για εσάς εκείνοι που έζησαν πριν από εσάς. Σας προστάζουν συνεχώς να φοβάστε. Όταν μεγαλώσετε αντιλαμβάνεστε ότι πάντα σας απαγόρευαν να κάνετε τα πράγματα που θέλατε πιο πολύ. Η ελευθερία, που μοιάζει με γαρύφαλλο την ώρα που στέκεστε σε μια έρημη παραλία και κοιτάτε το άπειρο, χάνετε μέσα απ’ τα χέρια σας όταν επιστρέφετε ανάμεσα στους τοίχους από μπετόν. Αφήνει τη θέση της στο φόβο. Τα ψέματά σας, τα ψεύτικά σας χαμόγελα και ακόμη και οι λέξεις αγάπης που προσπαθείτε να βρείτε, είναι όλα προϊόντα του φόβου. Ξαπλώνετε με το φόβο και ξυπνάτε με την ανησυχία. Δεν είστε εσείς εκείνος που βλέπετε στον καθρέφτη. Ο πραγματικός σας εαυτός που βρίσκεται μέσα στην ψυχή σας καραδοκεί για να σπάσει το σιδερένιο του κλουβί και να πεταχτεί έξω. Δεν τον αφήνετε, όμως. Διότι εσείς είστε ο δεσμοφύλακας της ψυχής σας.

Ουσιαστικά, η ελευθερία δεν αποτελεί επιλογή για εσάς, επειδή έχετε συνηθίσει να ζείτε μαζί με το φόβο. Νομίζετε πως η αμηχανία σας είναι ελευθερία. Μακάρι να ήταν έτσι. Για εσάς είναι ωραίο να ονειρεύεται κανείς την ελευθερία και όχι να την γεύεται. Διότι, οι απαγορεύσεις, οι νόμοι και οι φόβοι σας για όλα αυτά έγιναν η θωράκισή σας εδώ και πολύ καιρό. Επειδή σας χρησιμεύουν για να κρύβετε το φόβο σας. Ό,τι υπάρχει που νομίζετε πως δεν μπορείτε να κάνετε λόγω των νόμων και των απαγορεύσεων, δεν θα μπορείτε να το κάνετε ούτε και όταν είστε ελεύθεροι. Μοιάζετε με έναν κατάδικο που πέρασε τη ζωή του στη φυλακή και που νοστάλγησε τον έξω κόσμο, αλλά όταν αφέθηκε ελεύθερος θέλησε να επιστρέψει ξανά στη φυλακή. Το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε να σας κάνει κάποιος είναι να σας απελευθερώσει από τις απαγορεύσεις και τα ταμπού σας. Να τρυπήσει τη θωράκιση του φόβου σας. Να λύσει τα δεσμά σας. Αν δεν υπάρχει τίποτα που να φοβάστε πια, αυτό σημαίνει πως είστε ελεύθεροι. Μήπως θα θέλατε να σας κάνει κάποιος ένα τέτοιο κακό;".....

Περί σεναρίων ο λόγος...

2007-04-11T08:50:00.001+03:00

Σας έχει τύχει να κάθεστε κάπου και να κοιτάτε τους περαστικούς και να προσπαθείτε να φτιάξετε σενάρια για τη ζωή τους; Εγώ το κάνω συχνά αυτό και μην πει κανείς το κλασικό και πολύ μπανάλ “get a life”! Απλά μ΄ αρέσει η όλη φάση! Χεχεχεχ!

Λοιπόν, αυτές τις μέρες έτυχε να παιχτούν ένα-δυο τέτοια σενάρια στο μυαλό μου! Τις προάλλες καθόμασταν σε αγαπημένο στέκι (βλ. αλλού) και σε κάποια φάση η φιλενάδα μου πάει να «εξωτερικεύσει» τις κοινές σε όλους βιολογικές της ανάγκες (κοινώς κατούρημα). Επομένως, έπρεπε να κάνω κάτι μέχρι να έρθει για να μην βαρεθώ. Συνήθως παίζω με το κινητό, αλλά αυτή τη φορά δεν είχα μπαταρία, έτσι έπρεπε να απασχοληθώ με κάτι άλλο! Άρχισα συνεπώς να κοιτώ δεξιά-αριστερά τις ύποπτες φατσούλες του χώρου! Το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε σε μια νεαρή κοπελίτσα που καθόταν με την παρέα της κάποια τραπέζια παρακάτω. Ήταν στην αγκαλιά του γκόμενου της, αλλά έδειχνε να απέχει, ήταν που λέμε στην κοσμάρα της! Καλά μιλάμε αυτό πάντα μου προκαλεί μια ελαφριάς μορφής κατάθλιψη. Άρχισα να σκέφτομαι τι προβλήματα αντιμετωπίζουν στη σχέση τους κι αν ήταν μαζί επειδή πρέπει ή επειδή απλά έτυχε.

Ίσως κάποτε οι δύο τους να ήταν πολύ ερωτευμένοι, αλλά με το πέρασμα του χρόνου αυτή ένιωθε πως αυτός απομακρυνόταν και αυτός το ίδιο αντίστοιχα για αυτήν. Και επειδή οι άντρες πάντα βρίσκουν τη λύση λίγο πιο εύκολα, αυτός άρχισε να ξενοκοιτάει, ώσπου κάποια άλλη νεαρή του τράβηξε το ενδιαφέρον. Η δικιά μας σε κάποια φάση αντιλήφθηκε τι έπαιζε πίσω από την πλάτη της και του δήλωσε οριστικά και κάθετα πως θέλει να χωρίσει. Αυτός ερχόμενος αντιμέτωπος προ τετελεσμένων γεγονότων, συνειδητοποίησε πως δεν θέλει να τη χάσει και πως πραγματικά την αγαπά. Μετά από πολλές προσπάθειες, με επιμονή και αρκετό θράσος θα έλεγα εγώ, καταφέρνει να την πείσει να σμίξουν ξανά. Βεβαίως, όταν ο καθρέφτης σπάσει ποτέ τίποτα δεν είναι ίδιο. Γι’ αυτήν στην πραγματικότητα, όλα τέλειωσαν εκείνο το βράδυ που έμαθε πως αυτός την απατάει… Θα συνεχίσει να χάνεται στην κοσμάρα της για λίγο καιρό ακόμη, μέχρι μια μέρα να πει δεν νιώθω τίποτα πια και τότε οι δρόμοι τους αναγκαστικά θα χωρίσουν….

Από την άλλη, μπορεί να παίζει και η εξής πιθανότητα: Αυτή να ήταν τρελά ερωτευμένη με κάποιον άλλο νεαρό, αλλά αυτός να μην της έδινε ποτέ φτερά για να πετάξει… Αυτή για αρκετό καιρό, περίμενε για ένα του βλέμμα, ένα του χάδι, μέχρι που συνειδητοποίησε πως δεν θα της τα έδινε ποτέ, τουλάχιστον, με τον τρόπο που αυτή ήθελε. Ίσως να την θυμόταν κάποια βράδια, που ένιωθε μόνος, αλλά με το πρώτο φως του ήλιου, αυτός ξυπνούσε σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου αυτή δεν ήταν εκεί. Και έφευγε ξανά μέχρι την επόμενη κρίση μοναξιάς του… Σιγά-σιγά αυτή κατάλαβε πως το όνειρο της έμπαζε νερά και έπρεπε να κολυμπήσει στη στεριά, αν δεν ήθελε να πνίγει. Έκανε πέτρα την καρδιά της, σκότωσε τα όνειρα της και προχώρησε, άλλαξε μονοπάτι, και άρχισε να νιώθει καλά… Στη διαδρομή γνώρισε το νεαρό, που μπορεί να μην της ξυπνούσε το πάθος που ένιωθε για τον άλλο, όμως ήταν εκεί, τον ένιωθε εκεί… Καμιά φορά παρασύρεται και χάνεται στον κόσμο της, σκεφτόμενη διάφορα, όμως, ξέρει πως αυτός τώρα είναι το λιμάνι της, ο νεαρός που την έχει αγκαλιά...

Και ξαφνικά η φιλενάδα μου επιστρέφει, τέλος στα σενάρια. Τώρα, θα ασχοληθούμε με τη δική μας ζωή και προπαντός με τη μαλακία που μας δέρνει!

Τα φιλιά μου!

Ενόψει Πάσχα...

2007-04-06T01:21:00.000+03:00

Μέρες που είναι δεν μπορείς παρά να σκέφτεις τη σύνδεση που υπάρχει μεταξύ θείου και ανθρώπου... Η θρησκευτική πίστη κάνει τον άνθρωπο καλύτερο ή χειρότερο; Εξευγενίζει την ψυχή μας ή την σκλαβώνει; Το ερώτημα αυτό δεν έχει μονοδιάστατη απάντηση, και προφανώς εξαρτάται απο τις αντιλήψεις και αξίες του εκάστοτε ατόμου που καλείται να το απαντήσει.

Η θρησκευτική πίστη αντλεί τη δύναμή της από την πρόσβαση που, απλόχερα ή μη, προσφέρει το ποιμνιό στην Κεφαλή της εκκλησιαστικής αυτής κοινότητας. Με την παραδοχή της συμμετοχής μας στην κοινότητα, που ονομάζεται εκκλησία, συνειδητά δίδουμε το δικαίωμα στους έχοντες την εξουσία στην πυραμίδα της ιεραχίας της κοινότητας, να ασκούν αυστηρό έλεγχο στην επιλογή των πραξεών μας (βλ. ο χαρακτηρισμός αμαρτωλός, ανάγκη μετάνοιας). Η κοινότητα της εκκλησίας παύει να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα, από τη στιγμή που επιλέγουμε την αποχώρησή μας από το θρησκευτικό ποίμνιό της.

Η χριστιανοσύνη, με φιλοσοφικούς όρους, αποτελεί ένα ηθικό σύστημα, με εμφανείς αδυναμίες. Προσωπικά, δεν έχω σκοπό να εισέλθω σε αξιολόγηση των αδυναμιών αυτών, παρά μόνο σε επισημάνσεις, εφόσον στην πραγματικότητα η ηθικότητα σχετίζεται με υποκειμενικές έννοιες και όχι καθολικές, με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Το ηθικό αυτό σύστημα κινείται σε ένα φαύλο κύκλο, με περιοριστικές παραμέτρους και πραγματεύεται την αξία της ζωής ως απόλυτη αξία και το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης. Από τη μια πλευρά, ενώ έχεις το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής, από την άλλη η οποιαδήποτε παρέκκλιση έναντι του λόγου του Θεού, έχει ως αποτέλεσμα την αιώνια καταδίκη σου. Ο άνθρωπος κάτω από τη σκέπη της άγρυπνης χριστιανοσύνης δεν είναι τίποτα άλλο από μια μαριονέττα σε ένα επιχρυσομένο κουτί, με περιορισμένες κινήσεις που ονομάζονται ελεύθερη βούληση. Οποιαδήποτε προσπάθεια δραπέτευσης αναγνωρίζεται ως αμαρτία και έχει ως επακόλουθο την εκδίκηση του Θεού. Βασικά είσαι μέρος ενός παιχνιδιού, που πρέπει να παίζεις βάσει των κανόνων, των δικών τους κανόνων.

Από την άλλη, θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει μέσα στο λόγο του Θεού την απόλυτη ισότητα όλων των ανθρώπων, αφού ενώπιον του όλοι είναι ίσοι. Η διακήρυξη της πεποίθησης να αγαπάς τον άλλο, όπως ακριβώς αγαπάς τον εαυτό σου, αποτελεί τον ανώτερο εξευγενισμό του πνεύματος, που μπορεί να επιτύχει ο άνθρωπος, νικώντας κάθε υλική του εξάρτηση στο κοσμικό κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό, όμως, πρέπει να επιτυγχάνεται ως αυτοσκοπός, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε κινήτρων και προθέσεων π.χ. δεν κλέβω για να πάω στον παράδεισο, αλλά δεν κλέβω διότι δεν θα ήθελα να με κλέψουν.

Η χριστιανοσύνη πραγματεύεται, επίσης, την αιώνια σύγκρουση αντιθετικών δυνάμεων, π.χ. καλού-κακού, δυνατού-αδυνάτου, αμαρτωλός-χριστιανός. Πρόκειται, όμως, για έννοιες που το περιεχόμενό τους ορίζεται με βάση το λόγο του Θεού, πλαισιωμένος από έλλειψη κατανόησης της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο χριστιανικός λόγος τελικά σχετίζεται με την επίτευξη του ανθρώπου να αγγίξει το θείο, έχοντας κατακτήσει την απόλυτη αυτοκυριαρχία έναντι της σαρκικής ηδονής ή αποτελεί έλλειψη εσωτερικής δύναμης να παλέψει κανείς για επιβολή και κατάκτηση της επίγειας εξουσίας, αναγνωρίζοντας στον εαυτό του τις ιδιοτήτες του αδυνάτου και του ανίκανου να αντιδράσει στην όποια πάλη με τους ισχυρούς; Δεν έχω απάντηση....

Αυτό που μπορώ να πω είναι πως η πίστη αποτελεί προσωπική υπόθεση, και ουδόλως σχετίζεται με την Κεφαλή της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος πρέπει να ψάξει μέσα του να βρει απαντήσεις, έστω και αν αποφασίσει πως καθοδηγητής του στο εσωτερικό αυτό ταξίδι θα είναι ο λόγος του Θεού. Ο καλύτερος ερμηνευτής του λόγου του Θεού είναι ο εκάστοτε άνθρωπος, που επικαλείται το όνομά του και όχι οι προβοκάτορες της εκκλησίας.

Προσθήκη στις 7/4:
Διάβασα πριν από λίγο, αφού έγραψα το ποστ αυτό, το εξής ενδιαφέρον άρθρο:

Παραθέτω επιλεγμένα κομμάτια...

- Τι ήταν εκείνο που καθιέρωσε τη χριστιανική πίστη;

«Ήταν ότι ξαφνικά ο Θεός, που στις άλλες θρησκείες βρίσκεται έξω από τον κόσμο και ορίζει με τη θέλησή του απ' έξω και από μακριά τα πράγματα, εδώ μπαίνει στον κόσμο, δίνει μια αίσθηση και μια πραγματικότητα ελευθερίας, άγνωστης στους ανθρώπους τού τότε. Όταν ο Θεός είναι σαν και μένα, τότε έχω ένα πρότυπο μέσα μου και, αντί να μοιάζω με τα πράγματα που είναι απέναντί μου, κοιτάζω να ολοκληρώσω την εσωτερική μου πραγματικότητα. Έδωσε, με άλλα λόγια, μια μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, ζητούσε απ' αυτόν υπευθυνότητα, αυτοσεβασμό - κάτι επαναστατικό για τα χρόνια εκείνα. Αυτή ήταν η μεγάλη του δύναμη, δεδομένου ότι οι πίστεις της εποχής κατέρρεαν, επειδή ακριβώς δεν έδιναν λύσεις σε βαθύτερες αγωνίες των ανθρώπων».

- Εκείνα που γεννούν τα περισσότερα ερωτηματικά είναι τα θαύματα. Πώς εξηγούνται, χωρίς να προσβάλλεται η νοημοσύνη μας;

«Τα θαύματα εξηγούνται απλοϊκά, με την ιδέα τής υπερφύσιν επεμβάσεως του Θεού στον κόσμο που ο ίδιος δημιούργησε. Το ότι μια θεία ενέργεια διορθώνει τη φύση του κόσμου, σημαίνει ότι η κοσμική δημιουργία παύει να αποτελεί θαύμα, ότι το αφύσικο γεγονός επικρατεί του δημιουργικού θείου ενεργήματος και της μεταμορφωτικής του σημασίας. Αντίθετα, ως σύμβολο μιας καινούργιας ζωής, το θαύμα διακρίνεται από την αφύσικη εξωτερική του εκδήλωση, εξ ου και τα ίδια τα Ευαγγέλια είναι πρώτα σημείο του Θεού προς τους ανθρώπους και δευτερευόντως γεγονός φυσικά ανεξήγητο ("τέρας"). Τα "σημεία" είναι συμβολικά γεγονότα με ορισμένο πνευματικό βάθος, το οποίο δηλώνει συνήθως την ήττα του κακού - τα "τέρατα" είναι εκπληκτικά γεγονότα, παράδοξα, τα οποία δεν έχουν καμία πνευματική σημασία. Τα θαύματα, λοιπόν, έχουν αξία αν τα καταλάβουμε ως πυρήνες νοήματος, γύρω από τους οποίους γίνεται μια καλύτερη κατανόηση της ήττας του κακού πάνω στη Γη».

- Ποιο είναι το μήνυμα της χριστιανικής πίστεως;

«Το μήνυμα είναι η αγάπη στη βασιλεία του Θεού. Ο Ιησούς λέει: "Άνοιξε τόσο, ώστε να χωρέσεις όλους τους άλλους". Γιατί η ανθρώπινη έκπτωση οφείλεται στη στενότητά μας, στην τσιγκουνιά που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο και τον κάνει να είναι τόσο αρπαγμένος από τον εαυτό του, ώστε να πεθαίνει ψυχικά πριν από το βιολογικό του θάνατο».

- Μελετώντας τα ευαγγελικά κείμενα, διαπιστώσατε αντιφάσεις ή πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη λογική;

«Έχουμε πολλά πράγματα τα οποία είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Αλλά αυτό το ξέρουμε και δεν θεωρούμε ότι έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία ως προς την ιστορικότητα των βασικών γεγονότων. Απλώς τα Ευαγγέλια έχουν γραφτεί πολύ αργότερα. Είναι κείμενα πίστεως και όχι κείμενα Ιστορίας, και βασίζονται σε μαρτυρίες πίστεως τις οποίες καλούνται οι πιστοί, με τη δική τους πίστη, να ζήσουν».

ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ - Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ: «Η κοινωνία μας ζει στο 2007 και η Εκκλησία μας στο 1340», ΣΕΛ.68, 7/4/04

Sepultura live in Cyprus! Σιγά μην το άφηνα ασχολίαστο!

2007-04-03T13:14:00.000+03:00

Περίμενα τη συγκεκριμένη μέρα δυο περίπου χρόνια. Μέσα μου όμως δεν πίστευα πως θα ζούσα τη μέρα αυτή! Ο λόγος για τη συναυλία των SEPULTURA στις 30/3 στην Κύπρο! Όταν ήμουν UK οι SEP έπαιξαν 2-3 φορές, αλλά για διάφορους λόγους, όσο κι αν το επιθυμούσα, δεν τα κατάφερα να τους δω! Φεύγοντας από εκεί το πήρα απόφαση (με βαριά καρδιά εννοείται ε!) πως πολύ απλά έχασα την ευκαιρία! Ακούγοντας όμως ότι θα έπαιζαν στην Κύπρο, νόμιζα πως ήταν μια φάρσα! Ένα event που στην τελική θα ακυρωνόταν, όπως έχει γίνει άλλωστε τόσες φορές με τέτοιου είδους διοργανώσεις! Και όμως κυρίες και κύριοι δεν ήταν! Καλά μιλάμε η χαρά μου δεν περιγραφόταν! Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο του Πάολο Κοέλο ότι όταν θες κάτι πραγματικά ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις! Όταν το πρωτοδιάβασα αυτό μου φάνηκε πολύ ηλίθιο και κάπως ουτοπικό! Μετά τη συναυλία όμως πραγματικά ένιωθα πως κάτι τέτοιο έγινε στην περίπτωση μου! Μα να παίξουν οι SEP στην Κύπρο;;;; Ασύλληπτο! Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα!

Εκείνη τη μέρα πήρα άδεια και από τις δύο δουλειές! Δεν είχα όρεξη! Περίμενα απλά να νυχτώσει! Κατά τις δύο η ώρα πήρα ένα sms από ένα φίλο, που μου έλεγε πως οι SEP θα έδιναν το παρών τους στο music store PLAY στη Μακαρίου! Έπρεπε να πάω! Έπρεπε να τους δω! Το χρωστούσα στον εαυτό μου! Μιλάμε μέσα σε δύο ώρες έκανα αποτρίχωση (ναι κάνω και τέτοια!), μπάνιο, ίσιωσα μαλλί, ντύθηκα και έφυγα! Θυμάται κανείς πως νιώθεις την πρώτη μέρα του σχολείου; Κάπως έτσι ένιωθα! Ένα μείγμα ανυπομονησίας και ψιλοάγχους! Περίεργα πράγματα! Άργησα και πίστευα πως δεν θα τους προλάβαινα! Και όμως είχα πάει πριν από αυτούς! Βασικά ήταν παράξενη φάση διότι όπως πήγα να μπω στο κατάστημα, έφτασε το ταξί που τους έφερε! Καλά μιλάμε η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει! Δεν νομίζω να κατάλαβε κανείς πως ένιωθα (και μάλλον δεν ήμουν η μόνη). Παίζοντας το άνετη (τέτοια αυτοσυγκράτηση δεν έχω επιδείξει ποτέ μου! Λέτε να φταίει που μεγαλώνω;;;;), μπήκα μέσα και προσπαθούσα να βρω κάποιο χώρο να σταθώ. Δεν έβλεπα τίποτα όμως! Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να καθίσω στα σκαλιά ακριβώς απέναντι τους! Μιλάμε τους έβλεπα πεντακάθαρα! Άσε που ξεχώριζα από μίλια μακριά εφόσον όλοι ήταν ντυμένοι στα μαύρα εκτός από μένα και το συγκρότημα! Ξέρετε λόγω image οι Κύπριοι πήραν πολύ σοβαρά το είδος της μουσικής που ακούουν! Λοιπόν, ακολούθησαν κάποιες ερωτήσεις, κάποιες απαντήσεις! Και εγώ εκεί να τους κοιτάζω σαν υπνωτισμένη! Μιλάμε ο Andrea έχει τα πιο ευγενικά μάτια που έχω δει ποτέ στη ζωή μου! Ένιωθα έφηβη ξανά! Απλά ήταν ένα όνειρο που εκπληρωνόταν! Τους είχα δει τόσες φορές σε video clip, αλλά δεν πίστευα πως θα τους έβλεπα face to face! Για να μην τα πολυλογώ σαν χαζό κοριτσόπουλο πήγα και πήρα την υπογραφή τους! Μου υπέγραψαν το εισιτήριο και το καινούριο άλμπουμ! Anw τρεχτή τρεχτή έφυγα για να πάω να ετοιμαστώ για τη συναυλία!

Στις 8 ήμουν εκεί! Οι πόρτες άνοιγαν στις 8.30! Αμ δε! Περίμενα μέχρι τις 9,30, στριμωγμένη ανάμεσα σε δεκάδες πανύψηλους άντρες, που είχαν τη φαεινή ιδέα να καπνίσουν κιόλας! Σάμπως και δεν έφτανε που ήμασταν στριμωγμένοι σαν σαρδέλες! Σάμπως και εγώ το φτωχό, μπορούσα να αναπνεύσω! Και σοβαρά δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός πως εγώ είμαι κοντή ή έτυχε όλοι οι ψηλοί μεταλλάδες της Κύπρου να έρθουν στη συναυλία, πάντως, όπως και να έχει εγώ ήμουν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης! Αν δεν έπαιζαν οι SEP θα έφευγα με χίλια! Έλεοςςςςςςςςς! Το καλό αρχίσαμε κουβέντα με τα παιδιά εκεί, σπάσαμε πλάκα και έμαθα και πόσα πάει ένα γραμμάριο χόρτου! Oups! Αστειεύομαι!

Και ναι κάποτε οι πύλες του παραδείσου άνοιξαν! Μπήκα μέσα από τους πρώτους! Ε….. τόση ταλαιπωρία για το τίποτα;;;; Μπα! Δεν σφάξανε!

Αρχικά, βγήκαν οι BLYND και μετά οι ARMAGGEDON! Δεν θα μιλήσω για αυτούς διότι το θέμα μου είναι άλλο! Ο bassistas όμως των Armaggedon μου άρεσε αρκετά θα έλεγα! Όλοι τους έδειχναν να το απολαμβάνουν και εγώ το ίδιο!

Και ναι κάποτε βγήκανε οι SEP! Έχω δει live τους Machine head και Lamb of god, αλλά μπροστά στους SEP έμοιαζαν ερασιτέχνες! Δεν ξέρω αν φταίει που μ΄ αρέσουν τόσο πολύ, αλλά έπαθα την πλάκα μου! Μιλάμε όλα τα λεφτά! Πραγματικά όμως! Ήταν απίστευτα γαμάτοι! Ήταν θεϊκοί! Απίστευτοι! Καταπληκτικοί! Ανεπανάληπτοι! (Πού είσαι ρε Μπάμπη -βλ. Μπαμπινιώτης- όταν σε χρειάζομαι!). Ο Andrea είχε τόσο πάθος που ζήλεψα τη φλόγα που έκαιγε μέσα του! Ο Derrick καταπληκτικός στη σκηνή, ξέρει να κερδίζει το κοινό και να το κάνει να τρελαίνεται! Ο Paulo σου εμπνέει σεβασμό και ο Jean όταν παίζει ντραμς πραγματικά ξεφεύγει! Τι να πω άλλο; Νιώθω πως μιλώντας για αυτό θα το μειώσω! Ένα από τα καλύτερα βράδια της ζωής μου! Μια εμπειρία αξέχαστη, μοναδική! Έκλεινα τα μάτια και προσπαθούσα να αποτυπώσω την όλη φάση που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μου, μέσα στη ψυχή μου! Ακούγομαι υπερβολική; Ίσως! Όμως τέτοια έντονα συναισθήματα είχα χρόνια να νιώσω! (τα σχόλια περί οργασμού παρακαλώ να διαγραφούν από τη μνήμη σας!).

Μια νύχτα τόσο μαγική ολοκλήρωσε ένα κύκλο που έμοιαζε ατελείωτος στο μυαλό μου! Ένα μεγάλο ευχαριστώ! Σε ποιον; Σε αυτούς!

Τα φιλιά μου!

Μια ηλιακτίδα, χίλια χρώματα...

2007-03-26T14:08:00.000+03:00

Κοιτούσε την μπάλα προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα έβγαινε έξω να παίξει. Την κρατούσε στα χέρια στριφογυρίζοντας την πέρα δώθε. Οι ακτίνες του ήλιου, που κατάφερναν να ξεγλιστρήσουν μέσα από τη χαραμάδα που υπήρχε, έκαναν τα χρώματα της μπάλας να ιριδίζουν μαγευτικά.

Μια μπάλα, ένα σχήμα, μια κοσμοθεωρία. Η μπάλα και ο κόσμος έχουν το ίδιο σχήμα, σκέφτηκε. Εγώ στριφογυρνάω την μπάλα και η γη στριφογυρνάει γύρω από τον εαυτό της. Πότε δεν ήταν καλός ούτε στη φυσική, ούτε στη χημεία. Πόσο μάλλον στην αστροφυσική. Οι γνώσεις του περιορίζονταν στα πολύ βασικά, αλλά ποτέ δεν νοιάστηκε για αυτό. Τα θεωρούσε όλα αχρείαστα και ίσως και βαρετά. Εκείνη όμως τη δεδομένη στιγμή, έκοψε τον εαυτό του να δυσφορεί μιας και η ασυνείδητη σύνδεση της μπάλας με τη γη, τον έκανε να περιπλανηθεί στο διάστημα για λίγα λεπτά. Αναγνώρισε ότι σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά, και για πολλούς αστάθμητους παράγοντες αυτός βρισκόταν επιβάτης σε ένα διαστημόπλοιο, θα είχε πολλές δυσκολίες να προσαρμοστεί, ίσως και να επιβιώσει. Τότε, θα ευχόμουν να άκουγα τον κ. Γιασεμή όταν μας εξηγούσε το μαγικό κόσμο του σύμπαντος, όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος! Οι ανησυχίες του, όμως, κράτησαν μόνο για μερικά λεπτά, αφού στο άκουσμα του ονόματός του από τον Αλέκο, κάθε ενοχή εξανεμίστηκε μπροστά στην ανέλπιδη προσδοκία του για παιχνίδι.

«Καλά, πού χάθηκες εσύ; Πόσο καιρό έχεις να φανείς στη γειτονιά», τον ρώτησε, με περίσσιο ενθουσιασμό που τον έβλεπε. «Ρε Γιώργο, αφού τα ξέρεις, η μαμά μου δεν μ’ αφήνει να έρχομαι εδώ μόνος». «Σήμερα;», ρώτησε ο Γιωργάκης, απορημένος που τον έβλεπε. «Ήρθε να δει την κυρία Σοφία, υποθέτω είναι άρρωστη, και επειδή μάλλον ήθελαν να μιλήσουν, αυτό κατάλαβα, μου είπαν να πάω να παίξω στην αυλή! Ξέρεις τώρα τους μεγάλους με τις μυστικοπάθειές τους. Και να ’μαι, λοιπόν!». «Πολύ χαίρομαι, διότι πολύ βαρέθηκα εδώ μόνος». «Καλά, δεν παίζεις με τον Πέτρο και τον Σταύρο πια;». «Όχι», έγνεψε αρνητικά. Ο Αλέκος πάντα καταλάβαινε τον Γιωργάκη, χωρίς να χρειάζεται να του πει πολλά. Και αυτή τη φορά το ένστικτό του δεν τον γελούσε. Κάτι είχε γίνει, κάτι αρκετά σοβαρό θα έλεγε κανείς, κρίνοντας από την έκφραση στο πρόσωπο του Γιώργου. Μια μονόλεπτη παύση ακολούθησε και τα δύο αγόρια κοιταζόντουσαν χωρίς να μιλάνε. Ξαφνικά ο Γιώργος σπάει τη σιωπή και λέει: «Την προηγούμενη βδομάδα ήμασταν στο γήπεδο και ήρθε ο Μανώλης. Ο Σταύρος μόλις τον είδε του ζήτησε χρήματα. Ο Μανώλης δεν του έδινε και τότε άρχισε να τον χτυπάει, πραγματικά σάστισα και δεν ήξερα τι να κάνω. Ο Μανώλης δεν αντίδρασε, τον ξέρεις, φοβάται και τη σκιά του και όσο δεν έκανε κάτι, ο Σταυρός τόσο περισσότερο εκνευριζόταν. Του φώναζε και τον έβριζε. Ο Μανώλης έβγαλε όσα χρήματα είχε πάνω του και του τα έδωσε. Μετά αυτός περήφανα, λες και καυχιόταν για το ξύλο που του έδωσε του είπε ’τέτοιος χαμένος που είσαι αυτή είναι η θέση σου’. Δεν άντεξα και χίμηξα πάνω του. Μετά από αυτό δεν ξαναμιλήσαμε». «Καλά έκανες», είπε ο Αλέκος, κοιτάζοντάς τον στα μάτια. «Άτε πάμε να παίξουμε», φώναξε ενθουσιασμένος ο Γιωργάκης που στα μάτια του φίλου του έβλεπε πάντα ένα σύμμαχο!

Αποφάσισαν να πάνε στο γήπεδο. Πάντα τους άρεσε να γυροφέρνουν εκεί παίζοντας μπάλα με τ’ άλλα παιδιά της γειτονιάς. Εκείνη τη μέρα όμως δεν υπήρχε ψυχή, για αυτό αποφάσισαν να παίξουν μόνοι τους, πασάροντας ο ένας στον άλλο. Έπαιξαν κάμποση ώρα, μέχρι που ο Αλέκος φώναξε πως δεν αντέχει άλλο και πως είχε κουραστεί αρκετά. «Οι αντοχές σου φίλε, από τον καιρό που έφυγες, έχουν πιάσει πάτο», είπε αστειευόμενος ο Γιωργάκης. «Πάμε να κάνουμε κατασκοπία, και μην χολοσκάς». Η χαρά στα μάτια του Αλέκου άστραψε. Όπως όλα τα αγόρια της περιοχής, η περιέργεια για ένα συγκεκριμένο σπίτι πάντα τους έκανε να ηδονίζονται από ευθυμία. Το απαγορευμένο αυτό σπίτι, ήταν η πιο περιπετειώδης αδιακρισία που τολμούσαν να πράξουν στα δεκατρία τους χρόνια. Οι γονείς τους απαγόρευαν ρητά να πλησιάσουν το σπίτι αυτό. Η μαμά του Γιώργου το αποκαλούσε ’το σπίτι της ακολασίας’ και συνέχιζε με αυστηρό ύφος να λέει ότι ’κανένας άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν θα το πλησίασε’. Ο Γιώργος όμως είχε εντελώς διαφορετική γνώμη και πολλές φορές έκοβε τον εαυτό του να σκέφτεται εκείνο το σπίτι, και πιο συγκεκριμένα την κα. Μαρία, ιδιοκτήτρια και αφέντρα του σπιτιού. Η Μαρία ήταν μια γυναίκα στην ηλικία της μαμάς του, αλλά πολύ πιο όμορφη, με χυμώδεις ζυμώσεις. Αυτό το τελευταίο, το είχε ακούσει να το λέει ο μπαμπάς του σε ένα γείτονα. «Τελικά, μόνο η μαμά δεν τη συμπαθεί», σκέφτηκε. Χρόνια αργότερα, θα μάθαινε τι σήμαινε γυναικεία ματαιοδοξία και ίσως με κάποιο ίχνος επιείκειας να καταλάβαινε γιατί η μαμά του σκεφτόταν έτσι. Τώρα απλά την έβρισκε υπερβολική. Η Μαρία ήταν χωρισμένη, χωρίς παιδιά και είχε έρθει στην περιοχή πολύ πρόσφατα. Τα αγόρια έδειχναν να απολαμβάνουν την ομορφιά της και συχνά κρύβονταν πίσω από ένα παμπάλαιο πεύκο, που υπήρχε ακριβώς δίπλα από την εξώπορτα και οδηγούσε στο υπνοδωμάτιό της. Σπάνια έβλεπαν κάτι το ενδιαφέρον, αλλά μόνο η παρουσία της Μαρίας ήταν αρκετή για να τους φτιάξει το κέφι και να γεμίσει τα βραδινά όνειρά τους.

Αφού πήραν τον κατηφορικό πεζόδρομο, δίπλα από το γήπεδο, γλίστρησαν στο παρακείμενο χωράφι, και διαπερνώντας το δρόμο της απάνω γειτονιάς βρέθηκαν στην αυλή της αισθησιακής Μαρίας. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μπορούσαν να ακούσουν το ράδιο, που έπαιζε μια φρικιαστική για τα αφτιά τους μουσική! Κρύφτηκαν πίσω από το δέντρο, και περίμεναν. Ο Γιωργάκης κοίταξε την πυκνή πράσινη φυλλωσιά του δέντρου και σκέφτηκε πως οι ακτίνες του ήλιου έχουν τη μαγική ιδιότητα να κάνουν τα πάντα να ιριδίζουν, προσδίδοντάς τους μια μοναδική μεγαλειότητα. Κοίταξε τον Αλέκο, που ακόμα βαριαναστέναζε από το περπάτημα και τον ρώτησε αν ένιωθε κανένα περίεργο μούδιασμα στο στομάχι κάθε φορά που σκεφτόταν τη Μαρία. Συγκατάνευσε θετικά και αυτό τον ικανοποίησε.

Καθώς περίμεναν, άκουσαν βήματα και η καρδιά τους άρχισε να κτυπάει σαν τρελή. Αλήθεια, θα την έβλεπαν; Πολλές φορές περίμεναν ώρες ολάκερες απλά για να τη δουν έστω και για λίγα λεπτά. Αυτή τη φορά θα ήταν πράγματι τόσο τυχεροί, ώστε να την έβλεπαν αμέσως; Ο χρόνος είναι μια περίεργη αίσθηση για τα αγόρια αυτής της ηλικίας. Πολλές φορές ο χρόνος σταματάει, λες και αρνείται να μπει στο τρένο που έχει δρομολογήσει την πορεία του και άλλες φορές βιάζεται τόσο, που περνά σαν δέσμη φωτός. Η μορφή της ξεπρόβαλλε σιγά-σιγά μέσα από το διάδρομο, μιλούσε στο τηλέφωνο και φαινόταν απασχολημένη. Κοίταξε τον Αλέκο. Με ένα βλέμμα συγκαταβατικότητας ένιωθαν πως είχαν κατακτήσει τον κόσμο. Η επιθυμία τους είχε πραγματοποιηθεί, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Το αίσθημα αυτό είχε και μια άλλη διάσταση. Έβλεπαν τη Μαρία οι δυο τους, μαζί. Η παρουσία της σε συνάρτηση με τη δική τους παρουσία ήταν η εξασφάλιση της προσωρινής καλοτυχίας. Ένιωθαν τυχεροί διότι αυτό που βίωναν, το βίωναν μαζί. Μπορούσε να το καταλάβει αυτό και ένα ανεπίδεκτο μάτι. Ένιωθαν δεμένοι, με ένα ξεχωριστό τρόπο. Μια κρυφή, μυστική συμφωνία αναπτυσσόταν μεταξύ τους. Ήξεραν πως έκαναν κάτι που δεν έπρεπε, αλλά το έκαναν μαζί. Οι τύψεις και οι ενοχές μοιράζονταν στα δυο, ενώ αντίθετα η έξαρση και η προσδοκία διπλασιάζονταν.

Σε κάποια φάση η Μαρία προσπαθούσε να καθαρίσει ένα πολύχρωμο χαλί, τινάζοντάς το στο παράθυρο. Η προσμονή τους έπαιρνε τώρα σάρκα και οστά. Την έβλεπαν τόσο καθαρά, που τίποτα άλλο στον κόσμο δεν είχε σημασία. Επειδή υπήρχε ο κίνδυνος να τους δει, επιχείρησαν να κάνουν ένα δυο βήματα παραπέρα. Στην προσπάθεια αυτή, ο Γιωργάκης παραπάτησε και ο Αλέκος, συνειδητοποιώντας αμέσως τον κρότο που θα επικρατούσε, άπλωσε το χέρι του και τον άρπαξε από το χέρι, ανακόπτοντας την επίπονη πτώση του. Όσο και αν η παρέμβαση του Αλέκου ήταν σωτήρια, εντούτοις δεν κατάφεραν να διαφύγουν της προσοχής της Μαρίας. Αφού αντιλήφθηκε την παρουσία των απρόσκλητων επισκεπτών, προς μεγάλη τους έκπληξη και με μια περίεργη οικειότητα τους κάλεσε για λεμονάδα. Είχε κέφια και αυτό τους γλύτωσε από περαιτέρω φασαρίες, μπλεξίματα και εξηγήσεις. Ούτε καν μπήκε στον κόπο να τους ρωτήσει πώς βρέθηκαν εκεί και τι δουλειά είχαν στον κήπο της.

Τα αγόρια σαστισμένα την κοιτούσαν αμίλητα, προσπαθώντας να διαβάσουν το σκοπό της. Δειλά-δειλά είτε από περιέργεια, είτε από ευγένεια προχώρησαν προς το μέρος της. «Αλέκο, το ξέρει η μαμά σου πως είσαι εδώ;». Το αγόρι, από τον πανικό του που ήξερε το όνομά του χλόμιασε. «Είσαι καλά αγόρι μου;», φώναξε αυτή, και στη φωνή της μπορούσε κανείς να διακρίνει την εμφανή ανησυχία της. «Ίσως πρέπει να τηλεφωνήσω στη μαμά σου». «Όχι», φώναξαν και τα δυο αγόρια μαζί, φοβούμενοι τις επιπτώσεις της παραμονής τους στο σπίτι αυτό. Ο Αλέκος από την ταραχή του, άρχισε να αισθάνεται αδύναμος, ενώ κρύος ιδρώτας άρχισε να τον περιλούζει. Ο Γιωργάκης βλέποντας τις αντιδράσεις του φίλου του, άρχισε περισσότερο να ανησυχεί για αυτόν και όχι τόσο για το ότι δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Πριν προλάβει να του πει να ηρεμίσει ο Αλέκος, μη μπορώντας να ελέγξει το σώμα του, έπεσε χάμω. Ο ήχος από το μικροκαμωμένο του σώμα αντήχησε σε όλο το δωμάτιο.

«Γιωργάκη», φώναξε η μαμά του, «είσαι καλύτερα:». «Εγώ μια χαρά είμαι, ο Αλέκος… μαμά θα γίνει καλά;», ρώτησε με ένα πόνο ψυχής, που παρά την τρυφερή ηλικία του, ο σπαραγμός που ένιωθε ήταν έκδηλος στην τρεμάμενη φωνή του. «Αγάπη μου, ο Αλέκος είναι καιρό άρρωστος. Για αυτό φύγανε από τη γειτονιά, επειδή χρειαζόταν καθαρό αέρα και ξεκούραση. Σε είχε πεθυμήσει τόσο πολύ, για αυτό η μαμά του τον έφερε να σε δει. Ο Θεός είναι μεγάλος μωρό μου, πρέπει να έχουμε πίστη». «Μαμά, μου λείπει, μου λείπει πολύ», είπε, καθώς ξέσπασε σε κλάματα. Η μαμά του τον έχωσε στην αγκαλιά της και τον άφησε να κλάψει, μέχρι που το δάκρυ στέρεψε και η ψυχή του ανακουφίστηκε κάπως από τα απομεινάρια της βαθιάς πληγής που του είχε χαράξει η σημερινή μέρα.

Πήγε στο δωμάτιο του και πήρε την μπάλα, που βρισκόταν πεταμένη, πλάι στο κρεβάτι. Άρχισε να τη στριφογυρνά, πέρα δώθε, μόνο που τώρα ήταν βράδυ και τα χρώματά της δεν ιρίδιζαν. Όπως ακριβώς η γη τη νύχτα, σκέφτηκε. Από αύριο θα ακούω πιο προσεχτικά τον καθηγητή αποφάσισε. Θέλω να μάθω γιατί η γη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της, θέλω να μάθω πώς δημιουργηθήκαμε και πότε θα πάψουμε να υπάρχουμε… Θέλω να μάθω γιατί ζω…. Με την τελευταία αυτή σκέψη, άφησε την μπάλα να κυλήσει στο πάτωμα. Πρέπει να μάθω, πρέπει…και μετά θα τα εξηγήσω όλα στον Αλέκο. Πρέπει να προλάβω, πρέπει να βιαστώ… Πρέπει…

Πολύ άργησες και μισώ τις καθημερινές....

2007-03-21T11:43:00.000+02:00

Part A

Μισώ τις καθημερινές, διότι πολύ απλά μισώ τη ρουτίνα! Και ως επί το πλείστον τις καθημερινές δουλεύω, έτσι οι ιδιαίτερες συγκινήσεις και οι περιπετειώδεις εξάρσεις περιορίζονται μόνο στην επιλογή φαγητού!

Σήμερα ήμουν έτοιμη να κόψω φλέβες με το φόρτο εργασίας που με περίμενε! Ως εκ τούτου, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου να δείξει υπευθυνότητα χαρακτήρα (μετάφραση: να αρχίσω δουλειά!) και να πάψω να κοιτώ το παράθυρο σκεπτόμενη διάφορες μαλακίες. Σε κάποια φάση ανεβαίνει η Γεωργία για να κόψουμε καμιά κουβέντα! Δουλεύω στο πάνω όροφο, έτσι για τα πρακτικά!

Λοιπόν, εκεί που καθόμασταν και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων, αναλύοντας τα γκομενικά μας που έχουν αρχίσει να πιάνουν πάτο, μου λέει: «Ρε, το κτήριο τρίζει!». «Μπαααα, της λέω! Μήπως είσαι ερωτευμένη;». Άσχετο ερώτημα το ξέρω!
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ για να πιάσω τις δονήσεις που ίσως έστελνε η μητέρα φύση μέσω του κτηρίου και voila! Το κτήριο ανά κάποια λεπτά έτρεμε ολάκερο! Καλά μιλάμε πανικός στο πλήθος! Άρχισα να αγχώνομαι κάπως αλλά δεν είπα τίποτα. Ήρθε ο αρχιτέκτονας, του το είπαμε και το πρόσεξε και αυτός! Μας είπε πως αν γίνονται εσκαφές κάπου εκεί κοντά λογικό είναι να τρίζει το κτήριο! Αυτός με τη σειρά του έκανε κάποιους τυπικούς ελέγχους! Η ώρα είναι μία και κάτι και ακόμα ζούμε! Άρα οκ όλα υπό έλεγχο! Το θέμα είναι αν καταρρεύσει ποτέ αυτό το κτήριο είτε λόγω σεισμικής δόνησης, είτε λόγω βάρους ο θεός βοηθός!

Οι προδιαγραφές του κτηρίου δεν είναι για βιβλιοθήκη! Με λίγα λόγια και απλά το βάρος από τα κιβώτια αρχειακού υλικού και βιβλιοστασίου ξεπερνούν το επιτρεπτό όριο! Αποτέλεσμα; Ε, παλιά ξινά σταφύλια! Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος κατάρρευσης! Όλεεεεεε! Η τύχη μας εξαρτάται από τη μητέρα φύση και τις προθέσεις της! Ας ελπίσουμε πως είναι με το μέρος μας!

Part B

Ένα άλλο θέμα, που με απασχολεί τελευταία, είναι πώς πρέπει να φερθεί κάποιος όταν υποψιάζεται ότι ο άλλος τον δουλεύει άγρια;;;; Υπάρχει κάποιος, τον οποίο νομίζω ότι συμπαθώ ιδιαίτερα! Ας ελπίσουμε πως δεν διαβάζει το blog διότι θα ακούσω τον εξάψαλμο! Αν το διαβάσει σημαίνει δεν είναι τόσο αδιάφορος όσο λέει! Τώρα να χαρώ ή να κλάψω; Ιδού η απορία!
Ο συγκεκριμένος είναι της άποψης να τα κρατάμε όλα για την πάρτη μας! Για αυτό και πολύ λίγα πράγματα ξέρω για αυτόν! Καλά μιλάμε στο βάθος του τούνελ με περιμένει άσπρη γκανταρόμπα! Όπως και να το κάνουμε εγώ το βλέπω αλλιώς! Σάμπως και έχει σημασία αν φάω χυλόπιτα ποιος θα το μάθει! Μωρέ ας το μάθουν όλοι, θα αλλάξει αυτό που νιώθω; Η μήπως θα μειωθώ στα μάτια των άλλων; Χέστηκα! Πραγματικά όμως! Έπαψα από καιρό να με απασχολεί η γνώμη των άλλων εξ ου και γιατί δεν με νοιάζει η αποκάλυψη ΚΑΠΟΙΩΝ προσωπικών δεδομένων! Εννοείται πως σέβομαι τα προσωπικά δεδομένα του άλλου! Χωρίς αμφιβολία!
Βασικά I am an open book και πάλι κανείς μα κανείς ποτέ δεν μπορεί να με διαβάσει! Είναι λες και διαπράττω ένα έγκλημα, αφήνω αδιάσειστα στοιχεία για την εξεύρεση του δολοφόνου, και εντούτοις ο αστυνόμος Σαΐνης κοιμάται όρθιος! So στην τελική δεν γίνεται καμία ζημιά! Διότι πάντα άλλα θέλω να πω και άλλα καταλαβαίνει ο άλλος! Anw το point είναι ότι κατάλαβε πως τον γουστάρω και με δουλεύει εντελώς, παντελώς και ολικώς! Δεν είναι ότι προσπαθεί να εκμεταλλευτεί καταστάσεις! Καμία σχέση! Απλώς με αφήνει να τσουρουφλίζομαι, γνωρίζοντας πως θα χαθεί εν τέλει… και εγώ όπως το βλαμμένο, κάθομαι και περιμένω! Το ότι γνωρίζω τι θα γίνει είναι ανακουφιστικό; Το ότι συνειδητοποιώ την όλη φάση με απαλλάσσει από τις ενοχές; Η πάλι είμαι στην ίδια κατηγορία με τις απανταχού γκόμενες που τα έχουν κάνει σκατά και δεν το συνειδητοποιούν; Όπως και να έχει κουράστηκα! Υποθέτω σιγά-σιγά θα ξεθωριάσει το όποιο συναίσθημα από μόνο του και θα τελειώσει! Δεν έχω πλέον επιλογές! Έπαιξα τα τελευταία χαρτιά μου και τζίφος! Έχασα την παρτίδα!

Τι απομένει; Ε, να εμφανιστεί επιτέλους ο καινούριος γκόμενος που θα με κάνει να ξεχάσω όλους τους προηγούμενους! Άτε να δούμε! Και πολύ άργησε!

Περί αντρών ο λόγος…

2007-03-12T16:18:00.001+02:00

Περί αντρών ο λόγος….

Αυτός που είπε τη γνωστή και κλασική ατάκα «άβυσσος η ψυχή της γυναίκας μάλλον είχε δίκαιο»…. Δεν υπάρχει πιο περίεργο ον από τη θηλυκή οντότητα, που δυστυχώς ή ευτυχώς παλεύει με θεούς και δαίμονες, μέσα από σαράντα κύματα, για να αναγνωριστεί ή έστω να γίνει στον ελάχιστο δυνατό βαθμό αντιληπτή η αξία της! Η γυναίκα από αρχαιοτάτων χρόνων θεωρείτο ένα άβουλο, αδύνατο, μην σας πω μίζερο πλάσμα, που μόνο δίπλα σε ένα άντρα μπορούσε να επιβιώσει! Τείνω να πιστεύω πως χάριν στις πόρνες καταφέραμε σιγά σιγά να βρούμε τα πόδια μας! Η πρώτη ομάδα γυναικών που μπόρεσε να ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, ήταν οι πόρνες! Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, είναι μια από τις αγαπημένες μου πόρνες! Ανήκε στις cortessans και κατάφερε εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες του Ιουστινιανού να τον σαγηνεύσει και να σταθεί δίπλα του ως αυτοκράτειρα…. Μιλάμε για μια εξαιρετική προσωπικότητα, μια μοιραία γυναίκα που κατάφερε να στιγματίσει τη ροή της Ιστορίας με το δικό της τρόπο!

Στόχος μας δεν είναι η μοιρολατρία, αλλά ούτε η διασφάλιση της όποιας ανεξαρτησίας μας! Αυτό έπρεπε να ήταν δεδομένο και προς έκπληξη πολλών αυτονόητο! Δεν θα καθίσω να αναλύσω τη θέση της γυναίκας, αλλά τη συμπεριφορά των αντρών!

Έπειτα από άπειρους διαλόγους με φίλες, φίλους και γκόμενους, άρχισα να υποψιάζομαι πως όλοι οι άντρες μυούνται από νεαρή ηλικία σε ένα εκπαιδευτικό σχολείο, που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από το γυναικείο μυαλό! Τι εννοώ με αυτό; Εν αγνοία μας και με πάσα μυστικότητα οι άντρες κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα για το πώς να συμπεριφέρονται, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, στο γυναικείο πληθυσμό! Βεβαίως, πριν αποφασίσει ο αρχιφαλλοκράτης διευθυντής σε ποια τάξη θα υπάγεται ο καθένας, τα αγόρια δίνουν εξετάσεις, με γνώμονα πάντα την ιδιοσυγκρασία τους! Ε, οκ δεν είμαστε τόσο ηλίθιες να πιστεύουμε πως όλοι άντρες είναι οι ίδιοι! Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι με τους υπόλοιπους του τάγματός τους! Έχουμε δηλαδή μια διαφοροποίηση και μια κατηγοριοποίηση των αντρών ανάλογα τον ψυχικό τους κόσμο!

Αναλυτικά, θα μπορούσε να πει κανείς πως οι άντρες χωρίζονται στα εξής τάγματα:

1. Μαμάκιας: οποιαδήποτε γυναικεία ύπαρξη έχει μέτρο σύγκρισης τη μαμά του! Αυτός ο τύπος χωρίζεται σε δύο υπό-ομάδες: α. Μάνα power: ο τύπος αυτός δεν μπορεί να πάει καν στην τουαλέτα χωρίς να πάρει την έγκριση της μαμάς! Όλα πρέπει να αναφέρονται και να καταγράφονται στα πρακτικά βιβλία της μαμάς! Εκείνη θα εξετάσει, θα κρίνει και θα αποφασίσει αν αξίζει τον κόπο ο «άγγελός» της να ασχοληθεί με την εκάστοτε γκόμενα! Κατά προτίμηση, το υποψήφιο θύμα πρέπει να υιοθετεί, είτε ακούσια, είτε εκούσια, διάφορες συνήθειες της κυρίας μαμάς, που εκτιμούνται υπέρ του δέοντος από τον γιο. β. Μάνα warrior: ο τύπος αυτός έχει καταπιεστεί τόσο πολύ από τη δικτατορική συμπεριφορά της μαμάς, που έχει περάσει στην αντίπερα όχθη. Ό,τι θυμίζει έστω και σε μικρές ποσότητες το γυναικείο αυτό πρόσωπο απωθείται αυθόρμητα από το μυαλό, και μπορεί να αποβεί καταστροφική η οποιαδήποτε προσέγγιση αυτού του τύπου από υποψήφιες γκόμενες, που εμμέσως πλην σαφώς, έχουν κοινά χαρακτηριστικά με την κυρία μαμά!

2. Αθλητικάκιας: ο τύπος αυτός έχει έμμονη ιδέα με τον αθλητισμό και ο χρόνος του είναι περιορισμένος για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα! Χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Me body builder: ο τύπος αυτός ξημεροβραδιάζεται σε γυμναστήρια, προσπαθώντας να αναδείξει τους μύες που τόσο απλόχερα θέλει να επιδεικνύει δεξιά και αριστερά! Υποψήφιες γκόμενες με κυτταρίτιδα, παρακαλώ να μην μπουν καν στο κόπο να συστηθούν! Επιπλέον, σας ενημερώνουμε πως εάν οι ίδιες δεν έχετε εμμονή με το σώμα σας, δεν είναι καλλίγραμμο και γραμμωμένο να αποφεύγετε κάθε συναναστροφή! Απαραίτητη προϋπόθεση ο θαυμασμός και η συνεχής αναφορά στους γραμμωμένους μύες του! β. Ποδοσφαιρόφιλος: ο τύπος αυτός έχει μόνο ένα λόγο ύπαρξης! Να ξελαρυγγίζεται στα γήπεδα για την ομάδα του! Εάν δεν είστε φαν της ίδιας ομάδας, πιθανόν να φάτε μια ωραιότατη χυλόπιτα! Ο κώδικας ένδυσης πρέπει να πληροί τις χρωματικές αποχρώσεις της ομάδας! γ. Υγιέστατος: ο τύπος αυτός θεωρεί τον αθλητισμό τρόπο ζωής! Όλα τα σχετικά συμπεριλαμβάνονται στο πακέτο! Π.χ. υγιεινή διατροφή, δεν πίνω, δεν καπνίζω, γενικά δεν ζω! Υποψήφιες γκόμενες που καταναλώνουν macdonalds, goodys κλπ παρακαλώ να μένουν μακριά!

3. Κουλτουριάρης: ο τύπος αυτός ξεχωρίζει από χιλιόμετρα κυρίως λόγω εμφάνισης, πχ. μακριά μαλλιά, ελαφρύ μούσι ή μούσι παπά, ρούχα που συνήθως οι γκόμενες σιχαίνονται. Χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Δήθεν: ο τύπος αυτός είναι η προσωποποίηση της υποκρισίας. Υποκρίνεται τον καλλιτέχνη ή τον παθιασμένο με την τέχνη γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος για να βγάλει γκόμενα! Όλοι οι άλλοι απλώς απέτυχαν! Αν θέλετε να τον ξεσκεπάσετε κάντε ερωτήσεις σχετικές επί του θέματος και θα καταλάβετε πως δεν ξέρει την τύφλα του! β. Me originale: Ο τύπος αυτός είναι περιθωριοποιημένος, συνήθως καπνίζει πολύ και πίνει τον καφέ του χωρίς γάλα! Οι ενδυματολογικές του προτιμήσεις περιορίζονται σε σκούρες αποχρώσεις! Εάν δεν έχετε ένα πάθος, ανεξαρτήτου τύπου πχ. μουσική, διάβασμα, ζωγραφική, χορό είστε εκτός παιχνιδιού! Ο ενθουσιασμός για αυτό που κάνετε είναι απαραίτητος! Η φλόγα πρέπει να καίει στα μάτια σας όταν μιλάτε για αυτό!

4. Ο απρόσιτος: ο τύπος αυτός σπάνια μιλά, και όταν μιλά πάντα έχει κάτι ουσιαστικό να πει, τουλάχιστον έτσι νομίζει! Ο τύπος αυτός είναι συνήθως κομπλεξικός και χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Κόμπλεξ κατωτερότητας: στην πραγματικότητα δεν αναγνωρίζει στον εαυτό του καμία αξία, και λόγω της δυσβάστακτης ενοχής παρουσιάζει ένα απόμακρο attitude, φοβούμενος μην γίνει αντιληπτός! Για να πει κάτι το σκέφτεται 100 χρόνια, ώστε να είναι σίγουρος πως θα τραβήξει τα βλέμματα, διότι αυτό έχει πραγματικά ανάγκη! Την αναγνώριση στο πρόσωπο του άλλου! β. Κόμπλεξ ανωτερότητας: ο τύπος αυτός υπερεκτιμά τις ικανότητές του, και πιστεύει πως ο συνομιλητής του παίρνει αξία επειδή μόνο και μόνο του μιλά! Ο τύπος αυτός ελκύεται από γυναίκες που του πάνε κόντρα, αμφισβητώντας την αξία του! Αυτό ενεργοποιεί το λειτουργικό σύστημα «απόδειξη της αξίας» μου, πέφτοντας στην παγίδα χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει, μέχρι να είναι πολύ αργά!

5. Ουδέτερος: ο τύπος αυτός είναι συνήθως ξενέρωτος! Ούτε κρύο, ούτε ζέστη! Η ομιλία μαζί του δεν περιέχει οποιεσδήποτε έντονες διακυμάνσεις, αν και μπορείς να συζητάς ώρες μαζί του, χωρίς να εκνευρίζεσαι! Η ψυχική ηρεμία σου δεν κινδυνεύει σχεδόν ποτέ. Είναι συνήθως γνωστός και με το χαρακτηρισμό το «καλό παιδί». Είναι κοντά σου όταν τον χρειάζεσαι, και σπάνια απατάει το ταίρι του! Η μόνη δυσλειτουργία του είναι ότι βαριέσαι μαζί του εύκολα!

6. Εξυπνόβλακας: ο τύπος αυτός μιλάει συνεχώς και σχεδόν ποτέ δεν έχει κάτι να πει! Εκτός από μαλακίες εννοείται! Χαρακτηρίζεται από εμμονή για ασύστολο show off, με ή χωρίς αξία. Συνήθως αναμασά τις ίδιες παπαριές σε όλες, με την ελπίδα να πέσει κάποια! Κάνει επίδειξη είτε των κρυφών του προσόντων, είτε των λεφτών του μπαμπά του, είτε το πώς έβγαλε την τελευταία του γκόμενα! Ευτυχώς, ο τύπος αυτός γίνεται εύκολα αντιληπτός, φτάνει να ανοίξει το στόμα του και να αρθρώσει κάποια λέξη!

7. Μαλάκας: ο τύπος αυτός ελκύει συνήθως το γυναικείο πληθυσμό, διότι έχει ωραία εμφάνιση! Χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Ψωνάρας: ο τύπος αυτός είναι συνήθως πολύ περιποιημένος, ξέρει να ντύνεται, έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και προκλητικό βλέμμα! Είναι ωραίος, το ξέρει και το δείχνει! Είναι επικίνδυνος διότι σπάνια ερωτεύεται και αναλώνεται με ανούσιες, περιστασιακές σχέσεις! Ο τύπος αυτός είτε πραγματικά απολαμβάνει τη ζωή που ζει: σεξ, ξενύχτι και διασκέδαση, είτε βασανίζεται από το απόλυτο κενό, που ενώ έχει τα πάντα τίποτα δεν τον γεμίζει! Ψάχνει, τις πλείστες φορές, μάταια να γεμίσει το κενό αυτό και ερωτεύεται τη γυναίκα που θα του δείξει πως είναι ικανή να εκπληρώσει τις όποιες ανάγκες του! Η απάτη για το τύπο ψωνάρα είναι συνήθως αναπόφευκτο γεγονός! Ακόμα και αν γεμίσετε το κενό που νιώθει, τα κέρατα δεν τα γλιτώνετε διότι είναι στη φύση του η φιλαρέσκεια! Και οι γκόμενες που τον περιτριγυρίζουν είναι πολλές! Όλες θέλουν ένα κομμάτι από την πίτα με το μέλι! Γυναικεία ματαιοδοξία! β. Είμαι αντράκι: ο τύπος αυτός παρουσιάζεται σαν άντρας βαρύς, που ξέρει τι θέλει από τη ζωή του! Έχει πολύ έντονο βλέμμα και ως επί το πλείστον προσεγγίζει τις γυναίκες πρώτα σεξουαλικά και μετά σαν ανθρώπινα όντα! Ο τύπος αυτός είναι δυναμικός και δεν χολοσκάει για μικροπράγματα! Αν περιμένετε να σας ακούει ξεχάστε το! Πρώτα πρέπει να ικανοποιηθούν οι δικές του ανάγκες και μετά οι δικές σας! Για να τον κατακτήσετε πρέπει να είστε καλές στο κρεβάτι, να μην έχετε κτητικές τάσεις και να πηγαίνετε με τα νερά του, διότι συχνά γίνεται βίαιος! Επιπλέον, το ντύσιμο σας πρέπει να είναι προκλητικό και να νιώθει πως σας γουστάρουν οι φίλοι του! Βεβαίως, μην τολμήσετε να κοιτάξετε δεξιά ή αριστερά διότι θα σας βγάλει τα μάτια!

8. Πού σου νεύκω πού πάεις: ο τύπος αυτός βασανίζεται μονίμως από υπαρξιακές ανησυχίες! Νιώθει χαμένος στο διάστημα και προσπαθεί να βρει το νόημα της ζωής! Ο τύπος αυτός είναι πολύ δύσκολη περίπτωση διότι η εναλλαγή στη συμπεριφορά του κουράζει! Δύσκολα προσεγγίζεται, και για να τον κατακτήσετε πρέπει να έχετε τα άστρα με το μέρος σας! Είναι τόσο απασχολημένος με τις σκέψεις του που σπάνια δίνει σημασία σε κάποια! Ο τύπος αυτός χωρίζεται σε δύο υπό-ομάδες: α. Ολοκληρωμένος: νιώθει ότι βρήκε το δρόμο προς την εκπλήρωση των αναγκών του και χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως ολοκληρωμένο! Αυτό όμως είναι παγίδα διότι δεν θέλει τίποτα να διαταράξει την ψυχική του ηρεμία και να τον βάλει σε περιπέτειες, έτσι δεν αναζητά σύντροφο! Επιπλέον, είναι δύσκολη η επικοινωνία μαζί του διότι μόνο αυτός έχει δίκαιο και όλοι οι άλλοι λένε απλώς βλακείες! Νιώθει πολύ ξεχωριστός και συνήθως είναι καυστικός και ειρωνεύεται μέχρι αηδίας! Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν την τύφλα τους και είναι παγιδευμένοι στον κόσμο τους! Υπάρχουν πολύ λίγες εξαιρέσεις, που πραγματικά έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται ολοκληρωμένοι, αλλά αυτό είναι χαρακτηριστικό μιας πιο ώριμης ηλικίας! β. Απαισιόδοξος: ο τύπος αυτός είναι τόσο μπερδεμένος, που ψάχνοντας το νόημα της ζωής κατάλαβε πως αυτό δεν υπάρχει! Έχει τάσεις αυτοκτονίας, νιώθει μόνος, πεπερασμένος στο χρόνο και δεν μπορεί να κάνει ούτε μια θετική σκέψη! Βασικά, είναι χαμένος από χέρι και πολύ μίζερος! Μείνετε μακριά διότι η ανυπαρξία, ο μηδενισμός και η παρακμή ίσως είναι κολλητική επιδημία!

Εδώ να επισημάνουμε πως υπάρχουν κατηγορίες αντρών που έχουν χαρακτηριστικά και από τα υπόλοιπα τάγματα πχ. και αθλητικάκιας και ψωνάρας ή και αντράκι και εξυπνόβλακας! Για αυτό συνιστάται προσοχή ώστε να ξεκαθαρίζεται επακριβώς ο τύπος προτού επιδοθείτε σε οποιαδήποτε συναναστροφή! Σε επόμενο blog θα αναφερθούμε στο τι ακριβώς μαθαίνουν στη σχολή οι απανταχού άντρες, που οι γυναίκες αδυνατούν να καταλάβουν...

Έπεται η συνέχεια… αναμένατε στο ακουστικό σας…

Πινακίδα ΗΝΧ 78

2007-03-12T00:06:00.000+02:00

loipon, grafw greeklish dioti i wra ine 12 kai kati (nai meta ta mesanixta) so en exw k polles orexis!

opws exw dei deksia, aristera k genika panw katw to kikloforiako sistima einai xalia mayra doksa si o theos! anw den prokeitai na sxoliasw kai polla alla ayto pou me ekane na kserathw sta gelia, itan mia pinakida! mia gamati pinakida gia na eimaste akrivis! opws evgaina apo ton orfanidi koitaw ena car! ermmmm kati mou ekane klick! ksanagirnaw kai vlepw tis pinakides tou! kai ti vlepw! ena xartoni, pou na grafei ta noumera idioxeirws! malista itan k vidwmeni! kala milame ola ta lefta! traymatiki empeiria! kai pou na sfiksoun oi zestes! oleeeeee! ena frape gia tous kipreous me tin apleti dimiourgikotita kai tin apisteyti fantasia tous! ksana oleeee!

Βασικά καλησπέρα σας!

2007-03-10T21:45:00.000+02:00

Έχω αρχίσει να πιστεύω πως η επικοινωνία είναι ένα προσόν που εγώ τουλάχιστον δεν διαθέτω! Σοβαρά τώρα.... Πάντα παρεξηγούμαι! Συμπέρασμα? Θα αρχίσω πλέον να μην συζητώ με κανένα, να μην εκφράζομαι για τίποτα και γενικά να μην μιλώ για κάτι επουσιώδες. Θα περιορίζομαι στα τυπικά, ξενέρωτα σχόλια που όμως στην τελική σε βγάζουν από πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, έχεις πάντα ψυχική ηρεμία και όλα καλά κι όλα ωραία! Είμαι μπερδεμένη μέχρι αηδίας και δεν ξέρω βασικά πού παν τα τέσσερα μου πια! Ο κύβος ερρίφθην! Εγώ αλλού, το τρένο φεύγει και θα αρχίσω να μαδάω μαργαρίτες! Ευχαρίστω όλους όσοι δεν με καταλαβαίνουν και με τον τρόπο αυτό they remind me of what i really am! What am I? Αριανή! Ναι, είμαι από άλλο πλανήτη! Οι τελευταίες εξελίξεις αυτό υποδηλώνουν και εγώ τείνω να αρχίσω να το πιστευώ! Ε, μα πια! Αφού άλλα λέω και άλλα καταλάβουν! Ή εγώ πλέον δεν ξέρω τι λέω! Όπως και να το κάνουμε βάλτου ρίγανη! Απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη.... Βασικά Καλησπέρα σας!

Σας έχει τύχει να.....

2007-02-27T15:48:00.001+02:00

Σας έχει τύχει να μην έχετε κανένα να μιλήσετε, χωρίς να σας παρεξηγήσει για αυτά που θα του πείτε?
Σας έχει τύχει να νιώσετε εκτός τόπου και χρόνου?
Σας έχει τύχει να θέλετε να χαθείτε κάπου μακρυά, απόμερα με τζάκι και σοκολάτες?
Σας έχει τύχει να θέλετε να φάτε κινέζικα η ώρα 12 τη νύχτα και να είναι όλα κλειστά?
Σας έχει τύχει να βιάζεστε για ένα ραντεβού να τρέχετε σαν τρελλοί και όταν φθάνετε μετά από παρολίγον συγκοπή να συνειδητοποιείται πως πρέπει να περιμένετε 30 λεπτά γιατί υπάρχει καθυστέρηση?
Σας έχει τύχει άλλα να θέλετε να πείτε και άλλα να καταλαμβαίνει ο άλλος?
Σας έχει τύχει να ζηλέψετε αλλά για διάφορους λόγους να πρέπει να κάνετε την πάπια?
Σας έχει τύχει να θέλετε να πείτε του άλλου άισιχτιρ αλλά να σκάζετε γιατί δεν θέλετε να τον χάσετε?
Σας έχει τύχει να χαλάτε μια τέλεια ρομαντική ατμόσφαιρα επειδή είπατε κάτι εντελώς κουφό, εκτός τόπου και χρόνου?
Σας έχει τύχει να σας θεωρήσουν τρελλή και αλλοπαρμένη, απλά επειδή.....?
Σας έχει τύχει να φάτε μια ολόκληρη πιατέλα γλύκισμα και να μην το καταλάβετε?
Σας έχει τύχει να βγείτε με γκόμενο και να σκέφτεστε "αχ τι ωραία να ήμουν σπίτι, με τις πιντζαμούλες μου και να έβλεπα dvd"?
Σας έχει τύχει να πάτε κάπου με πιντζάμες?
Σας έχει τύχει να δείτε ένα έργο στο σινεμά 5 φορές γιατί σας άρεσε?
Σας έχει τύχει να προσπαθείτε να πείσετε κάποιον πως σας αρέσει κάτι, και να μην το δέχεται?
Σας έχει τύχει να σας αρέσει κάποιος και να σας βγαίνει μια επιθετικότητα απεναντί του?
Σας έχει τύχει να ξενερώσετε απίστευτα με κάποιον επειδή είπε το λάθος πράγμα τη λάθος στιγμή?
Σας έχει τύχει να γουστάρετε τον άλλο και αυτός να θέλει μόνο σεξ?
Σας έχει τύχει να σας αρέσει κάποιος και να μαθαίνετε από μια γνωστή σας πως της ζήτησε σεξ?
Σας έχει τύχει να πεθυμήσετε το σκυλάκι σας και όμως να είστε μακρυά του?
Σας έχει τύχει να θέλετε να ουρλιάξετε σε δημόσιο χώρο?
Σας έχει τύχει να κάνετε παρουσίαση ένα πρότζεκτ, να τρέμει η φωνή σας, να το καταλαμβαίνετε και εντούτοις να μην μπορείτε να το ελέγξετε?
Σας έχει τύχει να πάτε κομμωτήριο για να βάψετε τα μαλλιά σας κόκκινα και να φύγετε με χρώμα καροττί?
Σας έχει τύχει να ξεχάσουν τα γενέθλια σας άτομα πολύ κοντά σε σας?
Σας έχει τύχει να σας φλερτάρει ένας πολύ ωραίος τύπος και να τον βρείτε μπανάλ μέχρι αηδίας?
Σας έχει τύχει να βαριέστε ό,τι και αν κάνετε?
Σας έχει τύχει οι μέρες να μην περνούν?
Σας έχει τύχει να δείτε ένα τοπίο τόσο τέλειο που να σκέφτεστε ρε μπας και πέθανα και ήρθα στον παράδεισο?
Σας έχει τύχει να βλέπετε το ανηψάκι σας και να είναι ο λόγος που θέλετε να κάνετε παιδί?
Σας έχει τύχει να περιμένετε κάτι με απίστευτη ανυπομονησία και όταν γίνει να λέτε καλά αυτό ήταν?

Hmm... [2]

2007-02-26T13:58:00.000+02:00

Αγαπημένα τραγούδια ή στίχοι από τραγούδια! Δεν θα σας πω ούτε ερμηνευτή έτσι για να αναρωτιέστε και για να δούμε πόσο καλοί είστε στα μουσικά δρώμενα! Σας το είπα! Σήμερα έχω ορέξεις!

* Στις βραδινές περιπλανήσεις μας
μες στης πόλης τον αχό
τις θαμπές φωνές των άγνωστων
σκορπάει ο αέρας εκεί κι εδώ

Μου κρατάς το χέρι σε κρατώ
με κοιτάς για μια στιγμή
το μεγάλο μας το όνειρο
σου εξηγώ με ένα φιλί

Και μετά δεν μιλάμε πολύ
γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή
Με το βλέμμα στους περαστικούς
να ‘χα χίλιες σιωπές να ακούς

Στις βραδινές περιπλανήσεις μας
στης καρδιάς τις διαδρομές
πώς γεμίζει η νύχτα χρώματα
πώς φωτίζονται οι σκιές

Και δεν βρίσκω λόγια να σου πω
γιατί όλα έχουν φωνή
το μεγάλο μας το όνειρο
σου εξηγώ με ένα φιλί....

* Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σου το πιόνι...

* Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

* Μαρία με τα κίτρινα
με βάση τα δεδόμενα
εδώ ο πλανήτης χάνεται
κι εσύ το παίζεις γκόμενα...

* Ποιος φωνάζει, ποιος πληγώνει τη σιωπή;
Τι να θέλει να μου πει;

* Μέσα στη βουή του δρόμου
ήταν να βρω το όνειρό μου...
να το βρω και να το χάσω
και ούτε πια που θα το φτάσω

Και άφησε το πέρασμά του
πέρασμα ζωής θανάτου
στην καρδιά μου σαν σφραγίδα
μία πεθαμένη ελπίδα...

* Κι αν με ρωτούσε αν θα τ'άλλαζα ποτέ
Ίσως στα χέρια μου ακόμα την κρατούσα
Όμως δε ρώτησε ποτέ για όλα αυτά
με δάκρυα έλεγε ποτέ να μην νυχτώσει
Σαν να περίμενε από κάπου να πιαστεί
Ψάχνοντας μάταια δυο κόσμους να ενώσει

* Εκτός τόπου και χρόνου να ζήσω μια φορά
Σαν ρόδα που κυλά στην άκρη εκεί του δρόμου
Με τίποτα δικό μου με πόδια δανεικά
Να κάνω το γύρo όλου του κόσμου

* Κόσμος πάει κι έρχεται
κι ο κόσμος δεν αλλάζει
Ίδιος αν ήταν πάντοτε
ίδιος θα είναι πάντα

* Κι ήρθαν πέντε ποταμοί
να μου πλύνουν το κορμί
κι ήρθανε και δυο πουλιά
να μου μάθουν το φιλί...

* Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ...

* Γιατί είναι τέχνη να πεθαίνεις για την πλάκα σου
Γιατί είναι τέχνη ν' αγαπάς τον εαυτό σου

* Και του τη σπάει, του τη σπάει, του τη σπάει πολύ
και πόλεμος ξεσπάει
και της τη σπάει, της τη σπάει, της τη σπάει κι αυτός
κι αυτό δεν το ξεχνάει
και του τη σπάει, του τη σπάει, του τη σπάει πιο πολύ
να βλέπει να πονάει
και το τραβάει κι εκείνος μέχρι αίμα να βγει

* Συνοικίες νεκρές, με σημαίες σκυφτές
το ντεκόρ μου χαλάνε, μες στο βλέμμα μου σκάνε
Φοβάμαι
Σε μιαν άσπρη γραμμή, σε βουβή τελετή
θα σε ψάχνω στο πλήθος, όταν σβήνει ο μύθος
Φοβάμαι...

* Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές τo, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου...

Αυτά! Ισχύει το ίδιο! Αν θυμηθώ τίποτα άλλο θα το προσθέσω!

Hmm....

2007-02-26T13:37:00.000+02:00

Σήμερα έχω κέφια! Γιατί; Ποιος ξέρει!

Λοιπόν,

Σκέφτηκα να γράψω ατάκες/μαλακίες που λέω! Καλά μην φρικάρετε! Cheers!

• Ishte poile
• Παλιά ξινά σταφύλια!
• Ας τις αμπελοφιλοσοφίες!
• Βάλτου ρίγανη...
• Επαναστάτης χωρίς αιτία!
• Τζύλα το αμαξούι σου πάρακατω!
• Ε, βέβαια!
• Σάμπως και δεν θα μπορέσω!
• Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!
• Προδιαγραφές γάμισέ τα!
• Κάπου σε έχασα, σε κάποια στροφή!
• Ιδού η απορία!
• Εσιέστην (χέστηκε) η Φανού στ΄αλώνι!
• Ζώον
• Καλά είσαι ηλίθιο!
• Καλά μιλάμε...
• Άστο για αύριο!
• Γαμάτο!
• Απίστευτα τέλειο!
• Χέσε με/μας!
• Μην χέσω...
• Παίχτου εξ επαφής!
• Μωρέ δεν βαριέσαι!
• Έλεοοοοοοος!
• Με αυτά και με αυτά η συνομιλία μας έφτασε στο τέλος!
• Σε στρουμφοκαληνυχτίζω!
• Όνειρα γλυκά σοκολατοκαραμελομπισκοτένια!
• Έννα κοπώ!
• Η ζωή μου ένα δράμα!
• Πού σου νεύκω πού πάεις!
• Κοπέλλιν νάιλον!
• Ο εγωισμός/Η ανασφάλεια/Η αισιοδοξία/Η επιπολαιότητα κτλ σε όλο του/της το μεγαλείο!
• Ε τζαι hey!
• Ε τζαι πίου πίου (μάου μάου τίγκι τίγκι) ρε συ!
• Τα φιλιά μου!
• Θέλω διακοπέεεεεεεεεες!
• Είμαι γκρινιάρα εννέ;
• Τζίσμου να πιάσω αξία!
• A;
• Τα νεύρα μου!
• Ο θεός πιον!
• Όλοι πρόσφυγες στα σπίτια τους!
• Άσχετο!
• Συντονίστου!
• Κολλάει πάντα και παντού σαν το γαλάζιο τ΄ ουρανού!
• Θα δείξει η νεκροψία!
• Να αναμένεις στο ακουστικό σου!
• Δυνάμεις άμεσης δράσης!
• Νίττα σου!
• Βαρκούμαι που ζω!
• Βασικά καλησπέρα σας!
• Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
• Νιώθω μοναξιά μέσα στο πλήθος!

Κάνει για σήμερα!
Άμα σκεφτώ καμιά άλλη θα την προσθέσω αργότερα!