Φτερά πληρότητας

Μέσα σε δάσος δύσβατο και πυκνές φυλλωσιές, ένα ποτάμι δρόσιζε ό,τι άγγιζε στο διάβα του. Όλα είχαν φωνή εκτός από αυτήν, μόνο η δική της καρδιά ένιωθε την τρικυμία, μόνο η δική της καρδιά, δεν έβρισκε καταφύγιο.

Σκεφτόταν τον άγγελό της, ένα παζλ που δεν κατάφερε ποτέ να λύσει και να φυλάξει στην καρδιά της. Ένα κομμάτι μισό, μια σταγόνα διψασμένη. Πριν λίγο καιρό τον κοίταξε στα μάτια. Τα μάτια της μέθυσαν από το άπλετο φως της φιγούρας του. Το μόνο που ήθελε ήταν μια γωνιά να τον κοιτάει απερίσπαστη. Χωρίς λόγια, επικίνδυνα μαγευτικά, χωρίς σκέψεις, γλυκά απόμακρες.

Ο άγγελος της έδινε ακόμα μια ευκαιρία, αν και δεν ήξερε αν της άξιζε. Και όμως το ρίσκαρε. Μια τελευταία ευκαιρία, πριν πέσει η αυλαία. Μια ευκαιρία να φιλιώσουν δύο άτομα που είχαν βρεθεί στη μέση του πουθενά, και όμως είχαν κηρύξει τον πόλεμο. Μια απόπειρα ανακωχής. Μια απόπειρα γαλήνης, εξιλέωσης, λύτρωσης.

Η καρδιά της διψούσε για το νερό που ο άγγελος της έδινε απλόχερα. Όταν όμως διψάς για πολύ καιρό, συνηθίζεις. Φοβάσαι το αίσθημα της πληρότητας. Σου είναι άγνωστο. Η ανασφάλεια σε κατατρώει, σε πνίγει. Οι αγνές του προθέσεις δεν στάθηκαν ικανές για εκείνη να οικειοποιηθεί την πράξη αυτή. Δεν της ζήτησε τίποτα, και όμως πάλι φοβήθηκε. Του ζήτησε τον κόσμο. Αυτός αρνήθηκε, δείχνοντας τον ουρανό. Η ψυχή δεν πρέπει να ζητά. Πρέπει πρώτα να δώσει. Αυτή όμως δεν είχε τίποτα να δώσει. Έκλεισε όλα αυτά που μπορούσε να δώσει σ’ ένα μπαούλο και πέταξε το κλειδί στο ποτάμι της μοναξιάς.

Ο άγγελος κουράστηκε, δεν είχε δυνάμεις να προσπαθήσει άλλο. Είχε άλλωστε προσπαθήσει τόσες φορές στο παρελθόν. Αναρωτιόταν τι έκανε στο δάσος εκεί. Έπρεπε να φύγει. Τα φτερά του είχαν αρχίσει να σκουριάζουν κοντά της. Έπρεπε να πετάξει, να αναπνεύσει. Αυτή όταν είδε την όψη του κατάλαβε την απόφασή του. Η ψυχή της σκίστηκε στα δυο. «Είσαι ο άγγελός μου, δεν μπορείς να φύγεις». Η όψη της σκοτείνιασε. Το βλέμμα της πάγωσε. Του είπε ψέματα. «Μετάνιωσα που σε γνώρισα», του είπε. «Μακριά σου είμαι καλύτερα». Λόγια μαχαιριές, λόγια φτηνά, όχι αληθινά, που χάραξαν την ψυχή της. Πόνεσε που τα είπε, ήταν όμως τα μόνα που ήξερε, τα μόνα που έβγαιναν από τα χείλη της. Και ας ήθελε να του φωνάξει «μείνε κοντά μου». Κι ας ήθελε να πιάσει το χέρι του και να το φιλήσει ως δείγμα ευγνωμοσύνης που τον γνώρισε.

Τον έβλεπε να φεύγει, ατάραχη, χωρίς ψυχή. Την ψυχή της την είχαν κλέψει. Νύχτωνε, και ξημέρωνε. Η απουσία του δυσβάσταχτη. Η παρουσία της ματωμένη. Περπατούσε σε δρόμους μοναχικούς, αφήνοντας σημάδια. Με την ελπίδα να τα δει αυτός από ψηλά. Οι μέρες περνούσαν και τα πάντα έμεναν στάσιμα. Δεν υπήρχε πια. Είχε πετάξει πολύ μακριά. Δεν άκουγε πια τα φτερά του. «Με απαρνήθηκε τόσο εύκολα», σκεφτόταν με δάκρυα στα μάτια. «Με ξέχασε». Δεν ήταν εσένα που ξέχασε καλή μου, την ψυχή σου βαρέθηκε και την άσβεστη μελαγχολία που έκαιγε μέσα σου. Η μοναξιά την κοιτούσε πάλι κατάματα, την καλούσε.

Μια μέρα ξεχασμένη, άκουσε κάποιον να πίνει νερό από την πηγή της. Αυτός είναι σκέφτηκε. Σήκωσε το βλέμμα, με ανείπωτη προσδοκία Δεν ήταν αυτός. Δεν ήταν ο άγγελός της. Δεν ήταν άνθρωπος. Η παρουσία του αλλιώτικη. Η αύρα του μοναδική. Ο άγνωστος νέος διάβασε την πίκρα στα μάτια της που τόσο έντονα διαγραφόταν. Αποφάσισε να της κάνει παρέα. Να τη συντροφεύσει για λίγο. Να της δείξει το δρόμο, να ξεφύγει. Το δάσος σκοτείνιαζε επικίνδυνα και έπρεπε να βιαστεί. Πριν τη φυλακίσει για πάντα. Το καντήλι της ερημιάς, τρεμόπαιζε επικίνδυνα.

«Θα σε οδηγήσω εγώ», της είπε με λόγια που πλημμύριζαν από βεβαιότητα. «Έχω διαβεί το μονοπάτι της κόλασης. Ξέρω κάθε δρόμο διαφυγής. Μαζί μου θα είσαι ασφαλής. Θα σου δώσω πνοή από την πνοή μου». Τον κοίταξε στα μάτια, ήθελε τόσο πολύ να τον πιστέψει. Είχε ανάγκη από άγγιγμα. Ανάγκη από στοργή. Ο οδηγός βάδιζε μαζί της μέρες ολάκερες. Μοιραζόταν μαζί της σκέψεις, ελπίδες, στοχασμούς. Όσο πλησίαζαν στο τέλος της διαδρομής, η μοναξιά της άρχισε να τσούζει. Οι πληγές ήταν φρέσκιες. Την πονούσαν ακόμη. Η μπερδεμένη υπόστασή της άρχισε να κουλουριάζεται. Είχε συνηθίσει να πορεύεται μόνη. Δυσκολευόταν να αφεθεί.

Μια μέρα ο οδηγός της ζήτησε αντάλλαγμα για την παρέα του. Της ζήτησε το κλειδί της καρδιάς της. Αυτή έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της. «Το κλειδί; Αυτό δεν το έδωσα καν στον άγγελό μου. Τον άφησα να φύγει. Πλήρωσα το τίμημα. Και τώρα πρέπει να δώσω το κλειδί μου;». Δεν ήθελε ωστόσο να μείνει ξανά μόνη. Ο οδηγός ήταν έτοιμος να την πάρει μαζί του, να της δώσει ξανά ελπίδα. Έπρεπε να βγει από το δάσος που τόσα χρόνια έτρεφε την ψυχή της. Το δάσος ήταν επικίνδυνο για τον οδηγό. Το δάσος ήταν επικίνδυνο και για τον άγγελό της. Το δάσος ήταν καταραμένο.

Ο οδηγός κατάλαβε το δισταγμό της. Θύμωσε, της μίλησε σκληρά. «Ήμουν έτοιμος να σε προστατέψω, να γίνω συνοδοιπόρος σου, να σε κρατήσω κοντά μου. Όμως εσύ δεν έχεις αισθήματα. Δεν γνωρίζεις τι πάει να πει αγάπη. Αυτό το δάσος σε καταστρέφει, απομυζά την ψυχή σου. Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ. Ή θα έρθεις μαζί μου ή θα φύγω μόνος. Και πίστεψέ με, είμαι ίσως ο τελευταίος που πέρασε το κατώφλι αυτού του δάσους. Ίσως είμαι ο τελευταίος που πραγματικά ήθελε να σε πάρει μαζί του. Διάλεξε. Ή θα με εμπιστευτείς και θα έρθεις μαζί μου, δίνοντας μου το κλειδί της καρδιάς σου, ή θα μείνεις εδώ μόνη σου».

Αυτή κοίταξε τον ουρανό, ελπίζοντας να δει τον άγγελό της. Ευχόταν μέσα από την ψυχή της να ακούσει τα φτερά του να φτάνουν κοντά της. Και όμως σκοτάδι. Τα πράσινα φύλλα είχαν αρχίσει να αλλάζουν χρώμα. Το τοπίο μεταμορφωνόταν. Άλλαζε σκηνικό. Πήγε να δει το σοφό ξωτικό. Οι συμβουλές του ήταν πάντα πολύτιμες. Έκλαψε μπροστά του, έκλαψε για ώρες. Οι πληγές στα χέρια της ήταν δυσβάσταχτες. Το σοφό ξωτικό της είπε να ξεχάσει τον άγγελό της. Της εξήγησε με λόγια συμπόνιας πως όσο και να περίμενε ο άγγελος είχε χαθεί, σε δρόμους που αυτή δεν μπορούσε να ακολουθήσει. «Ο οδηγός θα ξεδιψάσει τη δίψα σου. Θα δώσει χρώματα στον ουρανό. Θα ξεριζώσει κάθε φόβο, κάθε ανασφάλεια. Θα αγναντέψεις ξανά τον ορίζοντα. Πρέπει να τον ακολουθήσεις. Η μεγάλη καταιγίδα πλησιάζει. Δεν θα μπορέσεις να επιβιώσεις μόνη. Πρέπει να βιαστείς».

Η ψυχή της κόντευε να σπάσει από την αγωνία. Δεν ήξερε τι να επιλέξει. Ήταν η κυρία του δάσους. Με μόνη συντροφιά τη μοναξιά της. Μια μοναξιά που ήταν πάντα δίπλα της και την κοίταζε κατάματα κάθε στιγμή. Ήταν κομμάτι του εαυτού της. Και τώρα της ζητούσαν να εγκαταλείψει το δάσος, αφήνοντας πίσω καθετί που είχε ριζώσει σχεδόν στοργικά γύρω της. Μέσα στο δάσος αυτό βρήκε τον άγγελό της. Αν έφευγε δεν θα την έβρισκε ποτέ ξανά. Αν όμως ο άγγελός της είχε βρει νέα γη να κατοικήσει; Αν δεν επέστρεφε να την πάρει μαζί του, ίσως τότε να έμενε για πάντα μόνη. Ο οδηγός της έδινε όλα όσα είχε ποτέ επιθυμήσει. Ανακούφιζε την ψυχή της. Φιλούσε τις πληγές της. Ο φόβος της μοναξιάς και της συντροφικότητας έδιναν μια θανάσιμη μάχη μέσα της. Οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Δεν θα άντεχε για πολύ ακόμη. Ο αγέρας δυνάμωνε. Ο ήλιος δεν φώτιζε τον ουρανό. Τα δέντρα έκρυβαν τα αστέρια.

Έτρεξε στον οδηγό, του ζήτησε να την πάρει μαζί του. Είχε ανάγκη από κάποιον στο πλάι της. Ο οδηγός την αγκάλιασε σφικτά. Της είπε πως μαζί του δεν χρειάζεται να φοβάται τίποτα. Της ορκίστηκε παντοτινή αγάπη, φροντίδα και σεβασμό.

Άρχισαν να πλησιάζουν τα όρια του δάσους. Σε λίγο θα περνούσαν απέναντι. Αυτή δεν ησύχαζε. Το πνεύμα και το σώμα της άρχισαν να διστάζουν. Σε λίγο θα βάδιζε σε άγνωστα μονοπάτια. Ρίγος κυριαρχούσε την καρδιά της. Φόβος, ανασφάλεια. Το δάσος ήταν δικό της, ήξερε κάθε πιθαμή, κάθε κίνδυνό του. Είχε χαράξει κάθε ελπίδα, κάθε συλλογισμό της στους κορμούς των δέντρων. Ήταν το δάσος της.

Ο οδηγός βάδιζε πιο μπροστά. Αυτή ακολουθούσε. Ήξερε πως κοντά του θα μάθει πολλά. Ήξερε πως θα ήταν φάρος σε θάλασσα φουρτουνιασμένη. Θα έβλεπε πάντα το φως του για να αγκυροβολήσει σε ασφαλές λιμάνι. Της το είχε αποδείξει σε όλη τη διαδρομή. Μπορούσε να βασιστεί πάνω του. Της άπλωσε το χέρι. Το κοίταξε αλαφιασμένη. Είχε φτάσει η ώρα να ενωθεί μαζί του.

Τα μάτια της δάκρυσαν. Το δάκρυ καυτό έκαιγε τα μαγουλά της. «Είμαι καταραμένη», του είπε. Άρχισε να βαδίζει προς τα πίσω. «Δεν μπορώ να σε ακολουθήσω». Τα λόγια της βούιζαν σαν προδοσία στα αφτιά του. «Το τίμημα που θα πληρώσεις το σκέφτηκες», τη ρώτησε με ύφος λυπημένο. «Ό,τι με τρέφει με καταστρέφει», του απάντησε δειλά. «Λυπάμαι, προσπάθησα…».Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια.

Άρχισε να τρέχει πίσω στο δάσος της. Η αναπνοή της σχεδόν δεν ακουγόταν. Έτρεχε πίσω, σε μια απέραντη μοναξιά που περίμενε να την υποδεχτεί με τις αγκάλες ανοιχτές, έτοιμη να την κλείσει μέσα για πάντα. Έτρεχε στα ζώα του δάσους, στις πράσινες φυλλωσιές, στους γέρικους κορμούς, στο θλιμμένο φεγγάρι, στο μοναχικό ήλιο, στο παγωμένο ποτάμι. Ήταν κομμάτι του εαυτού της. Έτρεχε αδιάκοπα, οι θάμνοι έγδερναν τα πόδια της. Το κορμί της πονούσε, η ανάσα της έκαιγε βουβά.

Και ξαφνικά ο πόνος άρχισε να υποχωρεί. Προχωρούσε χωρίς να κουράζεται. Κάτι της χάιδευε την πλάτη. Έστρεψε πίσω τη ματιά της να δει τι συμβαίνει. Ο χρόνος σταμάτησε. Η ψυχή της έλαμψε, το βλέμμα της ηρέμησε. Είδε τα φτερά της. Υπέροχα, μοναδικά σμιλευμένα με περίσσια τέχνη φτερά. Φτερά που έμοιαζαν δροσοσταλίδες ντυμένα με ηλιαχτίδες. Φτερά που πάντα θα της θυμίζουν το δικό της άγγελο. Το μοναδικό πλάσμα που θα έχει ένα δικό του μέρος να πλαγιάσει μέσα της.

Χάθηκε μέσα στο πυκνό δάσος. Ποτέ ξανά δεν άκουσε κανείς για αυτήν. Πότε κανείς δεν νοιάστηκε να μάθει. Ίσως καθόταν πλάι στο ποτάμι. Ίσως αγνάντευε τον ουρανό. Ίσως ακόμη περίμενε… τον άγγελό της.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ:
nobody shall see the truth, but everyone shall feel it...

chino....

Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η...

Κουφά και ευτράπελα!

Πρώτο κουφό, στραβό και ανάποδο:

Ο Κύπριος οδηγός δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα του! Εκτός από την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση του ότι μόνο αυτός και ο Σούμαχερ έχουν τέτοιες αυτοκινητιστικές (Όπας λέξη!) ικανότητες - δυνατήτητες, δεν συνειδητοποιεί ότι οδηγά σε δημόσιους δρόμους και όχι στη χωράφα του παππού του! Ε μα πια! Όταν οδηγώ, σχεδόν μόνο να βρίζω θέλω! Άσε που μισώ το οδήγημα! Άμα ποτέ πλουσιέψω (έπαιξα τζοκερ, άρα είμαι δυνάμει εκατομμυριούχα) θα προσλάβω προσωπικό σοφέρ, μόνο για την πάρτη μου! Α, ρε γλέντια που θα κάνουμε!

Δεύτερο καθόλου κουφό και ανάποδο, αλλά πολυπόθητο:

Μετά από καθημερινό ψώνισμα σε γνωστό σούπερ μάρκετ (σχεδόν να κηρύξουμε πτώχευση! Αλλά χαλάλι), κατάφερε η αγαπητή μου φιλενάδα, να πάρει την εξής «επιθυμητή» ατάκα από το αγόρι στο διπλανό ταμείο: «Γεια! Είσαι καλά;». Επιτέλους! Ελπίζω να προχωρήσει η φάση και τελικά να βγούνε τα παιδιά! Μπας και δούμε φως στην άκρη του τούνελ!

Τρίτο και θανατηφόρο:

Προχτές, εκεί που περπάταγα, ανέμελη μες την τρελή χαρά, βλέπω την πιο πρωτότυπη πρακτική εφαρμογή που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για χρήση τέλλας! Ο λόγος περί αυτοκινήτου, πιθανόν με προβλήματα συναρμολόγησης!, όπου ο ιδιοκτήτης αφήνοντας τη φαντασία του να οργιάσει, κόλλησε τον προφυλακτήρα με τέλλα, ώστε να μην ξοδέψει έξτρα λεφτά στον συγκολλητή! Συνεπώς, έχουμε ένα αυτοκίνητο τελλοποιημένο, αλλά συναρμολογημένο! Εύγε, κύριε ιδιοκτήτη για την πρακτικότητα του μυαλού σου!

Τέταρτο και κερδοφόρο:

Όπως γνωρίζετε με ενδιαφέρει εμμέσως πλην σαφώς η ισότητα των γυναικών, έτσι πού και πού μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής μου προσφοράς, λαμβάνω μέρος σε σεμινάρια σχετικά με το θέμα (βλ. ΠΙΚ). Πριν λίγες μέρες, έλαβα email από το Πρατήριο Ισότητας όπου με πληροφορούσαν για ένα επικείμενο σεμινάριο «Εταιρικότητες νέου τύπου για τη διευκόλυνση της απασχόλησης των γυναικών - Δικτύωση κοινωνικών, εργοδοτικών, συνδικαλιστικών, γυναικείων κλπ. Φορέων»! Το ωραίο της υπόθεσης είναι η εξής αναφορά (αυτολεξεί!): «Όλοι/όλες οι συμμετέχοντες/ουσες θα λάβουν το ποσό των 3.50ΛΚ ανα ώρα. (δεν ισχύει για τα άτομα που προέρχονται από το δημόσιο τομέα)». Γαμάτο ε; Μαθαίνεις, αμειβόμενος! Όλε! Ίσως είναι επειδή σχετίζεται με την ανεργία; Καθόλου παράξενο! Παλιά ξινά κρασιά, ένα πράμα!!

Πέμπτο και άσχετο:Αλήθεια πότε θα γίνει 2,30! Βαρέθηκα! Θέλω να σχολάσω! Εδώ ταιριάζει το πολύ γνωστό και αγαπητό σε όλους τραγούδι «Τα στρουμφάκια», που κολλάει πάντα και παντού, σαν το γαλάζιο τ’ ουρανού!

«Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, Τετάρτη πως βαριέμαι, την Πέμπτη δεν κρατιέμαι, Παρασκευή πρωί νανανανανανα! Απ’ όλες τις ημέρες η Κυριακή μ’ αρέσει!» - ermm εγώ προτιμώ το Σάββατο για να είμαι ειλικρινής! Hmm… pff…

Τα φιλιά μου

Πνοή απ’ την πνοή σου...

Όλοι ελπίζουμε πως κάποτε θα γνωρίσουμε το έτερον μας ήμισυ… Ένα άτομο τόσο μοναδικό που μαζί του δεν θα φοβόμαστε τίποτα και η ζωή μαζί του θα είναι πιο ευχάριστη απλά και μόνο επειδή αυτό το άτομο υπάρχει… Όταν για τον ένα ή τον άλλο λόγο ξαφνικά πιστέψεις πως βρήκες αυτό το άτομο, κάνεις τα πάντα για να το αποκτήσεις έστω και με λάθος τρόπους! Βέβαια, μέχρι να το συνειδητοποιήσεις αυτό έχεις ήδη χάσει το παιχνίδι! Το πρόβλημα που προκύπτει εδώ είναι ότι τις πλείστες φορές το άτομο αυτό δεν συμμερίζεται το όνειρό σου! Και μένεις μόνη να στέκεσαι στη βροχή ακούγοντας τα τελευταία του λόγια! ‘Αντίθετα θα χαρώ, τώρα fuck off‘… Λόγια σκληρά, προκλητικά, σαν μαχαιριές! Κι όμως είναι τα δικά του λόγια! Η δική του επιθυμία, που σε σπρώχνει μακριά! Κι εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να προχωρήσεις, χωρίς το όνειρό σου! Κι όταν οι υπόλοιποι πιθανοί γκόμενοι πάρουν μυρωδιά, τη σαγηνευτική μοναξιά σου, αρχίζουν να πολιορκούν το θύμα ακόμα πιο ασφυκτικά. Κι εσύ πανικόβλητη τρέχεις ξανά πίσω στην πηγή σου, ζητώντας να σου δώσει λύτρωση! Για ακόμα μία φορά η πηγή σε απαρνιέται, και σε αφήνει χωρίς νερό, διψασμένη! Και τότε παίρνεις τη μεγάλη απόφαση, να αρχίσεις να ονειρεύεσαι ξανά χωρίς εκείνον, μακριά από εκείνον… Και παλεύεις, και τον μισάς, και τον σκέφτεσαι, και τον μισάς, και προσπαθείς να βρεις μια άκρη… αναρωτιέσαι γιατί σε άφησε μόνη όταν τον είχες τόση ανάγκη… γιατί σε απαρνήθηκε… γιατί, γιατί, τόσα γιατί… μέχρι που δεν έχεις πια πνοή, και θες να μείνεις μόνη… έχεις κουραστεί, και αναζητάς κάποιον άλλο να σου δώσει την πνοή που αυτός σου έκλεψε με τόση ευκολία…. Και ενδίδεις… και περιμένεις να δεις το τέλος…

Μικρό σημείωμα!

Καλά ο καιρός τρελάθηκε! Δεν εξηγείται διαφορετικά! Μα τέτοια αλλαγή πια; Το γαμήσαμε το περιβάλλον, κυρίες και κύριοι, και τώρα πληρώνουμε το τίμημα! Και καλά να πάθουμε για να μάθουμε να μην τα βάζουμε με τη μάνα φύση! Διότι η εκδίκηση της είναι αχόρταγη και καταλυτική! Πάντως, εγώ σήμερα που πήγαινα δουλειά, μια ψιλοτρομάρα τη βίωσα! Αφού δεν έβλεπα μπροστά μου, από τη βροχή που έπεφτε! Όπως και να έχει, ας ελπίσουμε σε πιο σταθερές καιρικές συνθήκες! Για να ξέρουμε τι θα φοράμε κιόλας το πρωί στη δουλειά!

Παρατήρηση no.2! Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός δεν ξέρει την τύφλα του και αναρωτιέμαι αν γνωρίζει κανείς τι πάει να πει η λέξη καλαισθησία! Από κιτσαρία βέβαια σκίζουν! Από αισθητικές αξίες έχουν μαύρα μεσάνυχτα! E, βέβαια, ότι χρωματιστό, φουντωτό, κινείται και βγάζει κραυγές περνάει στον τελικό! Μα να μην περάσει η Ευρυδίκη; Και να περάσει ο γύφτος ο Τουρκαλάς με το κόκκινο κουστούμι! Μην τρελαθούμε κιόλας! ΕΛΕΟΣΣΣΣΣΣ!
Από τις λίγες αξιοπρεπείς εμφανίσεις που είδα χτες βράδυ ήταν η δικιά μας! Πάλι καλά που πέρασε η Βουλγαρία, διότι ήμουν έτοιμη να κόψω φλέβες! Αφού μου κόπηκε η όρεξη και για pizza! Margarita pizza! Δεν πειράζει την έφαγαν οι φαταούλες! Ανδρικός πληθυσμός βλέπετε! Τρώνε ό,τι φαγώσιμο πιάνει η οπτική τους ακτίνα, έστω και αν δεν τους αρέσει! Άκου κοτζάμ άντρας να τρώει pizza margarita! Δεν το θέλει ούτε ο Θεός! Πάει χάλασε ο κόσμος!

P.s. προδιαγραφές γαμησέ τα!

Ε, ΜΑ ΠΙΑ ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΠΕΡΑ!!!!

Καιρός για επίλογο...

Κάθε λίγο και λιγάκι να γεμίζω το τασάκι με τσιγάρα και με πόνο κι όλα αυτά για σένα μόνο.
Μα ήρθε η μέρα που είπα φτάνει το 'χεις πλέον παρακάνει…
Και πάνω εκεί που είχα ορκιστεί να σε μισώ που την καρδούλα μου έτσι πλήγωσες, βρήκες τον τρόπο μ' ένα κόλπο κι εύκολα μες στη ζωούλα μου πάλι τρύπωσες….
Αχ καρδούλα μου γιατί με τυραννάς, βρε ψυχούλα μου αφού δεν μ' αγαπάς, αχ καρδούλα μου μη με ταλαιπωρείς, βρε ψυχούλα μου βρες άλλη να χαρείς
Λίγο το ’να λίγο τ' άλλο είχα πρόβλημα μεγάλο δεν μπορούσα να το κρύψω…
Φτάνει πια δεν μπορώ, μακριά από εδώ, τράβα αλλού μη μου πεις πού θα πας, πού θα ζεις…

Κάποτε ακούγοντας τραγούδια σαν κι αυτό γελούσα και τα θεωρούσα το λιγότερο ηλίθια… Σήμερα με εκφράζουν… Το Μαράκι με ρώτησε πότε θα γράψω κάτι καινούργιο να διαβάσει, για να της φτιάξει τη διάθεση και να γελάσει… Μωρό μου, δεν έχω όρεξη για κάτι αστείο… Μόνο και μόνο η δική μου συμπεριφορά είναι για γέλια… Για άλλη μια φορά έφαγα τα μούτρα μου για το ίδιο άτομο και για άλλη μια φορά είμαι η μόνη που πειράχτηκε από αυτήν την ιστορία… Βέβαια, αυτό είναι το λιγότερο που με νοιάζει… Το χειρότερο είναι που για την άλλη πλευρά εγώ είμαι η κακιά της υπόθεσης… και δεν περιμένω τίποτα πια… Καλά τόσο άσχημο χαρακτήρα έχω πια; Η μήπως είναι όλα μια δικαιολογία για να την κάνει ο άλλος με ελαφρά πηδηματάκια… Κάποτε κάποιος μου έδωσε μια συμβουλή να ξυπνήσω σε μια άλλη πραγματικότητα και να τον ξεχάσω… Αυτό θα κάνω, νομίζω είναι η πιο χρήσιμη συμβουλή που πήρα από αυτό το άτομο… Εδώ κρίνεται η αξιοπρέπεια μου, και πρέπει να σώσω ό,τι απέμεινε από αυτή. Ειδικά αν ο άλλος θα χαρεί αν βγω από τη ζωή του… Ίσως δεν ξέρω πώς πρέπει να νοιάζομαι. Ίσως αυτός δεν μπόρει να χειριστεί τα αισθήματα του. Α! ναι! Το ξέχασα. Δεν τρέφει αισθήματα για μένα… Ας μην τα πολυλογώ γιατί δεν νιώθω καλά… Πάντως, τελείωσε… Για τα καλά αυτή τη φορά…

Δεν είμαι εδώ για κανένα πια… είμαι εδώ αλλά λείπω… δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά…

p.s. Αγάπη μου τα κάναμε μαντάρα! (κι ας ξέρω πως δεν διαβάζει το blog...)

Πυραμίδα ιεράρχησης

Με τι ευχαριστιέται ο άνθρωπος; Ένα ερώτημα τόσο απλό, και όμως σχεδόν ακατόρθωτο να βρει κανείς μια ικανοποιητική απάντηση. Ο λόγος; Οι άνθρωποι είναι όντα, με ιδιαιτερότητες. Τι εννοώ με αυτό; Υπάρχουν δεκάδες συνδυασμοί ανθρώπων. Όπως συχνά λέω, έχουμε σύνολα ομάδων και ανάμεσα στα σύνολα αυτά υπάρχουν υποσύνολα ή όμοια σχήματα. Αυτό μεταφράζεται πως ενώ από τη μια οι διάφορες ομάδες θέλουν διαφορετικά πράγματα, από την άλλη ακόμα και με τα άτομα της ίδιας ομάδας, ενώ στην πλεοψηφία πάνω-κάτω έχεις τις ίδιες κοσμοθεωρίες μαζί τους, εντούτοις υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και επιθυμίες, που στην τελική αυτή η διαφορά διαφοροποιεί τα θέλω και τις επιθυμίες σου, έστω και κατ΄ ελάχιστο.

Αναμφίβολα, υπάρχει το προτέρημα ότι τα βρίσκεις πολύ περισσότερο με άτομα της δικής σου ομάδας, παρά με σύνολα διαφορετικών κατηγοριών. Το να καθίσω να επεξηγήσω τις λαχτάρες και τα συστατικά στοιχεία που διέπουν την κάθε ομάδα ξεχωριστά, θα ήταν και χρονοβόρο και βαρετό (τουλάχιστον για μένα). Λόγω των προαναφερθέντων λόγων θα συγκεντρωθώ στη δική μου ομάδα, που λίγο ή πολύ τη γνωρίζω κάπως καλύτερα.

Προσωπικά, είμαι τύπος που ευχαριστιέται με τα μικρά-μεγάλα. Εννοώ δεν έχω κολλήματα με πολυτέλειες και όλα τα συναφή, ένα κόσμημα δεν θα μου προσφέρει χαρά, ούτε μια γούνα, ή ένα ακριβό αυτοκίνητο. Από την άλλη, βέβαια, δραστηριότητες του τύπου εξορμήσεις στη φύση, ταξίδια, συναυλίες, cinema, εκθέσεις, γεύματα σε εστιατόρια κτλ μου προσφέρουν μεγάλη ευχαρίστηση. Τέτοιου είδους δραστηριότητες, ωστόσο, πάλι κοστίζουν, επομένως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρέπει να εξασφαλίζεις λίγο παραπάνω παραδάκι από αυτό που χρειάζεσαι για τα προς το ζην. Δυστυχώς, όμως, αυτό έχει τον αντίκτυπό του. Εννοώντας πως αν εξαιρέσουμε τις πιθανότητες να είσαι απίστευτα τυχερός, με την απίστευτη δουλειά και τον απίστευτο μισθό, καταναλώνεσαι σε ανούσιες δουλειές ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σε δουλειά αρεστή για την πάρτη σου, αλλά με πενιχρό μισθό. Επομένως, στην τελική έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα όχι λεφτά για πέταμα. Επειδή, όμως, άτομα του τύπου μου, δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτές τις απολαύσεις παίρνουν δραστικά μέτρα: είτε μειώνουν όλα τα υπόλοιπα έξοδα που θεωρούν αχρείαστα (σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πληθυσμό π.χ. ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα, παπούτσια, τσάντες κτλ), είτε βρίσκουν δεύτερη δουλειά, στραβοκαταπίνοντας.

Εγώ επέλεξα το δεύτερο. Πλασμένη, εντούτοις, με την ιδιαιτερότητα αυτή - να δίνω τροφή στο πνεύμα μου και να εμπλουτίζω τις όποιες εμπειρίες μου – η απασχόληση τόσων ωρών με δραστηριότητες μη δημιουργικές, όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τον όρο αυτό, αποτελεί το λιγότερο για μένα φυλακή με χρυσά κάγκελα. Είναι σκλαβιά σε ένα φαύλο κύκλο, όπου δουλεύεις για να περνάς καλά όταν δεν δουλεύεις, και επειδή ακριβώς δουλεύεις τόσο πολύ, δεν έχεις χρόνο για να περνάς καλά. Πού το πάω με τόση γλωσσοδιάρροια; Έχω αποφασίσει να δώσω παραίτηση στη μία δουλειά (ως γνωστόν κάνω δύο δουλειές), διότι πολύ απλά κουράστηκα να στερώ από τον εαυτό μου την απόλαυση της βαρεμάρας, της απραγίας και της απάθειας, τουλάχιστον στον ελεύθερο μου χρόνο (εννοείται πως στη δουλειά είμαι επαγγελματίας και οι όποιες προσωπικές πεποιθήσεις μένουν εντός εαυτού). Το τίμημα της απόφασης αυτής είναι οικονομικό κόστος και βάρος, αν θα τα καταφέρω δηλαδή να ζω με τους ρυθμούς που ζούσα μέχρι τώρα. Βέβαια, όλα είναι θέμα θέλησης και προτεραιοτήτων. Θα κάνω μία ανακατανομή στην πυραμίδα ιεράρχησης των επιθυμιών μου και ελπίζω να τα βολέψω.

Ασφαλώς, αν είμαι τόσο γκαντέμω που απολυθώ από την πρωινή μου δουλειά -υπάρχει πάντα και αυτή η πιθανότητα διότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή και τι ξημερώνει αύριο - και βρεθώ ξαφνικά με άπλετο χρόνο και καθόλου οικονομική στήριξη υπόσχομαι πως δεν θα ζητήσω δανεικά, αλλά δεν μπορώ να υποσχεθώ πως δεν θα σας τρελάνω στην γκρίνια για την κατιούσα που πήρε η ζωή μου! Ας ελπίζουμε για τα καλύτερα και όχι τα χειρότερα, μην το γρουσουζέψουμε κιόλας. Αναμένατε στο ακουστικό σας για περαιτέρω εξελίξεις στο μέτωπο και η νεκροψία θα δείξει.

Με αυτά και με αυτά ο συλλογισμός μας – αλληλούια – έφτασε στο τέλος.

Τα φιλιά μου

Άνθρακες ο θησαυρός

Η έμπνευση είναι μια διαδικασία που έρχεται ξαφνικά, σαν καταιγίδα ένα πράμα, και φεύγει ακόμα πιο ξαφνικά σαν ένα έρωτα, ας πούμε! Όχι-όχι δεν έχω αποθημένα από έρωτες! Τα έχω ξεπεράσει νομίζω και εύχομαι.

Αν και ομολογώ πως ο έρωτας, συχνά πυκνά με απασχολεί και προσπαθώ να βρω τι στο καλό έχει να προσφέρει, ώστε κάποιος να νιώθει ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη γη! Μάλλον σαν ίωση φαντάζει, που όποιος κολλήσει πραγματικά κολλά! Και το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι τις πλείστες των περιπτώσεων ο έρωτας σου προσφέρει 2 μέρες χαράς και 5 δυστυχίας όμως εσύ ζεις για αυτές τις 2 μέρες, ασχέτως αν τις υπόλοιπες μέρες ρίχνεις δάκρυ πικρό – αυτό για τις ευαίσθητες – ή βάζεις ένα δυο κιλάκια – αυτό για τις δήθεν σκληρές.

Στην πραγματικότητα όμως αυτό που δίνει αξία στον όποιο έρωτα είναι να σε κάνει να νιώθεις καλά! Ως εκ τούτου, έρωτες που σου προσφέρουν περισσότερη πίκρα παρά στιγμές ευτυχίας καλό θα ήταν να αποφεύγονται! Για το καλό το δικό σας και το καλό των γύρω σας! Μην σας πω κιόλας πως καλό είναι κάποιος να μην κάνει δικές του εικασίες και να φαντάζετε αισθήματα εκεί που δεν υπάρχουν, επειδή απλά πέρασες μια δυο στιγμές με τον άλλο. Δεν αμφιβάλλω καθόλου πως οι στιγμές αυτές μπορεί να ήταν μοναδικές για σας όμως δυστυχώς πολλές φορές είναι δρόμος μονόδρομος! Όπως και να έχει, εδώ ταιριάζει η παροιμία όπως στρώνεις κοιμάσαι. Άρα η ευθύνη βαραίνει μόνο αυτόν που ανέχεται την όλη κατάσταση. Επομένως, εξαρτάται από τον καθένα τι θα αποφασίσει να επιλέξει και πώς θα προχωρήσει με αυτές τις επιλογές.

Το θέμα αυτό πάλι έχει και την εξής παράμετρο: τι γίνεται όταν γουστάρεις ένα εντελώς άγνωστο άτομο; Πώς το προσεγγίζεις; Είναι σωστό να το προσεγγίσεις; Είναι του χαρακτήρα σου να τον προσεγγίσεις και άλλα τέτοια κουφά. Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά για τους ανοιχτού τύπου χαρακτήρες. Είμαι σίγουρη ότι θα βρουν χίλιους δυο τρόπους και δικαιολογίες έστω και από το πουθενά για να μιλήσουν στο άτομο αυτό. Τα πράγματα τώρα είναι πολύ πιο περίπλοκα για κλειστού τύπου χαρακτήρες. Τι εννοώ με αυτό; Σπανίως, θα βρουν το θάρρος ή έστω το θράσος για να μιλήσουν με τον άγνωστο γκόμενο. Τι επιλογές έχουν; Να περιμένουν το άγιο πνεύμα να φωτίσει το άλλο άτομο να κάνει αυτός το βήμα….. Κάτσε γάρε ψόφα ένα πράμα! Η διεκδίκηση όμως είναι ένα επιδόρπιο που ενώ φαντάζει ελκυστικό μπορεί να αποδειχτεί άνθρακες ο θησαυρός! Κατά συνέπεια ίσως γλυτώσουμε από μετέπειτα οδυνηρές καταστάσεις. Βεβαίως, με αυτό το σκεπτικό ίσως δεν μάθουμε να ζούμε ποτέ! Διότι με απλά μαθηματικά αν δεν ρισκάρεις δύσκολα κερδίζεις. Καλά τώρα που κολλούν να μαθηματικά ούτε εγώ που το γράφω δεν ξέρω. Από ό,τι καταλάβατε έμπνευση γιοκ σήμερα, πέντε μαλακίες στο τετράγωνο και μετά βάλτου ρίγανή, με προδιαγραφές γαμησέ τα!

Τι άλλο απομένει;

Τίποτα! Όλοι πρόσφυγες στα σπίτια τους και εμείς στα δικά μας!

Τα φιλιά μου

Βιολογικές ανάγκες σε ανύποπτο χρόνο!

Όταν λέμε πως ο άνθρωπος πρέπει να ικανοποιεί τις όποιες φυσικές, βιολογικές του ανάγκες το εννοούμε! Τα συγχαρητήρια μας στον νεαρό της φώτο που δεν έχει κολλήματα και γίνεται ένα με τη φύση! Προσφέρω την αμέριστη συμπαράσταση μου, διότι πολύ απλά ο άνθρωπος έπρεπε να κατουρήσει και στην τελική κατούρησε, ασχέτως των σωστών τρόπων συμπεριφοράς που υποτίθεται τα μέλη κάθε κοινωνίας υιοθετούν κατά κόρον!

p.s. Για ευνόητους λόγους τα νούμερα του αυτοκινήτου δεν αποκαλύπτονται! Μην κατηγορηθώ κιόλας για παραβίαση προσωπικών δεδομένων!

Ιδού η απορία!

Η ώρα είναι 3,39μ.μ. ακριβώς! Είμαι απόγευμα στη δουλειά, άρα αυτό σημαίνει πως σχολάω στις 6μ.μ.! Καλά μιλάμε είμαι πτώμα! Σήμερα, τρομάρα μου, αποφάσισα να κάνω όσες εκκρεμότητες αμελούσα να κάνω εδώ και καιρό! Αποτέλεσμα: Νιώθω λες και εργάστηκα σε χωράφι. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, και νομίζω θα αποκοιμηθώ πάνω στην καρέκλα! Και όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι διάφορα. Από τη μια, νιώθω ανακούφιση που τα τελείωσα όλα αυτά, και από την άλλη σκέφτομαι τι στο διάολο κάνω εδώ! Τελικά, η επιλογή επαγγέλματος είναι μια από τις δυσκολότερες επιλογές στη ζωή μας. Από πολύ μικρή ηλικία μας ζητούν να αποφασίσουμε για τη μετέπειτα επαγγελματική μας πορεία και ως επί το πλείστον τα κάνουμε μαντάρα.

Δεν μπορώ να πω ότι η δική μου δουλειά έχει άμεση επαφή με αυτό που σπούδασα, αλλά οκ κάπως σχετίζονται! Το τραγικό της υπόθεσης όμως είναι ότι πολλές φορές νιώθω πως αν είχα την επιλογή να επιλέξω αυτή τη στιγμή κάποιο επάγγελμα, μάλλον θα έκανα πολύ διαφορετικές επιλογές. Θα ήθελα κάτι πιο δημιουργικό, πιο ενδιαφέρον, κάτι που να με εκφράζει και να μου ταιριάζει πιο πολύ. Ακόμα και αν τα λεφτά δεν ήταν και τόσο καλά, αν μη τι άλλο θα έκανα κάτι που θα το απολάμβανα! Στο κάτω-κάτω της γραφής θα δουλεύουμε μια ζωή, τουλάχιστον, οφείλουμε στον εαυτό μας να περνάμε καλά εν ώρα εργασίας! Μιλάμε μόνο στη σκέψη ότι θα δουλεύω μια ζωή με πιάνει ταχυκαρδία! Έλεος!

Άραγε ο άνθρωπος τι ζητά από τη ζωή; Ιδού η απορία! Στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να γίνει ένας πολύ σημαντικός διαχωρισμός! Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Αυτοί που συμβιβάζονται και κάνουν την ίδια ζωή, που κάνει σχεδόν στην ολότητα της η πλειοψηφία των ανθρώπων και από την άλλη οι άνθρωποι που διαφέρουν…, που ζουν τα όνειρά τους, δεν φοβούνται για το τι μέλει γένεσθαι και αγγίζουν τον ουρανό.

Επειδή μάλλον η πρώτη κατηγορία έχει και τα μεγαλύτερα ποσοστά, σημαντικό στοιχείο θα ήταν - μιας και αποφασίζει κανείς να συμβιβαστεί με το κοινωνικό κατεστημένο - να το κάνει με το κεφάλι ψηλά. Δηλαδή κυρίες και κύριοι, τα δύο πολύ σημαντικά συστατικά μιας συμβιβασμένης ζωής είναι τα εξής δύο: επαγγελματική σταδιοδρομία και οικογενειακή ζωή! Αφού θα κάνουμε τη θυσία και θα ακολουθήσουμε το μονόδρομο αυτό, τουλάχιστον ας φροντίσουμε να διαλέξουμε ένα επάγγελμα που γουστάρουμε και ένα σύζυγο που αγαπάμε. Έτσι το πέπλο της ενοχής, για τη ζωή που θα θέλαμε να ζήσουμε αλλά για διάφορους λόγους δεν ζούμε, θα έχει χρώμα ιριδίζον. Άρα τα βράδια, όταν θα ξαπλώνουμε στο κρεβάτι και θα κάνουμε απολογισμό της ζωής μας, θα ξεγελάμε τον εαυτό μας και θα νιώθουμε ικανοποιημένοι με τη ζωή που επιλέξαμε να κάνουμε.

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο πειρασμό και να σκεφτεί τι θα γινόταν αν πήγαινε ενάντια στο κατεστημένο και επέλεγε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, χωρίς ευθύνες, υποχρεώσεις και καθήκοντα. Αν επέλεγε δηλαδή τη ζωή ενός ταξιδιώτη, ενός ναυτικού, ενός ανθρώπου που θα τριγυρνούσε από ’δω και απ’ εκεί χωρίς προορισμό, όπου το μόνο που θα τον ένοιαζε είναι να περνά καλά, και να αποκτάει όσες πιο πολλές εμπειρίες μπορεί! Ένα άτομο χωρίς λιμάνι να δένει, ένα άτομο έτοιμο να τα παρατήσει όλα για το όποιο όνειρο έχει καρφωθεί στο μυαλό του τη δεδομένη στιγμή. Ένα άτομο που δεν θα εγκλωβίζεται μέσα σε ανησυχίες για το μέλλον, που θα ρισκάρει, και θα παίρνει τη ζωή όπως ακριβώς πρέπει να είναι, ελευθερία και επιλογή, απορροφώντας με δίψα καθετί που έχει αυτή να του προσφέρει.

Δυστυχώς, όμως, επειδή ο άνθρωπος διακατέχεται έντονα από το αίσθημα της ανασφάλειας, μαθαίνει από μικρή ηλικία να νοιάζεται υπέρ του δέοντος για το μέλλον του. Αυτό έχει ως συνεπακόλουθο ένα σωρό «πρέπει», προσπαθώντας να οικοδομήσει σε όσο πιο γερά θεμέλια γίνεται το μετέπειτα μέλλον του. Ασχέτως, αν αυτό σημαίνει να μην ζει ποτέ το τώρα, αφού μοναδικός του προορισμός είναι το μέλλον, που για κάποιο περίεργο λόγο δεν έρχεται ποτέ. Πάντα, αναβάλλουμε αυτό που θέλουμε σήμερα για το αύριο, διότι πολύ απλά σήμερα είτε δεν έχουμε χρόνο, είτε δεν βαστούμε λεφτά, είτε έχουμε άλλες υποχρεώσεις ή δεσμεύσεις. Έτσι περνάνε οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και εμείς μένουμε με την προσδοκία του αύριο.

Και μια μέρα, με ρυτιδιασμένο μέτωπο, προσπαθούμε να βρούμε τι ήταν αυτό που πήγε λάθος, εφόσον τα είχαμε προγραμματίσει όλα με κάθε λεπτομέρεια. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις στιγμές που νιώσαμε πραγματικά ευτυχισμένοι και ελεύθεροι, και συνειδητοποιούμε πως αυτές οι στιγμές ήταν πολύ λίγες. Και όμως, το κουρασμένο μας σώμα δεν έχει πια δυνάμεις για να βρει το κουράγιο να ζήσει όπως ήθελε πραγματικά να ζήσει και όχι όπως το επέβαλλαν οι εκάστοτε κανόνες.

Και τι απομένει στην τελική; Μια καταβεβλημένη ματιά, ένα καταπονημένο βλέμμα, αγναντεύοντας τους δείκτες του ρολογιού, που μας έκλεψε μέσα από τα χέρια μια ολάκερη ζωή, έχοντας πάνω τη δική μας υπογραφή συναίνεσης….

No comments

Ένα ταξίδι, μια δέσμη φωτός
Μια στιγμή ανυπαρξίας, ένα φεγγάρι θολό
Ένα φιλί, στιγμή ουτοπική
Τα χνάρια σου ζητάω, μα εσένα δεν ρωτάω

Σιωπή μην μιλάς, τον πόνο δεν ξεχνάς
Η ανάμνηση ζητά τη μελωδία να βαρά
Εσύ καληνύχτα να πεις λησμονάς
Τ’ αγέρι καλεί τη ψυχή σου να πιει
Εγώ να ψάχνω στο χώμα να βρω
Φαιά ουσία, σιγή, παραφωνία

Διάλογος κωφός, κι εσύ ουρανός
Αλμύρα μην ταξιδεύσεις, το φως μην γυρέψεις
Πλάνη μην με συντροφεύεις, την ύπαρξη άσε να αγναντεύει
Μονόλογος πικρός, κι εγώ ναυαγός

Ποιος θέλει να ελευθερωθεί από τα δεσμά του....

Όπως ίσως κάποιοι γνωρίζετε ο Σενέρ Λεβέντ είναι ένας Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος, για τον οποίο τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, εκτίμηση και σεβασμό προς το έργο που έχει επιτελέσει μέχρι τώρα.

Χτες, διάβασα ένα από τα καλύτερα σχόλια που έκανε ποτέ! Αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα. Δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω διότι το κείμενο μιλά απο μόνο του. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του όταν καταφέρει να βγει από το πέλαγος του φόβου. Απελευθερώνεται όταν νικήσει τους φόβους του. Ο καθένας είναι ελεύθερος στο βαθμό που έχει νικήσει τους φόβους του. Πόσο άτοπος και χωρίς νόημα είναι ο φόβος σε μια ζωή που αναπόφευκτα θα τελειώσει με το θάνατο. Η συνεχής προφύλαξη από τους κινδύνους και ο φόβος να μη χάσετε κάτι, σας καθιστά όμηρους. Δοκιμάσατε ποτέ να απαλλαχθείτε από όλους τους φόβους σας; Όσοι δεν γεύτηκαν αυτή την ευχαρίστηση δεν έχουν ζήσει μιαν πραγματική και ευτυχισμένη ζωή. Ζείτε συνεχώς όπως θέλουν οι άλλοι. Όχι όπως εσείς θέλετε. Για εσάς είναι πολύ πιο σημαντικές οι απόψεις των άλλων για το άτομό σας, παρά οι δικές σας οι απόψεις για τον εαυτό σας. Μπορεί να είστε όπως θέλουν εκείνοι, αλλά δεν μπορείτε να είστε αυτοί που θέλετε εσείς. Θεωρείτε πως ελευθερία είναι να κάνετε αυτό που θέλετε. Το ουσιαστικό, όμως, είναι να μην κάνετε αυτό που δεν θέλουν εκείνοι. Σκεφτήκατε καθόλου τι υπομείνατε για να αποκτήσετε όλα αυτά που έχετε μέχρι σήμερα; Εργαστήκατε πολύ. Πετύχατε πολύ, έτσι δεν είναι; Υλοποιήθηκαν όλα σας τα όνειρα. Αποκτήσατε χρήματα και θέσεις. Αλλά πάλι νιώθετε αναγκασμένοι να καλοπιάνετε κάποιους και να περνάτε καλά με κάποιους, έστω και αν δεν σας αρέσουν. Υπάρχουν τηλεφωνήματα που δεν μπορείτε να απορρίψετε, παρά το γεγονός ότι σας ενοχλούν. Όσο άνετα συνομιλείτε με εκείνους που διοικείτε, άλλο τόσο υποκύπτετε μπροστά σε εκείνους που σας διοικούν. Τα χρήματά σας δεν σας κάνουν ελεύθερους. Η δε υψηλή θέση που κατέχετε σας καθιστά περισσότερο όμηρους. Νοσταλγείτε τα περασμένα που δεν είχατε απολύτως τίποτα να χάσετε. Πόσο θαρραλέοι και άφοβοι ήσασταν, έτσι δεν είναι; Ακόμη και εσείς θυμάστε με έκπληξη εκείνο σας το θάρρος.

Ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του όταν καταφέρει να βγει από το πέλαγος του φόβου. Ο καθένας είναι ελεύθερος στο βαθμό που έχει νικήσει τους φόβους του. Από τη στιγμή που γεννιέστε είστε περικυκλωμένοι. Νόμοι και κανονισμοί. Ήθη και έθιμα. Και όρια που έθεσαν για εσάς εκείνοι που έζησαν πριν από εσάς. Σας προστάζουν συνεχώς να φοβάστε. Όταν μεγαλώσετε αντιλαμβάνεστε ότι πάντα σας απαγόρευαν να κάνετε τα πράγματα που θέλατε πιο πολύ. Η ελευθερία, που μοιάζει με γαρύφαλλο την ώρα που στέκεστε σε μια έρημη παραλία και κοιτάτε το άπειρο, χάνετε μέσα απ’ τα χέρια σας όταν επιστρέφετε ανάμεσα στους τοίχους από μπετόν. Αφήνει τη θέση της στο φόβο. Τα ψέματά σας, τα ψεύτικά σας χαμόγελα και ακόμη και οι λέξεις αγάπης που προσπαθείτε να βρείτε, είναι όλα προϊόντα του φόβου. Ξαπλώνετε με το φόβο και ξυπνάτε με την ανησυχία. Δεν είστε εσείς εκείνος που βλέπετε στον καθρέφτη. Ο πραγματικός σας εαυτός που βρίσκεται μέσα στην ψυχή σας καραδοκεί για να σπάσει το σιδερένιο του κλουβί και να πεταχτεί έξω. Δεν τον αφήνετε, όμως. Διότι εσείς είστε ο δεσμοφύλακας της ψυχής σας.

Ουσιαστικά, η ελευθερία δεν αποτελεί επιλογή για εσάς, επειδή έχετε συνηθίσει να ζείτε μαζί με το φόβο. Νομίζετε πως η αμηχανία σας είναι ελευθερία. Μακάρι να ήταν έτσι. Για εσάς είναι ωραίο να ονειρεύεται κανείς την ελευθερία και όχι να την γεύεται. Διότι, οι απαγορεύσεις, οι νόμοι και οι φόβοι σας για όλα αυτά έγιναν η θωράκισή σας εδώ και πολύ καιρό. Επειδή σας χρησιμεύουν για να κρύβετε το φόβο σας. Ό,τι υπάρχει που νομίζετε πως δεν μπορείτε να κάνετε λόγω των νόμων και των απαγορεύσεων, δεν θα μπορείτε να το κάνετε ούτε και όταν είστε ελεύθεροι. Μοιάζετε με έναν κατάδικο που πέρασε τη ζωή του στη φυλακή και που νοστάλγησε τον έξω κόσμο, αλλά όταν αφέθηκε ελεύθερος θέλησε να επιστρέψει ξανά στη φυλακή. Το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε να σας κάνει κάποιος είναι να σας απελευθερώσει από τις απαγορεύσεις και τα ταμπού σας. Να τρυπήσει τη θωράκιση του φόβου σας. Να λύσει τα δεσμά σας. Αν δεν υπάρχει τίποτα που να φοβάστε πια, αυτό σημαίνει πως είστε ελεύθεροι. Μήπως θα θέλατε να σας κάνει κάποιος ένα τέτοιο κακό;".....

Περί σεναρίων ο λόγος...

Σας έχει τύχει να κάθεστε κάπου και να κοιτάτε τους περαστικούς και να προσπαθείτε να φτιάξετε σενάρια για τη ζωή τους; Εγώ το κάνω συχνά αυτό και μην πει κανείς το κλασικό και πολύ μπανάλ “get a life”! Απλά μ΄ αρέσει η όλη φάση! Χεχεχεχ!

Λοιπόν, αυτές τις μέρες έτυχε να παιχτούν ένα-δυο τέτοια σενάρια στο μυαλό μου! Τις προάλλες καθόμασταν σε αγαπημένο στέκι (βλ. αλλού) και σε κάποια φάση η φιλενάδα μου πάει να «εξωτερικεύσει» τις κοινές σε όλους βιολογικές της ανάγκες (κοινώς κατούρημα). Επομένως, έπρεπε να κάνω κάτι μέχρι να έρθει για να μην βαρεθώ. Συνήθως παίζω με το κινητό, αλλά αυτή τη φορά δεν είχα μπαταρία, έτσι έπρεπε να απασχοληθώ με κάτι άλλο! Άρχισα συνεπώς να κοιτώ δεξιά-αριστερά τις ύποπτες φατσούλες του χώρου! Το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε σε μια νεαρή κοπελίτσα που καθόταν με την παρέα της κάποια τραπέζια παρακάτω. Ήταν στην αγκαλιά του γκόμενου της, αλλά έδειχνε να απέχει, ήταν που λέμε στην κοσμάρα της! Καλά μιλάμε αυτό πάντα μου προκαλεί μια ελαφριάς μορφής κατάθλιψη. Άρχισα να σκέφτομαι τι προβλήματα αντιμετωπίζουν στη σχέση τους κι αν ήταν μαζί επειδή πρέπει ή επειδή απλά έτυχε.

Ίσως κάποτε οι δύο τους να ήταν πολύ ερωτευμένοι, αλλά με το πέρασμα του χρόνου αυτή ένιωθε πως αυτός απομακρυνόταν και αυτός το ίδιο αντίστοιχα για αυτήν. Και επειδή οι άντρες πάντα βρίσκουν τη λύση λίγο πιο εύκολα, αυτός άρχισε να ξενοκοιτάει, ώσπου κάποια άλλη νεαρή του τράβηξε το ενδιαφέρον. Η δικιά μας σε κάποια φάση αντιλήφθηκε τι έπαιζε πίσω από την πλάτη της και του δήλωσε οριστικά και κάθετα πως θέλει να χωρίσει. Αυτός ερχόμενος αντιμέτωπος προ τετελεσμένων γεγονότων, συνειδητοποίησε πως δεν θέλει να τη χάσει και πως πραγματικά την αγαπά. Μετά από πολλές προσπάθειες, με επιμονή και αρκετό θράσος θα έλεγα εγώ, καταφέρνει να την πείσει να σμίξουν ξανά. Βεβαίως, όταν ο καθρέφτης σπάσει ποτέ τίποτα δεν είναι ίδιο. Γι’ αυτήν στην πραγματικότητα, όλα τέλειωσαν εκείνο το βράδυ που έμαθε πως αυτός την απατάει… Θα συνεχίσει να χάνεται στην κοσμάρα της για λίγο καιρό ακόμη, μέχρι μια μέρα να πει δεν νιώθω τίποτα πια και τότε οι δρόμοι τους αναγκαστικά θα χωρίσουν….

Από την άλλη, μπορεί να παίζει και η εξής πιθανότητα: Αυτή να ήταν τρελά ερωτευμένη με κάποιον άλλο νεαρό, αλλά αυτός να μην της έδινε ποτέ φτερά για να πετάξει… Αυτή για αρκετό καιρό, περίμενε για ένα του βλέμμα, ένα του χάδι, μέχρι που συνειδητοποίησε πως δεν θα της τα έδινε ποτέ, τουλάχιστον, με τον τρόπο που αυτή ήθελε. Ίσως να την θυμόταν κάποια βράδια, που ένιωθε μόνος, αλλά με το πρώτο φως του ήλιου, αυτός ξυπνούσε σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου αυτή δεν ήταν εκεί. Και έφευγε ξανά μέχρι την επόμενη κρίση μοναξιάς του… Σιγά-σιγά αυτή κατάλαβε πως το όνειρο της έμπαζε νερά και έπρεπε να κολυμπήσει στη στεριά, αν δεν ήθελε να πνίγει. Έκανε πέτρα την καρδιά της, σκότωσε τα όνειρα της και προχώρησε, άλλαξε μονοπάτι, και άρχισε να νιώθει καλά… Στη διαδρομή γνώρισε το νεαρό, που μπορεί να μην της ξυπνούσε το πάθος που ένιωθε για τον άλλο, όμως ήταν εκεί, τον ένιωθε εκεί… Καμιά φορά παρασύρεται και χάνεται στον κόσμο της, σκεφτόμενη διάφορα, όμως, ξέρει πως αυτός τώρα είναι το λιμάνι της, ο νεαρός που την έχει αγκαλιά...

Και ξαφνικά η φιλενάδα μου επιστρέφει, τέλος στα σενάρια. Τώρα, θα ασχοληθούμε με τη δική μας ζωή και προπαντός με τη μαλακία που μας δέρνει!

Τα φιλιά μου!

Ενόψει Πάσχα...

Μέρες που είναι δεν μπορείς παρά να σκέφτεις τη σύνδεση που υπάρχει μεταξύ θείου και ανθρώπου... Η θρησκευτική πίστη κάνει τον άνθρωπο καλύτερο ή χειρότερο; Εξευγενίζει την ψυχή μας ή την σκλαβώνει; Το ερώτημα αυτό δεν έχει μονοδιάστατη απάντηση, και προφανώς εξαρτάται απο τις αντιλήψεις και αξίες του εκάστοτε ατόμου που καλείται να το απαντήσει.

Η θρησκευτική πίστη αντλεί τη δύναμή της από την πρόσβαση που, απλόχερα ή μη, προσφέρει το ποιμνιό στην Κεφαλή της εκκλησιαστικής αυτής κοινότητας. Με την παραδοχή της συμμετοχής μας στην κοινότητα, που ονομάζεται εκκλησία, συνειδητά δίδουμε το δικαίωμα στους έχοντες την εξουσία στην πυραμίδα της ιεραχίας της κοινότητας, να ασκούν αυστηρό έλεγχο στην επιλογή των πραξεών μας (βλ. ο χαρακτηρισμός αμαρτωλός, ανάγκη μετάνοιας). Η κοινότητα της εκκλησίας παύει να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα, από τη στιγμή που επιλέγουμε την αποχώρησή μας από το θρησκευτικό ποίμνιό της.

Η χριστιανοσύνη, με φιλοσοφικούς όρους, αποτελεί ένα ηθικό σύστημα, με εμφανείς αδυναμίες. Προσωπικά, δεν έχω σκοπό να εισέλθω σε αξιολόγηση των αδυναμιών αυτών, παρά μόνο σε επισημάνσεις, εφόσον στην πραγματικότητα η ηθικότητα σχετίζεται με υποκειμενικές έννοιες και όχι καθολικές, με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Το ηθικό αυτό σύστημα κινείται σε ένα φαύλο κύκλο, με περιοριστικές παραμέτρους και πραγματεύεται την αξία της ζωής ως απόλυτη αξία και το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης. Από τη μια πλευρά, ενώ έχεις το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής, από την άλλη η οποιαδήποτε παρέκκλιση έναντι του λόγου του Θεού, έχει ως αποτέλεσμα την αιώνια καταδίκη σου. Ο άνθρωπος κάτω από τη σκέπη της άγρυπνης χριστιανοσύνης δεν είναι τίποτα άλλο από μια μαριονέττα σε ένα επιχρυσομένο κουτί, με περιορισμένες κινήσεις που ονομάζονται ελεύθερη βούληση. Οποιαδήποτε προσπάθεια δραπέτευσης αναγνωρίζεται ως αμαρτία και έχει ως επακόλουθο την εκδίκηση του Θεού. Βασικά είσαι μέρος ενός παιχνιδιού, που πρέπει να παίζεις βάσει των κανόνων, των δικών τους κανόνων.

Από την άλλη, θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει μέσα στο λόγο του Θεού την απόλυτη ισότητα όλων των ανθρώπων, αφού ενώπιον του όλοι είναι ίσοι. Η διακήρυξη της πεποίθησης να αγαπάς τον άλλο, όπως ακριβώς αγαπάς τον εαυτό σου, αποτελεί τον ανώτερο εξευγενισμό του πνεύματος, που μπορεί να επιτύχει ο άνθρωπος, νικώντας κάθε υλική του εξάρτηση στο κοσμικό κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό, όμως, πρέπει να επιτυγχάνεται ως αυτοσκοπός, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε κινήτρων και προθέσεων π.χ. δεν κλέβω για να πάω στον παράδεισο, αλλά δεν κλέβω διότι δεν θα ήθελα να με κλέψουν.

Η χριστιανοσύνη πραγματεύεται, επίσης, την αιώνια σύγκρουση αντιθετικών δυνάμεων, π.χ. καλού-κακού, δυνατού-αδυνάτου, αμαρτωλός-χριστιανός. Πρόκειται, όμως, για έννοιες που το περιεχόμενό τους ορίζεται με βάση το λόγο του Θεού, πλαισιωμένος από έλλειψη κατανόησης της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο χριστιανικός λόγος τελικά σχετίζεται με την επίτευξη του ανθρώπου να αγγίξει το θείο, έχοντας κατακτήσει την απόλυτη αυτοκυριαρχία έναντι της σαρκικής ηδονής ή αποτελεί έλλειψη εσωτερικής δύναμης να παλέψει κανείς για επιβολή και κατάκτηση της επίγειας εξουσίας, αναγνωρίζοντας στον εαυτό του τις ιδιοτήτες του αδυνάτου και του ανίκανου να αντιδράσει στην όποια πάλη με τους ισχυρούς; Δεν έχω απάντηση....


Αυτό που μπορώ να πω είναι πως η πίστη αποτελεί προσωπική υπόθεση, και ουδόλως σχετίζεται με την Κεφαλή της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος πρέπει να ψάξει μέσα του να βρει απαντήσεις, έστω και αν αποφασίσει πως καθοδηγητής του στο εσωτερικό αυτό ταξίδι θα είναι ο λόγος του Θεού. Ο καλύτερος ερμηνευτής του λόγου του Θεού είναι ο εκάστοτε άνθρωπος, που επικαλείται το όνομά του και όχι οι προβοκάτορες της εκκλησίας.

Προσθήκη στις 7/4:
Διάβασα πριν από λίγο, αφού έγραψα το ποστ αυτό, το εξής ενδιαφέρον άρθρο:

Παραθέτω επιλεγμένα κομμάτια...

- Τι ήταν εκείνο που καθιέρωσε τη χριστιανική πίστη;

«Ήταν ότι ξαφνικά ο Θεός, που στις άλλες θρησκείες βρίσκεται έξω από τον κόσμο και ορίζει με τη θέλησή του απ' έξω και από μακριά τα πράγματα, εδώ μπαίνει στον κόσμο, δίνει μια αίσθηση και μια πραγματικότητα ελευθερίας, άγνωστης στους ανθρώπους τού τότε. Όταν ο Θεός είναι σαν και μένα, τότε έχω ένα πρότυπο μέσα μου και, αντί να μοιάζω με τα πράγματα που είναι απέναντί μου, κοιτάζω να ολοκληρώσω την εσωτερική μου πραγματικότητα. Έδωσε, με άλλα λόγια, μια μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, ζητούσε απ' αυτόν υπευθυνότητα, αυτοσεβασμό - κάτι επαναστατικό για τα χρόνια εκείνα. Αυτή ήταν η μεγάλη του δύναμη, δεδομένου ότι οι πίστεις της εποχής κατέρρεαν, επειδή ακριβώς δεν έδιναν λύσεις σε βαθύτερες αγωνίες των ανθρώπων».

- Εκείνα που γεννούν τα περισσότερα ερωτηματικά είναι τα θαύματα. Πώς εξηγούνται, χωρίς να προσβάλλεται η νοημοσύνη μας;

«Τα θαύματα εξηγούνται απλοϊκά, με την ιδέα τής υπερφύσιν επεμβάσεως του Θεού στον κόσμο που ο ίδιος δημιούργησε. Το ότι μια θεία ενέργεια διορθώνει τη φύση του κόσμου, σημαίνει ότι η κοσμική δημιουργία παύει να αποτελεί θαύμα, ότι το αφύσικο γεγονός επικρατεί του δημιουργικού θείου ενεργήματος και της μεταμορφωτικής του σημασίας. Αντίθετα, ως σύμβολο μιας καινούργιας ζωής, το θαύμα διακρίνεται από την αφύσικη εξωτερική του εκδήλωση, εξ ου και τα ίδια τα Ευαγγέλια είναι πρώτα σημείο του Θεού προς τους ανθρώπους και δευτερευόντως γεγονός φυσικά ανεξήγητο ("τέρας"). Τα "σημεία" είναι συμβολικά γεγονότα με ορισμένο πνευματικό βάθος, το οποίο δηλώνει συνήθως την ήττα του κακού - τα "τέρατα" είναι εκπληκτικά γεγονότα, παράδοξα, τα οποία δεν έχουν καμία πνευματική σημασία. Τα θαύματα, λοιπόν, έχουν αξία αν τα καταλάβουμε ως πυρήνες νοήματος, γύρω από τους οποίους γίνεται μια καλύτερη κατανόηση της ήττας του κακού πάνω στη Γη».

- Ποιο είναι το μήνυμα της χριστιανικής πίστεως;

«Το μήνυμα είναι η αγάπη στη βασιλεία του Θεού. Ο Ιησούς λέει: "Άνοιξε τόσο, ώστε να χωρέσεις όλους τους άλλους". Γιατί η ανθρώπινη έκπτωση οφείλεται στη στενότητά μας, στην τσιγκουνιά που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο και τον κάνει να είναι τόσο αρπαγμένος από τον εαυτό του, ώστε να πεθαίνει ψυχικά πριν από το βιολογικό του θάνατο».


- Μελετώντας τα ευαγγελικά κείμενα, διαπιστώσατε αντιφάσεις ή πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη λογική;

«Έχουμε πολλά πράγματα τα οποία είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Αλλά αυτό το ξέρουμε και δεν θεωρούμε ότι έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία ως προς την ιστορικότητα των βασικών γεγονότων. Απλώς τα Ευαγγέλια έχουν γραφτεί πολύ αργότερα. Είναι κείμενα πίστεως και όχι κείμενα Ιστορίας, και βασίζονται σε μαρτυρίες πίστεως τις οποίες καλούνται οι πιστοί, με τη δική τους πίστη, να ζήσουν».

ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ - Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ: «Η κοινωνία μας ζει στο 2007 και η Εκκλησία μας στο 1340», ΣΕΛ.68, 7/4/04

Sepultura live in Cyprus! Σιγά μην το άφηνα ασχολίαστο!

Περίμενα τη συγκεκριμένη μέρα δυο περίπου χρόνια. Μέσα μου όμως δεν πίστευα πως θα ζούσα τη μέρα αυτή! Ο λόγος για τη συναυλία των SEPULTURA στις 30/3 στην Κύπρο! Όταν ήμουν UK οι SEP έπαιξαν 2-3 φορές, αλλά για διάφορους λόγους, όσο κι αν το επιθυμούσα, δεν τα κατάφερα να τους δω! Φεύγοντας από εκεί το πήρα απόφαση (με βαριά καρδιά εννοείται ε!) πως πολύ απλά έχασα την ευκαιρία! Ακούγοντας όμως ότι θα έπαιζαν στην Κύπρο, νόμιζα πως ήταν μια φάρσα! Ένα event που στην τελική θα ακυρωνόταν, όπως έχει γίνει άλλωστε τόσες φορές με τέτοιου είδους διοργανώσεις! Και όμως κυρίες και κύριοι δεν ήταν! Καλά μιλάμε η χαρά μου δεν περιγραφόταν! Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο του Πάολο Κοέλο ότι όταν θες κάτι πραγματικά ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις! Όταν το πρωτοδιάβασα αυτό μου φάνηκε πολύ ηλίθιο και κάπως ουτοπικό! Μετά τη συναυλία όμως πραγματικά ένιωθα πως κάτι τέτοιο έγινε στην περίπτωση μου! Μα να παίξουν οι SEP στην Κύπρο;;;; Ασύλληπτο! Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα!

Εκείνη τη μέρα πήρα άδεια και από τις δύο δουλειές! Δεν είχα όρεξη! Περίμενα απλά να νυχτώσει! Κατά τις δύο η ώρα πήρα ένα sms από ένα φίλο, που μου έλεγε πως οι SEP θα έδιναν το παρών τους στο music store PLAY στη Μακαρίου! Έπρεπε να πάω! Έπρεπε να τους δω! Το χρωστούσα στον εαυτό μου! Μιλάμε μέσα σε δύο ώρες έκανα αποτρίχωση (ναι κάνω και τέτοια!), μπάνιο, ίσιωσα μαλλί, ντύθηκα και έφυγα! Θυμάται κανείς πως νιώθεις την πρώτη μέρα του σχολείου; Κάπως έτσι ένιωθα! Ένα μείγμα ανυπομονησίας και ψιλοάγχους! Περίεργα πράγματα! Άργησα και πίστευα πως δεν θα τους προλάβαινα! Και όμως είχα πάει πριν από αυτούς! Βασικά ήταν παράξενη φάση διότι όπως πήγα να μπω στο κατάστημα, έφτασε το ταξί που τους έφερε! Καλά μιλάμε η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει! Δεν νομίζω να κατάλαβε κανείς πως ένιωθα (και μάλλον δεν ήμουν η μόνη). Παίζοντας το άνετη (τέτοια αυτοσυγκράτηση δεν έχω επιδείξει ποτέ μου! Λέτε να φταίει που μεγαλώνω;;;;), μπήκα μέσα και προσπαθούσα να βρω κάποιο χώρο να σταθώ. Δεν έβλεπα τίποτα όμως! Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να καθίσω στα σκαλιά ακριβώς απέναντι τους! Μιλάμε τους έβλεπα πεντακάθαρα! Άσε που ξεχώριζα από μίλια μακριά εφόσον όλοι ήταν ντυμένοι στα μαύρα εκτός από μένα και το συγκρότημα! Ξέρετε λόγω image οι Κύπριοι πήραν πολύ σοβαρά το είδος της μουσικής που ακούουν! Λοιπόν, ακολούθησαν κάποιες ερωτήσεις, κάποιες απαντήσεις! Και εγώ εκεί να τους κοιτάζω σαν υπνωτισμένη! Μιλάμε ο Andrea έχει τα πιο ευγενικά μάτια που έχω δει ποτέ στη ζωή μου! Ένιωθα έφηβη ξανά! Απλά ήταν ένα όνειρο που εκπληρωνόταν! Τους είχα δει τόσες φορές σε video clip, αλλά δεν πίστευα πως θα τους έβλεπα face to face! Για να μην τα πολυλογώ σαν χαζό κοριτσόπουλο πήγα και πήρα την υπογραφή τους! Μου υπέγραψαν το εισιτήριο και το καινούριο άλμπουμ! Anw τρεχτή τρεχτή έφυγα για να πάω να ετοιμαστώ για τη συναυλία!

Στις 8 ήμουν εκεί! Οι πόρτες άνοιγαν στις 8.30! Αμ δε! Περίμενα μέχρι τις 9,30, στριμωγμένη ανάμεσα σε δεκάδες πανύψηλους άντρες, που είχαν τη φαεινή ιδέα να καπνίσουν κιόλας! Σάμπως και δεν έφτανε που ήμασταν στριμωγμένοι σαν σαρδέλες! Σάμπως και εγώ το φτωχό, μπορούσα να αναπνεύσω! Και σοβαρά δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός πως εγώ είμαι κοντή ή έτυχε όλοι οι ψηλοί μεταλλάδες της Κύπρου να έρθουν στη συναυλία, πάντως, όπως και να έχει εγώ ήμουν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης! Αν δεν έπαιζαν οι SEP θα έφευγα με χίλια! Έλεοςςςςςςςςς! Το καλό αρχίσαμε κουβέντα με τα παιδιά εκεί, σπάσαμε πλάκα και έμαθα και πόσα πάει ένα γραμμάριο χόρτου! Oups! Αστειεύομαι!

Και ναι κάποτε οι πύλες του παραδείσου άνοιξαν! Μπήκα μέσα από τους πρώτους! Ε….. τόση ταλαιπωρία για το τίποτα;;;; Μπα! Δεν σφάξανε!

Αρχικά, βγήκαν οι BLYND και μετά οι ARMAGGEDON! Δεν θα μιλήσω για αυτούς διότι το θέμα μου είναι άλλο! Ο bassistas όμως των Armaggedon μου άρεσε αρκετά θα έλεγα! Όλοι τους έδειχναν να το απολαμβάνουν και εγώ το ίδιο!


Και ναι κάποτε βγήκανε οι SEP! Έχω δει live τους Machine head και Lamb of god, αλλά μπροστά στους SEP έμοιαζαν ερασιτέχνες! Δεν ξέρω αν φταίει που μ΄ αρέσουν τόσο πολύ, αλλά έπαθα την πλάκα μου! Μιλάμε όλα τα λεφτά! Πραγματικά όμως! Ήταν απίστευτα γαμάτοι! Ήταν θεϊκοί! Απίστευτοι! Καταπληκτικοί! Ανεπανάληπτοι! (Πού είσαι ρε Μπάμπη -βλ. Μπαμπινιώτης- όταν σε χρειάζομαι!). Ο Andrea είχε τόσο πάθος που ζήλεψα τη φλόγα που έκαιγε μέσα του! Ο Derrick καταπληκτικός στη σκηνή, ξέρει να κερδίζει το κοινό και να το κάνει να τρελαίνεται! Ο Paulo σου εμπνέει σεβασμό και ο Jean όταν παίζει ντραμς πραγματικά ξεφεύγει! Τι να πω άλλο; Νιώθω πως μιλώντας για αυτό θα το μειώσω! Ένα από τα καλύτερα βράδια της ζωής μου! Μια εμπειρία αξέχαστη, μοναδική! Έκλεινα τα μάτια και προσπαθούσα να αποτυπώσω την όλη φάση που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μου, μέσα στη ψυχή μου! Ακούγομαι υπερβολική; Ίσως! Όμως τέτοια έντονα συναισθήματα είχα χρόνια να νιώσω! (τα σχόλια περί οργασμού παρακαλώ να διαγραφούν από τη μνήμη σας!).

Μια νύχτα τόσο μαγική ολοκλήρωσε ένα κύκλο που έμοιαζε ατελείωτος στο μυαλό μου! Ένα μεγάλο ευχαριστώ! Σε ποιον; Σε αυτούς!

Τα φιλιά μου!

Μια ηλιακτίδα, χίλια χρώματα...

Κοιτούσε την μπάλα προσπαθώντας να αποφασίσει αν θα έβγαινε έξω να παίξει. Την κρατούσε στα χέρια στριφογυρίζοντας την πέρα δώθε. Οι ακτίνες του ήλιου, που κατάφερναν να ξεγλιστρήσουν μέσα από τη χαραμάδα που υπήρχε, έκαναν τα χρώματα της μπάλας να ιριδίζουν μαγευτικά.

Μια μπάλα, ένα σχήμα, μια κοσμοθεωρία. Η μπάλα και ο κόσμος έχουν το ίδιο σχήμα, σκέφτηκε. Εγώ στριφογυρνάω την μπάλα και η γη στριφογυρνάει γύρω από τον εαυτό της. Πότε δεν ήταν καλός ούτε στη φυσική, ούτε στη χημεία. Πόσο μάλλον στην αστροφυσική. Οι γνώσεις του περιορίζονταν στα πολύ βασικά, αλλά ποτέ δεν νοιάστηκε για αυτό. Τα θεωρούσε όλα αχρείαστα και ίσως και βαρετά. Εκείνη όμως τη δεδομένη στιγμή, έκοψε τον εαυτό του να δυσφορεί μιας και η ασυνείδητη σύνδεση της μπάλας με τη γη, τον έκανε να περιπλανηθεί στο διάστημα για λίγα λεπτά. Αναγνώρισε ότι σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά, και για πολλούς αστάθμητους παράγοντες αυτός βρισκόταν επιβάτης σε ένα διαστημόπλοιο, θα είχε πολλές δυσκολίες να προσαρμοστεί, ίσως και να επιβιώσει. Τότε, θα ευχόμουν να άκουγα τον κ. Γιασεμή όταν μας εξηγούσε το μαγικό κόσμο του σύμπαντος, όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος! Οι ανησυχίες του, όμως, κράτησαν μόνο για μερικά λεπτά, αφού στο άκουσμα του ονόματός του από τον Αλέκο, κάθε ενοχή εξανεμίστηκε μπροστά στην ανέλπιδη προσδοκία του για παιχνίδι.

«Καλά, πού χάθηκες εσύ; Πόσο καιρό έχεις να φανείς στη γειτονιά», τον ρώτησε, με περίσσιο ενθουσιασμό που τον έβλεπε. «Ρε Γιώργο, αφού τα ξέρεις, η μαμά μου δεν μ’ αφήνει να έρχομαι εδώ μόνος». «Σήμερα;», ρώτησε ο Γιωργάκης, απορημένος που τον έβλεπε. «Ήρθε να δει την κυρία Σοφία, υποθέτω είναι άρρωστη, και επειδή μάλλον ήθελαν να μιλήσουν, αυτό κατάλαβα, μου είπαν να πάω να παίξω στην αυλή! Ξέρεις τώρα τους μεγάλους με τις μυστικοπάθειές τους. Και να ’μαι, λοιπόν!». «Πολύ χαίρομαι, διότι πολύ βαρέθηκα εδώ μόνος». «Καλά, δεν παίζεις με τον Πέτρο και τον Σταύρο πια;». «Όχι», έγνεψε αρνητικά. Ο Αλέκος πάντα καταλάβαινε τον Γιωργάκη, χωρίς να χρειάζεται να του πει πολλά. Και αυτή τη φορά το ένστικτό του δεν τον γελούσε. Κάτι είχε γίνει, κάτι αρκετά σοβαρό θα έλεγε κανείς, κρίνοντας από την έκφραση στο πρόσωπο του Γιώργου. Μια μονόλεπτη παύση ακολούθησε και τα δύο αγόρια κοιταζόντουσαν χωρίς να μιλάνε. Ξαφνικά ο Γιώργος σπάει τη σιωπή και λέει: «Την προηγούμενη βδομάδα ήμασταν στο γήπεδο και ήρθε ο Μανώλης. Ο Σταύρος μόλις τον είδε του ζήτησε χρήματα. Ο Μανώλης δεν του έδινε και τότε άρχισε να τον χτυπάει, πραγματικά σάστισα και δεν ήξερα τι να κάνω. Ο Μανώλης δεν αντίδρασε, τον ξέρεις, φοβάται και τη σκιά του και όσο δεν έκανε κάτι, ο Σταυρός τόσο περισσότερο εκνευριζόταν. Του φώναζε και τον έβριζε. Ο Μανώλης έβγαλε όσα χρήματα είχε πάνω του και του τα έδωσε. Μετά αυτός περήφανα, λες και καυχιόταν για το ξύλο που του έδωσε του είπε ’τέτοιος χαμένος που είσαι αυτή είναι η θέση σου’. Δεν άντεξα και χίμηξα πάνω του. Μετά από αυτό δεν ξαναμιλήσαμε». «Καλά έκανες», είπε ο Αλέκος, κοιτάζοντάς τον στα μάτια. «Άτε πάμε να παίξουμε», φώναξε ενθουσιασμένος ο Γιωργάκης που στα μάτια του φίλου του έβλεπε πάντα ένα σύμμαχο!

Αποφάσισαν να πάνε στο γήπεδο. Πάντα τους άρεσε να γυροφέρνουν εκεί παίζοντας μπάλα με τ’ άλλα παιδιά της γειτονιάς. Εκείνη τη μέρα όμως δεν υπήρχε ψυχή, για αυτό αποφάσισαν να παίξουν μόνοι τους, πασάροντας ο ένας στον άλλο. Έπαιξαν κάμποση ώρα, μέχρι που ο Αλέκος φώναξε πως δεν αντέχει άλλο και πως είχε κουραστεί αρκετά. «Οι αντοχές σου φίλε, από τον καιρό που έφυγες, έχουν πιάσει πάτο», είπε αστειευόμενος ο Γιωργάκης. «Πάμε να κάνουμε κατασκοπία, και μην χολοσκάς». Η χαρά στα μάτια του Αλέκου άστραψε. Όπως όλα τα αγόρια της περιοχής, η περιέργεια για ένα συγκεκριμένο σπίτι πάντα τους έκανε να ηδονίζονται από ευθυμία. Το απαγορευμένο αυτό σπίτι, ήταν η πιο περιπετειώδης αδιακρισία που τολμούσαν να πράξουν στα δεκατρία τους χρόνια. Οι γονείς τους απαγόρευαν ρητά να πλησιάσουν το σπίτι αυτό. Η μαμά του Γιώργου το αποκαλούσε ’το σπίτι της ακολασίας’ και συνέχιζε με αυστηρό ύφος να λέει ότι ’κανένας άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν θα το πλησίασε’. Ο Γιώργος όμως είχε εντελώς διαφορετική γνώμη και πολλές φορές έκοβε τον εαυτό του να σκέφτεται εκείνο το σπίτι, και πιο συγκεκριμένα την κα. Μαρία, ιδιοκτήτρια και αφέντρα του σπιτιού. Η Μαρία ήταν μια γυναίκα στην ηλικία της μαμάς του, αλλά πολύ πιο όμορφη, με χυμώδεις ζυμώσεις. Αυτό το τελευταίο, το είχε ακούσει να το λέει ο μπαμπάς του σε ένα γείτονα. «Τελικά, μόνο η μαμά δεν τη συμπαθεί», σκέφτηκε. Χρόνια αργότερα, θα μάθαινε τι σήμαινε γυναικεία ματαιοδοξία και ίσως με κάποιο ίχνος επιείκειας να καταλάβαινε γιατί η μαμά του σκεφτόταν έτσι. Τώρα απλά την έβρισκε υπερβολική. Η Μαρία ήταν χωρισμένη, χωρίς παιδιά και είχε έρθει στην περιοχή πολύ πρόσφατα. Τα αγόρια έδειχναν να απολαμβάνουν την ομορφιά της και συχνά κρύβονταν πίσω από ένα παμπάλαιο πεύκο, που υπήρχε ακριβώς δίπλα από την εξώπορτα και οδηγούσε στο υπνοδωμάτιό της. Σπάνια έβλεπαν κάτι το ενδιαφέρον, αλλά μόνο η παρουσία της Μαρίας ήταν αρκετή για να τους φτιάξει το κέφι και να γεμίσει τα βραδινά όνειρά τους.

Αφού πήραν τον κατηφορικό πεζόδρομο, δίπλα από το γήπεδο, γλίστρησαν στο παρακείμενο χωράφι, και διαπερνώντας το δρόμο της απάνω γειτονιάς βρέθηκαν στην αυλή της αισθησιακής Μαρίας. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μπορούσαν να ακούσουν το ράδιο, που έπαιζε μια φρικιαστική για τα αφτιά τους μουσική! Κρύφτηκαν πίσω από το δέντρο, και περίμεναν. Ο Γιωργάκης κοίταξε την πυκνή πράσινη φυλλωσιά του δέντρου και σκέφτηκε πως οι ακτίνες του ήλιου έχουν τη μαγική ιδιότητα να κάνουν τα πάντα να ιριδίζουν, προσδίδοντάς τους μια μοναδική μεγαλειότητα. Κοίταξε τον Αλέκο, που ακόμα βαριαναστέναζε από το περπάτημα και τον ρώτησε αν ένιωθε κανένα περίεργο μούδιασμα στο στομάχι κάθε φορά που σκεφτόταν τη Μαρία. Συγκατάνευσε θετικά και αυτό τον ικανοποίησε.

Καθώς περίμεναν, άκουσαν βήματα και η καρδιά τους άρχισε να κτυπάει σαν τρελή. Αλήθεια, θα την έβλεπαν; Πολλές φορές περίμεναν ώρες ολάκερες απλά για να τη δουν έστω και για λίγα λεπτά. Αυτή τη φορά θα ήταν πράγματι τόσο τυχεροί, ώστε να την έβλεπαν αμέσως; Ο χρόνος είναι μια περίεργη αίσθηση για τα αγόρια αυτής της ηλικίας. Πολλές φορές ο χρόνος σταματάει, λες και αρνείται να μπει στο τρένο που έχει δρομολογήσει την πορεία του και άλλες φορές βιάζεται τόσο, που περνά σαν δέσμη φωτός. Η μορφή της ξεπρόβαλλε σιγά-σιγά μέσα από το διάδρομο, μιλούσε στο τηλέφωνο και φαινόταν απασχολημένη. Κοίταξε τον Αλέκο. Με ένα βλέμμα συγκαταβατικότητας ένιωθαν πως είχαν κατακτήσει τον κόσμο. Η επιθυμία τους είχε πραγματοποιηθεί, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Το αίσθημα αυτό είχε και μια άλλη διάσταση. Έβλεπαν τη Μαρία οι δυο τους, μαζί. Η παρουσία της σε συνάρτηση με τη δική τους παρουσία ήταν η εξασφάλιση της προσωρινής καλοτυχίας. Ένιωθαν τυχεροί διότι αυτό που βίωναν, το βίωναν μαζί. Μπορούσε να το καταλάβει αυτό και ένα ανεπίδεκτο μάτι. Ένιωθαν δεμένοι, με ένα ξεχωριστό τρόπο. Μια κρυφή, μυστική συμφωνία αναπτυσσόταν μεταξύ τους. Ήξεραν πως έκαναν κάτι που δεν έπρεπε, αλλά το έκαναν μαζί. Οι τύψεις και οι ενοχές μοιράζονταν στα δυο, ενώ αντίθετα η έξαρση και η προσδοκία διπλασιάζονταν.

Σε κάποια φάση η Μαρία προσπαθούσε να καθαρίσει ένα πολύχρωμο χαλί, τινάζοντάς το στο παράθυρο. Η προσμονή τους έπαιρνε τώρα σάρκα και οστά. Την έβλεπαν τόσο καθαρά, που τίποτα άλλο στον κόσμο δεν είχε σημασία. Επειδή υπήρχε ο κίνδυνος να τους δει, επιχείρησαν να κάνουν ένα δυο βήματα παραπέρα. Στην προσπάθεια αυτή, ο Γιωργάκης παραπάτησε και ο Αλέκος, συνειδητοποιώντας αμέσως τον κρότο που θα επικρατούσε, άπλωσε το χέρι του και τον άρπαξε από το χέρι, ανακόπτοντας την επίπονη πτώση του. Όσο και αν η παρέμβαση του Αλέκου ήταν σωτήρια, εντούτοις δεν κατάφεραν να διαφύγουν της προσοχής της Μαρίας. Αφού αντιλήφθηκε την παρουσία των απρόσκλητων επισκεπτών, προς μεγάλη τους έκπληξη και με μια περίεργη οικειότητα τους κάλεσε για λεμονάδα. Είχε κέφια και αυτό τους γλύτωσε από περαιτέρω φασαρίες, μπλεξίματα και εξηγήσεις. Ούτε καν μπήκε στον κόπο να τους ρωτήσει πώς βρέθηκαν εκεί και τι δουλειά είχαν στον κήπο της.

Τα αγόρια σαστισμένα την κοιτούσαν αμίλητα, προσπαθώντας να διαβάσουν το σκοπό της. Δειλά-δειλά είτε από περιέργεια, είτε από ευγένεια προχώρησαν προς το μέρος της. «Αλέκο, το ξέρει η μαμά σου πως είσαι εδώ;». Το αγόρι, από τον πανικό του που ήξερε το όνομά του χλόμιασε. «Είσαι καλά αγόρι μου;», φώναξε αυτή, και στη φωνή της μπορούσε κανείς να διακρίνει την εμφανή ανησυχία της. «Ίσως πρέπει να τηλεφωνήσω στη μαμά σου». «Όχι», φώναξαν και τα δυο αγόρια μαζί, φοβούμενοι τις επιπτώσεις της παραμονής τους στο σπίτι αυτό. Ο Αλέκος από την ταραχή του, άρχισε να αισθάνεται αδύναμος, ενώ κρύος ιδρώτας άρχισε να τον περιλούζει. Ο Γιωργάκης βλέποντας τις αντιδράσεις του φίλου του, άρχισε περισσότερο να ανησυχεί για αυτόν και όχι τόσο για το ότι δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Πριν προλάβει να του πει να ηρεμίσει ο Αλέκος, μη μπορώντας να ελέγξει το σώμα του, έπεσε χάμω. Ο ήχος από το μικροκαμωμένο του σώμα αντήχησε σε όλο το δωμάτιο.

«Γιωργάκη», φώναξε η μαμά του, «είσαι καλύτερα:». «Εγώ μια χαρά είμαι, ο Αλέκος… μαμά θα γίνει καλά;», ρώτησε με ένα πόνο ψυχής, που παρά την τρυφερή ηλικία του, ο σπαραγμός που ένιωθε ήταν έκδηλος στην τρεμάμενη φωνή του. «Αγάπη μου, ο Αλέκος είναι καιρό άρρωστος. Για αυτό φύγανε από τη γειτονιά, επειδή χρειαζόταν καθαρό αέρα και ξεκούραση. Σε είχε πεθυμήσει τόσο πολύ, για αυτό η μαμά του τον έφερε να σε δει. Ο Θεός είναι μεγάλος μωρό μου, πρέπει να έχουμε πίστη». «Μαμά, μου λείπει, μου λείπει πολύ», είπε, καθώς ξέσπασε σε κλάματα. Η μαμά του τον έχωσε στην αγκαλιά της και τον άφησε να κλάψει, μέχρι που το δάκρυ στέρεψε και η ψυχή του ανακουφίστηκε κάπως από τα απομεινάρια της βαθιάς πληγής που του είχε χαράξει η σημερινή μέρα.

Πήγε στο δωμάτιο του και πήρε την μπάλα, που βρισκόταν πεταμένη, πλάι στο κρεβάτι. Άρχισε να τη στριφογυρνά, πέρα δώθε, μόνο που τώρα ήταν βράδυ και τα χρώματά της δεν ιρίδιζαν. Όπως ακριβώς η γη τη νύχτα, σκέφτηκε. Από αύριο θα ακούω πιο προσεχτικά τον καθηγητή αποφάσισε. Θέλω να μάθω γιατί η γη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της, θέλω να μάθω πώς δημιουργηθήκαμε και πότε θα πάψουμε να υπάρχουμε… Θέλω να μάθω γιατί ζω…. Με την τελευταία αυτή σκέψη, άφησε την μπάλα να κυλήσει στο πάτωμα. Πρέπει να μάθω, πρέπει…και μετά θα τα εξηγήσω όλα στον Αλέκο. Πρέπει να προλάβω, πρέπει να βιαστώ… Πρέπει…

Πολύ άργησες και μισώ τις καθημερινές....

Part A

Μισώ τις καθημερινές, διότι πολύ απλά μισώ τη ρουτίνα! Και ως επί το πλείστον τις καθημερινές δουλεύω, έτσι οι ιδιαίτερες συγκινήσεις και οι περιπετειώδεις εξάρσεις περιορίζονται μόνο στην επιλογή φαγητού!

Σήμερα ήμουν έτοιμη να κόψω φλέβες με το φόρτο εργασίας που με περίμενε! Ως εκ τούτου, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου να δείξει υπευθυνότητα χαρακτήρα (μετάφραση: να αρχίσω δουλειά!) και να πάψω να κοιτώ το παράθυρο σκεπτόμενη διάφορες μαλακίες. Σε κάποια φάση ανεβαίνει η Γεωργία για να κόψουμε καμιά κουβέντα! Δουλεύω στο πάνω όροφο, έτσι για τα πρακτικά!

Λοιπόν, εκεί που καθόμασταν και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων, αναλύοντας τα γκομενικά μας που έχουν αρχίσει να πιάνουν πάτο, μου λέει: «Ρε, το κτήριο τρίζει!». «Μπαααα, της λέω! Μήπως είσαι ερωτευμένη;». Άσχετο ερώτημα το ξέρω!
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ για να πιάσω τις δονήσεις που ίσως έστελνε η μητέρα φύση μέσω του κτηρίου και voila! Το κτήριο ανά κάποια λεπτά έτρεμε ολάκερο! Καλά μιλάμε πανικός στο πλήθος! Άρχισα να αγχώνομαι κάπως αλλά δεν είπα τίποτα. Ήρθε ο αρχιτέκτονας, του το είπαμε και το πρόσεξε και αυτός! Μας είπε πως αν γίνονται εσκαφές κάπου εκεί κοντά λογικό είναι να τρίζει το κτήριο! Αυτός με τη σειρά του έκανε κάποιους τυπικούς ελέγχους! Η ώρα είναι μία και κάτι και ακόμα ζούμε! Άρα οκ όλα υπό έλεγχο! Το θέμα είναι αν καταρρεύσει ποτέ αυτό το κτήριο είτε λόγω σεισμικής δόνησης, είτε λόγω βάρους ο θεός βοηθός!

Οι προδιαγραφές του κτηρίου δεν είναι για βιβλιοθήκη! Με λίγα λόγια και απλά το βάρος από τα κιβώτια αρχειακού υλικού και βιβλιοστασίου ξεπερνούν το επιτρεπτό όριο! Αποτέλεσμα; Ε, παλιά ξινά σταφύλια! Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος κατάρρευσης! Όλεεεεεε! Η τύχη μας εξαρτάται από τη μητέρα φύση και τις προθέσεις της! Ας ελπίσουμε πως είναι με το μέρος μας!


Part B

Ένα άλλο θέμα, που με απασχολεί τελευταία, είναι πώς πρέπει να φερθεί κάποιος όταν υποψιάζεται ότι ο άλλος τον δουλεύει άγρια;;;; Υπάρχει κάποιος, τον οποίο νομίζω ότι συμπαθώ ιδιαίτερα! Ας ελπίσουμε πως δεν διαβάζει το blog διότι θα ακούσω τον εξάψαλμο! Αν το διαβάσει σημαίνει δεν είναι τόσο αδιάφορος όσο λέει! Τώρα να χαρώ ή να κλάψω; Ιδού η απορία!
Ο συγκεκριμένος είναι της άποψης να τα κρατάμε όλα για την πάρτη μας! Για αυτό και πολύ λίγα πράγματα ξέρω για αυτόν! Καλά μιλάμε στο βάθος του τούνελ με περιμένει άσπρη γκανταρόμπα! Όπως και να το κάνουμε εγώ το βλέπω αλλιώς! Σάμπως και έχει σημασία αν φάω χυλόπιτα ποιος θα το μάθει! Μωρέ ας το μάθουν όλοι, θα αλλάξει αυτό που νιώθω; Η μήπως θα μειωθώ στα μάτια των άλλων; Χέστηκα! Πραγματικά όμως! Έπαψα από καιρό να με απασχολεί η γνώμη των άλλων εξ ου και γιατί δεν με νοιάζει η αποκάλυψη ΚΑΠΟΙΩΝ προσωπικών δεδομένων! Εννοείται πως σέβομαι τα προσωπικά δεδομένα του άλλου! Χωρίς αμφιβολία!
Βασικά I am an open book και πάλι κανείς μα κανείς ποτέ δεν μπορεί να με διαβάσει! Είναι λες και διαπράττω ένα έγκλημα, αφήνω αδιάσειστα στοιχεία για την εξεύρεση του δολοφόνου, και εντούτοις ο αστυνόμος Σαΐνης κοιμάται όρθιος! So στην τελική δεν γίνεται καμία ζημιά! Διότι πάντα άλλα θέλω να πω και άλλα καταλαβαίνει ο άλλος! Anw το point είναι ότι κατάλαβε πως τον γουστάρω και με δουλεύει εντελώς, παντελώς και ολικώς! Δεν είναι ότι προσπαθεί να εκμεταλλευτεί καταστάσεις! Καμία σχέση! Απλώς με αφήνει να τσουρουφλίζομαι, γνωρίζοντας πως θα χαθεί εν τέλει… και εγώ όπως το βλαμμένο, κάθομαι και περιμένω! Το ότι γνωρίζω τι θα γίνει είναι ανακουφιστικό; Το ότι συνειδητοποιώ την όλη φάση με απαλλάσσει από τις ενοχές; Η πάλι είμαι στην ίδια κατηγορία με τις απανταχού γκόμενες που τα έχουν κάνει σκατά και δεν το συνειδητοποιούν; Όπως και να έχει κουράστηκα! Υποθέτω σιγά-σιγά θα ξεθωριάσει το όποιο συναίσθημα από μόνο του και θα τελειώσει! Δεν έχω πλέον επιλογές! Έπαιξα τα τελευταία χαρτιά μου και τζίφος! Έχασα την παρτίδα!

Τι απομένει; Ε, να εμφανιστεί επιτέλους ο καινούριος γκόμενος που θα με κάνει να ξεχάσω όλους τους προηγούμενους! Άτε να δούμε! Και πολύ άργησε!

Περί αντρών ο λόγος…

Περί αντρών ο λόγος….


Αυτός που είπε τη γνωστή και κλασική ατάκα «άβυσσος η ψυχή της γυναίκας μάλλον είχε δίκαιο»…. Δεν υπάρχει πιο περίεργο ον από τη θηλυκή οντότητα, που δυστυχώς ή ευτυχώς παλεύει με θεούς και δαίμονες, μέσα από σαράντα κύματα, για να αναγνωριστεί ή έστω να γίνει στον ελάχιστο δυνατό βαθμό αντιληπτή η αξία της! Η γυναίκα από αρχαιοτάτων χρόνων θεωρείτο ένα άβουλο, αδύνατο, μην σας πω μίζερο πλάσμα, που μόνο δίπλα σε ένα άντρα μπορούσε να επιβιώσει! Τείνω να πιστεύω πως χάριν στις πόρνες καταφέραμε σιγά σιγά να βρούμε τα πόδια μας! Η πρώτη ομάδα γυναικών που μπόρεσε να ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, ήταν οι πόρνες! Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, είναι μια από τις αγαπημένες μου πόρνες! Ανήκε στις cortessans και κατάφερε εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες του Ιουστινιανού να τον σαγηνεύσει και να σταθεί δίπλα του ως αυτοκράτειρα…. Μιλάμε για μια εξαιρετική προσωπικότητα, μια μοιραία γυναίκα που κατάφερε να στιγματίσει τη ροή της Ιστορίας με το δικό της τρόπο!

Στόχος μας δεν είναι η μοιρολατρία, αλλά ούτε η διασφάλιση της όποιας ανεξαρτησίας μας! Αυτό έπρεπε να ήταν δεδομένο και προς έκπληξη πολλών αυτονόητο! Δεν θα καθίσω να αναλύσω τη θέση της γυναίκας, αλλά τη συμπεριφορά των αντρών!

Έπειτα από άπειρους διαλόγους με φίλες, φίλους και γκόμενους, άρχισα να υποψιάζομαι πως όλοι οι άντρες μυούνται από νεαρή ηλικία σε ένα εκπαιδευτικό σχολείο, που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από το γυναικείο μυαλό! Τι εννοώ με αυτό; Εν αγνοία μας και με πάσα μυστικότητα οι άντρες κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα για το πώς να συμπεριφέρονται, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, στο γυναικείο πληθυσμό! Βεβαίως, πριν αποφασίσει ο αρχιφαλλοκράτης διευθυντής σε ποια τάξη θα υπάγεται ο καθένας, τα αγόρια δίνουν εξετάσεις, με γνώμονα πάντα την ιδιοσυγκρασία τους! Ε, οκ δεν είμαστε τόσο ηλίθιες να πιστεύουμε πως όλοι άντρες είναι οι ίδιοι! Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι με τους υπόλοιπους του τάγματός τους! Έχουμε δηλαδή μια διαφοροποίηση και μια κατηγοριοποίηση των αντρών ανάλογα τον ψυχικό τους κόσμο!

Αναλυτικά, θα μπορούσε να πει κανείς πως οι άντρες χωρίζονται στα εξής τάγματα:

1. Μαμάκιας: οποιαδήποτε γυναικεία ύπαρξη έχει μέτρο σύγκρισης τη μαμά του! Αυτός ο τύπος χωρίζεται σε δύο υπό-ομάδες: α. Μάνα power: ο τύπος αυτός δεν μπορεί να πάει καν στην τουαλέτα χωρίς να πάρει την έγκριση της μαμάς! Όλα πρέπει να αναφέρονται και να καταγράφονται στα πρακτικά βιβλία της μαμάς! Εκείνη θα εξετάσει, θα κρίνει και θα αποφασίσει αν αξίζει τον κόπο ο «άγγελός» της να ασχοληθεί με την εκάστοτε γκόμενα! Κατά προτίμηση, το υποψήφιο θύμα πρέπει να υιοθετεί, είτε ακούσια, είτε εκούσια, διάφορες συνήθειες της κυρίας μαμάς, που εκτιμούνται υπέρ του δέοντος από τον γιο. β. Μάνα warrior: ο τύπος αυτός έχει καταπιεστεί τόσο πολύ από τη δικτατορική συμπεριφορά της μαμάς, που έχει περάσει στην αντίπερα όχθη. Ό,τι θυμίζει έστω και σε μικρές ποσότητες το γυναικείο αυτό πρόσωπο απωθείται αυθόρμητα από το μυαλό, και μπορεί να αποβεί καταστροφική η οποιαδήποτε προσέγγιση αυτού του τύπου από υποψήφιες γκόμενες, που εμμέσως πλην σαφώς, έχουν κοινά χαρακτηριστικά με την κυρία μαμά!

2. Αθλητικάκιας: ο τύπος αυτός έχει έμμονη ιδέα με τον αθλητισμό και ο χρόνος του είναι περιορισμένος για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα! Χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Me body builder: ο τύπος αυτός ξημεροβραδιάζεται σε γυμναστήρια, προσπαθώντας να αναδείξει τους μύες που τόσο απλόχερα θέλει να επιδεικνύει δεξιά και αριστερά! Υποψήφιες γκόμενες με κυτταρίτιδα, παρακαλώ να μην μπουν καν στο κόπο να συστηθούν! Επιπλέον, σας ενημερώνουμε πως εάν οι ίδιες δεν έχετε εμμονή με το σώμα σας, δεν είναι καλλίγραμμο και γραμμωμένο να αποφεύγετε κάθε συναναστροφή! Απαραίτητη προϋπόθεση ο θαυμασμός και η συνεχής αναφορά στους γραμμωμένους μύες του! β. Ποδοσφαιρόφιλος: ο τύπος αυτός έχει μόνο ένα λόγο ύπαρξης! Να ξελαρυγγίζεται στα γήπεδα για την ομάδα του! Εάν δεν είστε φαν της ίδιας ομάδας, πιθανόν να φάτε μια ωραιότατη χυλόπιτα! Ο κώδικας ένδυσης πρέπει να πληροί τις χρωματικές αποχρώσεις της ομάδας! γ. Υγιέστατος: ο τύπος αυτός θεωρεί τον αθλητισμό τρόπο ζωής! Όλα τα σχετικά συμπεριλαμβάνονται στο πακέτο! Π.χ. υγιεινή διατροφή, δεν πίνω, δεν καπνίζω, γενικά δεν ζω! Υποψήφιες γκόμενες που καταναλώνουν macdonalds, goodys κλπ παρακαλώ να μένουν μακριά!

3. Κουλτουριάρης: ο τύπος αυτός ξεχωρίζει από χιλιόμετρα κυρίως λόγω εμφάνισης, πχ. μακριά μαλλιά, ελαφρύ μούσι ή μούσι παπά, ρούχα που συνήθως οι γκόμενες σιχαίνονται. Χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Δήθεν: ο τύπος αυτός είναι η προσωποποίηση της υποκρισίας. Υποκρίνεται τον καλλιτέχνη ή τον παθιασμένο με την τέχνη γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος για να βγάλει γκόμενα! Όλοι οι άλλοι απλώς απέτυχαν! Αν θέλετε να τον ξεσκεπάσετε κάντε ερωτήσεις σχετικές επί του θέματος και θα καταλάβετε πως δεν ξέρει την τύφλα του! β. Me originale: Ο τύπος αυτός είναι περιθωριοποιημένος, συνήθως καπνίζει πολύ και πίνει τον καφέ του χωρίς γάλα! Οι ενδυματολογικές του προτιμήσεις περιορίζονται σε σκούρες αποχρώσεις! Εάν δεν έχετε ένα πάθος, ανεξαρτήτου τύπου πχ. μουσική, διάβασμα, ζωγραφική, χορό είστε εκτός παιχνιδιού! Ο ενθουσιασμός για αυτό που κάνετε είναι απαραίτητος! Η φλόγα πρέπει να καίει στα μάτια σας όταν μιλάτε για αυτό!

4. Ο απρόσιτος: ο τύπος αυτός σπάνια μιλά, και όταν μιλά πάντα έχει κάτι ουσιαστικό να πει, τουλάχιστον έτσι νομίζει! Ο τύπος αυτός είναι συνήθως κομπλεξικός και χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Κόμπλεξ κατωτερότητας: στην πραγματικότητα δεν αναγνωρίζει στον εαυτό του καμία αξία, και λόγω της δυσβάστακτης ενοχής παρουσιάζει ένα απόμακρο attitude, φοβούμενος μην γίνει αντιληπτός! Για να πει κάτι το σκέφτεται 100 χρόνια, ώστε να είναι σίγουρος πως θα τραβήξει τα βλέμματα, διότι αυτό έχει πραγματικά ανάγκη! Την αναγνώριση στο πρόσωπο του άλλου! β. Κόμπλεξ ανωτερότητας: ο τύπος αυτός υπερεκτιμά τις ικανότητές του, και πιστεύει πως ο συνομιλητής του παίρνει αξία επειδή μόνο και μόνο του μιλά! Ο τύπος αυτός ελκύεται από γυναίκες που του πάνε κόντρα, αμφισβητώντας την αξία του! Αυτό ενεργοποιεί το λειτουργικό σύστημα «απόδειξη της αξίας» μου, πέφτοντας στην παγίδα χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει, μέχρι να είναι πολύ αργά!

5. Ουδέτερος: ο τύπος αυτός είναι συνήθως ξενέρωτος! Ούτε κρύο, ούτε ζέστη! Η ομιλία μαζί του δεν περιέχει οποιεσδήποτε έντονες διακυμάνσεις, αν και μπορείς να συζητάς ώρες μαζί του, χωρίς να εκνευρίζεσαι! Η ψυχική ηρεμία σου δεν κινδυνεύει σχεδόν ποτέ. Είναι συνήθως γνωστός και με το χαρακτηρισμό το «καλό παιδί». Είναι κοντά σου όταν τον χρειάζεσαι, και σπάνια απατάει το ταίρι του! Η μόνη δυσλειτουργία του είναι ότι βαριέσαι μαζί του εύκολα!


6. Εξυπνόβλακας: ο τύπος αυτός μιλάει συνεχώς και σχεδόν ποτέ δεν έχει κάτι να πει! Εκτός από μαλακίες εννοείται! Χαρακτηρίζεται από εμμονή για ασύστολο show off, με ή χωρίς αξία. Συνήθως αναμασά τις ίδιες παπαριές σε όλες, με την ελπίδα να πέσει κάποια! Κάνει επίδειξη είτε των κρυφών του προσόντων, είτε των λεφτών του μπαμπά του, είτε το πώς έβγαλε την τελευταία του γκόμενα! Ευτυχώς, ο τύπος αυτός γίνεται εύκολα αντιληπτός, φτάνει να ανοίξει το στόμα του και να αρθρώσει κάποια λέξη!

7. Μαλάκας: ο τύπος αυτός ελκύει συνήθως το γυναικείο πληθυσμό, διότι έχει ωραία εμφάνιση! Χωρίζεται στις εξής υπό-ομάδες: α. Ψωνάρας: ο τύπος αυτός είναι συνήθως πολύ περιποιημένος, ξέρει να ντύνεται, έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και προκλητικό βλέμμα! Είναι ωραίος, το ξέρει και το δείχνει! Είναι επικίνδυνος διότι σπάνια ερωτεύεται και αναλώνεται με ανούσιες, περιστασιακές σχέσεις! Ο τύπος αυτός είτε πραγματικά απολαμβάνει τη ζωή που ζει: σεξ, ξενύχτι και διασκέδαση, είτε βασανίζεται από το απόλυτο κενό, που ενώ έχει τα πάντα τίποτα δεν τον γεμίζει! Ψάχνει, τις πλείστες φορές, μάταια να γεμίσει το κενό αυτό και ερωτεύεται τη γυναίκα που θα του δείξει πως είναι ικανή να εκπληρώσει τις όποιες ανάγκες του! Η απάτη για το τύπο ψωνάρα είναι συνήθως αναπόφευκτο γεγονός! Ακόμα και αν γεμίσετε το κενό που νιώθει, τα κέρατα δεν τα γλιτώνετε διότι είναι στη φύση του η φιλαρέσκεια! Και οι γκόμενες που τον περιτριγυρίζουν είναι πολλές! Όλες θέλουν ένα κομμάτι από την πίτα με το μέλι! Γυναικεία ματαιοδοξία! β. Είμαι αντράκι: ο τύπος αυτός παρουσιάζεται σαν άντρας βαρύς, που ξέρει τι θέλει από τη ζωή του! Έχει πολύ έντονο βλέμμα και ως επί το πλείστον προσεγγίζει τις γυναίκες πρώτα σεξουαλικά και μετά σαν ανθρώπινα όντα! Ο τύπος αυτός είναι δυναμικός και δεν χολοσκάει για μικροπράγματα! Αν περιμένετε να σας ακούει ξεχάστε το! Πρώτα πρέπει να ικανοποιηθούν οι δικές του ανάγκες και μετά οι δικές σας! Για να τον κατακτήσετε πρέπει να είστε καλές στο κρεβάτι, να μην έχετε κτητικές τάσεις και να πηγαίνετε με τα νερά του, διότι συχνά γίνεται βίαιος! Επιπλέον, το ντύσιμο σας πρέπει να είναι προκλητικό και να νιώθει πως σας γουστάρουν οι φίλοι του! Βεβαίως, μην τολμήσετε να κοιτάξετε δεξιά ή αριστερά διότι θα σας βγάλει τα μάτια!

8. Πού σου νεύκω πού πάεις: ο τύπος αυτός βασανίζεται μονίμως από υπαρξιακές ανησυχίες! Νιώθει χαμένος στο διάστημα και προσπαθεί να βρει το νόημα της ζωής! Ο τύπος αυτός είναι πολύ δύσκολη περίπτωση διότι η εναλλαγή στη συμπεριφορά του κουράζει! Δύσκολα προσεγγίζεται, και για να τον κατακτήσετε πρέπει να έχετε τα άστρα με το μέρος σας! Είναι τόσο απασχολημένος με τις σκέψεις του που σπάνια δίνει σημασία σε κάποια! Ο τύπος αυτός χωρίζεται σε δύο υπό-ομάδες: α. Ολοκληρωμένος: νιώθει ότι βρήκε το δρόμο προς την εκπλήρωση των αναγκών του και χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως ολοκληρωμένο! Αυτό όμως είναι παγίδα διότι δεν θέλει τίποτα να διαταράξει την ψυχική του ηρεμία και να τον βάλει σε περιπέτειες, έτσι δεν αναζητά σύντροφο! Επιπλέον, είναι δύσκολη η επικοινωνία μαζί του διότι μόνο αυτός έχει δίκαιο και όλοι οι άλλοι λένε απλώς βλακείες! Νιώθει πολύ ξεχωριστός και συνήθως είναι καυστικός και ειρωνεύεται μέχρι αηδίας! Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν την τύφλα τους και είναι παγιδευμένοι στον κόσμο τους! Υπάρχουν πολύ λίγες εξαιρέσεις, που πραγματικά έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται ολοκληρωμένοι, αλλά αυτό είναι χαρακτηριστικό μιας πιο ώριμης ηλικίας! β. Απαισιόδοξος: ο τύπος αυτός είναι τόσο μπερδεμένος, που ψάχνοντας το νόημα της ζωής κατάλαβε πως αυτό δεν υπάρχει! Έχει τάσεις αυτοκτονίας, νιώθει μόνος, πεπερασμένος στο χρόνο και δεν μπορεί να κάνει ούτε μια θετική σκέψη! Βασικά, είναι χαμένος από χέρι και πολύ μίζερος! Μείνετε μακριά διότι η ανυπαρξία, ο μηδενισμός και η παρακμή ίσως είναι κολλητική επιδημία!

Εδώ να επισημάνουμε πως υπάρχουν κατηγορίες αντρών που έχουν χαρακτηριστικά και από τα υπόλοιπα τάγματα πχ. και αθλητικάκιας και ψωνάρας ή και αντράκι και εξυπνόβλακας! Για αυτό συνιστάται προσοχή ώστε να ξεκαθαρίζεται επακριβώς ο τύπος προτού επιδοθείτε σε οποιαδήποτε συναναστροφή! Σε επόμενο blog θα αναφερθούμε στο τι ακριβώς μαθαίνουν στη σχολή οι απανταχού άντρες, που οι γυναίκες αδυνατούν να καταλάβουν...

Έπεται η συνέχεια… αναμένατε στο ακουστικό σας…

Πινακίδα ΗΝΧ 78

loipon, grafw greeklish dioti i wra ine 12 kai kati (nai meta ta mesanixta) so en exw k polles orexis!

opws exw dei deksia, aristera k genika panw katw to kikloforiako sistima einai xalia mayra doksa si o theos! anw den prokeitai na sxoliasw kai polla alla ayto pou me ekane na kserathw sta gelia, itan mia pinakida! mia gamati pinakida gia na eimaste akrivis! opws evgaina apo ton orfanidi koitaw ena car! ermmmm kati mou ekane klick! ksanagirnaw kai vlepw tis pinakides tou! kai ti vlepw! ena xartoni, pou na grafei ta noumera idioxeirws! malista itan k vidwmeni! kala milame ola ta lefta! traymatiki empeiria! kai pou na sfiksoun oi zestes! oleeeeee! ena frape gia tous kipreous me tin apleti dimiourgikotita kai tin apisteyti fantasia tous! ksana oleeee!

Βασικά καλησπέρα σας!

Έχω αρχίσει να πιστεύω πως η επικοινωνία είναι ένα προσόν που εγώ τουλάχιστον δεν διαθέτω! Σοβαρά τώρα.... Πάντα παρεξηγούμαι! Συμπέρασμα? Θα αρχίσω πλέον να μην συζητώ με κανένα, να μην εκφράζομαι για τίποτα και γενικά να μην μιλώ για κάτι επουσιώδες. Θα περιορίζομαι στα τυπικά, ξενέρωτα σχόλια που όμως στην τελική σε βγάζουν από πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, έχεις πάντα ψυχική ηρεμία και όλα καλά κι όλα ωραία! Είμαι μπερδεμένη μέχρι αηδίας και δεν ξέρω βασικά πού παν τα τέσσερα μου πια! Ο κύβος ερρίφθην! Εγώ αλλού, το τρένο φεύγει και θα αρχίσω να μαδάω μαργαρίτες! Ευχαρίστω όλους όσοι δεν με καταλαβαίνουν και με τον τρόπο αυτό they remind me of what i really am! What am I? Αριανή! Ναι, είμαι από άλλο πλανήτη! Οι τελευταίες εξελίξεις αυτό υποδηλώνουν και εγώ τείνω να αρχίσω να το πιστευώ! Ε, μα πια! Αφού άλλα λέω και άλλα καταλάβουν! Ή εγώ πλέον δεν ξέρω τι λέω! Όπως και να το κάνουμε βάλτου ρίγανη! Απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη.... Βασικά Καλησπέρα σας!