Νυχτερινό παραλήρημα

Σε κοιτώ ,με κοιτάς και μετά σιωπή.... Με κοιτάς, σε κοιτώ και μετά φωνές... Άραγε τι κρύβει ένα βλέμμα που σιωπά? Χίλιες και μία σκέψεις. Ίσως... Μπορεί όμως κάποιος να πει με πάσα βεβαιότητα πως ένα χαμόγελο κρύβει το ίδιο. Έχω μάθει να χαμογελώ όταν δεν είμαι καλά και έχω μάθει να σιωπώ όταν είμαι καλά. Αυτό δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον δεν ξέρω πότε είμαι χαρούμενη και πότε θέλω να βάλω τα κλάματα. Καταστάσεις που πριν μια ώρα μου φαίνονταν απίστευτα θλιβερές, ξαφνικά μου φαίνονται υποφερτές, ίσως και θετικές. Από την άλλη μπορεί να συμβαίνει και το αντίστροφο. Όμορφες στιγμές να μεταμορφώνονται σε κακούς οιωνούς ή προμηνύματα δυστυχίας. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ξέρω τι θέλω στη ζωή μου και ο μοναδικός μου στόχος θα ήταν να πραγματοποιήσω όλα όσα νιώθω πως μου ταιριάζουν. Έλα όμως που μάλλον αρνιέμαι να μεγαλώσω και προτιμώ να αφήνω την ζωή να κατευθύνει και να κινεί τα νήματα που με ορίζουν. Υποθέτω φταίει το γεγονός πως όσες φορές προγραμματίσω το όποιο αποτέλεσμα, αυτό έρχεται και με διαψεύδει. Μπορεί και να φταίει το ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω το πώς σκέφτονται οι άλλοι. Τελευταία, ομολογώ πως προσπαθώ να αποβάλλω το σύνδρομο «σκέφτομαι όπως οι άλλοι»! Λάθος! Μέγα λάθος. Αυτό που στην πραγματικότητα ισχύει είναι οτι θεωρώ πως οι άλλοι σκέφτονται όπως εγώ. Οπόταν, εγώ θα έκανα αυτό, άρα και ο άλλος το ίδιο! Εννοείται πως αυτό συμβαίνει σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις οπόταν εγώ πλέκομαι σε ένα κυκεώνα εντελώς αντιφατικών σκέψεων που με καθιστούν ένα εντελώς μπερδεμένο άτομο. Οι παρεξηγήσεις κάνουν παρέλαση στο καλάθι των σκέψεων μου και εγώ κάθομαι σαν χαζό να σκέφτομαι τι πήγε λάθος. Το πιο πιθανόν να μην καταλαβαίνει κανείς το τι ακριβώς θέλω να πω, αφού το ίδιο σκέφτομαι και γω! Τι στο καλό γράφω. Όμως νόμιζω καταβάθος ξέρω ακριβώς τι εννοώ και απλώς δεν το λέω ξεκάθαρα για να μην αναγκαστώ να μιλήσω συγκεκριμένα.

Επειδή οι αμπελοφιλοσοφίες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου (ναι καλά τώρα, κάνε την πάπια) ας κάνω το μεγάλο επίλογο! Πιο μικρός δεν θα μπορούσε να ήταν.
Τέλος για απόψε!

P.s. Μάλλον για το σημερινό παραλήρημα φταίει το ότι χρειάζομαι διακοπές και αυτές όχι στην Κύπρο!
Μάκια

Άδειο ποτήρι

Η απόλυτη ειρωνεία είναι ότι δεν έχω γράψει τίποτα εδώ και μήνες, αν και ομολογώ ότι τους μήνες αυτούς είχα να γράψω πολύ περισσότερα από κάθε άλλη φορά! Υποθέτω ξέχασα πως το να γράφω κάποια πράγματα είναι λυτρωτικό! Ή μήπως βασανιστικό? Λεπτομέρειες!

Βασικά βαριέμαι απίστευτα αυτή τη στιγμή! Κάθομαι στον υπολογιστή και προσπαθώ να απασχολήσω το μυαλό μου, ενώ κατά διαστήματα του υπενθυμίζω πως στις δέκα έχει ταινία με τον Πουαρό και δεν πρέπει να το ξεχάσω! Καταθλιπτικό ε????? ΜΠΑ! Μου δίνω ελαφρυντικό για την κατάντια μου το ότι αύριο ξυπνάω νωρίς όποταν δεν είναι επειδή σήμερα βαριέμαι που ζω αλλά το γεγονός πως είμαι εργαζόμενος λαός! Ναι ναι αυτό φταίει! Βρήκαμε το πρόβλημα! Τη λύση τώρα δεν θέλω να τη βρω διότι αν ισχύει αυτό μόνο η απόλυση με σώζει! Αν τώρα φταίνε τα ψυχολοκοινωνιοοικονιμικα μου ζητήματα βάλτου ρίγανη! Δεν με σώζει τίποτα!

Θα επανέλθω! Το ελπίζω! Το εύχομαι!

Until then.... τα φιλιά μου!

Sex and the city – The movie

Ανέκαθεν ήμουν φαν της σειράς αν και για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι πότε άρχισα να την βλέπω, μιας και ποτέ δεν είδα τα πρώτα επεισόδια. Εννοείται πως και εγώ μαζί με τον υπόλοιπο πληθυσμό είδα περισσότερες από μια φορά τους περισσότερους κύκλους της σειράς. Ομολογώ πως δεν μπορώ να πω μετά βεβαιότητας ότι ταυτίστηκα με κάποια ηρωίδα, όντας στην πραγματικότητα ένα κράμα και των τεσσάρων γυναικών. Οι θανατηφόρες ατάκες, τα άστοχα σχόλια, οι περίεργοι διάλογοι, το καυστικό χιούμορ, η ισοπέδωση πράξεων και καταστάσεων ήταν μερικά μόνο από τα συστατικά στοιχεία που με καθιέρωσαν στον καναπέ όταν παιζόταν η συγκεκριμένη σειρά! Επομένως, όταν η σειρά αποφάσισε να επισκεφτεί τις αίθουσες της μεγάλης οθόνης δεν μπορούσα παρά να τρέξω να την δω! Η αίθουσα του σινεμά ήταν κατάμεστη και όπως πολύ σωστά μπορεί να υποθέσει κανείς κατακλυζόταν από γυναίκες κάθε ηλικίας. Μετρημένος στα δάχτυλα του ενός χεριού ο ανδρικός πληθυσμός, πράγμα που αξίζει ένα μπράβο στους γενναίους αυτούς άντρες που ακολούθησαν τις κοπέλες τους στο σινεμά (ελπίζω να μην τους τράβηξαν εκεί με το ζόρι!).

Παρακολουθώντας την ταινία μου δημιουργήθηκαν ποικίλα συναισθήματα μιας και με απασχόλησαν διάφορα «υπαρξιακά» θέματα. Αρχικά με προβλημάτισε το γεγονός πως η χλιδή και ο τρόπος που ξοδευόταν το χρήμα ήταν κάτι που δεν θα μπορούσα να σκεφτώ ούτε στο πιο γλυκό μου όνειρο. Έπειτα, δεν ξέρω κατά πόσο μια γυναίκα βρίσκει καταφύγιο στην αγορά άσκοπων κατ΄ εμένα φορεμάτων, παπουτσιών, τσαντών και όλων των σχετικών. Άραγε ένας χωρισμός πονάει λιγότερο όταν ξοδεύεις περισσότερα? Μήπως τα τόσα ψώνια είναι μια απελπισμένη προσπάθεια των απανταχού γυναικών να γεμίσουν το κενό, που όπως υποδεικνύει η ταινία μόνο ο έρωτας μπορεί να γεμίσει? Μετά από τη σκέψη κατά πόσο την επόμενη φορά που θα νιώσω απόρριψη από το ανδρικό φύλο θα φροντίσω να κηρύξω πτώχευση, οδηγήθηκα σε άλλους περαιτέρω υπαρξιακούς προβληματισμούς! Ενώ στην αρχή έπιασα τον εαυτό μου να θαυμάζει την πρωταγωνίστρια που ζούσε τη ζωή της, και ο αγαπημένος της ήταν απλά μέρος της ζωής της και όχι όλη της η ζωή (τουλάχιστον εγώ τέτοιες δονήσεις πήρα), μετά την «παρεξηγημένη» χυλόπιτα που την τάισε ο παραλίγο πρίγκιπας της, βλέπουμε την κατάρρευση της και σχεδόν την παραίτηση της από όλα όσα πριν λίγο καιρό την ευχαριστούσαν! Βεβαίως, σε κάποια φάση αρχίζει απλά να ζει τη ζωή της χωρίς να έχει τίποτα να περιμένει πέρα από το χρόνο που κυλάει. Άραγε νιώθουμε δυνατές και ανεξάρτητες εφόσον έχουμε εξασφαλίσει τον σύντροφό μας και ποτέ πριν ή μετά?

Αναμφίβολα, όπως όλες οι «ρομαντικές» ταινίες, το φινάλε είναι κοινότυπο και καθόλου πρωτότυπο όμως δεν παύει να είναι το επιβαλλόμενο τέλος που ζητάει να δει μια πληγωμένη ερωτευμένη καρδιά! Ο έρωτας έρχεται και χτυπά ξανά την πόρτα της πρωταγωνίστριας και δίνει σε όλο το απελπισμένο γυναικείο κοινό την ελπίδα πως ακόμα και αν ο άλλος κάνει τα νεύρα σου κουρέλια και σε έχει φτύσει 546633212 φορές θα έρθει μια πολυπόθητη μέρα που θα καταλάβει το λάθος του και θα γυρίσει κοντά σου, διότι εσύ και μόνο εσύ μπορείς να τον κάνεις ευτυχισμένο.

Δεν ξέρω βασικά γιατί ενοχλήθηκα από την ταινία αν και μπορώ να πω ότι θα μπορούσα να την ξαναδώ και μάλιστα με ευχαρίστηση! Απλώς μου την έσπασε το γεγονός πως για δύο ώρες πλανιέται στην οθόνη το μήνυμα πως μόνο ο έρωτας μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένη και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση είσαι καταδικασμένη στη δυστυχία. Εναλλακτικά σενάρια δεν υπάρχουν, ούτε διαφορετικοί προσανατολισμοί. Αυτό μεταφράζεται πως πρέπει να συμβιβαστείς με καταστάσεις που μισείς και ελαττώματα που δεν μπορείς να αντέξεις. Διότι το να είσαι single στην Νέα Υόρκη (ή στην Κύπρο στην προκειμένη περίπτωση) σημαίνει ότι έχεις αποτύχεις παταγωδώς να κερδίσεις το εισιτήριο σου προς τον παράδεισο. Εκτός βεβαίως και αν είσαι νυμφομανής που εκεί αλλάζει το όλο σκηνικό, μιας και είναι μέγα αμάρτημα να παγιδευτείς σε μια σχέση όταν μπορείς να συναναστραφείς οριζοντίως και καθέτως με ολόκληρο τον ανδρικό πληθυσμό της πόλης.

Το μεγάλο ερώτημα που δημιουργείται είναι αν είμαστε και εμείς από αυτούς τους ανθρώπους που μόνο στο πρόσωπο του αντίθετου (ή και του ίδιου αναλόγως προτιμήσεων) φύλου μπορούμε να βρούμε την ευτυχία και την ψυχική γαλήνη?

Προσωπικά φοβάμαι να δώσω απάντηση μιας και μια θετική απάντηση μπορεί να καταρρίψει με μαθηματική ακρίβεια όλη την πνευματική μου ισορροπία, μιας και ο έρωτας είναι για μένα μια ψευδαίσθηση που κρατάει όσο και ένα τσιγάρο. Ναι πιστεύω στον έρωτα, αλλά δεν πιστεύω πως ο έρωτας με έχει στις λίστες του ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα με έχει στις λίστες του αλλά ποτέ δεν βάζει τα δύο ονόματα πλάι-πλάι. Πάντα λείπει το ένα από τα δύο. Το γιατί είναι εύκολο. Δεν κάνω εύκολα συμβιβασμούς, ερωτεύομαι ακόμη δυσκολότερα, και όταν ερωτευτώ τρομάζω τόσο που μπορώ να εφεύρω χίλιους και ένα λόγους για να κάνω τον άλλο να ακούει το όνομα μου και να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Τελικό συμπέρασμα: Βάσει του έργου είμαι καταδικασμένη στην δυστυχία εκτός κι αν.... ερωτευτώ και δεσμευτώ!

Περί ανέμων και υδάτων

Τελικά όσο αργά κυλάει ο χρόνος μερικές φορές άλλο τόσο γρήγορα φεύγει κάποιες άλλες… Είναι περίεργο να αναλογιστεί κανείς την έννοια του χρόνου. Όπως λέει και ο Καντ οι έννοιες του χώρου και του χρόνου είναι έμφυτες στον άνθρωπο. Πού θέλω να καταλήξω? Σάμπως και ξέρω. Προσπαθώ η καημένη να κάνω ένα πρόλογο που έχει τόσο καιρό να ασχοληθώ με το μπλογκ. Βασικά είμαι της φάσης πως αν δεν έχω όρεξη για κάτι δεν το κάνω καθόλου. Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι γιατί δεν είχα όρεξη! Σε γενικές γραμμές δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος. Απλά δεν μου έβγαινε. Λες και τώρα που γράφω έχω και κάποιο ιδιαίτερο λόγο.

Το ευτύχημα είναι ότι έχω καλή διάθεση τελευταίως και ομολογώ ότι αισθήματα μιζέριας και απαισιοδοξίας έχουν καιρό να με πιάσουν! Πτου πτου πτου μην με ματιάσω. Δεν ξέρω το καλοκαιράκι παρόλη την αφόρητη ζέστη που το συντροφεύει με τρέφει με μια θετική ενέργεια. Από την άλλη βέβαια δηλώνω φαν του χειμωνιάτικου καιρού μιας και καρφώνεται στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη εικόνα, την οποία εννοείται δεν έζησα ποτέ αλλά την γουστάρω απίστευτα! Εγώ σε ένα ξύλινο σπιτάκι, μέσα σε ένα δύσβατο δάσος, κουλουριασμένη στον βολικό καναπέ μου να πίνω chocolate, να διαβάζω ένα καλό βιβλίο και που και που να ρίχνω κλεφτές ματιές στις φλόγες που ξεπετάγονται από το τζάκι! Αμάν δεν μας βλέπω καλά! Η ζέστη φταίει! Είμαι αθώα εγώ κύριε δικαστά!

Όπως και να έχει η καθημερινή πραγματικότητα με βρίσκει να καταναλώνομαι σε καφέ, μπαράκια, εστιατόρια, παραλίες, νυχτερινά μπάνια, συναυλίες, και εκδηλώσεις πάσης φύσεως αρκεί να μου τραβήξουν το ενδιαφέρον. Προσπαθώ να με κρατώ συνεχώς απασχολημένη. Μετά από μια σύσκεψη με τον εαυτό μου έβγαλα το συμπέρασμα ότι το κάνω αυτό για να μην σκέφτομαι. Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πως κάποιες φορές οι σκέψεις μας κάνουν κακό και μας δηλητηριάζουν ανεπανόρθωτα. Οπόταν ίσως καλύτερα απλά να δεχόμαστε κάποια πράγματα και καταστάσεις χωρίς να χρειάζονται απίστευτα βράδια ενοχλητικής τριβής με τον εαυτό μας προσπαθώντας να κατανοήσουμε το γιατί! Επομένως, το νέο σλόγκαν του καλοκαιριού είναι Ο,ΤΙ ΒΡΕΞΕΙ ΑΣ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ! Κουράστηκα να κυνηγώ καταστάσεις, να ψάχνω ενόχους, να κάνω λάθη και να μην γουστάρω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να κατανοήσω με τίποτα γιατί μπλέκομαι σε μια κατάσταση ενώ όλα τα στοιχεία δείχνουν πως δεν θα μου βγει σε καλό! Από τα πολλά πεσίματα τελευταίως θα μείνω ανάπηρη! Και η ειρωνεία είναι ότι στην τελική εγώ φταίω διότι δεν έδωσα τέλος εξαρχής ή επειδή συμπεριφέρομαι είτε εγωιστικά είτε επιπόλαια σε διάφορα γεγονότα!

Ουφ, έχω ελαφρύ πονοκέφαλο! Λέτε να πάρω panadol για προληπτικούς λόγους? Oui oui που λένε και οι Γάλλοι!

Άντε την κάνω!
Τα φιλιά μου

Η ανθρώπινη θηριωδία συνεχίζεται…

Οι φώκιες στο στόχαστρο… Λένε πως μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Συμφωνώ απόλυτα. Ακολουθούν εικόνες που αποδεικνύουν περίτρανα την κτηνωδία του ανθρώπινου είδους!

Στόχος αυτή τη φορά δεν είναι το μάζεμα υπογραφών για την καταδίκη τέτοιων φαινομένων, σκοπός είναι η ευαισθητοποίηση των πολιτών και η παρουσίαση της φρικτής πραγματικότητας….

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ!











THINK TWICE...

Άστα να πάνε..

Καταστροφικές ερωτήσεις στο πρώτο ραντεβού:
•Θες να μοιραστούμε το φαγητό?
Όχι φίλε μου, μια χαρά μπορώ να φάω και μόνη μου!
•Θες μετά το φαγητό να πάμε σπίτι μου?
Όχι φίλε μου, αυτό μου μυρίζει άγριες διαθέσεις και όσο κολακευτικό και αν είναι άσε με να σε ποθήσω τρελά και παθιασμένα! Μην τα θέλεις όλα από την πρώτη!
•Τι ομάδα είσαι? Εμένα μ΄ αρέσει η γκόμενα μου να υποστηρίζει την ομαδάρα μου!
Φίλε, πρώτον ακόμη δεν είμαι γκόμενα σου ένα ραντεβού βγήκαμε! Δεύτερον, δεν μας χέζεις λέω εγώ φαλλοκράτη!
•Για πες τι ζώδιο είσαι να δω αν ταιριάζουμε?
Φίλε μου, αυτή την ερώτηση εγώ έπρεπε να την κάνω! Οι γυναίκες ως γνωστόν ασχολούνται κατ’ αποκλειστικότητα με τα ζώδια! Μην μου στερείς αυτό το δικαίωμα!
•Για πες τι σχέσεις είχες στο παρελθόν?
Έλεος φίλε μου, ήρθαμε εδώ για να περάσουμε καλά ή να αλληλοπαρηγορηθούμε?


Καταστροφικές ερωτήσεις σε συνέντευξη για δουλειά?
•Για πόσο καιρό σκέφτεσαι να μείνεις στη δουλειά?
Ρε παιδί μου ακόμα δεν αρχίσαμε και θα σκέφτομαι πότε θα φύγω? Κάτσε να δω αν μου πάει το κλίμα! Αν με εκφράζει!
•Είστε παντρεμένη?
Γιατί τι σχέση έχει αυτό με τη δουλειά? Μήπως θες να είσαι εσύ ο γαμπρός?
•Τι μισθό θα ήθελες?
Φίλε μου, αν σου πω τι μισθό θα ήθελα θα πάθαινες καρδιακό! Άλλο τι θέλω άλλο τι προσφέρει το παζάρι!
•Τι όνειρα έχεις για αυτή την εταιρεία?
Να σου πω την αλήθεια χέστηκα για την εταιρεία! Ο μισθός να πέφτει, να μπορώ να βγάζω τα προς το ζην (ειδικά τώρα με το ευρώ που οι τιμές έχουν αγγίξει κόκκινο!) και η εταιρεία τι να πω ας κάνει ό,τι θέλει! Μόνο μην πτωχεύσει και πάω θύμα μαζί της!
•Αν σε προσλάβουμε είσαι διατεθειμένη να μην κάνεις παιδί για τα επόμενα τρία χρόνια?
Τον κακό σου τον καιρό! Δεν το είχα σκοπό αλλά επειδή είναι ανεπίτρεπτες τέτοιου είδους ερωτήσεις έτσι για να στη σπάσω θα μείνω έγκυος με την πρώτη! Άκουσον-άκουσον! Καλά και πες ήρθε τι θα κάνω θα το στείλω πίσω? Μήπως θες να υπογράψω και συμβόλαιο επί τούτου?


Καταστροφικά σχόλια από φιλενάδα για τον γκόμενο σου!
•Ρε εγώ δεν τον πολυσυμπαθώ!
Και ποιος σου είπε μάνα μου να τον συμπαθήσεις? Δικός μου γκόμενος είναι όχι δικός σου!
•Ο δικός σου δεν ξέρω μου φαίνεται πως του λείπει το ρομαντικό πνεύμα!
Ενώ ο δικός σου που κάθεται όπως το ζώο με τους φίλους του για να δουν ποδόσφαιρο και σε έχουν να κουβαλάς τις μπύρες είναι μες στην ρομαντική διάθεση! Νομίζω τα έχουμε ισοπεδώσει όλα!
•Μήπως σε θέλει για το σεξ?
Μήπως ζηλεύεις?
•Εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι με κάποιον σαν και τον γκόμενο σου!
Γι’ αυτό μάνα μου δεν είσαι! Εξάλλου σιγά μην γυρνούσε να σε δει!
•Αυτό το δώρο που σου έκανε πρέπει να είναι φτηνό!
Καλά σε βάλαμε εκτιμήτρια αξίας και δεν το καταλάβαμε? Από πότε η αγάπη μετριέται με λεφτά? Το ταξίδι που με πήρε πριν ένα μήνα όμως το ξέχασες ε?

ΟΛΟ ΦΑΡΜΑΚΙ ΣΤΑΖΩ! ΟUPS! ΕΕΕΕΕ ΜΑ! ΜΕ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!

Πολίτες σε μη ασφαλές περιβάλλον

Τι γίνεται όταν τα πρόσωπα τα οποία καλούνται διά νόμου να σε προστατέψουν και να διαφυλάξουν τα ανθρώπινα δικαιώματά σου, περνούν στην αντίπερα όχθη και καταχράζοντας την εξουσία που τους δίνει το κράτος και το σύνταγμα, ασκούν υπέρμετρη βία σε μη δικαιολογημένες καταστάσεις?

Ο λόγος περί της αστυνομικής δύναμης της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου τα όργανα που καλούνται να εφαρμόσουν το νόμο μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων τους, γίνονται οι ίδιοι παραβάτες αποδυναμώντας το ίδιο το σύστημα, το οποίο υπηρετούν, προκαλώντας ντροπή και αίσχος για το υπόλοιπο σώμα. Όταν η κατάχρηση της εξουσίας γίνεται βίωμα, και η άσκηση βίας καθημερινό φαινόμενο, πού πρέπει να αποταθεί ο απλός πολίτης για να βρει το δίκιο του? Οι αρχές και οι κώδικες τιμής που διακατέχουν μια μερίδα του αστυνομικού σώματος, δυστυχώς ξεφεύγει από τα πλαίσια του επιτρεπτού και καταναλώνεται σε προσπάθειες αλληλοκάλυψης, σε συνωμοσίες αποφυγής ευθυνών και σε σκευωρίες δημιουργίας "ψεύτικων υποθέσεων". Δυστυχώς, οι υποθέσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας παρουσιάζονται ως μεμονομένες και επικαλυμένες με το μανδύα του αισθήματος της δικαιοσύνης, ενώ κούφιες υποσχέσεις και μεγαλόστομες δηλώσεις παρελαύνουν κατά σωρηδόν στα ΜΜΕ, θέλοντας να καθησυχάσουν τον απλό πολίτη.

Εντούτοις, ο κάθε καλοπροαίρετος και φιλήσυχος πολίτης που έχει ανάγκη να πειστεί για την ασφάλεια του και κοιμάται ήσυχος το βράδυ, θέλοντας να πιστεύει πως τα κρούσματα επίδειξης δύναμης και άσκησης υπέρμετρης βίας από την Αστυνομία είναι απλώς ένας λεκές σε ένα καλοσχεδιασμένο πλάνο, πλανιέται πλάνην οικτράν. Διότι η απρεπής συμπεριφόρα αστυνομικών γίνεται πλέον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες. Πώς ένας πολίτης, όταν γίνεται ο ίδιος μάρτυρας του εφιάλτη που όλοι καταδικάζουν αλλά κανείς δεν τολμά να παραδεχτεί, μπορεί να βρει πραγματικά το δίκιο του, όταν πρέπει να δώσει μάχη με ένα σύστημα, που έχει τη "δύναμη" να εκφοβίσει, να δημιουργήσει πλαστά στοιχεία, να αλλοιώσει γεγονότα, και να κινήσει τα νήματα που χρειάζεται, ώστε ο "προστατευόμενός" του να ξυπνήσει το πρωί, να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να νιώσει περήφανος για το κατόρθωμά του να παραβιάζει το νόμο που ορκίστηκε να υπηρετεί?

Ακόμη και αν κάποιος που βιώνει τον εξευτελισμό και την ανανδρεία ορισμένων οργάνων του αστυνομικού σώματος, βρει το θάρρος, τη γενναιότητα και το κουράγιο να διεκδικήσει το δίκιο του και να καταδικάσει το σύστημα που ευνοεί τέτοιες καταστάσεις, θα βρεθεί σε ένα κυκεώνα δυσμενών συνθηκών, που δεν θα του επιτρέψουν να αποδείξει και να στηρίξει την υπόθεση του, εκτός και αν ένας από μηχανής θεός βρεθεί την κατάλληλη ώρα, στον κατάλληλο τόπο, και με τη βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας καταγράψει το συμβάν. Πόσοι όμως έχουν αυτή την τύχη? Δεν είναι τυχαίο που σε εξελισσόμενη υπόθεση μάρτυρας αρνείται να αποκαλύψει την ταυτότητα του, φοβούμενος κακοπροαίρετων αντιποίνων εις βάρος του.

Ζούμε σε μια εποχή, όπου επί καθημερινής βάσεως βομβαρδιζόμαστε με λογής πληροφορίες επί παντός επιστητού, αλλά ακόμη περισσότερο περίτρανα και όλο περηφάνια διακηρύσσονται τα δικαιώματα του πολίτη μιας ευρωπαϊκής κοινότητας, τα οποία προστατεύονται από συνθήκες, συντάγματα, πρωτόκολλα και διακηρύξεις. Μέσα στα πλαίσια αυτά, ένας πολίτης πρέπει να μπορεί και να του δίδεται η δυνατότητα, χωρίς άγχος και αισθήματα φόβου και τρομοκρατίας, να ζητήσει το λόγο και να διεκδικήσει την καταδίκη ανάρμοστων συμπεριφορών προς το πρόσωπο του, ακόμα και αν αυτή η απρεπής συμπεριφορά εκδηλώνεται από τα όργανα της αστυνομικής δύναμης. Ο σκοπός της δημιουργίας του αστυνομικού σώματος έγκειται ακριβώς στην επιβολή της τάξης και της δημιουργίας ενός ασφαλούς περιβάλλοντος της κοινωνίας, την οποία υπηρετεί. Απ' ό,τι φαίνεται όμως η γη της επαγγελίας έχει ξεχαστεί και ζωγραφιστεί ξανά με νέα μελανά χρώματα, που μας αποστερούν τον αέρα της αξιοπρέπειας, που δικαιωματικά μας ανήκει....

Άγιε Βασίλη,

Τα τελευταία χρόνια τείνω να αμφιβάλλω για τη χρησιμότητα της ύπαρξης σου, γι’ αυτό και αν πρόσεξες έχω σταματήσει να σου γράφω γράμματα με άπλετες λεπτομέρειες για το τι θα ήθελα ή όχι για το νέο έτος. Βασικά όλα ξεκίνησαν εκείνο το χειμώνα, που σου ζήτησα ένα άσπρο κουκλόσπιτο, όπου διάφορες γλάστρες με υπέροχα χρωματιστά λουλούδια κοσμούσαν τα μπαλκόνια του σπιτιού. Για να μην φανώ αγενής , πρέπει να σου υπενθυμίσω πως το ζήτησα πρώτα από τους γονείς μου, αλλά μου είπαν ότι ήταν πολύ ακριβό και έπρεπε να αρκεστώ σε κάτι πιο φτηνό! Με κρυφή ελπίδα συγκατάνευσα θετικά, αφού σκέφτηκα πως θα μου το δώριζες εσύ, μιας και υπήρξα πολύ φρόνιμο κορίτσι όλη τη χρονιά!

Μπορείς να φανταστείς την απογοήτευση μου, όταν βρήκα ένα άλλο δώρο κάτω από το δέντρο, που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει τι ήταν! Έμεινα σαν αποσβολωμένη να ονειρεύομαι το άσπρο σπιτάκι με τα λουλούδια στο παράθυρο για το υπόλοιπο της ζωής μου, αφού εσύ ήσουν μάλλον πολύ απασχολημένος τρώγοντας μπισκότα, τα οποία προς πληροφορία σου εκτός από τα παραπανίσια κιλά που σου προσδίδουν, δεν είναι και ό,τι καλύτερο για την υγεία σου! Νομίζω πρέπει να λάβεις σοβαρά υπόψη τη διατροφή σου για το καλό της ανθρωπότητας, εφόσον τόσο εγώ όσο και άλλα πρώην παιδάκια, θα κάνουμε με τη σειρά μας δικά μας παιδάκια επομένως πρέπει να ζήσεις για πολλά-πολλά ακόμη χρόνια!

Επιπλέον, θα ήθελα να σου πω πως όταν θα πάρω αύξηση στη δουλειά, θα αγοράσω μόνη μου ένα άσπρο σπιτάκι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα μου χάριζες! Σκοπεύω να αγοράσω ένα ξύλινο σπιτάκι στην εξοχή (δεν έχω αποφασίσει αν θα το βάψω άσπρο, εφόσον μεγαλώνοντας έχω εκτιμήσει την ομορφιά του ξύλου), με ένα τεράστιο κήπο, χωμένο στο δάσος απέναντι από μια καταγάλανη λίμνη! Ως αντίποινα στη δυστυχία που μου προκάλεσες τόσα χρόνια, το τζάκι θα είναι πάντα αναμμένο την παραμονή των χριστουγέννων και την πρωτοχρονιά! Αλήθεια, πότε κάνεις την περίφημη βόλτα σου στα σπίτια των ανθρώπων? Χριστούγεννα ή πρωτοχρονιά? Ομολογώ με έχεις μπερδέψει αλλά μάλλον αυτό εξαρτάται από το φόρτο εργασίας που έχεις να διεκπεραιώσεις, σωστά? Επομένως, φρόντισε να είσαι πάντα σε φόρμα για να μπαίνεις από το παράθυρο! Αν βέβαια αυτό σε δυσκολεύει, μπορώ να βάλω το κλειδί της εξώπορτας κάτω από το χαλάκι, ώστε να αποφύγουμε απρόοπτα γεγονότα, μιας και το τελευταίο που θέλω είναι να σε τρέχω στο νοσοκομείο χρονιάρες μέρες!

Τα φιλιά μου
Rakuneta

P.S. Αν θέλεις να επανορθώσεις και να συσφίξουμε τις σχέσεις μας όπως παλιά, μπορείς ακόμη να μου χαρίσεις το άσπρο εκείνο κουκλόσπιτο με τα λουλούδια στα παράθυρα, έστω και αν έχουν περάσει οι γιορτές. Στην τελική σε διευκολύνω διότι τώρα λογικά είσαι άνεργος, άρα έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεση σου!

Επιλογή Α (Το σπιτάκι που θα αγοράσω σε περίπτωση που δεν λάβω το δώρο μου!):


Επιλογή Β (Το σπιτάκι που θα αγοράσω σε περίπτωση που δεν λάβω το δώρο μου! Επαναλαμβάνω!):


Ζήλεψες ε???

Μια φανταστική αλληλογραφία με ένα συγγραφέα…

Επιστολή Πρώτη

Προσωπικά έχω μπερδευτεί, προσπαθώντας να σκιαγραφήσω την προσωπικότητά σας μέσα από τα κείμενά σας: λογοτεχνικά, δοκίμια, διηγήματα κτλ! Ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει και πολλά μιας και σήμερα έπεσαν στην αντίληψή μου, ψάχνοντας να βρω σχετικές αναφορές για το ποίημα Mal du depart του Καββαδία. Συγκεκριμένα, έψαχνα τα όποια συναισθήματα μπορεί να συνόδεψαν κάποιους συνοδοιπόρους-αναγνώστες. Έτσι συνάντησα εσάς! Δεν θα τοποθετηθώ επί των απόψεών σας. Επιτρέψετέ μου, να το κάνω σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα έχω μια πιο ολοκληρωμένη, ίσως και πιο διαυγή άποψη.
Δεν ξέρω αν η συγγραφική σας ικανότητα σας κάνει να ξεχωρίζετε από τους τόσους χιλιάδες άλλους συγγραφείς εκεί έξω. Κατ’ ακρίβεια, δεν ξέρω καν αν θέλετε να ξεχωρίσετε. Δεν ξέρω καν αν είστε συγγραφέας ή απλά εκφραστής κάποιων απόψεων, με ένα ιδιαίτερο τρόπο.

Γιατί επικοινωνώ μαζί σας? Διότι πάντα με συγκινούσαν ή και με ενέπνεαν οι συγγραφείς. Παιδικό τραύμα? Ίσως! Θαυμασμός? Ίσως! Ζήλεια? Ίσως!
Κάπου εδώ ο χωρίς νόημα συλλογισμός μου φτάνει στο τέρμα! Δεν είναι ένα μήνυμα αυθάδειας, ούτε ειρωνείας. Στο κάτω-κάτω της γραφής ίσως αγνοώ το μέγεθος της πένας σας ή πολύ απλά προσπαθώ να παίξω την «έξυπνη», ίσως απλά να δηλώνω το μέγεθος της χαζομάρας μου στα δικά σας τα μάτια.

Από την άλλη, παίζει το ενδεχόμενο να θέλω μονάχα να δω αν ο συγγραφέας πληροί τα κριτήρια που εγώ έχω θέσει για το πνεύμα που πρέπει να τον διέπει… ΑΝ δηλαδή ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που το «χαζό» μυαλουδάκι μου έχει σχηματίσει!

p.s. Αλήθεια, έχετε σκεφτεί το τίμημα που πληρώνετε κάθε φορά που κάποιος κλέβει κομμάτια απ’ τη ψυχή σας? Αν το πληρώνετε βέβαια, και αν το συνειδητοποιείτε! Πάντα με δελέαζε ο κόσμος ενός συγγραφέα… Πιο πολύ η μοναξιά του… και η παντοδυναμία του να γίνεται θεός, κινώντας τις μαριονέτες, και εκφράζοντας τόσα διαφορετικά πρόσωπα με μια κοινή πηγή προέλευσης. Την ψυχή του συγγραφέα!

Με εκτίμηση
rakuneta




Επιστολή Δεύτερη

O Ιανός, αν δεν κάνω λάθος, ήταν περιοδικό που εκδιδόταν τη δεκαετία του ’80. Τώρα βέβαια, υπάρχει ο εκδοτικός οίκος. Από την άλλη, βέβαια, εσείς δεν αναφέρεστε σε αυτό, αλλά στο θεό Ιανό, θεό των Ρωμαίων, ο οποίος στην ετρουσκική μυθολογία είναι ο αντίστοιχος θεός Άνι. Δεν ξέρω, το βρίσκω πολύ περίεργο που αναφερθήκατε σε αυτόν. Γιατί περίεργο? Βασικά, πιστεύω πως πρέπει να αφουγκραζόμαστε τα σημάδια που χαράζει η ζωή. Να ακολουθούμε τις συμπτώσεις και να διαβάζουμε τα ίχνη τους. Γιατί το λέω αυτό?

Υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος για αυτό: η θεότητα Ρακουνέτα αν την έχετε ακούσει. Είναι και αυτή μέρος της μυθολογίας των Ετρούσκων. Στο blog έχω αυτό το nick, το ίδιο και στο msn, καθώς και στο hi5. Πόσο αρμονικά, ίσως και σκανδαλιάρικα μερικές φορές διασταυρώνονται πράγματα, σκέψεις και καταστάσεις. Ίσως για κάποιον άλλον η αναφορά σας στον Ιανό να τον άφηνε εντελώς αδιάφορο. Θα το εκλάμβανε απλά σαν ένα παράδειγμα για να εκφράσετε αυτό που θέλατε: τα δύο πρόσωπα που ενυπάρχουν μέσα σας. Για μένα όμως προκαλεί ένα κρυφό ενθουσιασμό, μια ονειροπόληση. Διότι εγώ γνώρισα τη Ρακουνέτα μέσω του Ιανού.

Ένας φίλος μια φορά, όταν κάθισα να του εξηγήσω τη θεωρία μου περί συμπτώσεων και πού αυτές μπορούν να οδηγήσουν, με αδιάφορο ύφος μου απάντησε πως άμα κάποιος θέλει να ταιριάξει κάτι, θα το ταιριάξει με χίλιους δυο υπολογισμούς, με μια θεωρία που θα ακούγεται λογική. Όμως, στην πραγματικότητα έχουμε μια θεωρία-αποκύημα του μυαλού του και της φαντασίας του. Πρόκειται επομένως για απλές συγκυρίες και όχι για συνωμοσίες κρυμμένων μηνυμάτων, που μπορεί κάποιος να αποκρυπτογραφήσει, αρκεί να τις ‘διαβάσει’. Ενώ συγκαταβατικά έγνεψα και έδειξα ότι συμφωνούσα –ποιος ο λόγος να διαφωνούσα άλλωστε, ποτέ δεν θα καταλάβαινε τι εννοούσα- στην πραγματικότητα έχω διαφορετική άποψη. Δεν τον πιστεύω ή έστω δεν θέλω να τον πιστέψω! Η ζωή μετά γίνεται ανούσια, βαρετή, κενή χωρίς μυρωδιές που να θυμίζουν φθινόπωρο ή άνοιξη…

Με το διάβα του χρόνου αντί να κατακτώ την ψυχική ισορροπία και πνευματική ολοκλήρωση που πάντα ονειρευόμουν, νιώθω να γλιστρά μέσα από τα χέρια μου η ίδια μου η ψυχή. Οι σκέψεις δεν μου προσφέρουν πια διαύγεια, αλλά δημιουργούν συνεχώς μισοφωτισμένους λαβύρινθους, αποστερώντας μου το μίτο της Αριάδνης.
Θα ήθελα να γίνω συγγραφέας, αλλά δεν ξέρω αν έχω ταλέντο, όχι για να ξεχωρίσω από κοινές πένες αλλά για να χαράξω πορεία δίπλα σε μεγάλες πένες. Δεν έχω μεγαλεπήβολα σχέδια, ούτε αποζητώ τη δόξα. Θα μπορούσα να γράψω βιβλία και να τα κλειδώσω σε σκονισμένα μπαούλα. Μοναχά ζητώ λύτρωση, και τα βιβλία μου την προσφέρουν απλόχερα. Επομένως, αν καταφέρω να γράψω κάτι, που έστω για λίγο θα μπορούσε κάποιος, διαβάζοντας το, να λυτρωθεί μαζί με τους ήρωες μου, τότε η λύτρωση αυτή θα επέστρεφε πίσω σε μένα εις διπλούν.

Δεν ξέρω αν σκέφτεστε ποιο το νόημα αυτής της δεύτερης επιστολής, και εξάλλου τι σας νοιάζουν εσάς οι σκέψεις του καθενός. Ομολογώ πως όταν προσπαθήσω να δείξω μέρος του μικρόκοσμου που ενυπάρχει μέσα μου, και ενίοτε αγκαλιάζει, επηρεάζει και ανατρέπει τις όποιες σκέψεις μου, γίνομαι μάρτυρας μιας καθόλου ελπιδοφόρας συμπεριφοράς για το πώς έχω ξεφύγει και ψάχνω τρόπους διαφυγής για να μην αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Πολλές φορές το πιστεύω, άλλες όμως νιώθω τυχερή που μπορώ να ταξιδεύω έστω σε επικίνδυνα μονοπάτια, με ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό.
Εσείς νιώσατε καθόλου μοναξιά? Ποιο το μυστικό ενός συγγραφέα? Πώς μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις του?

Μεταξύ μας, να σας εξομολογηθώ πως δεν περιμένω απάντηση.
Θα διαβάσω τα κείμενά σας, προσπαθώντας να κατανοήσω τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, μπας και καταλάβω… τι είναι αυτό που σας τρέφει…

Με σεβασμό
rakuneta

Αίμα και οδύνη

Ο έρωτας, τα λουλούδια της άνοιξης μ’ ανθισμένες πνοές, ίμεροι που ξυπνούν, γιρλάντες τ’ Απρίλη, η πορεία του χρόνου σταμάτησε, νύχτες βελούδινες, όμορφες, περπατούν σιγά μ’ ελαφρά πασουμάκια στις ακίνητες ώρες, κορμιά ζεστά, δένονται σαν πλοκάμια, γλιστρούν, αγκαλιάζονται, χείλια που σμίγουν, πόθοι που ξύπνησαν, που τριγυρνούν πάνω στο δέρμα, όνειρα με κρόσια μεταξωτά, ζεστές επιθυμίες με τριαντάφυλλα άλυκα, ο έρωτας, σταλαγματιές της αιωνιότητας, η πιο μεγάλη χαρά της ζωής, η πιο αληθινή, η πιο γνήσια…

Άνθρωποι χωρίς πρόσωπα, με τη μάσκα της βίας, με τα βάναυσα χέρια που σκορπίζουν την οιμωγή και τη νύχτα, με τα νύχια τους που χαράζουν τα μάγουλα, κόκκινες τροχιές πάνω στο δέρμα της, ξέσκισαν την άσπιλη θύμιση, τα ρούχα της, τα κουρέλια της κρέμονται στην ψυχή της, τη ρίχνουν κάτω, μέσα στη λάσπη, ο βούρκος πιτσιλλίζει τη λευκή της αγνότητα, τη χτυπούν στο κεφάλι, στο σώμα, με τις χοντρές τους παλάμες, τις πέτσινες ζώνες, τις βέργες, της αρπάζουν τα στήθια, ξεριζώνουν τις ρόγες, μαβιές κηλίδες στιγματίζουν το σώμα της, της ανοίγουν τα πόδια, την κρατούν, γονατίζουν, πέφτουν απάνω της ο ένας μετά τον άλλο, νιώθει στη σάρκα της την οδυνηρή τυραννία, τη λέπρα, τη δυστυχία, το θάνατο, τη στιγμή της μεγάλης ντροπής, οι αισθήσεις σβήνουν, θολώνει το βλέμμα της, μένει ακίνητη στις άχρωμες ώρες, ένα κουρέλι ανάμεσα στα κουρέλια της, πάνω στο χώμα, στη λάσπη, στο βούρκο, στον πιο αγνό βούρκο….

Δεν υπάρχει πια έρωτας, δεν υπάρχουν πια πόθοι γι ‘ αυτήν, η αγάπη πέθανε σαν ένα σπουργίτι χτυπημένο από σκάγια, όλα χαθήκαν μέσα στη φρίκη, στη δυναστεία της μνήμης, στον τρόμο της αίσθησης, στην τυραννία της πρόστυχης βίας, στα βάναυσα χέρια μιας ατέλειωτης νύχτας…

ΖΑΦΕΙΡΗ ΣΤΑΛΙΟΥ

Ημερολόγιο μιας τρελής (και ονειροπαρμένης)!

1. Λοιπόν, αυτή τη βδομάδα νιώθω μια θετική ενέργεια που δεν ξέρω από πού προέρχεται μιας και δεν έχει αλλάξει κάτι που να δικαιολογεί όλη αυτήν την υπερφόρτωση (και όχι δεν πίνω red bull κι ας δίνει φτερά!). Mήπως άραγε φταίει το ότι διάβασα ένα άρθρο για το στρες και υποσυνείδητα έβαλα σε λειτουργία τον Α? μηχανισμό αποβολής οποιασδήποτε έγνοιας έτσι για να γλυτώσω το καρδιακό? Μπαααα! ΝΟ way! Δεν έχω τέτοιες ψευδαισθήσεις.

2. Ουφ, θέλω να παραιτηθώ και δεν με αφήνουν? Πάντως, το σίγουρο δεν είναι διότι είμαι η καλύτερη υπάλληλος ever (οκ είμαι αλλά δεν είναι μάλλον αυτός ο λόγος) αλλά το ότι δεν βρίσκουν άλλη (να κράτα γερά τα λάβαρα και να κάνει ευκολίες χωρίς μουρμουρητά! Βέβαια, το μουρμουρητό και εγώ πάμε πακέτο – σιαμαίες αδελφές ένα πράμα – επομένως γκρινιάζω αλλά για άλλους λόγους! Και ναι όταν είμαι ξυπόλητη γκρινιάζω περισσότερο!).

3. Τελικά, έχει πολλή πλάκα η πρωινή μου δουλειά! Η προηγούμενη αναφορά ήταν για τη βραδινή μου δουλειά (ναι ναι είμαι κατά πολύ υπεύθυνη σε σχέση με την ηλικία μου και προσπαθώ να φτιάξω την προίκα μου μπας και ξεγελάσω κανένα να με πάρει! Μωρέ δε σφάξανε! Νομίζω είμαι αλλεργική στο γάμο! Μου προκαλεί φαγούρα ή μήπως σπυράκια? Δεν θυμάμαι τώρα! Πάντως, μια αλλεργία-φοβία την έχω). Anw στο θέμα μας! Που λέτε εργάζομαι σε βιβλιοθήκη και συγκεκριμένα σε τουρκολογική βιβλιοθήκη! Τι σημαίνει αυτό? Κοιτάξτε άμα δεν μιλάς τούρκικα σημαίνει πολλά! Αρχικά αντιμετωπίζεις προβλήματα εξυπηρέτησης μόνο και μόνο γιατί δεν καταλαβαίνεις τους τίτλους που σου αραδιάζει ο εκάστοτε χρήστης! Μέχρι να καταλάβεις την πρώτη λέξη αυτός τελειώνει και μένεις να τον κοιτάς με ένα αποσβολωμένο βλέμμα σαν μικρό παιδί που βλέπει ένα καρχαρία να πετά! Έπειτα, σκέφτεσαι τώρα να του πω να το επαναλάβει θα κάνει διαφορά? Και σαν αναλαμπή σου έρχεται, και με ένα πλατύ φαρδύ χαμόγελο του λες: «Μήπως θα μπορούσατε να μου το γράψετε?». Ε βέβαια, έτσι καθαρίζεις διότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα γλυκό χαμόγελο! Όλεεεε! Μπράβο μου!

4. Μου τη σπάει πολύ που στο facebook όταν παίζω vampires (μην με ρωτάτε τι είναι δεν έχω ιδέα απλώς κάνω attack και ό,τι γίνει) δεν ξέρω πότε κερδίζω και πότε χάνω! Ε μα έλεος σάμπως και είναι επιστήμη! Άσε θα το ψάξω βαθύτερα το θέμα διότι ομολογώ με απασχολεί και μου τρώει την πολύτιμη φαία ουσία που τόσο καλά δεν ξέρω να διαχειρίζομαι στην τελική! Να μην έχω και το Μιχάλη να μου κοκορεύεται ότι με νικάει! PLAYBACK TIME MISTER!

5. Τα γκομενικά πάνε δεν πάνε! Μια από ‘δω μια από ‘κει! Όμως, και εδώ το φιλοσόφησα (ε βέβαια η φιλοσοφία – μην πω αμπελοφιλοσοφία τώρα – κολλάει πάντα και παντού σαν το γαλάζιο του ουρανού! Κουράγιο μάνα με τέτοια κόρη! Όλη δίκη σου να την καμαρώνεις μόνο για πάρτη σου! Μάκια!). Το συμπέρασμα μου, μετά από απίστευτα βράδια παγωτού και κλάματος - ε οκ δεν υπήρξαν τέτοια βράδια αλλά πάντα ήθελα να το πω, είναι απωθημένο βρε παιδί μου – είναι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό! Εσύ ερωτεύεσαι εσύ ξε-ερωτεύεσαι! Επομένως, σημασία έχει να περνάς καλά για όσο διαρκεί και να κλέβεις λιγάκι από την ψυχή του άλλου (φτου σου κλέφτρα! Ε μαααα! Δεν έχει μα! Και βέβαια έχει, εννοώντας να κερδίζεις κάτι από τον άλλο διότι όπως πολύ σωστά και σοφά και όλα τα σχετικά είπε κάποιος του οποίου το όνομα μου διαφεύγει – ρε μπας και ήταν ο Οράτιος? Ο Σενέκας? Ερμμμ ε κάποιος από τους μεγάλους τέλος πάντων – είναι καλό να μαθαίνεις ακόμα και από τους εχθρούς σου!! Τώρα που το σκέφτομαι λιγάκι άσχετο με τα γκομενικά αλλά δεν βαριέσαι, που να το διορθώνω τώρα! Θα χαλάσει και ο ειρμός της σκέψης μου όχι τίποτα άλλο!

6. Ε κανεί τα είπα όλα, τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα διότι ε κάτι πρέπει να κρατάω και για μένα, να δείχνω πως νοιάζομαι για αυτό το alter ego, αυτό το άλλο εγώ, το υποσυνείδητο και όλα τα σχετικά! Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε Φρόιντ που κατέχει το αντικείμενο! Εγώ είμαι εδώ για παντός είδους πληροφορίες όσον αφορά τις σοκολάτες ! Ε κάπου πρέπει να είμαι καλή! Αααα ναι είμαι καλή και στο να ξενερώνω την πιο τέλεια ατμόσφαιρα ever χωρίς την παραμικρή προσπάθεια! Αυτό είναι έμφυτο μην ζηλεύετε!

7. Το 7 μπαίνει διότι σύμφωνα με τον ψυχολόγο μου δεν είναι καλό να ψυχοπλακώνομαι και έχω μια περίεργη αντίδραση όσον αφορά τους ζυγούς αριθμούς! Απλώς δεν τους πάω, δεν με πάνε, δεν ξέρω, κάτι τέτοιο πάντως σίγουρα πλανάται στον αέρα! Άμα μάθω θα σας ενημερώσω όπως και δήποτε!

Τα φιλιά μου!

Κοιμάμαι. Ξύπνησέ με

Έχω χαθεί στο σκοτάδι, οδήγησέ με στη λυχνία
Έχω ξεχάσει να ονειρεύομαι, θύμισέ μου τ’ αστέρια
Έχω βουλιάξει στο ψέμα, ξενάγησέ με στη σοφία

Διψώ, κράτησε τη γεύση
Κουράστηκα, χάιδεψε τα μαλλιά
Φοβάμαι, ψηλάφισε τα μάτια
Νύσταξα, θρυμμάτισε την άρπα

Νιώθω αδύναμη, ανύψωσέ με
Νιώθω θλίψη, χαστούκισέ με
Νιώθω μίσος, φίλησέ με
Νιώθω διαφορετική, απόδειξέ το

Είμαι αυταρχική, κατάστρεψε το θρόνο
Είμαι τρελή, πιες από το ποτήρι
Είμαι αδιάφορη, δάνεισέ μου φωνή
Είμαι ανόητη, κέρασέ με σκέψεις

Έχω χαθεί στο σκοτάδι, χάραξε τα βήματα
Έχω ξεχάσει να ονειρεύομαι, διάβασέ μου ποίηση
Έχω βουλιάξει στο ψέμα, απάλειψε το μύθο

Οδηγώ, οδηγάς, οδηγούν!

Εδώ και καιρό στριφογυρνάει στο μυαλό μου, ότι σε κάποια φάση πρέπει να γράψω για την οδική συνείδηση και πώς αυτή αντανακλάται στην ιδιοσυγκρασία του καθενός μας. Και νομίζω έφτασε η μεγάλη στιγμή! Λοιπόν... περνάμε κατευθείαν στο ψητό!

Άραγε ο τρόπος που οδηγάμε είναι παράθυρο στο μικρόκοσμο μιας εσώτερης πτυχής του εαυτού μας?

Υποθέτω πως πρέπει κάπως να σχετίζονται. Όταν οδηγάς, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία σου, έχεις και τις ανάλογες αντιδράσεις σωστά?!

Κατά συνέπεια, θα προσπαθήσω να δω τι παίζει με τα του οίκου μας, ώστε να αποδείξω πως υπάρχει κάποιου είδους συσχέτιση, όποια και αν είναι αυτή! Για να μην παρεξηγηθώ θα αρχίσω με τον εαυτό μου, μιας και τον γνωρίζω τσας περισσότερο από κάποιους άλλους!

Δέκα και ένας λόγοι οδηγητικής ενδοσκόπησης (χωρίς κάποια λογική σειρά ανάρτησης):

1. Πατώ συχνά φρένο, βενζίνη-φρένο-βενζίνη-φρένο! Μήπως αυτό σημαίνει πως είμαι νευρική και ανυπόμονη?

2. Άμα τύχει, λόγω καλής θελήσεως, και αφήσω κάποιο οδηγό που περιμένει σε καμιά πάροδο να περάσει και δεν με χαιρετήσει με ένα νεύμα ευχαριστήριο, ψιλονευριάζω! Αυτό σημαίνει πως είμαι απαιτητική και κάνω κάτι γιατί περιμένω αντάλλαγμα από τον άλλο, όσο μικρό και αν είναι αυτό?

3. Πάντα χαιρετώ τους άλλους, άμα βρεθώ στην πιο πάνω κατάσταση αλλά είμαι στην αντίπερα θέση (δηλαδή περιμένω κάποιο καλό κύριο να με αφήσει να βγω στον κύριο δρόμο). Αυτό σημαίνει πως εκτιμώ την όποια βοήθεια μου παραχωρείται? (Ουάου εντυπωσιάστηκα τώρα)!

4. Πάντα ελαττώνω ταχύτητα, όταν το πίσω αυτοκίνητο κάνει απόπειρα προσπέρασης! Αυτό σημαίνει πως νοιάζομαι για τον άγνωστο συμπολίτη μου? (εδώ μιλάμε με έχω θαυμάσει!).

5. Όταν το διπλανό αυτοκίνητο, σε διπλής κατεύθυνσης δρόμο, αντί να εμμένει στη δική του λωρίδα, επιμένει να ελκύεται από τη δική μου, μου έρχεται να του δώσω μια (ένα ταρακούνημα το χρειάζεται), μόνο και μόνο για να μάθει να κρατά τις αποστάσεις! Αυτό σημαίνει ότι είμαι αντικοινωνική και μ΄ αρέσει ο άλλος να κρατά αποστάσεις ασφαλείας?

6. Όταν το από πίσω αυτοκίνητο βρίσκεται συνεχώς μέσα στα πισινά μούτρα του δικού μου, έτσι για να του την σπάσω, χαμηλώνω ακόμα πιο πολύ την ταχύτητα μου! Αυτό σημαίνει πως είμαι εκδικητικός τύπος?

7. Άμα περνώ από ένα συγκεκριμένο στρατόπεδο και ο στρατιώτης εκεί μου κάνει νόημα να περιμένω μέχρι να βγουν όλοι οι συνταγματάρχες, διοικητές, αξιωματικοί κτλ κτλ κτλ –μπας και περιμένουν στην ουρά, τρομάρα τους- κορνάρω σαν δαιμονισμένη και αδικημένη τρελή! Αυτό σημαίνει πως έχω πρόβλημα πειθαρχίας και δεν αναγνωρίζω την αξία των οργάνων εξουσίας (μη χέσω)?

8. Κάποιες φορές (πολύ συχνά τελευταία) περιμένω στην ουρά για να διανύσω μια απόσταση 10 λεπτά και περνάνε 45! Ε, σε τέτοιες περιπτώσεις μου έρχεται να πάθω νευρικό κλονισμό και να παρατήσω το αμάξι εκεί στη μέση του δρόμου! Αυτό σημαίνει πως δεν έχω υπομονή, επομένως δεν κάνω για μάνα και έχω τάσεις φυγής όταν τα πράγματα ζορίζονται?

9. Κάποιες φορές όπως οδηγώ, μπορεί να βρεθώ 3-4 δρόμους παρακάτω, χωρίς όμως να έχω αντιληφθεί πώς έφτασα εκεί. Μιλάμε ξεχνώ τι μεσολάβησε, εύχομαι να μην πέρασα με κόκκινο και ευχαριστώ το θεό που δεν έπαθα κάνα ατύχημα! Αυτό σημαίνει πως χάνομαι στο διάστημα και ότι έχω πρόβλημα συγκέντρωσης? Μήπως η πραγματικότητα δεν είναι ό,τι καλύτερο και δημιουργώ φανταστικούς κόσμους για να ξεχνιέμαι?

10. Όταν οδηγώ μια χαρά, όμορφα και ωραία, απολαμβάνοντας ξέγνοιαστη τη διαδρομή (κοπέλα μου στο περίπτερο πας, όχι εκδρομή!) και ο άλλος που βγαίνει από την πάροδο εμφανίζεται μπροστά μου σε κλάσματα δευτερολέπτου, μου κόβει το δρόμο και αναγκάζομαι να φρενάρω μπας και γλυτώσω τα μούτρα του καημένου του αυτοκινήτου μου (που στο κάτω-κάτω δεν έφταιξε σε τίποτα), μου έρχεται να τον πλακώσω στις σφαλιάρες για να μάθει να φέρεται! Αυτό σημαίνει πως δεν θέλω να ενοχλεί ο άλλος την προσωπική μου ηρεμία και να χαλά τα σχέδια μου, όσο βλακώδεις και να είναι αυτά, διαφορετικά μιλάμε την έβαψε για τα καλά?

11. Άμα παρκάρω και έρθει ο γκόμενος από απέναντι και παρκάρει με ένα τόσο «σκατένιο» τρόπο, ώστε εγώ η ολίγον άσχετη οδηγός (ε καλά δεν είμαστε και όλοι Σουμάχερ), κάνω δεκαπέντε χιλιάδες πισινές και μπροστινές για να βγάλω το ρημάδι το αυτοκίνητο, πολύ θα ήθελα να πάρω φόρα και να βγω μια και καλή, αφού θα έχω περάσει πρώτα πάνω από το car του! Ε μα πια! Τόση ασυνειδησία? Αυτό τώρα σημαίνει πως είμαι νευρική και ανυπόμονη, αντικοινωνική και εκδικητική, με τάσεις φυγής, με πρόβλημα πειθαρχίας, μπλα μπλα μπλα (και γενικά όλα όσα περιέγραψα πιο πάνω και δεν θυμάμαι αλλά βαριέμαι να ανεβώ στο πάνω μέρος της σελίδας για να τα ψάξω)?





Κοίτα από τους δέκα συν ένα λόγους που έγραψα υπάρχουν και δύο θετικά! Δεν είναι και τόσο κακό! Από την άλλη υπάρχουν άλλοι 9 λόγοι, λιγουλάκι αρνητικοί! Άραγε τώρα τι συμπέρασμα να βγάλω? Δεν φαντάζει και τόσο ελπιδοφόρο το τι εστί rakuneta!

Το βρήκα, το βρήκα! Λοιπόν!

Με βάση το πιο πάνω τεστ, αποδεικνύεται πως ο αρχικός συλλογισμός είναι λανθασμένος και καμία σχέση δεν έχει το οδήγημα με το χαρακτήρα! Διότι εγώ είμαι ένα αξιαγάπητο πλάσμα με μια καλή κουβέντα για όλους μα όλους όσους με περιτριγυρίζουν! Μωρέ δεν πάτε στο διάολο? Ουπς! Παραφέρθηκα!

Τα φιλιά μου!

Think Blue!

H χαζή ή μήπως οι χαζοί?

Μετά από πολλές προσπάθειες βρήκαμε επιτέλους καινούρια συνάδερφο! Βλέπετε λόγω ωραρίου κανείς δεν θέλει να δουλέψει εφόσον πρόκειται για μια πολύ αγχώδης δουλειά με τρομερή πίεση (δουλεύουμε 5-12 το βράδυ! Ευτυχώς όμως εγώ γύρω στις δέκα παίρνω τα μπογαλάκια μου και την κάνω με γρήγορα πηδηματάκια μιας και την επομένη η ώρα 7.30 πρέπει να είμαι στη πρωινή μου δουλειά!).

Λοιπόν, η καινούρια μου συνάδερφος είναι μωρό παιδί ακόμη! Γύρω στα 22! Μόλις τέλειωσε τις σπουδές της. Λόγω βάρδιας εγώ την γνώρισα μια βδομάδα μετά την πρόσληψή της! Οι υπόλοιποι άντρες συνάδερφοι φρόντισαν, όντας εγώ πιο παλιά και καλωδιωμένη στα κυκλώματα, να μου δώσουν τα πρώτα δείγματα γραφής που άφησε! Κάποιοι την αποκάλεσαν μπίμπο, κάποιοι ότι έχει ένα attitude! Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έπαιζε αν δεν το διαπίστωνα με τα ίδια μου τα μάτια! Καθώς μιλούσα με ένα συνάδερφο και μου ανέλυε τα προσόντα της καινούριας, μου είπε πως με κάποιες γυναίκες απλά δεν μπορείς να επικοινωνήσεις, μόνο να τις κοιτάς! Είναι κενές περιεχομένου και αυτό δεν του αρέσει! Όπως και να έχει το θέμα μας δεν είναι οι γκομενικές ανησυχίες του συνάδερφου, αλλά η καινούρια!


Χτες, λοιπόν είχα την τιμή να τη γνωρίσω! Είναι κατάξανθη, αδύνατη, κοντούλα με εντυπωσιακό ντύσιμο! Φορούσε για να καταλάβετε άσπρο κοντό σορτ, άσπρη μπλουζίτσα, κόκκινη ζώνη, κορδέλα στα μαλλιά, και πουά γόβες! Βαμμένη, ντυμένη λες και βγήκε από το cosmopolitan! Το κορίτσι αυτό έδινε πράγματι την εικόνα μιας barbie! Μάλιστα, καθώς εισήλθα στο γραφείο, και την αντίκρισα, χαμογέλασα συνωμοτικά με μια άλλη συνάδερφο!


Κύλησε η βραδιά και εγώ έβγαλα τα εξής συμπεράσματα:

Η κοπέλα είναι ευγενέστατη! Συμπαθητικότατη! Και αρκετά χαμογελαστή. Έχει τη νευρικότητα των πρώτων ημερών, και δείχνει αρκετά εξυπηρετική! Ομολογώ τη συμπάθησα τόσο, ώστε απέφυγα την καζούρα που έκανα στην προηγούμενη συνάδερφο, την καημένη τη Σοφία, που ακόμα έχει να το λέει για το πόσο αυστηρή της φάνηκα στην αρχή!
Γουστάρω να ψαρώνω τους καινούριους! Δεν ξέρω γιατί! Ίσως, για να τους φαίνεται ακόμα πιο ευχάριστη η δουλειά, όταν θα καταλάβουν πραγματικά πώς ακριβώς συμπεριφερόμαστε μεταξύ μας! Εννοείται καζούρες γίνονται μόνο στους μικρότερους σε ηλικία! Στους μεγαλύτερους φροντίζεις πάντα να επιδείξεις τον κατάλληλο σεβασμό!


Νιώθω πολύ τυχερή που έχω απίστευτα καλούς συναδέρφους, που μπορείς να συνεννοηθείς και να γελάσεις με ό,τι μαλακία σου έλθει! Και εμένα μ’ αρέσει να γελώ! Διαφορετικά η ώρα δεν περνά και είναι μαρτύριο, δεδομένης της δυσκολίας της δουλειάς!

Αυτό που με προβληματίζει είναι η ευκολία με την οποία όλοι οι άντρες συνάδερφοι είδαν με καχυποψία την καινούρια συνάδερφο, επειδή ακριβώς πληρούσε το προφίλ της χαζής γκόμενας! Αν την έβλεπαν στο καφέ πάω στοίχημα θα την κάρφωνα όλη την ώρα μπας και τους δώσει σημασία! Στη δουλειά όμως έγινε ακριβώς το αντίθετο! Σχεδόν έβαλαν στοίχημα πότε θα παραιτηθεί επειδή δεν θα άντεχε! Οκ εξέφρασε λίγους προβληματισμούς για τη δυσκολία της δουλειάς όχι όμως τόσους, ώστε να έχουμε τα μετέπειτα παρατράγουδα!



Συμπέρασμα? Είμαστε όντα των ματιών! Όλα κρίνονται από την όποια εμφάνιση, στο δεδομένο χρόνο συνάντησης! Είμαστε τόσο προσκολλημένοι σε ταμπού, που όσο και αν θέλουμε να το παίξουμε φιλελεύθεροι, την ώρα της κρίσης δείχνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε! Τα συγχαρητήρια μου για την όποια καχυποψία μας διακατέχει, φυλακίζοντας την πραγματική ουσία της ζωής!

Τα φιλιά μου!

Κάτι ανάλαφρο πεταλουδένιο...

Παρασκευή σήμερα!




Αχ Σαββατοκύριακο αύριο! Συνήθως τις μέρες που δουλεύω σκέφτομαι τι θα κάνω τις μέρες που δεν δουλεύω! Κατά περίεργο τρόπο όμως όλα τα σχέδια ναυαγούν, διότι για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν θέλω να κάνω αυτό που ήθελα τόσο πολύ να κάνω όταν δεν είχα ελεύθερο χρόνο! Έλεος μαζί μου! Δεν ξέρω αν είναι από αυτά τα ψυχολοκοινωνιολογικά σύνδρομα, που προσωπικά δεν κατέχω καθόλου, σε αντίθεση με τη φιλενάς μου τη Νικόλ. Όπως και να ‘χει το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό! Άλλα θέλω, άλλα κάνω, και άλλα ονειρεύομαι! Όπως ο εαυτός μας ένα πράμα! Άλλο τι νομίζουμε πως είμαστε, άλλο τι νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε και άλλο τι πραγματικά είμαστε! Αυτό το τελευταίο το λέω συχνά! Σαν παλιομασημένη κασέτα!

Τις προάλλες πήγα σινεμά! Πρώτη φορά πήγαινα σινεμά και δεν ήξερα τι ταινία θα έβλεπα! Ο λόγος? Είχα κερδίσει τα εισιτήρια σε διαγωνισμό, στον οποίο δεν έλαβα, αλλά μου τα χάρισε ο «νικητής» σε ανύποπτο χρόνο! Λεγόταν starter for ten, κάτι τέτοιο τελοσπάντων! Λοιπόν, τραγική εμπειρία! Πρώτα-πρώτα εγώ και η κολλητή μου κάναμε εντυπωσιακή είσοδο! Καθίσαμε άνετες και χαλαρές να καπνίσουμε, εφόσον κατά την ταπεινή μας αντίληψη ήταν ακόμα νωρίς και η παράσταση δεν είχε αρχίσει, αγνοώντας τον υπεύθυνο να κάθετε και να μας περιμένει! Σε κάποια φάση μας λέει: με συγχωρείτε αλλά μπορείτε να περάσετε μέσα για να αρχίσουμε, ήδη αργήσαμε!! Ήταν βλέπετε παράσταση για λίγους! Εεεε πού ήθελε να το ξέρω πως εμάς περίμενε για να αρχίσει! Τελευταία, το άγιο πνεύμα της επιφώτησης (ή μήπως είναι επιφοίτησης? Χεχεχε) μου κρατά μούτρα και δεν μου μιλά!

Αρχίζει που λέτε η περιβόητη παράσταση! Καλά μιλάμε σε δέκα λεπτά μου ήρθε παραζάλη! Ο σχετικός με τα της προβολής ήταν ή άσχετος ή μεθυσμένος! Καλά μιλάμε δεν μπορούσε να εστιάσει, με τίποτα μα με τίποτα λέμε! Την μια τραβιόταν η ταινία δεξιά ή αριστερά, αναλόγως διάθεσης! με αποτέλεσμα να βλέπουμε παραμορφωμένα πρόσωπα, σχεδόν αστεία! Την άλλη τραβιόταν προς τα πάνω, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να καταλάβω τι στο διάολο γινόταν? Ταινία έβλεπα ή λάμβανα μέρος σε διαγωνισμό (εστιάστε, κεντράρετε, κερδίσατε!)!

Ευτυχώς, μετά από επανειλημμένες προσπάθειες κατάφερε ο mr προβολέας man να βρει τον ίσιο δρόμο! Έπειτα, όμως άρχισε το άλλο κουφό! Παιδιά, όπως βλέπαμε την ταινία βλέπαμε και το μικρόφωνο, που μάλλον χρησιμοποιούσε ο καμεραμάν την ώρα των γυρισμάτων! Σοβαρά τώρα! Πάνω-πάνω ψηλά φαινόταν ένα μικρόφωνο κατά διαστήματα! Δεν είμαι και ειδήμονας όσον αφορά τη σκηνοθεσία αλλά το μοντάζ??? Hello??? Ξέρει κανείς τι σημαίνει? Πώς τους ξέφυγε κάτι τέτοιο? Κύριε σκηνοθέτη? Δεν είδατε καν την ταινία σας πριν την διοχετεύσετε στην αγορά?

Η υπόθεση πάνω κάτω ήταν ίδια με μια από τις χίλιες δυο άλλες που κυκλοφορούν στο παζάρι! Φοιτητής, φτωχός, το παλεύει, μπαίνει στο πανεπιστήμιο, το ξαναπαλεύει, κάπου χάνεται, προβλήματα υπαρξιακά, και ξαφνικά η επιφώτηση (ή μήπως επιφοίτηση!?).
Κατά τα άλλα, ρίξαμε πολύ γέλιο! Το ένα κουφό που ακολουθούσε το άλλο ομολογώ μας έφτιαξαν τη διάθεση παρά να μας τη χαλάσουν! Χτυπήσαμε μετά και μια pizza margarita και τη βγάλαμε τη βραδιά!

Αύριο άραγε τι θα κάνουμε? Ermmm έλα όλο και κάτι θα σκεφτούμε! This is cyprussssss! (μη χέσω!)

p.s. Ένα βράδυ καθώς επέστρεφα σπίτι από την ίδια διαδρομή που ακολουθώ σχεδόν πάντα είδα ένα πράσινο χαμηλό φως στην αυλή ενός σπιτιού! Οχ! Σκέφτηκα! Μας πήραν είδηση και τα ufo τώρα! Ψέματα! Απλά θεώρησα πως ήταν το φως που επέλεξε (ο διαμένοντας την οικία) να φωτίζει τον κήπο του το βράδυ ενόψει πιθανών παραβατών!!! Το περίεργο ήταν ότι ανοιγόκλεισα τα μάτια και μέχρι να τα ανοίξω ξανά (μιλάμε σε κλάσματα δευτερολέπτων) το φως έσβησε! Ομολογώ ήταν μια από αυτές τις φάσεις που λες! Oups! Τι στο καλό γίνεται εδώ πέρα! Διαβολική σύμπτωση ή μήπως όχι???



butterfly kisses (ματς μουτς)
xxxxxxx

Ονείρων χαλασμός...

Φεμινισμός…




Κίνημα της εποχής? Κίνημα περασμένης εποχής? Ομαδική παραζάλη?

Παρατηρώντας κανείς τα δύο φύλα, μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν σημαντικές βιολογικές, γενετικές και ψυχολογικές διαφορές ανάμεσά τους. Επομένως συγκρίνοντας άντρες και γυναίκες μπορούμε να πούμε πως το φύλο έχει πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση κοινωνικών, πολιτιστικών καθώς και συναισθηματικών προτύπων. Το φύλο έχει σημασία διότι σκιαγραφεί κατά κάποιο τρόπο την ταυτότητα, τη συμπεριφορά και τη συναισθηματική/ψυχολογική κατάσταση του κάθε ατόμου, καθορίζοντας τις αρχές που διέπουν το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Η ανάγκη της γυναίκας να πάρει τη θέση που της αξίζει και να έχει ένα ισότιμο ρόλο στη διαδικασία ανάπτυξης της κοινωνίας, συμμετέχοντας σε όλα τα φάσματα και τομείς της κοινωνικής ιεραρχίας ως υπαρκτό και ενεργό μέλος της πολιτείας οδήγησε στη δημιουργία του φεμινισμού. Η έμφαση που δόθηκε από τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες του κινήματος είχε στόχο να καταρρίψει το μύθο, που ήθελε την ανδρική συμπεριφορά να αναγνωρίζεται ως το μοναδικό πρότυπο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο φεμινισμός πραγματεύεται τη σχέση των δύο φύλων και υποδεικνύει τη ανισότητα που επικρατεί στην κοινωνία ανάμεσα στο ανδρικό και το γυναικείο φύλο.

Ο πιο πάνω ορισμός θα μπορούσε κάλλιστα να δικαιολογήσει τη θύελλα των επαναστάσεων που ξέσπασαν κυρίως στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, έχοντας βεβαίως τις καταβολές της στα εκατοντάδες χρόνια καταπίεσης του γυναικείου φύλου που προηγήθηκαν. Την εποχή που ο φεμινισμός έκανε την εμφάνιση του ως μια προσπάθεια αφύπνισης των απανταχού γυναικών, ώστε να διεκδικήσουν τα δικαιώματα και να ενισχύσουν την παρουσία τους στα κοινωνικά δρώμενα της εποχής ήταν μάλλον μια επιβαλλόμενη στρατηγική.

Σήμερα, έχοντας φτάσει στον 21ο αιώνα, γίνεται αντιληπτό πως οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει, ζώντας σε ένα κράτος δικαίου, και η χειραφέτηση των γυναικών είναι πλέον γεγονός.

Η μήπως όχι? Η γυναίκα σήμερα μπορεί να θεωρηθεί αντάξια του άντρα και να διεκδικήσει με τις ίδιες αξιώσεις τα ίδια δικαιώματα? Όλες οι ενδείξεις οδηγούν σε μια θετική απάντηση. Επιτρέψετε μου όμως να αμφιβάλλω. Μια πιο ενδοσκοπική ματιά στα του οίκου μας μπορεί να σπείρουν τους σπόρους της αμφιβολίας. Μια γενική θεώρηση των πραγμάτων είναι όντως αρκετά καθησυχαστική. Μια εσώτερη επίβλεψη μουσουλμανικών χωρών, συντηρητικών κοινωνιών, πουριτανικών επαρχιών μπορούν να ταράξουν, ίσως και να θολώσουν κάπως τα νερά.




Φθορά...







Απαντήσεις δεν θα δώσω. Επαφίεται στον κάθε άνθρωπο να αντιληφθεί πράξεις και καταστάσεις. Εξάλλου, στη σημερινή εποχή, όπου η αποξένωση των ανθρώπων, η αλλοτρίωση της ατομικής ταυτότητας, η απουσία αληθινών και ειλικρινών σχέσεων, η ανάγκη για πραγματική επικοινωνία, η ανυπαρξία ουσιαστικών θεσμών και ιδεωδών, η έλλειψη αξιών και ιδανικών, είναι προβλήματα που επιδέχονται πολύ μεγαλύτερου προβληματισμού και ανησυχίας, μιας και αγκαλιάζει ολόκληρη την ανθρωπότητα με μια ευρύτερη έννοια.

Στις μέρες μας πλέον νομίζω ότι αυτό που πρέπει πραγματικά να απασχολήσει το κάθε ένα από εμάς είναι πώς θα σώσουμε τη λιγοστή αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει, και πώς θα διαφυλάξουμε την εναπομείνασα ανθρωπιά που με λίγη ελπίδα μπορεί ακόμα να μας διακατέχει. Σημασία τώρα πια έχει να επικεντρωθούμε στη διαφύλαξη της παιδικής μας αθωότητας και στην πολυπόθητη αγνότητα που έχει πια ξεχαστεί…

Καταλήγοντας, θα ήθελα να επισημάνω πως ενώ στα μέσα του 20ου αιώνα οι κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν επέβαλλαν τη γένεση του φεμινισμού, στις αρχές του 21ου αιώνα μπορεί μετά βεβαιότητας να πει κανείς πως αυτό που ουσιαστικά επιβάλλεται είναι η αναγέννηση του ανθρώπου με τα συστατικά εκείνα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την πραγματική έννοια της λέξης ανθρωπιά…. Ο πόλεμος πλέον δεν είναι μεταξύ αντρών και γυναικών, αλλά μεταξύ ανθρώπου και «ανθρώπου», μεταξύ εμένα και «εμένα», μεταξύ του «εγώ» και του «εμείς». Και όπως είπε κάποτε ένας αρθρογράφος (για άλλο θέμα βέβαια όμως πιστεύω πως δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο τρόπο να τελειώσω το συλλογισμό αυτό) είναι ήδη αργά, ας μην γίνει πολύ αργά…

Καββαδίας: Mal du depart

Mal du depart

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,
κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά :
"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.

Κι εγώ, που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μιά κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ένα ποίημα που μιλάει στην ψυχή μου, και προσπαθεί να με πείσει για αυτό που μάλλον ποθώ… η δίψα δυσβάστακτη, η δειλία φυλακή. Ένας πόλεμος έχει κηρυχτεί και εγώ ανήμπορη να διαλέξω στρατόπεδο, καταναλώνομαι, σε κρύα σχεδόν αδιάφορα ξεχασμένα βράδια, ψάχνοντας να βρω το άλλο μου εγώ… έχω χαθεί σε δρόμους παράλληλους, χαράζοντας παντού γραμμές για μια ενδεχόμενη επιστροφή. Και ένα πρωινό, με ένα άστρο οδηγό, συνειδητοποιώ πως οι γραμμές με έχουν μπερδέψει και ο δρόμος της επιστροφής έχει σβηστεί. Χαμογελώ πονηρά και χαίρομαι κρυφά μην με πάρει ο δαίμονας αγκαλιά. Θεέ μου αλήθεια έχω χαθεί? Μην με ξυπνήσεις. Άσε με να ταξιδέψω, γιατί μάλλον δεν θ΄αντέξω να δω ξανά αυτές τις κρύες μοναχικές, σχεδόν αποκρουστικές βραδιές. Μια ατελείωτη ευχή, δώσε μου ένα χρυσό ραβδί. μια ουτοπία,μια φυλακή, μια ανοικτή πληγή. Κάνε την ψυχή μου να πετάξει, σε άλλα μέρη να ξαποστάσει. Μονάχα μην με ξυπνάς, ό,τι χτίζω μην το χαλάς...

Εγώ, εσύ, αυτός και όλοι οι άλλοι!

Σήμερα, μάλλον, είναι μια συνηθισμένη μέρα, με τη μόνη διαφορά, ότι σήμερα γιορτάζω! Έχω δηλαδή την ονομαστική μου εορτή! Βασικά, μην περιμένετε γλέντια και σούβλες! (Καλά, γιορτή έχεις δεν παντρεύεσαι! Συντονίστου! ). Από την άλλη βέβαια, αν εξαιρέσουμε το γεγονός πως δεν πίνω, δεν τρώω κρέας και δεν κάνω σεξ, οι επιλογές μειώνονται κατακόρυφα! Καταθλιπτικό ε? ΜΠΑΑΑΑΑΑ! ΚΑΘΟΛΟΥ!
Ένα καφεδάκι, με καλή παρέα, σε κανένα μικρό καφέ, είναι κατά τη γνώμη μου ό,τι καλύτερο! Χαλάρωση, φραπεδάκι, τσιγαράκι! Ωχχχχ! Γουστάρω φάση! Και μην πει κανείς πως αυτό το κάνουμε κάθε φορά και σήμερα επιβάλλεται κάτι πιο…. (ιδιαίτερο? Πιο ενδιαφέρον? Πιο πικάντικο? Ερμμμ ε δεν μου έρχεται τώρα)!

Το τελευταίο διάστημα, βλέπω περίεργα όνειρα, κάπως… πώς να το θέσω τώρα κομψά? Χμμ…. Pff… φρίκη παιδί μου, αυτό εννοώ! Μου θυμίζουν κακούς οιωνούς! Αν ήμασταν κάτι χρόοοοοονια πίσω, ίσως και να ήμουν η μάντισσα του χωριού! Ο θεός να βάλει το χέρι του! Λέτε να είναι τα αποτελέσματα των εξετάσεων? Λέτε να είμαι η μόνη που θα μείνει απέξω! Γμτ! Και ήταν η ευκαιρία μου για να πάψω επιτέλους να κάνω δυο δουλειές! Υγεία! Δεν πειράζει! Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα περάσουμε! Όσο πιο ανώδυνα γίνεται ελπίζω!

Σας έχει τύχει να θέλετε να κάνετε μια ερώτηση σε ένα άτομο και να φοβάστε την απάντηση? Όχι τόσο για την ίδια την απάντηση, αλλά για την αντίδραση του ατόμου, και πώς, τι, πότε και πόσα άλλα θα σκεφτεί το άτομο αυτό! Είναι από αυτές τις ερωτήσεις που για να απαντηθούν ο άλλος πρέπει να σε έχει εμπιστευτεί! Να έχεις κερδίσει κάτι παραπάνω από όλους τους άλλους! Η απάντηση δεν έχει σημασία, μπορεί να είναι ένα ναι ή ένα όχι! Μπορεί ο άλλος να γελάσει με την ερώτηση αλλά υπάρχει το ενδεχόμενο της γένεσης χίλιων άλλων ερωτημάτων από το πρόσωπο του άλλου, πώς στο καλό οδηγήθηκες σε τέτοιο συνειρμό! Και δεν είναι η περιέργεια που τροφοδότησε την ερώτηση, αλλά ίσως κάποιες σκιές στην ατμόσφαιρα! Ίσως όμως και ο παραλογισμός αυτού που θέτει την ερώτηση? Ίσως! Πολλά ίσως! Ποιος ξέρει? ….

Προτελευταίο σχόλιο! Δεν μ΄ αρέσουν οι άνθρωποι που το παίζουν άνετοι μόνο με μια μερίδα ανθρώπων! Δεν μ΄ αρέσουν οι άνθρωποι, που ανάλογα με την παρέα εκφράζουν τις πεποιθήσεις τους. Είτε τις έχεις, είτε δεν τις έχεις! Άμα προσπαθείς να κρύψεις καταστάσεις από τρίτους σημαίνει πως πιστεύεις πως οι επιλογές σου δεν είναι οι καλύτερες! Το να σιωπήσεις και να μην αναφερθείς στα προσωπικά σου άμα ξέρεις ότι δεν σε σηκώνει το κλίμα είναι ίσως η καλύτερη τακτική! Όταν όμως, το θέμα αναφερθεί από τρίτους, αθέλα ή ηθελημένα, και εσύ κάνεις την πάπια και το παίξεις αλλιώς για μένα είναι ίσως η χειρότερη υποκρισία! Διότι οι επιλογές σου είναι οι επιλογές σου, και πρέπει να τις σέβεσαι! Αν ντρέπεσαι για αυτές, τότε ίσως να πρέπει να αναθεωρήσεις τους λόγους της «ορθότητας» - το λέω αυτό με πολύ γενικό περιεχόμενο, εννοώντας κατά πόσο γίνονται οι επιλογές αυτές συνειδητά από σένα ή από αδυναμία- των επιλογών σου, και μετά να αντιδράς με το άτομο που σε αναγκάζει να δεις την πραγματικότητα, έστω και μετά από παρεξηγημένη συμπεριφορά!

Τελευταίο σχόλιο, (υπόσχομαι)! Παρακαλώ τις γειτόνισσές μου να αρχίσουν να ασχολούνται μόνο με τα του οίκου τους και να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν κατίνες μικροαστικής κοινωνίας, με καθόλου ενδιαφέροντα παρά μόνο το κουτσομπολιό, που ως επί το πλείστον δημιουργείται μόνο στο μυαλουδάκι τους! Ας πάψουν ακόμα περισσότερο, αφού δημιουργήσουν ήδη το κουτσομπολιό από μόνες τους (επειδή μόνο μέχρι εκεί μπορεί να δει το συντηρητικό μυαλουδάκι τους!) , να προσπαθούν να πληγώσουν γονείς κτλ, λέγοντας πικρόχολα κακεντρεχή σχόλια, διότι στην προκειμένη περίπτωση οι γονείς είναι πλήρως ενημερωμένοι για τις επιλογές της κόρης τους, άρα προσβάλλουν μόνο τον εαυτό τους και κανένα άλλο με την αναξιοπρεπή συμπεριφορά τους!

Υγεία!

Τα φιλιά μου!


p.s.
Νεράιδες , Ξωτικά, Δρυΐδες, Χάριτες: Αγλαΐα, Ευφροσύνη, Θάλεια, Μοίρες: Κλωθώ, Λάχεση, Άτροπος, Νύμφες: αμανδρυάδες, ορεστιάδες, ναϊάδες, Μούσες: Κλειώ, Ευτέρπη , Θάλεια, Μελπομένη, Ερατώ, Τερψιχόρη, Πολύμνια, Ουρανία, Καλλιόπη…..
Πού κολλούν τώρα όλες αυτές? Ermm βασικά αυτός ο συνειρμός μου ήρθε, μετά από κάτι που διάβασα κάπου! Βασικά αυτά!

Wiccan - Θρησκεία της γης

Πάντα οι διάφορες θρησκείες μου προκαλούσαν το ενδιαφέρον. Σας παραθέτω λοιπον κάποια στοιχεία από τη Wicca, μια αρκετά ενδιαφέρουσα παγανιστική θρησκεία στις μέρες μας!

Η μαγεία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα είναι η Τέχνη που επιβίωσε από την Παγανιστική θρησκεία των Μαγισσών, που έζησαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Η Wicca μερικές φορές γνωστή και ως θρησκεία της Γης, παλαιά θρησκεία και νεοπαγανισμός, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της στην ιστορία στα μέσα του 20ου αιώνα, μέσω του Gerald B. Gardner (1884-1964). Η λέξη «wicca» προέρχεται από την παλαιότερη γερμανική «wicce» που σημαίνει «σοφό». Είναι ένα κράμα αρχαίων ευρωπαϊκών θρησκειών και τελετουργικών, με πολύ πιο έντονες επιρροές από την ελληνική, την κέλτικη και τη σαξονική θρησκεία. Πρωτεύουσα Υπέρτατη Δύναμη είναι η Φύση, η οποία εκφράζεται μέσα από τον Κερασφόρο Θεό και την Θεά, τη Μητέρα Θεά, τη ζωοδότρα, που δίνει ζωή σε όλα τα όντα.

Οι δύο Θεοί συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, μαζί ολοκληρώνονται και δημιουργούν την Υπέρτατη Δύναμη. Πρόκειται δηλαδή για μια δυαδικότητα όλων των πραγμάτων, χωρίς κακόβουλα ή καλόβουλα θεμέλια. Οι Θεοί βρίσκονται μέσα στον κάθε άνθρωπο, αποτελούν κομμάτι του, ενώ ταυτόχρονα βρίσκονται και γύρω του, τον παρακολουθούν, τον προστατεύουν και τον καθοδηγούν. Η έννοια της «οργής του Θεού» δεν υπάρχει. Οι Θεοί δεν οργίζονται, ούτε τιμωρούν, ενώ όταν τα παιδιά τους «παραστρατήσουν» τους διδάσκουν ώστε να συνειδητοποιήσουν τις λανθασμένες τους επιλογές. Αυτό γίνεται είτε μέσω τύψεων (ανώτερης συνειδήσεως, το θεϊκό κομμάτι όλων μας), είτε μέσω Θείας Δίκης (Ο Νόμος των Τριών).

Οι Wiccans συχνά αυτοαποκαλούνται μάγισσες, οι οποίες όμως διαχωρίζουν τον εαυτό τους από την αρνητική χροιά που περικλείει η έννοια! Οι Wiccans ούτε λατρεύουν το σατανά, ούτε ασκούν μαύρη μαγεία, που παραδοσιακά είναι συνυφασμένη με τις μάγισσες.

Οι προϊστορικοί πιστοί γιόρταζαν τους εποχιακούς κύκλους, που οδηγούσαν στις "οκτώ γιορτές του Τροχού": τα Ηλιοστάσια, τις Ισημερίες, και τέσσερα πανηγύρια, το Ιμπλόκ (2 Φεβρουαρίου, τώρα συμπίπτει με τη Χριστιανική γιορτή των κεριών), το Μπετλάν (Πρωτομαγιά), το Λάμας (αρχές Αυγούστου) και το Σαμαίην (των Αγίων Πάντων).

Αυτή η κουλτούρα, που είναι συντονισμένη με τη φύση, σέβεται τις γυναίκες, είναι φιλειρηνική και υπέρ της ισότητας, επικράτησε για χιλιάδες χρόνια. Μετά ήρθε ο Χριστιανισμός, που τελικά διείσδυσε μέσα στην άρχουσα τάξη της Ευρώπης. Από τον 14ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Φλεγόμενης Εποχής, οι θρησκευτικές και κοσμικές αρχές άρχισαν επί 400 χρόνια μια εκστρατεία για να ξεριζώσουν την Παλιά Θρησκεία, εξοντώνοντας ύποπτους πιστούς, τους οποίους κατηγόρησαν ότι είχαν συμμαχήσει με τον διάβολο. Οι πιο πολλοί που εκτελέστηκαν ήταν γυναίκες, γενικά αυτές που ζούσαν έξω από τους κοινωνικούς τύπους, οι γυναίκες δηλαδή που ο ανεξάρτητος τρόπος ζωής τους θεωρήθηκε σαν απειλή.


Το να είσαι Wiccan

Να είσαι Wiccan σημαίνει…
να αγαπάς και να αγαπιέσαι
να γνωρίζεις τα πάντα και απολύτως τίποτα
να ταξιδεύεις δίπλα στα άστρα, ενώ βρίσκεσαι στην γη
να αλλάζεις τον κόσμο γύρω σου και μέσα σου
να μοιράζεσαι, να δίνεις, ενώ λαμβάνεις ταυτόχρονα
να χορεύεις και να τραγουδάς, να κρατιέσαι χέρι-χέρι με το Σύμπαν
να τιμάς τους Θεούς και τον εαυτό σου
να είσαι η Μαγεία, όχι μόνο να την εξασκείς
να είσαι σεβαστή ή τίποτα και να αποδέχεσαι αυτούς που δεν είναι
να γνωρίζεις ότι αυτό που νιώθεις είναι σωστό και καλό
να μην βλάπτεις κανέναν
να γνωρίζεις τους τρόπους των παλιών
να βλέπεις πίσω από τους φραγμούς
να ακολουθείς την Σελήνη
να είσαι ένα με τους Θεούς
να μελετάς και να μαθαίνεις
να είσαι ο δάσκαλος μα και ο μαθητής
να αναγνωρίζεις την αλήθεια
να ζεις με την Γη, όχι μονάχα πάνω Της
Να είσαι Wiccan σημαίνει να είσαι πραγματικά ελεύθερος

Ο Λόγος της Θεάς

Ακούστε τα λόγια της Μεγάλης Μητέρας
Εκείνης που οι άνθρωποι καλούν Άρτεμις, Αστάρτη, Ντιάνα,
Μελουσίνη, Κέριντουεν, Ντανού, Άριανροντ, Ίσις, Μπρίντε, και με τόσα άλλα ονόματα:
Όποτε με χρειαστείς, μια φορά τον μήνα και καλλίτερα όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο,
έλα σε μέρος μυστικό και κάλεσε το Πνεύμα Μου
Εγώ είμαι η Βασίλισσα όλων των Μαγισσών.
Συγκεντρωθείτε εσείς που σας ευχαριστούν τα διδάγματα της Μαγείας
μα που δεν έχετε ακόμα κερδίσει τα βαθύτερα μυστικά.
Σε εσάς θα διδάξω όλα τα απόκρυφα, και θα σας ελευθερώσω από την σκλαβιά του πνεύματος.
Για σύμβολο της ελευθερίας σας θα πρέπει να είστε ακάλυπτοι (γυμνοί) στις Τελετές σας
και να χορέψετε, να τραγουδήσετε, να φάτε, να δημιουργήσετε μουσική και αγάπη
όλα υπό την παρουσία Εμού.
Γιατί δική Μου είναι η έκσταση του πνεύματος, δική Μου και η ευτυχία πάνω στην Γη.
Κρατήστε αγνά και αμόλυντα τα ιδανικά σας, παλέψτε γι’ αυτά
Μην επιτρέψετε να σας σταματήσουν ή να σας ξεστρατίσουν.
Γιατί Εγώ είμαι γενναιόδωρη Θεά, που δωρίζει την Γνώση του Αθάνατου Πνεύματος,
και πέρα από τον θάνατο χαρίζω Ειρήνη Αιώνια.
Δεν απαιτώ θυσίες διότι προσέξτε! Είμαι η Μητέρα κάθε ζωής,
και η αγάπη Μου ξεχύνεται πάνω στην Γη.
Από Εμένα όλα ξεκινούν και σε Μένα όλα καταλήγουν.
Θέλω η λατρεία Μου να εκφράζεται με καρδιά ευτυχισμένη,
και όλες οι Τελετές Μου να γίνονται με πράξεις αγάπης και χαράς.
Θέλω να υπάρχει ομορφιά και δύναμη, ισχύς και ευσπλαχνία,
τιμή και ταπεινότητα, σεβασμός και ευθυμία στις καρδίες σας.
Και εσείς που Με αναζητείτε, να γνωρίζετε πως
αν δεν Με αναζητήσετε πρώτα μέσα σας, δεν θα Με βρείτε ποτέ.
Γιατί ιδού! Είμουν στο πλάι σας από την Αρχή,
και είμαι Εκείνη που θα βρείτε στο Τέλος.

Ο Λόγος του Θεού

Ακούστε τα λόγια του Θεού,
Του Υιού, Αδελφού, Εραστή και Συντρόφου της Μεγάλης Μητέρας,
Εκείνου που οι άνθρωποι καλούν Παν, Όσιρι, Κερνούνο, Λούγκ, Χέρνε και με τόσα άλλα ονόματα:
Εγώ είμαι ο αντίθετος της Θεάς, αλλά όχι ο αντίπαλος.
Είμαι η φωτιά μέσα στην καρδιά σας, Είμαι ο πόθος στην ψυχής σας.
Από Εμένα κάθε αρχή έχει τέλος, και κάθε τέλος αρχή.
Γιατί Εγώ είμαι ο Κυνηγός της Γνώσης,
και από Εμένα θα διδαχθείτε τα μυστικά του Θανάτου και της Ζωής,
Εγώ είμαι το στάχυ που θεριεύει, μα Είμαι και το δρεπάνι του θεριστή.
Είμαι η γονιμότητα, Αυτός που χαρίζει Ζωή,
μα Είμαι και ο Άρχοντας του Θανάτου, που δίνει αξία στην Ζωή.
Σας φέρνω αγάπη και δύναμη, ειρήνη και πάθος, ελπίδα και ευημερία,
και θέλω οι Τελετές Μου να γίνονται στα άγρια δάση και στα βουνά,
με χορούς και τραγούδια, γεμάτα ζωή και χαρά.
Και εσείς που Με αναζητείτε, γνωρίστε πως Είμαι ο αδάμαστος άνεμος,
ακούστε το κάλεσμά Μου μέσα από την βροχή, την νύχτα και τα δέντρα
και θα Με βρείτε μέσα στην έκσταση, το πάθος, την περηφάνια, την οργή,
μα και μέσα στον έρωτα, την αγάπη, και την ταπεινότητα.
Εγώ είμαι ο τρυφερός εραστής της Θεάς, που είναι η Μητέρα όλων μας,
Εγώ είμαι ο Κύκλος της Ζωής,
και ο Νόμος Μου είναι η ισορροπία.

Όνειρα Vs Πραγματικότητα

Τι εννοούμε με τον όρο όνειρα? Έλα μου ντε! Βασικά, θα μπορούσε κανείς να διαχωρίσει τα όνειρα σε δύο κατηγορίες: Αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας και αυτά που σκεφτόμαστε στον ξύπνιο μας!

Αφορμή για τις συγκεκριμένες σκέψεις είναι ένα προχθεσινό όνειρο! Έβλεπα οικεία μου πρόσωπα, σε διαφορετικό όμως περιβάλλον, διαφορές συζητήσεις και παρεξηγήσεις. Τα όνειρα δεν έχουν κάποια λογική εξήγηση, άρα δεν είναι παράλογο που έβλεπα τοπία όπως το grand canyon, μια μικρή φωτιά στο κέντρο και τους πρωταγωνιστές τριγύρω. Δεν ξέρω αν η αρχέγονη επαφή μου με τη φύση, μου δημιούργησε ζωώδη ένστικτα, ωστόσο, σε κάποια φάση είχα ξεφύγει. Θυμάμαι διαπληκτίστηκα έντονα με ένα κατά τα άλλα αγαπημένα μου πρόσωπα, σε σημείο να νιώσω απίστευτο μίσος. Μιλάμε ένα όνειρο τρελό, εντελώς παρανοϊκό. Ένιωθα τόσο έντονο θυμό, μίσος, απέχθεια και αηδία για το πρόσωπο αυτό, που κάλλιστα θα μπορούσα να….! Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο πρόσωπο, όχι μόνο το λατρεύω, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου, χωρίς αυτό.

Την επόμενη μέρα, όταν ξύπνησα, λέω πάει τρελάθηκα. Οι ενδείξεις δεν είναι καθόλου ελπιδοφόρες, μας βλέπω για τα κάγκελα! Το προσπέρασα και λέω όνειρο είναι πάει, τελείωσε! Όλα καλά κι όλα ωραία! Μα έλα που κάπως παραστράτησα και στον ξύπνιο μου! Όταν συνάντησα, κατά τη διάρκεια της μέρας, το άτομο αυτό, έγινε κάτι που δεν περίμενα. Βασικά, αυτό με ανησύχησε. Στο αντίκρισμα του, ένιωσα σε κάποιο βαθμό όσα ένιωθα στον ύπνο μου, όχι τόσο έντονα εννοείται, αλλά η πίκρα μέσα μου υπήρχε. Το μίζερο είναι ότι το πρόσωπο αυτό δεν μου έκανε τίποτα και συνεχίζω να το συμπαθώ! Περίεργα πράγματα! Ένιωθα επιθετική απέναντι του, σε τέτοιο βαθμό, που βρήκα μια δικαιολογία και έφυγα.

Αλήθεια, ποια η προέκταση της φαντασίας και ποια τα όρια? Ποια η δύναμή της σε ρεαλιστικές πραγματικές συνθήκες? Ποια η γραμμή που διαχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα, την πραγματικότητα από την ονειροπόληση, τη σοφία από τη φαντασιοπληξία? Προσωπικά, είμαι άτομο που με δελεάζει οτιδήποτε εξωπραγματικό, διαφορετικό, αναπάντεχο. Μ΄ αρέσει να παίζω με τα όρια μου, και να ανακαλύπτω νέα πρόσωπα σε μένα.

Όμως, το να ξεφύγει κανείς είναι ένα κομβικό σημείο, στη συναισθηματική εξισορρόπηση του ατόμου. Επομένως, η πνευματική διαύγεια απειλείται από τη φαντασία ή τροφοδοτείται? Με ποια εφόδια ή εργαλεία μπορεί κανείς να ταξιδεύει σε κόσμους με άγνωστους προορισμούς, με μια βεβαιότητα, να αναγνωρίζει το δρόμο της επιστροφής? Και τι γίνεται αν σε κάποιο ταξίδι μαγευτεί τόσο από το νέο τοπίο, που αρνηθεί ή έστω ξεχάσει να γυρίσει? Θα είναι καταστροφικό? Ή μήπως λυτρωτικό?

Η τρέλα είναι το αντίδοτο της κατάθλιψης? Ή η απόδειξή της? Οι καινούριοι δρόμοι που ανοίγονται κάποιες φορές, ασυνείδητα ή συνειδητοποιημένα, μας οδηγούν σε μια πνευματική ευφορία, με ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται, ή πρόκειται για μια πνευματική αποτελμάτωση χωρίς διέξοδο….???

Δεν έχω απαντήσεις, μονάχα σκέψεις….