12 December, 2007

Μια φανταστική αλληλογραφία με ένα συγγραφέα…



Επιστολή Πρώτη

Προσωπικά έχω μπερδευτεί, προσπαθώντας να σκιαγραφήσω την προσωπικότητά σας μέσα από τα κείμενά σας: λογοτεχνικά, δοκίμια, διηγήματα κτλ! Ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει και πολλά μιας και σήμερα έπεσαν στην αντίληψή μου, ψάχνοντας να βρω σχετικές αναφορές για το ποίημα Mal du depart του Καββαδία. Συγκεκριμένα, έψαχνα τα όποια συναισθήματα μπορεί να συνόδεψαν κάποιους συνοδοιπόρους-αναγνώστες. Έτσι συνάντησα εσάς! Δεν θα τοποθετηθώ επί των απόψεών σας. Επιτρέψετέ μου, να το κάνω σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα έχω μια πιο ολοκληρωμένη, ίσως και πιο διαυγή άποψη.
Δεν ξέρω αν η συγγραφική σας ικανότητα σας κάνει να ξεχωρίζετε από τους τόσους χιλιάδες άλλους συγγραφείς εκεί έξω. Κατ’ ακρίβεια, δεν ξέρω καν αν θέλετε να ξεχωρίσετε. Δεν ξέρω καν αν είστε συγγραφέας ή απλά εκφραστής κάποιων απόψεων, με ένα ιδιαίτερο τρόπο.

Γιατί επικοινωνώ μαζί σας? Διότι πάντα με συγκινούσαν ή και με ενέπνεαν οι συγγραφείς. Παιδικό τραύμα? Ίσως! Θαυμασμός? Ίσως! Ζήλεια? Ίσως!
Κάπου εδώ ο χωρίς νόημα συλλογισμός μου φτάνει στο τέρμα! Δεν είναι ένα μήνυμα αυθάδειας, ούτε ειρωνείας. Στο κάτω-κάτω της γραφής ίσως αγνοώ το μέγεθος της πένας σας ή πολύ απλά προσπαθώ να παίξω την «έξυπνη», ίσως απλά να δηλώνω το μέγεθος της χαζομάρας μου στα δικά σας τα μάτια.

Από την άλλη, παίζει το ενδεχόμενο να θέλω μονάχα να δω αν ο συγγραφέας πληροί τα κριτήρια που εγώ έχω θέσει για το πνεύμα που πρέπει να τον διέπει… ΑΝ δηλαδή ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που το «χαζό» μυαλουδάκι μου έχει σχηματίσει!

p.s. Αλήθεια, έχετε σκεφτεί το τίμημα που πληρώνετε κάθε φορά που κάποιος κλέβει κομμάτια απ’ τη ψυχή σας? Αν το πληρώνετε βέβαια, και αν το συνειδητοποιείτε! Πάντα με δελέαζε ο κόσμος ενός συγγραφέα… Πιο πολύ η μοναξιά του… και η παντοδυναμία του να γίνεται θεός, κινώντας τις μαριονέτες, και εκφράζοντας τόσα διαφορετικά πρόσωπα με μια κοινή πηγή προέλευσης. Την ψυχή του συγγραφέα!

Με εκτίμηση
rakuneta




Επιστολή Δεύτερη

O Ιανός, αν δεν κάνω λάθος, ήταν περιοδικό που εκδιδόταν τη δεκαετία του ’80. Τώρα βέβαια, υπάρχει ο εκδοτικός οίκος. Από την άλλη, βέβαια, εσείς δεν αναφέρεστε σε αυτό, αλλά στο θεό Ιανό, θεό των Ρωμαίων, ο οποίος στην ετρουσκική μυθολογία είναι ο αντίστοιχος θεός Άνι. Δεν ξέρω, το βρίσκω πολύ περίεργο που αναφερθήκατε σε αυτόν. Γιατί περίεργο? Βασικά, πιστεύω πως πρέπει να αφουγκραζόμαστε τα σημάδια που χαράζει η ζωή. Να ακολουθούμε τις συμπτώσεις και να διαβάζουμε τα ίχνη τους. Γιατί το λέω αυτό?

Υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος για αυτό: η θεότητα Ρακουνέτα αν την έχετε ακούσει. Είναι και αυτή μέρος της μυθολογίας των Ετρούσκων. Στο blog έχω αυτό το nick, το ίδιο και στο msn, καθώς και στο hi5. Πόσο αρμονικά, ίσως και σκανδαλιάρικα μερικές φορές διασταυρώνονται πράγματα, σκέψεις και καταστάσεις. Ίσως για κάποιον άλλον η αναφορά σας στον Ιανό να τον άφηνε εντελώς αδιάφορο. Θα το εκλάμβανε απλά σαν ένα παράδειγμα για να εκφράσετε αυτό που θέλατε: τα δύο πρόσωπα που ενυπάρχουν μέσα σας. Για μένα όμως προκαλεί ένα κρυφό ενθουσιασμό, μια ονειροπόληση. Διότι εγώ γνώρισα τη Ρακουνέτα μέσω του Ιανού.

Ένας φίλος μια φορά, όταν κάθισα να του εξηγήσω τη θεωρία μου περί συμπτώσεων και πού αυτές μπορούν να οδηγήσουν, με αδιάφορο ύφος μου απάντησε πως άμα κάποιος θέλει να ταιριάξει κάτι, θα το ταιριάξει με χίλιους δυο υπολογισμούς, με μια θεωρία που θα ακούγεται λογική. Όμως, στην πραγματικότητα έχουμε μια θεωρία-αποκύημα του μυαλού του και της φαντασίας του. Πρόκειται επομένως για απλές συγκυρίες και όχι για συνωμοσίες κρυμμένων μηνυμάτων, που μπορεί κάποιος να αποκρυπτογραφήσει, αρκεί να τις ‘διαβάσει’. Ενώ συγκαταβατικά έγνεψα και έδειξα ότι συμφωνούσα –ποιος ο λόγος να διαφωνούσα άλλωστε, ποτέ δεν θα καταλάβαινε τι εννοούσα- στην πραγματικότητα έχω διαφορετική άποψη. Δεν τον πιστεύω ή έστω δεν θέλω να τον πιστέψω! Η ζωή μετά γίνεται ανούσια, βαρετή, κενή χωρίς μυρωδιές που να θυμίζουν φθινόπωρο ή άνοιξη…

Με το διάβα του χρόνου αντί να κατακτώ την ψυχική ισορροπία και πνευματική ολοκλήρωση που πάντα ονειρευόμουν, νιώθω να γλιστρά μέσα από τα χέρια μου η ίδια μου η ψυχή. Οι σκέψεις δεν μου προσφέρουν πια διαύγεια, αλλά δημιουργούν συνεχώς μισοφωτισμένους λαβύρινθους, αποστερώντας μου το μίτο της Αριάδνης.
Θα ήθελα να γίνω συγγραφέας, αλλά δεν ξέρω αν έχω ταλέντο, όχι για να ξεχωρίσω από κοινές πένες αλλά για να χαράξω πορεία δίπλα σε μεγάλες πένες. Δεν έχω μεγαλεπήβολα σχέδια, ούτε αποζητώ τη δόξα. Θα μπορούσα να γράψω βιβλία και να τα κλειδώσω σε σκονισμένα μπαούλα. Μοναχά ζητώ λύτρωση, και τα βιβλία μου την προσφέρουν απλόχερα. Επομένως, αν καταφέρω να γράψω κάτι, που έστω για λίγο θα μπορούσε κάποιος, διαβάζοντας το, να λυτρωθεί μαζί με τους ήρωες μου, τότε η λύτρωση αυτή θα επέστρεφε πίσω σε μένα εις διπλούν.

Δεν ξέρω αν σκέφτεστε ποιο το νόημα αυτής της δεύτερης επιστολής, και εξάλλου τι σας νοιάζουν εσάς οι σκέψεις του καθενός. Ομολογώ πως όταν προσπαθήσω να δείξω μέρος του μικρόκοσμου που ενυπάρχει μέσα μου, και ενίοτε αγκαλιάζει, επηρεάζει και ανατρέπει τις όποιες σκέψεις μου, γίνομαι μάρτυρας μιας καθόλου ελπιδοφόρας συμπεριφοράς για το πώς έχω ξεφύγει και ψάχνω τρόπους διαφυγής για να μην αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Πολλές φορές το πιστεύω, άλλες όμως νιώθω τυχερή που μπορώ να ταξιδεύω έστω σε επικίνδυνα μονοπάτια, με ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό.
Εσείς νιώσατε καθόλου μοναξιά? Ποιο το μυστικό ενός συγγραφέα? Πώς μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις του?

Μεταξύ μας, να σας εξομολογηθώ πως δεν περιμένω απάντηση.
Θα διαβάσω τα κείμενά σας, προσπαθώντας να κατανοήσω τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, μπας και καταλάβω… τι είναι αυτό που σας τρέφει…

Με σεβασμό
rakuneta

05 December, 2007

Αίμα και οδύνη


Ο έρωτας, τα λουλούδια της άνοιξης μ’ ανθισμένες πνοές, ίμεροι που ξυπνούν, γιρλάντες τ’ Απρίλη, η πορεία του χρόνου σταμάτησε, νύχτες βελούδινες, όμορφες, περπατούν σιγά μ’ ελαφρά πασουμάκια στις ακίνητες ώρες, κορμιά ζεστά, δένονται σαν πλοκάμια, γλιστρούν, αγκαλιάζονται, χείλια που σμίγουν, πόθοι που ξύπνησαν, που τριγυρνούν πάνω στο δέρμα, όνειρα με κρόσια μεταξωτά, ζεστές επιθυμίες με τριαντάφυλλα άλυκα, ο έρωτας, σταλαγματιές της αιωνιότητας, η πιο μεγάλη χαρά της ζωής, η πιο αληθινή, η πιο γνήσια…

Άνθρωποι χωρίς πρόσωπα, με τη μάσκα της βίας, με τα βάναυσα χέρια που σκορπίζουν την οιμωγή και τη νύχτα, με τα νύχια τους που χαράζουν τα μάγουλα, κόκκινες τροχιές πάνω στο δέρμα της, ξέσκισαν την άσπιλη θύμιση, τα ρούχα της, τα κουρέλια της κρέμονται στην ψυχή της, τη ρίχνουν κάτω, μέσα στη λάσπη, ο βούρκος πιτσιλλίζει τη λευκή της αγνότητα, τη χτυπούν στο κεφάλι, στο σώμα, με τις χοντρές τους παλάμες, τις πέτσινες ζώνες, τις βέργες, της αρπάζουν τα στήθια, ξεριζώνουν τις ρόγες, μαβιές κηλίδες στιγματίζουν το σώμα της, της ανοίγουν τα πόδια, την κρατούν, γονατίζουν, πέφτουν απάνω της ο ένας μετά τον άλλο, νιώθει στη σάρκα της την οδυνηρή τυραννία, τη λέπρα, τη δυστυχία, το θάνατο, τη στιγμή της μεγάλης ντροπής, οι αισθήσεις σβήνουν, θολώνει το βλέμμα της, μένει ακίνητη στις άχρωμες ώρες, ένα κουρέλι ανάμεσα στα κουρέλια της, πάνω στο χώμα, στη λάσπη, στο βούρκο, στον πιο αγνό βούρκο….

Δεν υπάρχει πια έρωτας, δεν υπάρχουν πια πόθοι γι ‘ αυτήν, η αγάπη πέθανε σαν ένα σπουργίτι χτυπημένο από σκάγια, όλα χαθήκαν μέσα στη φρίκη, στη δυναστεία της μνήμης, στον τρόμο της αίσθησης, στην τυραννία της πρόστυχης βίας, στα βάναυσα χέρια μιας ατέλειωτης νύχτας…

ΖΑΦΕΙΡΗ ΣΤΑΛΙΟΥ

13 November, 2007

Ημερολόγιο μιας τρελής (και ονειροπαρμένης)!

1. Λοιπόν, αυτή τη βδομάδα νιώθω μια θετική ενέργεια που δεν ξέρω από πού προέρχεται μιας και δεν έχει αλλάξει κάτι που να δικαιολογεί όλη αυτήν την υπερφόρτωση (και όχι δεν πίνω red bull κι ας δίνει φτερά!). Mήπως άραγε φταίει το ότι διάβασα ένα άρθρο για το στρες και υποσυνείδητα έβαλα σε λειτουργία τον Α? μηχανισμό αποβολής οποιασδήποτε έγνοιας έτσι για να γλυτώσω το καρδιακό? Μπαααα! ΝΟ way! Δεν έχω τέτοιες ψευδαισθήσεις.

2. Ουφ, θέλω να παραιτηθώ και δεν με αφήνουν? Πάντως, το σίγουρο δεν είναι διότι είμαι η καλύτερη υπάλληλος ever (οκ είμαι αλλά δεν είναι μάλλον αυτός ο λόγος) αλλά το ότι δεν βρίσκουν άλλη (να κράτα γερά τα λάβαρα και να κάνει ευκολίες χωρίς μουρμουρητά! Βέβαια, το μουρμουρητό και εγώ πάμε πακέτο – σιαμαίες αδελφές ένα πράμα – επομένως γκρινιάζω αλλά για άλλους λόγους! Και ναι όταν είμαι ξυπόλητη γκρινιάζω περισσότερο!).

3. Τελικά, έχει πολλή πλάκα η πρωινή μου δουλειά! Η προηγούμενη αναφορά ήταν για τη βραδινή μου δουλειά (ναι ναι είμαι κατά πολύ υπεύθυνη σε σχέση με την ηλικία μου και προσπαθώ να φτιάξω την προίκα μου μπας και ξεγελάσω κανένα να με πάρει! Μωρέ δε σφάξανε! Νομίζω είμαι αλλεργική στο γάμο! Μου προκαλεί φαγούρα ή μήπως σπυράκια? Δεν θυμάμαι τώρα! Πάντως, μια αλλεργία-φοβία την έχω). Anw στο θέμα μας! Που λέτε εργάζομαι σε βιβλιοθήκη και συγκεκριμένα σε τουρκολογική βιβλιοθήκη! Τι σημαίνει αυτό? Κοιτάξτε άμα δεν μιλάς τούρκικα σημαίνει πολλά! Αρχικά αντιμετωπίζεις προβλήματα εξυπηρέτησης μόνο και μόνο γιατί δεν καταλαβαίνεις τους τίτλους που σου αραδιάζει ο εκάστοτε χρήστης! Μέχρι να καταλάβεις την πρώτη λέξη αυτός τελειώνει και μένεις να τον κοιτάς με ένα αποσβολωμένο βλέμμα σαν μικρό παιδί που βλέπει ένα καρχαρία να πετά! Έπειτα, σκέφτεσαι τώρα να του πω να το επαναλάβει θα κάνει διαφορά? Και σαν αναλαμπή σου έρχεται, και με ένα πλατύ φαρδύ χαμόγελο του λες: «Μήπως θα μπορούσατε να μου το γράψετε?». Ε βέβαια, έτσι καθαρίζεις διότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα γλυκό χαμόγελο! Όλεεεε! Μπράβο μου!

4. Μου τη σπάει πολύ που στο facebook όταν παίζω vampires (μην με ρωτάτε τι είναι δεν έχω ιδέα απλώς κάνω attack και ό,τι γίνει) δεν ξέρω πότε κερδίζω και πότε χάνω! Ε μα έλεος σάμπως και είναι επιστήμη! Άσε θα το ψάξω βαθύτερα το θέμα διότι ομολογώ με απασχολεί και μου τρώει την πολύτιμη φαία ουσία που τόσο καλά δεν ξέρω να διαχειρίζομαι στην τελική! Να μην έχω και το Μιχάλη να μου κοκορεύεται ότι με νικάει! PLAYBACK TIME MISTER!

5. Τα γκομενικά πάνε δεν πάνε! Μια από ‘δω μια από ‘κει! Όμως, και εδώ το φιλοσόφησα (ε βέβαια η φιλοσοφία – μην πω αμπελοφιλοσοφία τώρα – κολλάει πάντα και παντού σαν το γαλάζιο του ουρανού! Κουράγιο μάνα με τέτοια κόρη! Όλη δίκη σου να την καμαρώνεις μόνο για πάρτη σου! Μάκια!). Το συμπέρασμα μου, μετά από απίστευτα βράδια παγωτού και κλάματος - ε οκ δεν υπήρξαν τέτοια βράδια αλλά πάντα ήθελα να το πω, είναι απωθημένο βρε παιδί μου – είναι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό! Εσύ ερωτεύεσαι εσύ ξε-ερωτεύεσαι! Επομένως, σημασία έχει να περνάς καλά για όσο διαρκεί και να κλέβεις λιγάκι από την ψυχή του άλλου (φτου σου κλέφτρα! Ε μαααα! Δεν έχει μα! Και βέβαια έχει, εννοώντας να κερδίζεις κάτι από τον άλλο διότι όπως πολύ σωστά και σοφά και όλα τα σχετικά είπε κάποιος του οποίου το όνομα μου διαφεύγει – ρε μπας και ήταν ο Οράτιος? Ο Σενέκας? Ερμμμ ε κάποιος από τους μεγάλους τέλος πάντων – είναι καλό να μαθαίνεις ακόμα και από τους εχθρούς σου!! Τώρα που το σκέφτομαι λιγάκι άσχετο με τα γκομενικά αλλά δεν βαριέσαι, που να το διορθώνω τώρα! Θα χαλάσει και ο ειρμός της σκέψης μου όχι τίποτα άλλο!

6. Ε κανεί τα είπα όλα, τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα διότι ε κάτι πρέπει να κρατάω και για μένα, να δείχνω πως νοιάζομαι για αυτό το alter ego, αυτό το άλλο εγώ, το υποσυνείδητο και όλα τα σχετικά! Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε Φρόιντ που κατέχει το αντικείμενο! Εγώ είμαι εδώ για παντός είδους πληροφορίες όσον αφορά τις σοκολάτες ! Ε κάπου πρέπει να είμαι καλή! Αααα ναι είμαι καλή και στο να ξενερώνω την πιο τέλεια ατμόσφαιρα ever χωρίς την παραμικρή προσπάθεια! Αυτό είναι έμφυτο μην ζηλεύετε!

7. Το 7 μπαίνει διότι σύμφωνα με τον ψυχολόγο μου δεν είναι καλό να ψυχοπλακώνομαι και έχω μια περίεργη αντίδραση όσον αφορά τους ζυγούς αριθμούς! Απλώς δεν τους πάω, δεν με πάνε, δεν ξέρω, κάτι τέτοιο πάντως σίγουρα πλανάται στον αέρα! Άμα μάθω θα σας ενημερώσω όπως και δήποτε!

Τα φιλιά μου!

25 October, 2007

Κοιμάμαι. Ξύπνησέ με


Έχω χαθεί στο σκοτάδι, οδήγησέ με στη λυχνία
Έχω ξεχάσει να ονειρεύομαι, θύμισέ μου τ’ αστέρια
Έχω βουλιάξει στο ψέμα, ξενάγησέ με στη σοφία

Διψώ, κράτησε τη γεύση
Κουράστηκα, χάιδεψε τα μαλλιά
Φοβάμαι, ψηλάφισε τα μάτια
Νύσταξα, θρυμμάτισε την άρπα

Νιώθω αδύναμη, ανύψωσέ με
Νιώθω θλίψη, χαστούκισέ με
Νιώθω μίσος, φίλησέ με
Νιώθω διαφορετική, απόδειξέ το

Είμαι αυταρχική, κατάστρεψε το θρόνο
Είμαι τρελή, πιες από το ποτήρι
Είμαι αδιάφορη, δάνεισέ μου φωνή
Είμαι ανόητη, κέρασέ με σκέψεις

Έχω χαθεί στο σκοτάδι, χάραξε τα βήματα
Έχω ξεχάσει να ονειρεύομαι, διάβασέ μου ποίηση
Έχω βουλιάξει στο ψέμα, απάλειψε το μύθο

12 October, 2007

Οδηγώ, οδηγάς, οδηγούν!


Εδώ και καιρό στριφογυρνάει στο μυαλό μου, ότι σε κάποια φάση πρέπει να γράψω για την οδική συνείδηση και πώς αυτή αντανακλάται στην ιδιοσυγκρασία του καθενός μας. Και νομίζω έφτασε η μεγάλη στιγμή! Λοιπόν... περνάμε κατευθείαν στο ψητό!

Άραγε ο τρόπος που οδηγάμε είναι παράθυρο στο μικρόκοσμο μιας εσώτερης πτυχής του εαυτού μας?

Υποθέτω πως πρέπει κάπως να σχετίζονται. Όταν οδηγάς, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία σου, έχεις και τις ανάλογες αντιδράσεις σωστά?!

Κατά συνέπεια, θα προσπαθήσω να δω τι παίζει με τα του οίκου μας, ώστε να αποδείξω πως υπάρχει κάποιου είδους συσχέτιση, όποια και αν είναι αυτή! Για να μην παρεξηγηθώ θα αρχίσω με τον εαυτό μου, μιας και τον γνωρίζω τσας περισσότερο από κάποιους άλλους!


Δέκα και ένας λόγοι οδηγητικής ενδοσκόπησης (χωρίς κάποια λογική σειρά ανάρτησης):

1. Πατώ συχνά φρένο, βενζίνη-φρένο-βενζίνη-φρένο! Μήπως αυτό σημαίνει πως είμαι νευρική και ανυπόμονη?

2. Άμα τύχει, λόγω καλής θελήσεως, και αφήσω κάποιο οδηγό που περιμένει σε καμιά πάροδο να περάσει και δεν με χαιρετήσει με ένα νεύμα ευχαριστήριο, ψιλονευριάζω! Αυτό σημαίνει πως είμαι απαιτητική και κάνω κάτι γιατί περιμένω αντάλλαγμα από τον άλλο, όσο μικρό και αν είναι αυτό?

3. Πάντα χαιρετώ τους άλλους, άμα βρεθώ στην πιο πάνω κατάσταση αλλά είμαι στην αντίπερα θέση (δηλαδή περιμένω κάποιο καλό κύριο να με αφήσει να βγω στον κύριο δρόμο). Αυτό σημαίνει πως εκτιμώ την όποια βοήθεια μου παραχωρείται? (Ουάου εντυπωσιάστηκα τώρα)!

4. Πάντα ελαττώνω ταχύτητα, όταν το πίσω αυτοκίνητο κάνει απόπειρα προσπέρασης! Αυτό σημαίνει πως νοιάζομαι για τον άγνωστο συμπολίτη μου? (εδώ μιλάμε με έχω θαυμάσει!).

5. Όταν το διπλανό αυτοκίνητο, σε διπλής κατεύθυνσης δρόμο, αντί να εμμένει στη δική του λωρίδα, επιμένει να ελκύεται από τη δική μου, μου έρχεται να του δώσω μια (ένα ταρακούνημα το χρειάζεται), μόνο και μόνο για να μάθει να κρατά τις αποστάσεις! Αυτό σημαίνει ότι είμαι αντικοινωνική και μ΄ αρέσει ο άλλος να κρατά αποστάσεις ασφαλείας?

6. Όταν το από πίσω αυτοκίνητο βρίσκεται συνεχώς μέσα στα πισινά μούτρα του δικού μου, έτσι για να του την σπάσω, χαμηλώνω ακόμα πιο πολύ την ταχύτητα μου! Αυτό σημαίνει πως είμαι εκδικητικός τύπος?

7. Άμα περνώ από ένα συγκεκριμένο στρατόπεδο και ο στρατιώτης εκεί μου κάνει νόημα να περιμένω μέχρι να βγουν όλοι οι συνταγματάρχες, διοικητές, αξιωματικοί κτλ κτλ κτλ –μπας και περιμένουν στην ουρά, τρομάρα τους- κορνάρω σαν δαιμονισμένη και αδικημένη τρελή! Αυτό σημαίνει πως έχω πρόβλημα πειθαρχίας και δεν αναγνωρίζω την αξία των οργάνων εξουσίας (μη χέσω)?

8. Κάποιες φορές (πολύ συχνά τελευταία) περιμένω στην ουρά για να διανύσω μια απόσταση 10 λεπτά και περνάνε 45! Ε, σε τέτοιες περιπτώσεις μου έρχεται να πάθω νευρικό κλονισμό και να παρατήσω το αμάξι εκεί στη μέση του δρόμου! Αυτό σημαίνει πως δεν έχω υπομονή, επομένως δεν κάνω για μάνα και έχω τάσεις φυγής όταν τα πράγματα ζορίζονται?

9. Κάποιες φορές όπως οδηγώ, μπορεί να βρεθώ 3-4 δρόμους παρακάτω, χωρίς όμως να έχω αντιληφθεί πώς έφτασα εκεί. Μιλάμε ξεχνώ τι μεσολάβησε, εύχομαι να μην πέρασα με κόκκινο και ευχαριστώ το θεό που δεν έπαθα κάνα ατύχημα! Αυτό σημαίνει πως χάνομαι στο διάστημα και ότι έχω πρόβλημα συγκέντρωσης? Μήπως η πραγματικότητα δεν είναι ό,τι καλύτερο και δημιουργώ φανταστικούς κόσμους για να ξεχνιέμαι?

10. Όταν οδηγώ μια χαρά, όμορφα και ωραία, απολαμβάνοντας ξέγνοιαστη τη διαδρομή (κοπέλα μου στο περίπτερο πας, όχι εκδρομή!) και ο άλλος που βγαίνει από την πάροδο εμφανίζεται μπροστά μου σε κλάσματα δευτερολέπτου, μου κόβει το δρόμο και αναγκάζομαι να φρενάρω μπας και γλυτώσω τα μούτρα του καημένου του αυτοκινήτου μου (που στο κάτω-κάτω δεν έφταιξε σε τίποτα), μου έρχεται να τον πλακώσω στις σφαλιάρες για να μάθει να φέρεται! Αυτό σημαίνει πως δεν θέλω να ενοχλεί ο άλλος την προσωπική μου ηρεμία και να χαλά τα σχέδια μου, όσο βλακώδεις και να είναι αυτά, διαφορετικά μιλάμε την έβαψε για τα καλά?

11. Άμα παρκάρω και έρθει ο γκόμενος από απέναντι και παρκάρει με ένα τόσο «σκατένιο» τρόπο, ώστε εγώ η ολίγον άσχετη οδηγός (ε καλά δεν είμαστε και όλοι Σουμάχερ), κάνω δεκαπέντε χιλιάδες πισινές και μπροστινές για να βγάλω το ρημάδι το αυτοκίνητο, πολύ θα ήθελα να πάρω φόρα και να βγω μια και καλή, αφού θα έχω περάσει πρώτα πάνω από το car του! Ε μα πια! Τόση ασυνειδησία? Αυτό τώρα σημαίνει πως είμαι νευρική και ανυπόμονη, αντικοινωνική και εκδικητική, με τάσεις φυγής, με πρόβλημα πειθαρχίας, μπλα μπλα μπλα (και γενικά όλα όσα περιέγραψα πιο πάνω και δεν θυμάμαι αλλά βαριέμαι να ανεβώ στο πάνω μέρος της σελίδας για να τα ψάξω)?





Κοίτα από τους δέκα συν ένα λόγους που έγραψα υπάρχουν και δύο θετικά! Δεν είναι και τόσο κακό! Από την άλλη υπάρχουν άλλοι 9 λόγοι, λιγουλάκι αρνητικοί! Άραγε τώρα τι συμπέρασμα να βγάλω? Δεν φαντάζει και τόσο ελπιδοφόρο το τι εστί rakuneta!

Το βρήκα, το βρήκα! Λοιπόν!

Με βάση το πιο πάνω τεστ, αποδεικνύεται πως ο αρχικός συλλογισμός είναι λανθασμένος και καμία σχέση δεν έχει το οδήγημα με το χαρακτήρα! Διότι εγώ είμαι ένα αξιαγάπητο πλάσμα με μια καλή κουβέντα για όλους μα όλους όσους με περιτριγυρίζουν! Μωρέ δεν πάτε στο διάολο? Ουπς! Παραφέρθηκα!

Τα φιλιά μου!

10 October, 2007

Think Blue!



H χαζή ή μήπως οι χαζοί?

Μετά από πολλές προσπάθειες βρήκαμε επιτέλους καινούρια συνάδερφο! Βλέπετε λόγω ωραρίου κανείς δεν θέλει να δουλέψει εφόσον πρόκειται για μια πολύ αγχώδης δουλειά με τρομερή πίεση (δουλεύουμε 5-12 το βράδυ! Ευτυχώς όμως εγώ γύρω στις δέκα παίρνω τα μπογαλάκια μου και την κάνω με γρήγορα πηδηματάκια μιας και την επομένη η ώρα 7.30 πρέπει να είμαι στη πρωινή μου δουλειά!).

Λοιπόν, η καινούρια μου συνάδερφος είναι μωρό παιδί ακόμη! Γύρω στα 22! Μόλις τέλειωσε τις σπουδές της. Λόγω βάρδιας εγώ την γνώρισα μια βδομάδα μετά την πρόσληψή της! Οι υπόλοιποι άντρες συνάδερφοι φρόντισαν, όντας εγώ πιο παλιά και καλωδιωμένη στα κυκλώματα, να μου δώσουν τα πρώτα δείγματα γραφής που άφησε! Κάποιοι την αποκάλεσαν μπίμπο, κάποιοι ότι έχει ένα attitude! Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έπαιζε αν δεν το διαπίστωνα με τα ίδια μου τα μάτια! Καθώς μιλούσα με ένα συνάδερφο και μου ανέλυε τα προσόντα της καινούριας, μου είπε πως με κάποιες γυναίκες απλά δεν μπορείς να επικοινωνήσεις, μόνο να τις κοιτάς! Είναι κενές περιεχομένου και αυτό δεν του αρέσει! Όπως και να έχει το θέμα μας δεν είναι οι γκομενικές ανησυχίες του συνάδερφου, αλλά η καινούρια!


Χτες, λοιπόν είχα την τιμή να τη γνωρίσω! Είναι κατάξανθη, αδύνατη, κοντούλα με εντυπωσιακό ντύσιμο! Φορούσε για να καταλάβετε άσπρο κοντό σορτ, άσπρη μπλουζίτσα, κόκκινη ζώνη, κορδέλα στα μαλλιά, και πουά γόβες! Βαμμένη, ντυμένη λες και βγήκε από το cosmopolitan! Το κορίτσι αυτό έδινε πράγματι την εικόνα μιας barbie! Μάλιστα, καθώς εισήλθα στο γραφείο, και την αντίκρισα, χαμογέλασα συνωμοτικά με μια άλλη συνάδερφο!


Κύλησε η βραδιά και εγώ έβγαλα τα εξής συμπεράσματα:


Η κοπέλα είναι ευγενέστατη! Συμπαθητικότατη! Και αρκετά χαμογελαστή. Έχει τη νευρικότητα των πρώτων ημερών, και δείχνει αρκετά εξυπηρετική! Ομολογώ τη συμπάθησα τόσο, ώστε απέφυγα την καζούρα που έκανα στην προηγούμενη συνάδερφο, την καημένη τη Σοφία, που ακόμα έχει να το λέει για το πόσο αυστηρή της φάνηκα στην αρχή!
Γουστάρω να ψαρώνω τους καινούριους! Δεν ξέρω γιατί! Ίσως, για να τους φαίνεται ακόμα πιο ευχάριστη η δουλειά, όταν θα καταλάβουν πραγματικά πώς ακριβώς συμπεριφερόμαστε μεταξύ μας! Εννοείται καζούρες γίνονται μόνο στους μικρότερους σε ηλικία! Στους μεγαλύτερους φροντίζεις πάντα να επιδείξεις τον κατάλληλο σεβασμό!


Νιώθω πολύ τυχερή που έχω απίστευτα καλούς συναδέρφους, που μπορείς να συνεννοηθείς και να γελάσεις με ό,τι μαλακία σου έλθει! Και εμένα μ’ αρέσει να γελώ! Διαφορετικά η ώρα δεν περνά και είναι μαρτύριο, δεδομένης της δυσκολίας της δουλειάς!

Αυτό που με προβληματίζει είναι η ευκολία με την οποία όλοι οι άντρες συνάδερφοι είδαν με καχυποψία την καινούρια συνάδερφο, επειδή ακριβώς πληρούσε το προφίλ της χαζής γκόμενας! Αν την έβλεπαν στο καφέ πάω στοίχημα θα την κάρφωνα όλη την ώρα μπας και τους δώσει σημασία! Στη δουλειά όμως έγινε ακριβώς το αντίθετο! Σχεδόν έβαλαν στοίχημα πότε θα παραιτηθεί επειδή δεν θα άντεχε! Οκ εξέφρασε λίγους προβληματισμούς για τη δυσκολία της δουλειάς όχι όμως τόσους, ώστε να έχουμε τα μετέπειτα παρατράγουδα!



Συμπέρασμα? Είμαστε όντα των ματιών! Όλα κρίνονται από την όποια εμφάνιση, στο δεδομένο χρόνο συνάντησης! Είμαστε τόσο προσκολλημένοι σε ταμπού, που όσο και αν θέλουμε να το παίξουμε φιλελεύθεροι, την ώρα της κρίσης δείχνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε! Τα συγχαρητήρια μου για την όποια καχυποψία μας διακατέχει, φυλακίζοντας την πραγματική ουσία της ζωής!

Τα φιλιά μου!

28 September, 2007

Κάτι ανάλαφρο πεταλουδένιο...



Παρασκευή σήμερα!




Αχ Σαββατοκύριακο αύριο! Συνήθως τις μέρες που δουλεύω σκέφτομαι τι θα κάνω τις μέρες που δεν δουλεύω! Κατά περίεργο τρόπο όμως όλα τα σχέδια ναυαγούν, διότι για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν θέλω να κάνω αυτό που ήθελα τόσο πολύ να κάνω όταν δεν είχα ελεύθερο χρόνο! Έλεος μαζί μου! Δεν ξέρω αν είναι από αυτά τα ψυχολοκοινωνιολογικά σύνδρομα, που προσωπικά δεν κατέχω καθόλου, σε αντίθεση με τη φιλενάς μου τη Νικόλ. Όπως και να ‘χει το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό! Άλλα θέλω, άλλα κάνω, και άλλα ονειρεύομαι! Όπως ο εαυτός μας ένα πράμα! Άλλο τι νομίζουμε πως είμαστε, άλλο τι νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε και άλλο τι πραγματικά είμαστε! Αυτό το τελευταίο το λέω συχνά! Σαν παλιομασημένη κασέτα!

Τις προάλλες πήγα σινεμά! Πρώτη φορά πήγαινα σινεμά και δεν ήξερα τι ταινία θα έβλεπα! Ο λόγος? Είχα κερδίσει τα εισιτήρια σε διαγωνισμό, στον οποίο δεν έλαβα, αλλά μου τα χάρισε ο «νικητής» σε ανύποπτο χρόνο! Λεγόταν starter for ten, κάτι τέτοιο τελοσπάντων! Λοιπόν, τραγική εμπειρία! Πρώτα-πρώτα εγώ και η κολλητή μου κάναμε εντυπωσιακή είσοδο! Καθίσαμε άνετες και χαλαρές να καπνίσουμε, εφόσον κατά την ταπεινή μας αντίληψη ήταν ακόμα νωρίς και η παράσταση δεν είχε αρχίσει, αγνοώντας τον υπεύθυνο να κάθετε και να μας περιμένει! Σε κάποια φάση μας λέει: με συγχωρείτε αλλά μπορείτε να περάσετε μέσα για να αρχίσουμε, ήδη αργήσαμε!! Ήταν βλέπετε παράσταση για λίγους! Εεεε πού ήθελε να το ξέρω πως εμάς περίμενε για να αρχίσει! Τελευταία, το άγιο πνεύμα της επιφώτησης (ή μήπως είναι επιφοίτησης? Χεχεχε) μου κρατά μούτρα και δεν μου μιλά!

Αρχίζει που λέτε η περιβόητη παράσταση! Καλά μιλάμε σε δέκα λεπτά μου ήρθε παραζάλη! Ο σχετικός με τα της προβολής ήταν ή άσχετος ή μεθυσμένος! Καλά μιλάμε δεν μπορούσε να εστιάσει, με τίποτα μα με τίποτα λέμε! Την μια τραβιόταν η ταινία δεξιά ή αριστερά, αναλόγως διάθεσης! με αποτέλεσμα να βλέπουμε παραμορφωμένα πρόσωπα, σχεδόν αστεία! Την άλλη τραβιόταν προς τα πάνω, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να καταλάβω τι στο διάολο γινόταν? Ταινία έβλεπα ή λάμβανα μέρος σε διαγωνισμό (εστιάστε, κεντράρετε, κερδίσατε!)!

Ευτυχώς, μετά από επανειλημμένες προσπάθειες κατάφερε ο mr προβολέας man να βρει τον ίσιο δρόμο! Έπειτα, όμως άρχισε το άλλο κουφό! Παιδιά, όπως βλέπαμε την ταινία βλέπαμε και το μικρόφωνο, που μάλλον χρησιμοποιούσε ο καμεραμάν την ώρα των γυρισμάτων! Σοβαρά τώρα! Πάνω-πάνω ψηλά φαινόταν ένα μικρόφωνο κατά διαστήματα! Δεν είμαι και ειδήμονας όσον αφορά τη σκηνοθεσία αλλά το μοντάζ??? Hello??? Ξέρει κανείς τι σημαίνει? Πώς τους ξέφυγε κάτι τέτοιο? Κύριε σκηνοθέτη? Δεν είδατε καν την ταινία σας πριν την διοχετεύσετε στην αγορά?

Η υπόθεση πάνω κάτω ήταν ίδια με μια από τις χίλιες δυο άλλες που κυκλοφορούν στο παζάρι! Φοιτητής, φτωχός, το παλεύει, μπαίνει στο πανεπιστήμιο, το ξαναπαλεύει, κάπου χάνεται, προβλήματα υπαρξιακά, και ξαφνικά η επιφώτηση (ή μήπως επιφοίτηση!?).
Κατά τα άλλα, ρίξαμε πολύ γέλιο! Το ένα κουφό που ακολουθούσε το άλλο ομολογώ μας έφτιαξαν τη διάθεση παρά να μας τη χαλάσουν! Χτυπήσαμε μετά και μια pizza margarita και τη βγάλαμε τη βραδιά!

Αύριο άραγε τι θα κάνουμε? Ermmm έλα όλο και κάτι θα σκεφτούμε! This is cyprussssss! (μη χέσω!)

p.s. Ένα βράδυ καθώς επέστρεφα σπίτι από την ίδια διαδρομή που ακολουθώ σχεδόν πάντα είδα ένα πράσινο χαμηλό φως στην αυλή ενός σπιτιού! Οχ! Σκέφτηκα! Μας πήραν είδηση και τα ufo τώρα! Ψέματα! Απλά θεώρησα πως ήταν το φως που επέλεξε (ο διαμένοντας την οικία) να φωτίζει τον κήπο του το βράδυ ενόψει πιθανών παραβατών!!! Το περίεργο ήταν ότι ανοιγόκλεισα τα μάτια και μέχρι να τα ανοίξω ξανά (μιλάμε σε κλάσματα δευτερολέπτων) το φως έσβησε! Ομολογώ ήταν μια από αυτές τις φάσεις που λες! Oups! Τι στο καλό γίνεται εδώ πέρα! Διαβολική σύμπτωση ή μήπως όχι???



butterfly kisses (ματς μουτς)
xxxxxxx

26 September, 2007

Ονείρων χαλασμός...




Φεμινισμός…




Κίνημα της εποχής? Κίνημα περασμένης εποχής? Ομαδική παραζάλη?

Παρατηρώντας κανείς τα δύο φύλα, μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν σημαντικές βιολογικές, γενετικές και ψυχολογικές διαφορές ανάμεσά τους. Επομένως συγκρίνοντας άντρες και γυναίκες μπορούμε να πούμε πως το φύλο έχει πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση κοινωνικών, πολιτιστικών καθώς και συναισθηματικών προτύπων. Το φύλο έχει σημασία διότι σκιαγραφεί κατά κάποιο τρόπο την ταυτότητα, τη συμπεριφορά και τη συναισθηματική/ψυχολογική κατάσταση του κάθε ατόμου, καθορίζοντας τις αρχές που διέπουν το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Η ανάγκη της γυναίκας να πάρει τη θέση που της αξίζει και να έχει ένα ισότιμο ρόλο στη διαδικασία ανάπτυξης της κοινωνίας, συμμετέχοντας σε όλα τα φάσματα και τομείς της κοινωνικής ιεραρχίας ως υπαρκτό και ενεργό μέλος της πολιτείας οδήγησε στη δημιουργία του φεμινισμού. Η έμφαση που δόθηκε από τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες του κινήματος είχε στόχο να καταρρίψει το μύθο, που ήθελε την ανδρική συμπεριφορά να αναγνωρίζεται ως το μοναδικό πρότυπο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο φεμινισμός πραγματεύεται τη σχέση των δύο φύλων και υποδεικνύει τη ανισότητα που επικρατεί στην κοινωνία ανάμεσα στο ανδρικό και το γυναικείο φύλο.

Ο πιο πάνω ορισμός θα μπορούσε κάλλιστα να δικαιολογήσει τη θύελλα των επαναστάσεων που ξέσπασαν κυρίως στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, έχοντας βεβαίως τις καταβολές της στα εκατοντάδες χρόνια καταπίεσης του γυναικείου φύλου που προηγήθηκαν. Την εποχή που ο φεμινισμός έκανε την εμφάνιση του ως μια προσπάθεια αφύπνισης των απανταχού γυναικών, ώστε να διεκδικήσουν τα δικαιώματα και να ενισχύσουν την παρουσία τους στα κοινωνικά δρώμενα της εποχής ήταν μάλλον μια επιβαλλόμενη στρατηγική.

Σήμερα, έχοντας φτάσει στον 21ο αιώνα, γίνεται αντιληπτό πως οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει, ζώντας σε ένα κράτος δικαίου, και η χειραφέτηση των γυναικών είναι πλέον γεγονός.

Η μήπως όχι? Η γυναίκα σήμερα μπορεί να θεωρηθεί αντάξια του άντρα και να διεκδικήσει με τις ίδιες αξιώσεις τα ίδια δικαιώματα? Όλες οι ενδείξεις οδηγούν σε μια θετική απάντηση. Επιτρέψετε μου όμως να αμφιβάλλω. Μια πιο ενδοσκοπική ματιά στα του οίκου μας μπορεί να σπείρουν τους σπόρους της αμφιβολίας. Μια γενική θεώρηση των πραγμάτων είναι όντως αρκετά καθησυχαστική. Μια εσώτερη επίβλεψη μουσουλμανικών χωρών, συντηρητικών κοινωνιών, πουριτανικών επαρχιών μπορούν να ταράξουν, ίσως και να θολώσουν κάπως τα νερά.




Φθορά...







Απαντήσεις δεν θα δώσω. Επαφίεται στον κάθε άνθρωπο να αντιληφθεί πράξεις και καταστάσεις. Εξάλλου, στη σημερινή εποχή, όπου η αποξένωση των ανθρώπων, η αλλοτρίωση της ατομικής ταυτότητας, η απουσία αληθινών και ειλικρινών σχέσεων, η ανάγκη για πραγματική επικοινωνία, η ανυπαρξία ουσιαστικών θεσμών και ιδεωδών, η έλλειψη αξιών και ιδανικών, είναι προβλήματα που επιδέχονται πολύ μεγαλύτερου προβληματισμού και ανησυχίας, μιας και αγκαλιάζει ολόκληρη την ανθρωπότητα με μια ευρύτερη έννοια.

Στις μέρες μας πλέον νομίζω ότι αυτό που πρέπει πραγματικά να απασχολήσει το κάθε ένα από εμάς είναι πώς θα σώσουμε τη λιγοστή αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει, και πώς θα διαφυλάξουμε την εναπομείνασα ανθρωπιά που με λίγη ελπίδα μπορεί ακόμα να μας διακατέχει. Σημασία τώρα πια έχει να επικεντρωθούμε στη διαφύλαξη της παιδικής μας αθωότητας και στην πολυπόθητη αγνότητα που έχει πια ξεχαστεί…

Καταλήγοντας, θα ήθελα να επισημάνω πως ενώ στα μέσα του 20ου αιώνα οι κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν επέβαλλαν τη γένεση του φεμινισμού, στις αρχές του 21ου αιώνα μπορεί μετά βεβαιότητας να πει κανείς πως αυτό που ουσιαστικά επιβάλλεται είναι η αναγέννηση του ανθρώπου με τα συστατικά εκείνα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την πραγματική έννοια της λέξης ανθρωπιά…. Ο πόλεμος πλέον δεν είναι μεταξύ αντρών και γυναικών, αλλά μεταξύ ανθρώπου και «ανθρώπου», μεταξύ εμένα και «εμένα», μεταξύ του «εγώ» και του «εμείς». Και όπως είπε κάποτε ένας αρθρογράφος (για άλλο θέμα βέβαια όμως πιστεύω πως δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο τρόπο να τελειώσω το συλλογισμό αυτό) είναι ήδη αργά, ας μην γίνει πολύ αργά…

25 September, 2007

Καββαδίας: Mal du depart

Mal du depart

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,
κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά :
"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.

Κι εγώ, που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μιά κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ένα ποίημα που μιλάει στην ψυχή μου, και προσπαθεί να με πείσει για αυτό που μάλλον ποθώ… η δίψα δυσβάστακτη, η δειλία φυλακή. Ένας πόλεμος έχει κηρυχτεί και εγώ ανήμπορη να διαλέξω στρατόπεδο, καταναλώνομαι, σε κρύα σχεδόν αδιάφορα ξεχασμένα βράδια, ψάχνοντας να βρω το άλλο μου εγώ… έχω χαθεί σε δρόμους παράλληλους, χαράζοντας παντού γραμμές για μια ενδεχόμενη επιστροφή. Και ένα πρωινό, με ένα άστρο οδηγό, συνειδητοποιώ πως οι γραμμές με έχουν μπερδέψει και ο δρόμος της επιστροφής έχει σβηστεί. Χαμογελώ πονηρά και χαίρομαι κρυφά μην με πάρει ο δαίμονας αγκαλιά. Θεέ μου αλήθεια έχω χαθεί? Μην με ξυπνήσεις. Άσε με να ταξιδέψω, γιατί μάλλον δεν θ΄αντέξω να δω ξανά αυτές τις κρύες μοναχικές, σχεδόν αποκρουστικές βραδιές. Μια ατελείωτη ευχή, δώσε μου ένα χρυσό ραβδί. μια ουτοπία,μια φυλακή, μια ανοικτή πληγή. Κάνε την ψυχή μου να πετάξει, σε άλλα μέρη να ξαποστάσει. Μονάχα μην με ξυπνάς, ό,τι χτίζω μην το χαλάς...

Εγώ, εσύ, αυτός και όλοι οι άλλοι!

Σήμερα, μάλλον, είναι μια συνηθισμένη μέρα, με τη μόνη διαφορά, ότι σήμερα γιορτάζω! Έχω δηλαδή την ονομαστική μου εορτή! Βασικά, μην περιμένετε γλέντια και σούβλες! (Καλά, γιορτή έχεις δεν παντρεύεσαι! Συντονίστου! ). Από την άλλη βέβαια, αν εξαιρέσουμε το γεγονός πως δεν πίνω, δεν τρώω κρέας και δεν κάνω σεξ, οι επιλογές μειώνονται κατακόρυφα! Καταθλιπτικό ε? ΜΠΑΑΑΑΑΑ! ΚΑΘΟΛΟΥ!
Ένα καφεδάκι, με καλή παρέα, σε κανένα μικρό καφέ, είναι κατά τη γνώμη μου ό,τι καλύτερο! Χαλάρωση, φραπεδάκι, τσιγαράκι! Ωχχχχ! Γουστάρω φάση! Και μην πει κανείς πως αυτό το κάνουμε κάθε φορά και σήμερα επιβάλλεται κάτι πιο…. (ιδιαίτερο? Πιο ενδιαφέρον? Πιο πικάντικο? Ερμμμ ε δεν μου έρχεται τώρα)!

Το τελευταίο διάστημα, βλέπω περίεργα όνειρα, κάπως… πώς να το θέσω τώρα κομψά? Χμμ…. Pff… φρίκη παιδί μου, αυτό εννοώ! Μου θυμίζουν κακούς οιωνούς! Αν ήμασταν κάτι χρόοοοοονια πίσω, ίσως και να ήμουν η μάντισσα του χωριού! Ο θεός να βάλει το χέρι του! Λέτε να είναι τα αποτελέσματα των εξετάσεων? Λέτε να είμαι η μόνη που θα μείνει απέξω! Γμτ! Και ήταν η ευκαιρία μου για να πάψω επιτέλους να κάνω δυο δουλειές! Υγεία! Δεν πειράζει! Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα περάσουμε! Όσο πιο ανώδυνα γίνεται ελπίζω!

Σας έχει τύχει να θέλετε να κάνετε μια ερώτηση σε ένα άτομο και να φοβάστε την απάντηση? Όχι τόσο για την ίδια την απάντηση, αλλά για την αντίδραση του ατόμου, και πώς, τι, πότε και πόσα άλλα θα σκεφτεί το άτομο αυτό! Είναι από αυτές τις ερωτήσεις που για να απαντηθούν ο άλλος πρέπει να σε έχει εμπιστευτεί! Να έχεις κερδίσει κάτι παραπάνω από όλους τους άλλους! Η απάντηση δεν έχει σημασία, μπορεί να είναι ένα ναι ή ένα όχι! Μπορεί ο άλλος να γελάσει με την ερώτηση αλλά υπάρχει το ενδεχόμενο της γένεσης χίλιων άλλων ερωτημάτων από το πρόσωπο του άλλου, πώς στο καλό οδηγήθηκες σε τέτοιο συνειρμό! Και δεν είναι η περιέργεια που τροφοδότησε την ερώτηση, αλλά ίσως κάποιες σκιές στην ατμόσφαιρα! Ίσως όμως και ο παραλογισμός αυτού που θέτει την ερώτηση? Ίσως! Πολλά ίσως! Ποιος ξέρει? ….

Προτελευταίο σχόλιο! Δεν μ΄ αρέσουν οι άνθρωποι που το παίζουν άνετοι μόνο με μια μερίδα ανθρώπων! Δεν μ΄ αρέσουν οι άνθρωποι, που ανάλογα με την παρέα εκφράζουν τις πεποιθήσεις τους. Είτε τις έχεις, είτε δεν τις έχεις! Άμα προσπαθείς να κρύψεις καταστάσεις από τρίτους σημαίνει πως πιστεύεις πως οι επιλογές σου δεν είναι οι καλύτερες! Το να σιωπήσεις και να μην αναφερθείς στα προσωπικά σου άμα ξέρεις ότι δεν σε σηκώνει το κλίμα είναι ίσως η καλύτερη τακτική! Όταν όμως, το θέμα αναφερθεί από τρίτους, αθέλα ή ηθελημένα, και εσύ κάνεις την πάπια και το παίξεις αλλιώς για μένα είναι ίσως η χειρότερη υποκρισία! Διότι οι επιλογές σου είναι οι επιλογές σου, και πρέπει να τις σέβεσαι! Αν ντρέπεσαι για αυτές, τότε ίσως να πρέπει να αναθεωρήσεις τους λόγους της «ορθότητας» - το λέω αυτό με πολύ γενικό περιεχόμενο, εννοώντας κατά πόσο γίνονται οι επιλογές αυτές συνειδητά από σένα ή από αδυναμία- των επιλογών σου, και μετά να αντιδράς με το άτομο που σε αναγκάζει να δεις την πραγματικότητα, έστω και μετά από παρεξηγημένη συμπεριφορά!

Τελευταίο σχόλιο, (υπόσχομαι)! Παρακαλώ τις γειτόνισσές μου να αρχίσουν να ασχολούνται μόνο με τα του οίκου τους και να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν κατίνες μικροαστικής κοινωνίας, με καθόλου ενδιαφέροντα παρά μόνο το κουτσομπολιό, που ως επί το πλείστον δημιουργείται μόνο στο μυαλουδάκι τους! Ας πάψουν ακόμα περισσότερο, αφού δημιουργήσουν ήδη το κουτσομπολιό από μόνες τους (επειδή μόνο μέχρι εκεί μπορεί να δει το συντηρητικό μυαλουδάκι τους!) , να προσπαθούν να πληγώσουν γονείς κτλ, λέγοντας πικρόχολα κακεντρεχή σχόλια, διότι στην προκειμένη περίπτωση οι γονείς είναι πλήρως ενημερωμένοι για τις επιλογές της κόρης τους, άρα προσβάλλουν μόνο τον εαυτό τους και κανένα άλλο με την αναξιοπρεπή συμπεριφορά τους!

Υγεία!

Τα φιλιά μου!


p.s.
Νεράιδες , Ξωτικά, Δρυΐδες, Χάριτες: Αγλαΐα, Ευφροσύνη, Θάλεια, Μοίρες: Κλωθώ, Λάχεση, Άτροπος, Νύμφες: αμανδρυάδες, ορεστιάδες, ναϊάδες, Μούσες: Κλειώ, Ευτέρπη , Θάλεια, Μελπομένη, Ερατώ, Τερψιχόρη, Πολύμνια, Ουρανία, Καλλιόπη…..
Πού κολλούν τώρα όλες αυτές? Ermm βασικά αυτός ο συνειρμός μου ήρθε, μετά από κάτι που διάβασα κάπου! Βασικά αυτά!

19 September, 2007

Wiccan - Θρησκεία της γης

Πάντα οι διάφορες θρησκείες μου προκαλούσαν το ενδιαφέρον. Σας παραθέτω λοιπον κάποια στοιχεία από τη Wicca, μια αρκετά ενδιαφέρουσα παγανιστική θρησκεία στις μέρες μας!

Η μαγεία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα είναι η Τέχνη που επιβίωσε από την Παγανιστική θρησκεία των Μαγισσών, που έζησαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Η Wicca μερικές φορές γνωστή και ως θρησκεία της Γης, παλαιά θρησκεία και νεοπαγανισμός, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της στην ιστορία στα μέσα του 20ου αιώνα, μέσω του Gerald B. Gardner (1884-1964). Η λέξη «wicca» προέρχεται από την παλαιότερη γερμανική «wicce» που σημαίνει «σοφό». Είναι ένα κράμα αρχαίων ευρωπαϊκών θρησκειών και τελετουργικών, με πολύ πιο έντονες επιρροές από την ελληνική, την κέλτικη και τη σαξονική θρησκεία. Πρωτεύουσα Υπέρτατη Δύναμη είναι η Φύση, η οποία εκφράζεται μέσα από τον Κερασφόρο Θεό και την Θεά, τη Μητέρα Θεά, τη ζωοδότρα, που δίνει ζωή σε όλα τα όντα.

Οι δύο Θεοί συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, μαζί ολοκληρώνονται και δημιουργούν την Υπέρτατη Δύναμη. Πρόκειται δηλαδή για μια δυαδικότητα όλων των πραγμάτων, χωρίς κακόβουλα ή καλόβουλα θεμέλια. Οι Θεοί βρίσκονται μέσα στον κάθε άνθρωπο, αποτελούν κομμάτι του, ενώ ταυτόχρονα βρίσκονται και γύρω του, τον παρακολουθούν, τον προστατεύουν και τον καθοδηγούν. Η έννοια της «οργής του Θεού» δεν υπάρχει. Οι Θεοί δεν οργίζονται, ούτε τιμωρούν, ενώ όταν τα παιδιά τους «παραστρατήσουν» τους διδάσκουν ώστε να συνειδητοποιήσουν τις λανθασμένες τους επιλογές. Αυτό γίνεται είτε μέσω τύψεων (ανώτερης συνειδήσεως, το θεϊκό κομμάτι όλων μας), είτε μέσω Θείας Δίκης (Ο Νόμος των Τριών).

Οι Wiccans συχνά αυτοαποκαλούνται μάγισσες, οι οποίες όμως διαχωρίζουν τον εαυτό τους από την αρνητική χροιά που περικλείει η έννοια! Οι Wiccans ούτε λατρεύουν το σατανά, ούτε ασκούν μαύρη μαγεία, που παραδοσιακά είναι συνυφασμένη με τις μάγισσες.

Οι προϊστορικοί πιστοί γιόρταζαν τους εποχιακούς κύκλους, που οδηγούσαν στις "οκτώ γιορτές του Τροχού": τα Ηλιοστάσια, τις Ισημερίες, και τέσσερα πανηγύρια, το Ιμπλόκ (2 Φεβρουαρίου, τώρα συμπίπτει με τη Χριστιανική γιορτή των κεριών), το Μπετλάν (Πρωτομαγιά), το Λάμας (αρχές Αυγούστου) και το Σαμαίην (των Αγίων Πάντων).

Αυτή η κουλτούρα, που είναι συντονισμένη με τη φύση, σέβεται τις γυναίκες, είναι φιλειρηνική και υπέρ της ισότητας, επικράτησε για χιλιάδες χρόνια. Μετά ήρθε ο Χριστιανισμός, που τελικά διείσδυσε μέσα στην άρχουσα τάξη της Ευρώπης. Από τον 14ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Φλεγόμενης Εποχής, οι θρησκευτικές και κοσμικές αρχές άρχισαν επί 400 χρόνια μια εκστρατεία για να ξεριζώσουν την Παλιά Θρησκεία, εξοντώνοντας ύποπτους πιστούς, τους οποίους κατηγόρησαν ότι είχαν συμμαχήσει με τον διάβολο. Οι πιο πολλοί που εκτελέστηκαν ήταν γυναίκες, γενικά αυτές που ζούσαν έξω από τους κοινωνικούς τύπους, οι γυναίκες δηλαδή που ο ανεξάρτητος τρόπος ζωής τους θεωρήθηκε σαν απειλή.


Το να είσαι Wiccan

Να είσαι Wiccan σημαίνει…
να αγαπάς και να αγαπιέσαι
να γνωρίζεις τα πάντα και απολύτως τίποτα
να ταξιδεύεις δίπλα στα άστρα, ενώ βρίσκεσαι στην γη
να αλλάζεις τον κόσμο γύρω σου και μέσα σου
να μοιράζεσαι, να δίνεις, ενώ λαμβάνεις ταυτόχρονα
να χορεύεις και να τραγουδάς, να κρατιέσαι χέρι-χέρι με το Σύμπαν
να τιμάς τους Θεούς και τον εαυτό σου
να είσαι η Μαγεία, όχι μόνο να την εξασκείς
να είσαι σεβαστή ή τίποτα και να αποδέχεσαι αυτούς που δεν είναι
να γνωρίζεις ότι αυτό που νιώθεις είναι σωστό και καλό
να μην βλάπτεις κανέναν
να γνωρίζεις τους τρόπους των παλιών
να βλέπεις πίσω από τους φραγμούς
να ακολουθείς την Σελήνη
να είσαι ένα με τους Θεούς
να μελετάς και να μαθαίνεις
να είσαι ο δάσκαλος μα και ο μαθητής
να αναγνωρίζεις την αλήθεια
να ζεις με την Γη, όχι μονάχα πάνω Της
Να είσαι Wiccan σημαίνει να είσαι πραγματικά ελεύθερος

Ο Λόγος της Θεάς

Ακούστε τα λόγια της Μεγάλης Μητέρας
Εκείνης που οι άνθρωποι καλούν Άρτεμις, Αστάρτη, Ντιάνα,
Μελουσίνη, Κέριντουεν, Ντανού, Άριανροντ, Ίσις, Μπρίντε, και με τόσα άλλα ονόματα:
Όποτε με χρειαστείς, μια φορά τον μήνα και καλλίτερα όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο,
έλα σε μέρος μυστικό και κάλεσε το Πνεύμα Μου
Εγώ είμαι η Βασίλισσα όλων των Μαγισσών.
Συγκεντρωθείτε εσείς που σας ευχαριστούν τα διδάγματα της Μαγείας
μα που δεν έχετε ακόμα κερδίσει τα βαθύτερα μυστικά.
Σε εσάς θα διδάξω όλα τα απόκρυφα, και θα σας ελευθερώσω από την σκλαβιά του πνεύματος.
Για σύμβολο της ελευθερίας σας θα πρέπει να είστε ακάλυπτοι (γυμνοί) στις Τελετές σας
και να χορέψετε, να τραγουδήσετε, να φάτε, να δημιουργήσετε μουσική και αγάπη
όλα υπό την παρουσία Εμού.
Γιατί δική Μου είναι η έκσταση του πνεύματος, δική Μου και η ευτυχία πάνω στην Γη.
Κρατήστε αγνά και αμόλυντα τα ιδανικά σας, παλέψτε γι’ αυτά
Μην επιτρέψετε να σας σταματήσουν ή να σας ξεστρατίσουν.
Γιατί Εγώ είμαι γενναιόδωρη Θεά, που δωρίζει την Γνώση του Αθάνατου Πνεύματος,
και πέρα από τον θάνατο χαρίζω Ειρήνη Αιώνια.
Δεν απαιτώ θυσίες διότι προσέξτε! Είμαι η Μητέρα κάθε ζωής,
και η αγάπη Μου ξεχύνεται πάνω στην Γη.
Από Εμένα όλα ξεκινούν και σε Μένα όλα καταλήγουν.
Θέλω η λατρεία Μου να εκφράζεται με καρδιά ευτυχισμένη,
και όλες οι Τελετές Μου να γίνονται με πράξεις αγάπης και χαράς.
Θέλω να υπάρχει ομορφιά και δύναμη, ισχύς και ευσπλαχνία,
τιμή και ταπεινότητα, σεβασμός και ευθυμία στις καρδίες σας.
Και εσείς που Με αναζητείτε, να γνωρίζετε πως
αν δεν Με αναζητήσετε πρώτα μέσα σας, δεν θα Με βρείτε ποτέ.
Γιατί ιδού! Είμουν στο πλάι σας από την Αρχή,
και είμαι Εκείνη που θα βρείτε στο Τέλος.

Ο Λόγος του Θεού

Ακούστε τα λόγια του Θεού,
Του Υιού, Αδελφού, Εραστή και Συντρόφου της Μεγάλης Μητέρας,
Εκείνου που οι άνθρωποι καλούν Παν, Όσιρι, Κερνούνο, Λούγκ, Χέρνε και με τόσα άλλα ονόματα:
Εγώ είμαι ο αντίθετος της Θεάς, αλλά όχι ο αντίπαλος.
Είμαι η φωτιά μέσα στην καρδιά σας, Είμαι ο πόθος στην ψυχής σας.
Από Εμένα κάθε αρχή έχει τέλος, και κάθε τέλος αρχή.
Γιατί Εγώ είμαι ο Κυνηγός της Γνώσης,
και από Εμένα θα διδαχθείτε τα μυστικά του Θανάτου και της Ζωής,
Εγώ είμαι το στάχυ που θεριεύει, μα Είμαι και το δρεπάνι του θεριστή.
Είμαι η γονιμότητα, Αυτός που χαρίζει Ζωή,
μα Είμαι και ο Άρχοντας του Θανάτου, που δίνει αξία στην Ζωή.
Σας φέρνω αγάπη και δύναμη, ειρήνη και πάθος, ελπίδα και ευημερία,
και θέλω οι Τελετές Μου να γίνονται στα άγρια δάση και στα βουνά,
με χορούς και τραγούδια, γεμάτα ζωή και χαρά.
Και εσείς που Με αναζητείτε, γνωρίστε πως Είμαι ο αδάμαστος άνεμος,
ακούστε το κάλεσμά Μου μέσα από την βροχή, την νύχτα και τα δέντρα
και θα Με βρείτε μέσα στην έκσταση, το πάθος, την περηφάνια, την οργή,
μα και μέσα στον έρωτα, την αγάπη, και την ταπεινότητα.
Εγώ είμαι ο τρυφερός εραστής της Θεάς, που είναι η Μητέρα όλων μας,
Εγώ είμαι ο Κύκλος της Ζωής,
και ο Νόμος Μου είναι η ισορροπία.

Όνειρα Vs Πραγματικότητα

Τι εννοούμε με τον όρο όνειρα? Έλα μου ντε! Βασικά, θα μπορούσε κανείς να διαχωρίσει τα όνειρα σε δύο κατηγορίες: Αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας και αυτά που σκεφτόμαστε στον ξύπνιο μας!

Αφορμή για τις συγκεκριμένες σκέψεις είναι ένα προχθεσινό όνειρο! Έβλεπα οικεία μου πρόσωπα, σε διαφορετικό όμως περιβάλλον, διαφορές συζητήσεις και παρεξηγήσεις. Τα όνειρα δεν έχουν κάποια λογική εξήγηση, άρα δεν είναι παράλογο που έβλεπα τοπία όπως το grand canyon, μια μικρή φωτιά στο κέντρο και τους πρωταγωνιστές τριγύρω. Δεν ξέρω αν η αρχέγονη επαφή μου με τη φύση, μου δημιούργησε ζωώδη ένστικτα, ωστόσο, σε κάποια φάση είχα ξεφύγει. Θυμάμαι διαπληκτίστηκα έντονα με ένα κατά τα άλλα αγαπημένα μου πρόσωπα, σε σημείο να νιώσω απίστευτο μίσος. Μιλάμε ένα όνειρο τρελό, εντελώς παρανοϊκό. Ένιωθα τόσο έντονο θυμό, μίσος, απέχθεια και αηδία για το πρόσωπο αυτό, που κάλλιστα θα μπορούσα να….! Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο πρόσωπο, όχι μόνο το λατρεύω, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου, χωρίς αυτό.

Την επόμενη μέρα, όταν ξύπνησα, λέω πάει τρελάθηκα. Οι ενδείξεις δεν είναι καθόλου ελπιδοφόρες, μας βλέπω για τα κάγκελα! Το προσπέρασα και λέω όνειρο είναι πάει, τελείωσε! Όλα καλά κι όλα ωραία! Μα έλα που κάπως παραστράτησα και στον ξύπνιο μου! Όταν συνάντησα, κατά τη διάρκεια της μέρας, το άτομο αυτό, έγινε κάτι που δεν περίμενα. Βασικά, αυτό με ανησύχησε. Στο αντίκρισμα του, ένιωσα σε κάποιο βαθμό όσα ένιωθα στον ύπνο μου, όχι τόσο έντονα εννοείται, αλλά η πίκρα μέσα μου υπήρχε. Το μίζερο είναι ότι το πρόσωπο αυτό δεν μου έκανε τίποτα και συνεχίζω να το συμπαθώ! Περίεργα πράγματα! Ένιωθα επιθετική απέναντι του, σε τέτοιο βαθμό, που βρήκα μια δικαιολογία και έφυγα.

Αλήθεια, ποια η προέκταση της φαντασίας και ποια τα όρια? Ποια η δύναμή της σε ρεαλιστικές πραγματικές συνθήκες? Ποια η γραμμή που διαχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα, την πραγματικότητα από την ονειροπόληση, τη σοφία από τη φαντασιοπληξία? Προσωπικά, είμαι άτομο που με δελεάζει οτιδήποτε εξωπραγματικό, διαφορετικό, αναπάντεχο. Μ΄ αρέσει να παίζω με τα όρια μου, και να ανακαλύπτω νέα πρόσωπα σε μένα.

Όμως, το να ξεφύγει κανείς είναι ένα κομβικό σημείο, στη συναισθηματική εξισορρόπηση του ατόμου. Επομένως, η πνευματική διαύγεια απειλείται από τη φαντασία ή τροφοδοτείται? Με ποια εφόδια ή εργαλεία μπορεί κανείς να ταξιδεύει σε κόσμους με άγνωστους προορισμούς, με μια βεβαιότητα, να αναγνωρίζει το δρόμο της επιστροφής? Και τι γίνεται αν σε κάποιο ταξίδι μαγευτεί τόσο από το νέο τοπίο, που αρνηθεί ή έστω ξεχάσει να γυρίσει? Θα είναι καταστροφικό? Ή μήπως λυτρωτικό?

Η τρέλα είναι το αντίδοτο της κατάθλιψης? Ή η απόδειξή της? Οι καινούριοι δρόμοι που ανοίγονται κάποιες φορές, ασυνείδητα ή συνειδητοποιημένα, μας οδηγούν σε μια πνευματική ευφορία, με ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται, ή πρόκειται για μια πνευματική αποτελμάτωση χωρίς διέξοδο….???

Δεν έχω απαντήσεις, μονάχα σκέψεις….

18 September, 2007

Στρουμφοξεγνοιασιά

Λοιπόν,
Κάθε πρωί μ΄ αρέσει να ακούω τα στρουμφάκια! Μου φτιάχνουν απίστευτα το κέφι! Το παιδί μέσα μου ξυπνά –αν κοιμάται ποτέ εννοείται- και όλα φαίνονται πιο ρόδινα – oh really???.

Μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής μου προσφοράς σας μεταδίδω το πνεύμα ξεγνοιασιάς, που τόσο έντονα βιώνουν τα μικρά γαλάζια στρουμφάκια! Στρουμφοδιασκεδάστε!!!!
*****************

Το τραγούδι των Στρουμφ

Στα χρόνια τα παλιά, σε χώρα μακρινή, εζούσαν γελαστές, γαλάζιες πονηριές.

(Στρουμφάκια)
Στρουμφάκια να μας λες, Στρουμφάκια λα λα λα....

(Αφηγητής)
Είσαστε τα Στρουμφάκια, αυτά τα μικρά γαλάζια ανθρωπάκια, που είναι πάντα χαρούμενα;

(Στρουμφάκια)
Στο χωριό μας να ‘ρθεις ψάξε κι ίσως το βρεις, στων βουνών τις πλαγιές στα δάση που δεν είδες ποτέ.

(Αφηγητής)
Στρουμφάκια οδηγούν αυτούς που αγαπούν.

(Στρουμφάκια)
Ο δρόμος φωτεινός, η αγάπη είναι φως. Στρουμφίζουμε γιορτή θα είμαστε όλοι εκεί στο κέφι οδηγοί.

(Αφηγητής)
Τα παράξενα μικρά τους σπίτια σε σχήμα μανιταριού, μες το δάσος ζωγραφιές, μικρές αναμμένες φωτιές. Γιορτή φανταστική χορός και μουσική. Μα, μέσα στις φυλλωσιές
ο Δρακουμέλ ο φοβερός μάγος σχεδιάζει καινούρια ενέδρα.

(Δρακουμέλ)
Απαίσια μικρά Στρουμφάκια, μια μέρα θα βρω το δρόμο για το στρουμφο-χωριό σας. Χα χα χα χα....

(Αφηγητής)
Ο Ψιψινέλ ο γάτος του ετοιμάζει τα νύχια του. Έτοιμος για την επίθεση!

(Γκρινιάρης)
Μου την δίνει η επίθεση!

(Στρουμφάκια)
Ας ψάχνει ο Δρακουμέλ, ποτέ δε μας γελά. Σοφός ο μπαρμπα-Στρουμφ τα σχέδια του χαλά. Λα λα λα, λα λα λα....

(Αφηγητής)
Φεύγω τώρα παιδιά, φεύγω φεύγω μακριά. Μαζί με τα Στρουμφ στρουμφίστε κι εσείς με χαρά.

******************

Το σχολείο των Στρουμφ

-Εμπρός Στρουμφς,
γρήγορα στις τάξεις σας για μάθημα!
Λα-λα-λα......

-Έτοιμοι,αρχίζουμε.
-Μάγκες τη στρουμφίζουμε.
-Βγάλτε τα βιβλία σας.
-Σώστε την υγεία σας.
-Διάβασες το μάθημα;
-Μάθημα ανάθεμα.
-Εργασία και χαρά.
-Στρουμφ σημαίνει ξεγνοιασιά.
-Τι ήταν οι αρχαίοι θεοί;
-Το Σάββατο και η Κυριακή.

Δευτέρα κάτι έχω,
την Τρίτη δεν αντέχω.
Τετάρτη πώς βαριέμαι,
την Πέμπτη δεν κρατιέμαι.
Παρασκευή πρωί,
λα-λα-λα λα-λα λα-λα,
απ' όλες τις ημέρες
η Κυριακή μ' αρέσει.

-Πρώτη ώρα "Ανάγνωση".
-Μου την δίνει η "Ανάγνωση".
-Δεύτερη "Αριθμητική".
-Ομελέτα με τυρί.
-Ποιος θα 'ρθει στον πίνακα;
-Μου την δίνει ο πίνακας.
-Μην ακούω τσιμουδιά!
-Να 'χαμε μια λιχουδιά....
-Παρακάτω ποιος θα πει;
-Σάββατο και Κυριακή.

Δευτέρα κάτι έχω,
την Τρίτη δεν αντέχω.
Τετάρτη πώς βαριέμαι,
την Πέμπτη δεν κρατιέμαι.
Παρασκευή πρωί,
λα-λα-λα λα-λα λα-λα,
απ' όλες τις ημέρες
η Κυριακή μ' αρέσει.

Λα-λα-λα......
-Η ζωή είναι δύσκολη!
-Τα ίδια πάλι θα μας πει.
-Πρέπει να προσέχετε!
-Στρουμφ πώς τον αντέχετε;
-Πρέπει να διαβάζετε!
-Ασ'τον να κουράζεται.
-Σκέφτομαι το μέλλον σας.
-Βγάλτε το καπέλο σας.
-Του δασκάλου η συμβουλή.
-Σχολείο σημαίνει φυλακή.

Δευτέρα κάτι έχω,
την Τρίτη δεν αντέχω.
Τετάρτη πώς βαριέμαι,
την Πέμπτη δεν κρατιέμαι.
Παρασκευή πρωί,
λα-λα-λα λα-λα λα-λα,
απ' όλες τις ημέρες
η Κυριακή μ' αρέσει.

-Θέλετε να συνεχίσουμε;
-ΟΧΙ!
-Ή προτιμάτε ελεύθερη ώρα;
-ΝΑΙ,αυτό θέλουν τα Στρουμφ!

-Θέλετε να κλείσει το σχολείο;
-ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

17 September, 2007

Στραβά, κουφά και ευτράπελα

Το Σάββατο έδινα εξετάσεις για μια θέση. Το αποτέλεσμα τραγικό. Μιλάμε πρώτη φορά τα έπαιξα τόσο και ομολογώ ότι είμαι πολύ απογοητευμένη από τον εαυτό μου. Είχα διαβάσει αρκετά, όμως, εκείνη την ώρα λόγω πίεσης χρόνου, τα έκανα σαλάτα. Ρε εσείς , νόμιζα πως δεν θα προλάβαινα με τίποτα, και ό,τι βλακεία μου κατέβαινε στο κεφάλι την έγραφα. Σε κάποια φάση μου πέρασε από το μυαλό να βάλω τις φωνές και να παραδώσω το γραπτό. Δεν λειτουργώ καλά υπό πίεση! Δεν μπορώ! Είμαι αγχώδης τύπος! Έλεος ρε παιδιά! Ας πούμε το σκέφτομαι σοβαρά να μην ξαναδώσω άλλη εξέταση στη ζωή μου! Δεν μ’ αρέσει αυτό το σύστημά. Μου την σπάει απίστευτα τραγικά! Anw αρκετό χρόνο έφαγα από τη ζωή μου για να στενοχωριέμαι που δεν πέρασα μάλλον! Αυτό το ρεζιλίκι σκέφτομαι γαμώτο!

Αυτό το άλλο που μου τη σπάει ίσως ακόμη περισσότερο είναι η σιγουριά όλων ότι πέρασα! Για να λέω δεν έγραψα δεν έγραψα! Από τη μια με κολακεύει που όλοι έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου από την άλλη όμως με κάνει να αισθάνομαι τρομερά άβολα! ΝΑΙ μπορεί και εγώ να αποτύχω! Ναι είμαι άνθρωπος, δεν μπορώ να είμαι πάντα στα καλύτερα μου, και ναι αποτυγχάνω όπως όλοι! Γιατί να πρέπει συνεχώς να λέω δεν έγραψα και να ακούω τον άλλο να λέει αποκλείεται! Υπερβάλλεις! Είμαι σίγουρος μια χαρά τα πήγες!

Θέλω να φωνάξωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω! Κουράστηκα!

P.S.1 Οι Κύπριοι πότε θα μάθουν επιτέλους να οδηγούν???
P.S.2 Οι Έλληνες πότε θα μάθουν να ψηφίζουν???
P.S.3 Οι άντρες πότε θα μάθουν να μην είναι σεξομανείς???
P.S.4 Οι γυναίκες πότε θα αγαπήσουν τον εαυτό τους???
P.S.5 Η κοινωνία πότε θα μάθει να μην ακούει παπαρολογίες???
P.S.6 Εγώ πότε θα πάθω αμνησία???

Με αυτά και με αυτά ο μονόλογος μου έφτασε στο τέλος!
Δεν έχω και πολλή όρεξη, λυπάμαι!

03 September, 2007

Ένα αγκυροβολημένο καράβι

Ένα χτύπημα στη διπλανή πόρτα έκανε την καρδιά του να παγώσει. Κοίταξε τα χέρια του, ήταν ακόμα βουτηγμένα στο αίμα. Κοίταξε το σεντόνι, ακόμα μύριζε αυτό που έντονα νοσταλγούσε, ακόμα ήταν ζεστό, θρυμματίζοντας σκέψεις και φόβους.

Μια φωνή διακόπτει τη σιωπή, ο άνεμος σβήνει το κερί, μια σκέψη θολώνει το μυαλό. Ένας βαθύς αναστεναγμός, ένα μαχαίρι πέφτει στο πάτωμα, μια ψυχή χάνεται. Σχεδόν υπνωτισμένος κοίταξε το δωμάτιο. Δεν μπορούσε να διακρίνει καθαρά τα αντικείμενα, έβλεπε σκιές, άκουγε ψιθύρους. Άνοιξε το φως, ανασκουμπώθηκε και κάθισε σε μια ξεβαμμένη, σχεδόν σκονισμένη πολυθρόνα. Δεν υπήρχε όμως κανείς. Μόνο ένα άψυχο σώμα στο πάτωμα, βαμμένο στο αίμα. Τόσο κόκκινο όσο το χρώμα της φωτιάς που ακατάπαυστα καίει για μέρες. Προσπάθησε να θυμηθεί γιατί βρισκόταν εκεί. Το δωμάτιο, μύριζε άσχημα, ήταν ακατάστατο και δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς είχε συμβεί. Αυτό που τον τρόμαξε ήταν το αίσθημα της ευφορίας που ένιωθε. Κάτι μέσα του τον έτρεφε, του έδινε ζωή, ένας ακατανίκητος πόθος, μια αυταρχική αυτοπεποίθηση.

Κοίταξε τη φωτογραφία που βρισκόταν στο ξύλινο τραπέζι, δίπλα από ένα ολόσωμο καθρέφτη. Το μυαλό του άρχισε σιγά-σιγά να πλανιέται, στο τελευταίο πράγμα που θυμόταν, είχε αρχίσει να θυμάται. Στεκόταν στην άκρη του λεωφορείου, περιμένοντας να γίνει 8,10! Το λεωφορείο ερχόταν ακριβώς στις 8,10 και αυτός ήταν πάντα εκεί ακριβώς στις 8,03! Ξυπνούσε στις 6,03 ακριβώς. Καθόταν στο κρεβάτι για τρία λεπτά, σηκωνόταν, έκανε καφέ, και έβαζε πάντα 3 κουταλιές ζάχαρη. Το τρία ήταν ένας αριθμός πολύ σημαδιακός γι’ αυτόν. Ήταν ένας αριθμός που μπορούσε να ρυθμίσει το υπόλοιπο της μέρας, αποφεύγοντας κάθε αναβολή, κάθε ανατροπή, ανακουφίζοντας τη σχολαστική καθημερινότητα, που τόσο ευχάριστα αυτός απολάμβανε.

Όταν ήταν παιδί, του άρεσε να παίζει βόλους με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα τυχερός και σπάνια κέρδιζε. Εκείνο το απόγευμα, ο παππούς του, τού χάρισε τρεις αστραφτερούς, σχεδόν ανέπαφους βόλους. Τους πήρε με ανυπομονησία και τρέχοντας πήγε να παίξει. Κατάφερε να κερδίσει τρία συνεχόμενα παιχνίδια. Από εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα το τρία έγινε ο φύλακας άγγελός του. Ένας αριθμός κοινός για την πλειοψηφία. Ένας αριθμός παντοδυναμίας για εκείνον.

Η ώρα είχε πάει 8,15 και το λεωφορείο δεν είχε φανεί. Περίεργο σκέφτηκε, έπρεπε να είχε φτάσει. Η εταιρεία που χρησιμοποιούσε ήταν πάντα πολύ τυπική στις αφίξεις. Το βλέμμα του έπεσε σε μια κοπέλα, με κόκκινα μακριά μαλλιά, που φορούσε ένα κίτρινο παλτό. Πολύ εκνευριστικό χρώμα, σχολίασε ψιθυριστά. Η κοπέλα τον κοίταξε και του είπε: «Μήπως έχετε 3 κέρματα των δέκα, ξέρετε, θέλω να πάρω τηλέφωνο αλλά ξέχασα την τσάντα μου στο ταξί και δεν ξέρω τι θα κάνω. Πρέπει να τηλεφωνήσω στον Τόμας. Θα σας τα επιστρέψω». Τι όμορφο άσπρο δέρμα, τα μαλλιά της μοιάζουν με φλόγες , έτοιμες να παρασύρουν στο διάβα τους κάθε τι, που αυτή θα αντικρίσει. «Κύριε», του είπε σαστισμένη, καθώς το βλέμμα του φαινόταν χαμένο. «Με συγχωρείτε, δεσποινίς, βεβαίως μπορώ να σας δώσω 3 κέρματα!».

Της έδωσε τα κέρματα και την έβλεπε να απομακρύνεται. Χωρίς να το σκεφτεί την ακολούθησε. Πρώτη φορά έκανε κάτι τόσο αυθόρμητο, τόσο παρορμητικό. Υπήρχε όμως λόγος. Υπήρχε δικαιολογία. Η άγνωστη γυναίκα του είχε ζητήσει 3 κέρματα. Δεν μπορούσε παρά να το εκλάβει ως σημάδι , μονολογούσε μέσα του, καθώς απομακρυνόταν από τη στάση του λεωφορείου. Ξάφνου φάνηκε και το λεωφορείο, αλλά αυτός δεν νοιάστηκε, άρχισε να βαδίζει πιο γρήγορα, ακολουθώντας την κοπέλα με το κίτρινο παλτό.

Η κοπέλα μπήκε σε μια καφετέρια, αυτός την κοίταζε από το παράθυρο. Αυτή, πήγε προς το τηλέφωνο, αλλά κάποιος την άρπαξε από το χέρι. Ήταν μια ηλικιωμένη κυρία. Στην αρχή η συνομιλία τους ήταν ήρεμη, σχεδόν φιλική. Σιγά-σιγά, όμως, ο τόνος της συζήτησης άρχισε να δυναμώνει. Το κατάλαβε από τις κινήσεις, τα τρεμάμενα βλέφαρα, το ξαναμμένο της πρόσωπο, το βλέμμα της γριάς, το ένιωθε στον αέρα, κάτι δεν πήγαινε καλά. Αυτός αναστατώθηκε, και ένιωσε μια περίεργη οργή να τον κυριεύει. Αποφάσισε να επέμβει, όταν την είδε να απομακρύνεται από τη γριά με γρήγορο, εντελώς πειθαρχημένο βήμα.

Αυτός, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, την ακολούθησε μεθυσμένος από το κόκκινο χρώμα των μαλλιών της. Περπατούσε για αρκετά χιλιόμετρα, είχε αρχίσει να κουράζεται. Η ανάσα του λαχανιασμένη πια χανόταν στα δικά της τα βήματα. Αυτή σταμάτησε κοντά στο προαύλιο μιας πολυκατοικίας. Χτύπησε ένα κουδούνι, και ένας νεαρός κατέβηκε και της άνοιξε την πόρτα. Αυτός ένιωσε μια αναταραχή, κρύος ιδρώτας άρχισε να τον λούζει. Η σκέψη του θόλωσε, κοίταξε το παράθυρο και τους είδε να στέκονται εκεί αγκαλιασμένοι. Αυτή είχε ένα ήρεμο ύφος, το πιο πράο πρόσωπο που είχε αντικρίσει ποτέ του. Ήταν σαν καράβι, που μόλις έχει αγκυροβολήσει σε λιμάνι, μετά από φουρτούνα. Με ένα φάρο, μια προκυμαία και άσπρα κάγκελα στον ορίζοντα. Ένα κίτρινο μπαλόνι, όπως ακριβώς ήταν το παλτό της, ελεύθερο ατένιζε τους αιθέρες, θέλοντας να φτάσει στον ουρανό και να πραγματοποιήσει μια ευχή.

Κάθισε σ΄ ένα σπασμένο παγκάκι, ξεχασμένο στην άκρη ενός κατά τα άλλα πολυσύχναστου δρόμου. Παραπέρα είχε ένα πάρκο, όπου διάφορα παιδιά έπαιζαν εκεί, αγνοώντας την ανάγκη του κάθε περαστικού να ταξιδεύσει σε σκέψεις ανείπωτες. Οι φωνές του τρυπούσαν τα αφτιά, δεν τον άφηναν να συγκεντρωθεί και να χαθεί στο συλλογισμό που η μορφή της άγνωστης αυτής γυναίκας τον καθοδηγούσε σε δύσβατο προορισμό.

Άρχισε να πέφτει το δειλινό φως, σκεπάζοντας με αδιάφανη πλάνη την ατμόσφαιρα. Την είδε να βγαίνει. Του φάνηκε πως ένα μυστήριο πέπλο την είχε τυλίξει. Ένα ζωηρό φως την είχε ντύσει. Την ακολούθησε αμίλητος, προσπαθώντας να μην γίνει αντιληπτός. Είχαν φτάσει σε μια άλλη πολυκατοικία, σε ένα απόμερο σοκάκι, σχεδόν σκοτεινό, τελείως μίζερο. Ανατρίχιασε, καμία σχέση δεν είχε ο χώρος με τη θαλπωρή του δικού του σπιτιού. Καμία σχέση με την τάξη που επικρατούσε σε κάθε σπιθαμή της δικής του εστίας. Παρόλα αυτά, δεν δίστασε, μπήκε μέσα και κοντοστάθηκε στην αρχή του διαδρόμου. Ένα πράσινο χαλί, με περίεργα λουλούδια, του απέσπασαν για λίγο την προσοχή, προσπαθώντας να καταλάβει αν τα λουλούδια ήταν τοποθετημένα με κάποια συμμετρία. Κάποιος την περίμενε μέσα. Στην αρχή επικράτησε απόλυτη σιωπή. Τη σιωπή διέκοψαν φωνές. Για κάμποση ώρα άκουγε δύο γυναικείες φωνές. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγαν, αλλά ο καβγάς ήταν σε έντονο τόνο. Επικράτησε σιωπή και άκουσε βήματα. Η κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά βγήκε νευριασμένη από την πόρτα, αφήνοντάς την πίσω της ανοικτή.

Αυτός, όμως, δεν την ακολούθησε. Ήθελε να δει ποιος ήταν στο δωμάτιο. Πλησίασε με βήμα αποφασιστικό. Κοίταξε μέσα με ύφος αλαφροΐσκιωτου ανθρώπου. Την είδε και το βλέμμα του σκοτείνιασε. Ήταν η ηλικιωμένη γυναίκα της καφετέριας. Πλήγωσε την κοκκινομαλλούσα του μούσα δυο φορές μέσα στην ίδια μέρα. Θυμήθηκε το ήρεμο βλέμμα της κοντά στο νεαρό που συνάντησε πιο πριν. Γιατί να μην είχε το βλέμμα εκείνο όλη την ώρα; Εκείνο το ήρεμο γαλήνιο ύφος του αγκυροβολημένου καραβιού. Αυτή η γριά την έκανε να μοιάζει άσχημη. Μετέτρεπε τον άγγελό του σε διάβολο, τα μάτια της φιδίσια, η παρουσία της αλλόκοτη. Όχι, δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Δεν θα άφηνε να την πληγώσει για τρίτη φορά. Αυτή η μεταμόρφωση έπρεπε να σταματήσει.

«Ποιος είσαι εσύ», φώναξε η γριά. Αυτός χωρίς καν να την αντικρίσει μπήκε μέσα. Πήγε στην κουζίνα και έψαξε τα συρτάρια. Πήρε το πιο αστραφτερό μαχαίρι από όλα. Η λεπίδα του άστραφτε μέσα στο μισοσκόταδο. Μια λάμπα μόνο φώτιζε το χώρο. Μια μαγευτική συνυνυπαρξία χλωμών, καταθλιπτικών εικόνων. Την πλησίασε, νιώθοντας την παντοδυναμία της κοφτερής λεπίδας μέσα στα χέρια του. Η γριά σαν φοβισμένο σπουργίτι, τον κοιτούσε ανήμπορη να αντιδράσει. Της κάρφωσε τρεις μαχαιριές, χωρίς να ακουστεί ο παραμικρός θόρυβος που θα παραβίαζε την τελετουργία της σφαγής.

Το μαχαίρι έπεσε στο πάτωμα, πήγε στο υπνοδωμάτιο, πήρε ένα άσπρο σεντόνι και κάλυψε το πτώμα. Δεν ήθελε η άσχημη αυτή εικόνα να σπιλώνει τη ζεστή θαλπωρή της ανάμνησης, που η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά του δημιουργούσε. Άνοιξε το φως. Το κόκκινο αίμα, που είχε απλωθεί στο πάτωμα κάνοντας ρυάκια, του προκαλούσε μια γλυκιά αναστάτωση. Του θύμιζαν αυτήν. Τα κόκκινα μακριά μαλλιά της. Ξαφνικά ένιωσε να πεινά. Ήθελε να φάει. Να γιορτάσει την παρουσία της όμορφης άγνωστης γυναίκας που μόλις πριν λίγο μπήκε στη ζωή του. Μιας άγνωστης που του ζήτησε τρία κέρματα, που ουδέποτε χρησιμοποίησε.

Κάθισε στην παλιά ξεβαμμένη πολυθρόνα. Κοίταξε μια φωτογραφία στο ξύλινο τραπέζι. Μια γυναίκα χαμογελούσε. Είχε αφιέρωση: «Στο γλυκό μου κορίτσι, με αγάπη η μητέρα σου». Αναγνώρισε τη γυναίκα. Ήταν το άψυχο σώμα που κειτόταν χάμω, με μια μικρή διαφορά. Το χαμόγελο ήταν πια σβησμένο από τα χείλη της….

30 August, 2007

Love is blind.... Why?

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα, αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία, της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: "Τι είναι το κρυφτό;". Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω-κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του Θριάμβου, ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της, οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη, που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε το ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε τη Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα, που δεν είχε ακόμη αποφασίσει πού να κρυφτεί. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά, ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πώς να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

27 August, 2007

Μια εικόνα, μια ειρωνία, μια κατάντια


Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν
ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρα μας ομιλούνε’
κάποτε μες στη σκέψη τές ακούει το μυαλό.
Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας
σα μουσική, τη νύχτα, μακρινή, που σβήνει।
ΚΑΒΑΦΗΣ...

Νύμφες, δάση και ένοχη ψυχή

Οι Νύμφες ήταν γυναικείες μορφές θεϊκής καταγωγής, μεταξύ θεών και θνητών, νεαρές στην ηλικία. Δεν ήταν αθάνατες όμως ζούσαν περίπου από 9500 έως 10000 χρόνια! Οι Νύμφες ήταν κόρες ποταμών: είτε του μεγαλύτερου ποταμού που υπήρχε, του Ωκεανού, είτε του Αχελώου, είτε κόρες των τοπικών ποταμών ενός τόπου (π.χ. των Τερμησσού, Γάγγη, Κεβρήνα, Σαγγάριου, Αλφειού, κτλ). Επομένως, κάθε περιοχή είχε τα ποτάμια της και καθένα απ' αυτά είχε γεννήσει τις Νύμφες της περιοχής αυτής, λ.χ. ο ποταμός Πηνειός ήταν ο πατέρας των Νυμφών της Θεσσαλίας και ο ποταμός Ξάνθος ήταν ο γεννήτορας των Νυμφών της Τροίας.Οι Νύμφες ήταν κατεξοχήν πνεύματα του γλυκού νερού και βρίσκονταν στα ποτάμια, στις πηγές και μέσα στα βουνά από τα οποία πήγαζαν ποτάμια. Συνόδευαν πάντα το νερό, τονίζοντας έτσι τη μεγάλη σημασία που έχει για την ύπαρξη της ζωής. Χωρίς αυτό ούτε βλάστηση, ούτε γονιμότητα υπάρχει. Ήταν επομένως πνεύματα της βλάστησης, θέλοντας έτσι να συμβολίσουν γενικότερα την οργιαστική δύναμη της φύσης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θεωρούνται κόρες του Ωκεανού ή άλλων ποταμών. Ο αθάνατος Δίας, αρχηγός των θεών, φαίνεται πως δεν θέλησε να έρθει σε σύγκρουση μαζί τους και έτσι συμφώνησε στο να τις περιορίσει και να τις απομονώσει σε βουνά, δάση, κοίτες ποταμών και σε απρόσιτα μέρη, περιοχές στις οποίες είχαν απεριόριστη ελευθερία.Οι Νύμφες διαχωρίζονται σε 3 είδη: 1) Ναϊάδες, οι οποίες είναι οι Νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών, 2) Ορεστιάδες, που κατοικούσαν στα βουνά, όπου υπάρχουν πηγές και 3) Δρυάδες ή Αμαδρυάδες, δηλαδή Νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών και ταυτίζονταν με τις Μελίες.Οι Ναϊάδες κατοικούσαν μέσα σε σπηλιές, που βρίσκονταν κοντά σε νερό ή μέσα σ' αυτό, κάτω από την επιφάνεια των ποταμών. Ζούσαν όσο και οι πηγές, κοντά στις οποίες κατοικούσαν: όταν στέρευαν εκείνες, οι Ναϊάδες έσβηναν. Επικρατούσε η αντίληψη πως ήξεραν να ερμηνεύουν τη θέληση μιας ανώτερης θεότητας, είχαν θεραπευτικές ιδιότητες, ενώ μπορούσαν να προβλέψουν τα μελλούμενα (μαντικές ικανότητες).Η ζωή των Αμαδρυάδων -που το όνομά τους σημαίνει "δέντρο και γυναίκα ταυτόχρονα"- συνδεόταν άρρηκτα με τη ζωή των δέντρων μέσα στα οποία κατοικούσαν. Τα πεύκα, τα έλατα και οι δρυς άρχιζαν να μεγαλώνουν με το που άρχιζε η ζωή μιας Νύμφης. Όταν ερχόταν η ώρα της Νύμφης να πεθάνει, μαραινόταν πρώτα το δέντρο της μέσα στη γη.Με την πάροδο των χιλιετιών και την επιβολή νέων θρησκειών μετονομάστηκαν σε νεράιδες, ξωτικά κτλ, παρόλα αυτά, εντούτοις, δεν χάθηκαν ποτέ από το προσκήνιο, αλλά «κρύφτηκαν» πίσω από μύθους, θρύλους, και παράξενες ιστορίες.


Η ουσία της πιο πάνω αναφοράς:

«Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Aς υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
με αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού
και με τον ήλιον, που θα τα διαπεράσει»

K.Γ. KAPYΩTAKHΣ

Όταν οι Νύμφες ντυθούν στα μαύρα τότε μας εγκαταλείπουν… Τις τελευταίες μέρες εκατοντάδες χιλιάδες Νύμφες έχουν ξεψυχήσει από ανθρώπινη κακοβουλία (βλ. πυρκαγιές στην Ελλάδα). Είναι να απορεί κανείς πόσες ακόμη θα θυσιαστούν στο βωμό της ανθρώπινης αδιαφορίας…

R.I.P.
Μια σιγή, σχεδόν παραπλανητική, βυθισμένη σε ύπνο βαθύ, δίχως πνοή, δίχως ψυχή…
Ξάφνου ακούω μια φωνή, εμένα να καλεί. Η φωνή δυνάμωνε, σχεδόν στρίγκλιζε μανιακά, με δέος προσπαθούσε να επιβληθεί, βαθιά σε μένα να χωθεί. Δυσβάστακτη, απρόσιτη, όμως τόσο σαγηνευτική. Τρόμαξα, ξύπνησα, και μάτωσα… Δάση ολάκερα είχαν καεί, φωνές ανθρώπων είχαν τώρα πια χαθεί. Πύρινη ανάσα τους πήρε αγκαλιά… τους στέρησε χώμα, νερό, τρέλα και παιδιά. Δεν θέλω ξανά να κοιμηθώ, θέλω απ΄ τη φωνή να απαλλαγώ. Ερινύες μου γλυκιές, μην με ακούτε την τρελή, εμένα κάψτε στο ταψί… Είμαι ένοχη και εγώ, όσο είσαι εσύ, όσο είναι και αυτοί…

26 August, 2007

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΔΑΣΩΝ ΔΕΝ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ

Tis foties evalan:

1)Oi Tourkoi tis MIT.

2)To PAsok giati thelei na pesei i kivernisi.

3)H giagia pou pige na anapsei to fourno sto xorio.

4)O trellos tou xoriou.

5)O pappous pou pige na kapsei kati kseroxorta.

6)Oi anarxikoi (!!!)

7)i idia i kivernisi.

Re sta paparia mas pios evale tis foties.Afto prepei na to vreitai eseis re !
To thema einai poy skata eisastan re MALAKES!!!

Pianei i fotia ston Ymitto kai pigainoyme san ilithioi me mixanakia gia ethelontiki voitheia kai oi Zitades troxompatsoi mas grafoun gia kranos ligo prin toy Papagou!

Den pate kala re.Exoume faei friki me toys 50tosous kai vale thanatous me apokorifoma tin gynaikoula me ta paidakia tis pou apanthrakothikan sto amaksi tous kai eseis exete gamisei tous pyrosvestes kai ta fantaria.

Pou itan re koroida oi antipyrikes zones? H prolipsi?

Gati re palioskatomyaloi den eixate merimnisei ?

Valte tora tis mizes apo ta omologa kai tis lamogies ston kolo sas na piasoun xoro,gamo tis villes kai tis pisines sas.

Gamo tin eksousia sas re pou exete to thrasos kai moirazete kai paroxes patontas se athafta ptomata!Skata stous tafous ton progonon sas pou arxisan na gamane tin xora .

Eistai aksioi synexistes tou ergou tous.

Na kaei to mpourdelo i vouli TORA!!!

Alla ti leo...ta mpourdela exoun kai mia organosi,opote koplimento einai na leme mpourdelo to koloxaneio sas geloioi.

Kai to kinima? To kinima kanei sinelefseis gia eirinikes poreies-min dosoume tin entiposi oti eimaste "mpaxaloi" kai "xouligania".

Re de gamiestai kai eseis grafikoi anthropoi ton spilaion!
Aei sto diaolo kai eseis kai ta magazakia sas.

Pame na kanoume tous malakes tora,opoios thelei as voithisei re paidia...eimaste ANTITHETOI me tis energeies tou diktiou alla distixos einai i moni organomeni prospatheia afti ti stigmi.

Opoios mporei kai thelei na voithisei as epikoinonisei me to 6995 822923, 6945535623.

Forwarded from diadromi eleutherias,ANTIDRASI Bulletin,resistance2003,Contras

FROM WWW.AEL1930.COM

Rammstein

MORGENSTERN

She's so ugly that it gets dark [1]
when she looks into the sky
Then the light is frightened
It shines into her face from below
So she must hide during the day
She just doesn't want to scare the light
She lives in the shadows until the glow fades
She sees a star shining in the twilight and pleads
Paint beauty onto my cheeks

Morningstar, oh shine
onto the visage of mine
Cast a warm light
onto my frightening face [2]
Tell me I'm not alone
Ugly, you are ugly

I went alone in the night
The late birds no longer sang
I saw children of the sun in the throng so
I cried into the starry heavens

Morningstar, oh shine
onto the beloved of mine
Cast a warm light
onto her frightening face
Tell her she's not alone

Morningstar, oh shine
onto the soul of mine
Cast a warm light
onto a heart that's breaking
Tell her that I'm crying
Because you, you are ugly
You are simply ugly
Humans are just creatures of the eye
Beautiful things are what I want
But you, you aren't beautiful, no

Morningstar, oh shine
onto the beloved of mine
Cast a warm light
onto her frightening face
Tell her she's not alone

And the star wants to shine
onto the beloved of mine
It warms my breast and shakes
where life beats
To see with the heart
she is simply beautiful

THE ORIGINAL LYRICS

Sie ist hässlich dass es graut
wenn sie in den Himmel schaut
Dann fürchtet sich das Licht
Scheint ihr von unten ins Gesicht
So muss sie sich am Tag verstecken
Will das Licht doch nicht erschrecken
Lebt im Schatten bis der Schein vergeht
Sieht einen Stern im Zwielicht prangen und fleht
Mal mir Schönheit auf die Wangen

Morgenstern ach scheine
auf das Antlitz mein
Wirf ein warmes Licht
auf mein Ungesicht
Sag mir ich bin nicht alleine
Hässlich, du bist hässlich

Ich bin allein zur Nacht gegangen
Die späten Vögel nicht mehr sangen
Sah Sonnenkinder im Gewimmel und so
rief ich in den gestirnten Himmel

Morgenstern ach scheine
auf die Liebste meine
Wirf ein warmes Licht
auf ihr Ungesicht
Sag ihr sie ist nicht alleine

Morgenstern ach scheine
auf die Seele meine
Wirf ein warmes Licht
auf ein Herz das bricht
Sag ihr dass ich weine
Denn du, du bist hässlich
Du bist einfach hässlich
Der Mensch ist doch ein Augentier
Schöne Dinge wünsch' ich mir
Doch du, du bist nicht schön, nein

Morgenstern ach scheine
auf die Liebste meine
Wirf ein warmes Licht
auf ihr Ungesicht
Sag ihr sie ist nicht alleine

Und der Stern will scheinen
Auf die Liebste meine
Wärmt die Brust mir bebt
wo das Leben schlägt
Mit dem Herzen sehen
Sie ist wunderschön


MEIN TEIL

Today I will meet a gentleman
He likes me so much he could eat me up
Soft parts and even hard ones [3]
are on the menu

Because you are what you eat
and you know what it is

It is my part – no
My part – no
There that's my part – no
My part – no

The dull blade good and proper
I'm bleeding heavily and feeling sick
Although I have to fight to stay awake
I keep eating while in convulsions

It's just so well seasoned
and so nicely flambéed
and so lovingly served on porcelain
And with it, a good wine
and gentle candlelight
Yeah I'll take my time
You've got to have some culture

Because you are what you eat
and you know what it is

It is my part – no
My part – no
Because that's my part – no
Yes it's my part – no

A cry will ascend to heaven
It will cut through hosts of angels
Feather-flesh will shriekingly fall
from the top of the clouds onto my childhood

THE ORIGINAL LYRICS

Heute treff' ich einen Herrn
Der hat mich zum Fressen gern
Weiche Teile und auch harte
stehen auf der Speisekarte

Denn du bist was du isst
und ihr wisst was es ist

Es ist mein Teil – nein
Mein Teil – nein
Da das ist mein Teil – nein
Mein Teil – nein

Die stumpfe Klinge gut und recht
Ich blute stark und mir ist schlecht
Muss ich auch mit der Ohnmacht kämpfen
ich esse weiter unter Krämpfen

Ist doch so gut gewürzt
und so schön flambiert
und so liebevoll auf Porzellan serviert
Dazu ein guter Wein
und zarter Kerzenschein
Ja da lass ich mir Zeit
Etwas Kultur muss sein

Denn du bist was du isst
Und ihr wisst was es ist

Es ist mein Teil – nein
Mein Teil – nein
Denn das ist mein Teil – nein
Yes it's mein Teil – nein

Ein Schrei wird zum Himmel fahren
Schneidet sich durch Engelsscharen
Vom Wolkendach fällt Federfleisch
auf meine Kindheit mit Gekreisch

24 August, 2007

Συνταγές Μαγειρικής

συγκρότημα Χαΐνιδες

Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική
και πέφτανε τα δάκρυα θυμώντας τη ζωή της
και ‘δίναν στο φαί της, μια γεύση μαγική.

Κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι,
ποτέ δεν είχε ταίρι ν' αλλάξει μιαν ευχή,
να χαμηλώσει τη φωτιά μετά την πρώτη βράση,
να γίνονταν η πλάση ξανά απ' την αρχή.

Ψιλοκομμένος μαϊντανός και σκόρδο μια σκελίδα,
να 'φεγγε μιαν ελπίδα στα μάτια τα μελιά
και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι,
να 'νιωθε ένα χάδι μια μέρα στα μαλλιά.

Μια νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της,
που 'κανε το φευγιό της να μοιάζει με γιορτή
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα,
ολόιδια με κείνα που είχε ονειρευτεί.

Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη,
μας κάμανε μεγάλη κάποια μικρή στιγμή
κι αθόρυβα διαβήκανε απ' της ζωής την άκρη
χωρίς ν' αφήσει δάκρυ σε μάγουλου γραμμή.

22 August, 2007

Από μένα δεν μπορείς να απαλλαγείς

Ένα δωμάτιο χλωμό, δυο σκιές, και μια απέραντη σιωπή. Δεν σε είδα που ήρθες. Δεν σε είδα που έφυγες. Άγγιξε το χώμα, όλα είναι υγρά. Σε κοιτώ, μ΄ ακουμπάς, μια ανάσα ζητάς. Όμως, την έχω χάσει, ξεχασμένες σκέψεις, παγωμένες σκιές, ένα φύλλο πέφτει. Μ’ κοιτάς, σ΄ ακουμπώ, μια ανάσα ζητώ. Όμως, την έχεις χάσει, ξεχασμένοι πίνακες, παγωμένοι κάκτοι, ένα παντζούρι κλείνει.


Μια ζωγραφιά θλιβερή, δύο φωνές, και μια αβάστακτη μελαγχολία. Σου φώναξα, δεν ήρθες, σε απαρνήθηκα και χάθηκες. Σβήσε την ευχή, όλα είναι εκεί. Δυο χέρια ενωμένα, χρυσή αμμουδιά. Παλιές αναμνήσεις, για νερό διψάς. Η αλήθεια έχει κρυφτεί, εγώ και εσύ, εσύ και εγώ την έχουμε απαρνηθεί. Ο φόβος έχει χαθεί, εγώ και εσύ, εσύ και εγώ τον έχουμε ερωτευτεί.


Άφησέ με να έρθω μαζί σου, να σε αγγίζω, να σου μιλώ, μαζί σου τον ουρανό να κοιτώ, μαζί σου η καρδιά να ταξιδεύσει και σε μέρη μακρινά να σε γυρέψει. Έσκυψε το κεφάλι, άκουγε την καρδιά. Δεν μπόρεσε να πει τίποτα από όσα είχε σκεφτεί. Δεν μπορούσε ξανά να πληγωθεί. Έσκυψε το κεφάλι, άκουσε το μυαλό. Μια πλάνη παντού, στην άκρη του δρόμου. Μια παραίσθηση γλυκιά, σε ξένη αγκαλιά.


Άφησέ με να έρθω μαζί σου, να σε ακούω, να σε νιώθω, μαζί σου τα αστέρια να κοιτώ, μαζί σου η ψυχή να πετάξει και σε μονοπάτια άγνωστα να ξαποστάσει. Άκουσε μια φωνή, θα σ΄ αρνηθεί. Κάπου, κάποτε θα φύγει, θα χαθεί. Το βλέμμα σου θα απαρνηθεί. Άκουσε τη φωνή, ένιωσε το πόνο. Μια παράνοια γλυκιά, έρχεται από μακριά. Μια θεία δίκη, στο άστρο εκεί ψηλά.


Κοίταξε τον καθρέφτη αυτή, κοίταξε τα μάτια της αυτός. Μάχη δίχως γυρισμό, ένας παθητικός χορός. Του είπε χωρίς να το σκεφτεί. Να φύγει να χαθεί. Της είπε χωρίς να ταραχτεί, από μένα δεν μπορείς να απαλλαγείς. Εκείνη ρώτησε γιατί. Αυτός γέλασε και είπε για θυμήσου πότε με γνώρισες, για θυμήσου πότε με ένιωσες. Πάντα σε ήξερα, πάντα σε ένιωθα. Μια διαπεραστική ματιά, μια ανάμνηση γεμάτη παγωνιά. Είσαι ο άλλος μου εαυτός , αυτός που σκότωσα, που ξέχασα, που λύτρωσα. Αυτός χαμογέλασε, αυτή έκλαψε. Από μένα δεν μπορείς να απαλλαγείς, από μένα δεν μπορείς να σωθείς.

Αφιερωμένο στη φιλενάς μου (και συνάδερφο μου) Μαίρη - "Ευλαμπία" ξέρει αυτή! Θέλω τις δωρεές!!!!! χεχεχε

21 August, 2007

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ VS ΕΠΙΒΟΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Αν κάποιος προσπαθούσε να δώσει ένα ορισμό για το τι είναι ο κόσμος, αν κοιτούσε την αντανάκλαση του κόσμου σε ένα μαγικό καθρέφτη, αλήθεια τι θα έβλεπε? Αυτός ο κόσμος είναι μια πηγή ενέργειας χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, με διερχόμενες δυνάμεις. Πρόκειται δηλαδή για μια θάλασσα δυνάμεων, όπου αυτές συνυπάρχουν μεταξύ τους και όλες διέπονται από την ισχυρότερη εξ αυτών, τη δύναμη της εξουσίας. Εγώ, εσύ και ο άλλος ζούμε μια αέναη πάλη επικράτειας και απόκτησης εξουσίας. Κάθε στόχος, κάθε σκοπός, κάθε πρόθεση, επιθυμία και προσδοκία διέπεται από τη θέληση για εξουσία.

Σε αυτό τον κόσμο πρωταρχικό μας μέλημα δεν είναι απλά η συνέχιση της ζωής, αλλά η κυριαρχία έναντι των άλλων. Επομένως, αν η ζωή μας διέπεται με μοναδικό γνώμονα τη θέληση για εξουσία, αυτό σημαίνει πως έχουμε 2 κατηγορίες ανθρώπων: τους εξουσιαστές και τους υποταγμένους. Έχουμε μια εξωτερική και εσωτερική διαμάχη επιβολής και υπακοής. Ο διαχωρισμός αυτός έγκειται στο γεγονός πως ο δυνατός εξουσιαστής είναι σε θέση να αναλάβει ρίσκα, ευθύνες και να πάρει αποφάσεις, ενώ στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο υπάκουος δούλος που ακολουθεί και εφαρμόζει αυτές τις αποφάσεις. Εφόσον, όμως, έχουμε δύο αντίθετες δυνάμεις, από την μια την κυριαρχία και από την άλλη την υποταγή, όπου υποταγή στη συγκεκριμένη περίπτωση θεωρείται η απουσία δύναμης, τότε μπορεί να υπάρξει αντιστροφή δυνάμεων και ο υπάκουος δούλος να γίνει ισχυρός εξουσιαστής, καθώς και το αντίστροφο. Ο υπάκουος δούλος εξαιτίας της υποταγής που βιώνει δηλητηριάζει την ψυχή του με μίσος για τον εξουσιαστή του και ονειρεύεται τη δύναμή του. Όταν καταφέρει να αποκτήσει τη δύναμη αυτή, τότε αρχίζει να φέρεται όπως ο εξουσιαστής και μπορεί να αποδειχτεί είτε καλός φίλος, εφόσον δεν κινδυνεύει η κυριαρχία του, είτε δυνατός εχθρός αν η εξουσία που διακατέχει δεν έχει ακόμα εξασφαλιστεί ή έστω σταθεροποιηθεί.

Στον πιο πάνω διαχωρισμό είναι καλό να υποδείξει κανείς πως η ηθική δεν έχει καμία υπόσταση διότι πολύ απλά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ καλού ή κακού. Ο μόνος ορισμός που μπορεί να θέσει κάποιος είναι ότι καλό θεωρείται οτιδήποτε αυξάνει την εξουσία μας και κακό όλα όσα πηγάζουν από το αίσθημα της αδυναμίας. Σε συνάρτηση με αυτό, ευτυχία μπορεί να προσδιοριστεί ως η συνεχόμενη αύξηση της δύναμης και η υπέρβαση των όποιων εμποδίων.

Ηθικά κριτήρια δεν υπάρχουν εφόσον οι διαφορετικές ανάγκες, φοβίες, επιθυμίες και προσδοκίες διαφορετικών ανθρώπων, διαφορετικών εποχών, δημιουργούν διαφορετικές προσεγγίσεις κάθε φορά για το τι είναι ηθικότητα. Για παράδειγμα αυτό που θεωρείτο ηθικά σωστό στην ελληνορωμαϊκή εποχή, θεωρείται ανήθικο στο χριστιανισμό. Επομένως, θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για την υπεροχή του φύσει δικαίου έναντι του νόμω δικαίου, που εσφαλμένα υιοθετείται από κάποιους. Ο άνθρωπος λόγω της επιθυμίας για επιβολή δημιουργεί νόμους ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της εποχής του (φύσει δίκαιο). Συνεπώς, δεν υπάρχει ένας και μοναδικός νόμος που διέπει την ηθική μας οντότητα (νόμω δίκαιο), αλλά η ανάγκη μας για δημιουργία νόμων, ώστε να μπορέσει να επιβληθεί ο ισχυρός στον αδύνατο. Οι νόμοι και η δικαιοσύνη είναι δημιουργήματα των δυνατών που αναζητούν την κατοχύρωση της δύναμής τους. Οι πράξεις αυτές καθαυτές δεν έχουν σημασία, σημασία έχει ποιος είναι ο αυτουργός των πράξεων αυτών. Ακόμη και ο χριστιανισμός είναι ένα δημιούργημα των ιερέων, ώστε να εξουσιάζουν το ποίμνιό τους, και να γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ τους. Ακόμη και όταν κάποιος πάει ενάντια στα δικά του συμφέροντα για να βοηθήσει κάποιον άλλο, η πράξη του αυτή δεν είναι αλτρουιστική, διότι δεν υπάρχουν πράξεις που να μην πηγάζουν από εγωιστικά κίνητρα, όπως π.χ. αφενός βοηθώ κάποιον για να επιδείξω τη δύναμή που κατέχω, ότι εγώ μπορώ να βοηθήσω, αφετέρου διότι πιστεύω πως με την πράξη μου αυτή εξασφαλίζω θέση στον παράδεισο (βλ. χριστιανισμός). Υποσυνείδητα, οι αλτρουιστικές πράξεις διασφαλίζουν την ασφάλεια των ωφελημάτων τους και αποφεύγουν τα μειονεκτήματα που θα δημιουργούσε η συγκεκριμένη περίσταση, συνειδητά ή ασυνείδητα, άμεσα ή έμμεσα.

Το αίσθημα της ελευθερίας της επιλογής υπάρχει, αλλά όχι η πραγμάτωσή της. Η συνείδηση που νομίζουμε ότι διέπει κάθε πράξη και κάθε σκέψη μας δεν είναι παρά ένα μέσo επικοινωνίας προς το όφελος της κοινωνικής μας ενσωμάτωσης και αποδοχής.


Αυτή η θεωρία θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν είναι ο πατέρας της αναρχίας, η γενεσιουργός αιτία του αναρχισμού ή ο πολέμιος αντίπαλός της, ο εχθρός που πρέπει να νικηθεί πάση θυσία? Ο αναρχισμός δεν αναγνωρίζει καμία εξουσία και κανένα νόμο, διότι η εξουσία αυτή κατατρώει και εκμεταλλεύεται τον απλό πολίτη, που γίνεται έρμαιο των καπιταλιστικών δυνάμεων. Πρόκειται για ένα πόλεμο μεταξύ αναρχικών και διοικούντων. Αυτόματα, ο αναρχισμός αναγνωρίζει τη δίψα κυριαρχίας που διέπει κάθε ανθρώπινο ον, διακηρύσσοντας πως αυτή η δίψα πρέπει να σβήσει και αυτό θα επιτευχθεί μόνο με την απάλειψη κάθε εξουσίας και νόμου.

Έχουμε ένα φαύλο κύκλο όπου κάποιοι προσπαθούν να διακόψουν τα δεσμά τους, αναγνωρίζοντας πως τα δεσμά αυτά είναι τα ίδια που διέπουν την ανθρώπινη υπόσταση. Επομένως, εφόσον κάποιος πάει ενάντια στη φύση του, η λέξη που θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήσει για να περιγράψει τον αναρχισμό είναι η επανάσταση. Μια πρωτοφανής επανάσταση, όπου το χάος ξεπηδάει σαν φλόγα και φέρνει στο μυαλό την καινούρια ιδέα αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων. Μια επανάσταση όπου τα άτομα αυτά βρίσκονται σε ένα αδιάκοπο πόλεμο μεταξύ τους, και που δεν μπορούν να καταφέρουν να φτάσουν σε αρμονία, σπάζοντας τα όποια όρια έχουν τεθεί. Πρόκειται για μια ιδέα που προσπαθεί να υπερβεί τα όρια της ανθρώπινης πραγμάτωσης και να δημιουργήσει μια καινούρια ποιότητα ανθρώπων. Και αυτό είναι που κάνει την αναρχία μια ιδέα τόσο μοναδική, που μόνο το χάος, μπορεί να καταλάβει τις όποιες διαστάσεις της. Η αναρχία δεν μπορεί ποτέ να πραγματωθεί αλλά είναι το φως που θα ακολουθούν οι επαναστάτες οδεύοντας προς αυτήν. Θα την προσδιορίζουν αλλά δεν θα μπορούν να την αγγίξουν. Ο αναρχισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια αέναη εσωτερική πάλη για κατεδάφιση της εξουσίας με ένα όμως αδιαπραγμάτευτο όρο. Η απαλλαγή από κάθε μορφής εξουσίας, η εξάλειψη κάθε παντοδυναμίας ιδιωτικής και κρατικής, δεν πηγάζει από ένα πείσμα ενάντια στο νόμο της ανθρώπινης εξέλιξης, δεν πηγάζει από μίζερα συναισθήματα παραίτησης και αδυναμίας, και οπωσδήποτε δεν πηγάζει από ένα κρυφό πόθο για αντιστροφή των ρόλων σε ένα παιχνίδι επιβολής και υποταγής. Αντίθετα, πρόκειται για ένα όραμα: η επικράτηση μιας επανάστασης που δημιουργήθηκε για να καταστρέψει τον ίδιο της τον εαυτό, νικώντας τον στο δικό του παιχνίδι, με μια επιβράβευση Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΑΣΗ…

13 August, 2007

Ξανθή Γκόμενα Vs Μελαχρινό μυαλό

Ποιος ο λόγος που γράφω αυτό που γράφω? Κατ’ ακρίβειαν, απλά θέλω να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και πάντα το γράψιμο με βοηθά. Ποιο είναι το πρόβλημά μου? Μα φυσικά, για ακόμη μια φορά ο ανδρικός πληθυσμός και η κουλτούρα που τον διέπει. Έχω προσέξει τον τελευταίο καιρό πως όσες φορές το παίζω χαζογκόμενα έχω περισσότερες κατακτήσεις παρά όταν το παίζω διανοούμενη. Η ειρωνεία είναι όταν νιώσω πως μου αρέσει κάποιος , νιώσω ας πούμε μια ιδιαίτερη συμπάθεια, προσπαθώ να είμαι πιο σοβαρή μαζί του, μπας και με δει με άλλο μάτι. Με τι μάτι? Όχι ερωτικό, αλλά του βάθους. Τάχα είμαι οκ άτομο, άρα μπορεί να με εκτιμήσει για τα εσωτερικά μου χαρίσματα (τώρα που το λέω μια αναγούλα μου έρχεται, λέτε να είναι τυχαίο?). Όμως κάπου κάνω το λάθος. Σε άτομα που δεν μου κάνουν ούτε κρύο ούτε ζέστη, και λέω ό,τι μα ό,τι μαλακία σκεφτεί το άλλοτε διεφθαρμένο μυαλό μου, voila μετά από δυο-τρία ραντεβού, έχω γλυκές εξομολογήσεις, άκρως κολακευτικές. Όταν όμως, αρχίσω να γουστάρω τον τύπο, χάνω το παιχνίδι. Δεν ξέρω μάλλον, σοβαρεύω απότομα. Μάλλον τον αφήνω να δει πώς πραγματικά σκέφτομαι, τι με απασχολεί, όλες τις σχετικές ιδέες που κατοικούν στο μυαλουδάκι μου. Μήπως αυτή είναι λάθος στρατηγική? Μήπως πρέπει να κρύβω το μέρος του μυαλού μου που είναι άγνωστο για πολλούς? Μήπως πρέπει να συνεχίσω τα ξενέρωτα αδιάφορα αστεία σχόλια, που όμως είναι δοκιμασμένη συνταγή και εγγυούνται σίγουρα αποτελέσματα? Γιατί τα λέω όλα αυτά? Διότι χτες ένα άτομο, που συμπαθώ ιδιαίτερα, μου είπε πως από τον καιρό που τον ερωτεύτηκα έχω γίνει στριμμένη, μαλάκω και δεν έχω πλάκα πια… Σκεφτείτε ότι έστω και αν δεν το παραδέχομαι έχω χάσει τη μάχη. Σκεφτείτε ένα άτομο που γουστάρετε, ή, έστω νομίζετε ότι γουστάρετε σας λέει εν ολίγοις ότι είστε βαρετή. Ότι έχετε γίνει στριμμένο άντερο. Καλή φάση ε? Προσωπικά πιστεύω πως με το συγκεκριμένο άτομο, δεν έχω αλλάξει συμπεριφορά. Πάντα ήμουν στριμμένη μαζί του, απλά τώρα επειδή του μπήκε η φαεινή ιδέα ότι τον ερωτεύτηκα, αγχώθηκε και δεν ξέρει πώς να το χειριστεί. Το κλειδί της ιστορίας όμως είναι ότι ο έρωτας είναι διαφορετικό πράγμα για το καθένα, με διαφορετικό περιεχόμενο και περιτύλιγμα. Για μένα ο έρωτας είναι ermm δεν έχω ιδέα. Δεν έχω ερωτευτεί ποτέ στη ζωή μου. Τον γουστάρω αλλά σίγουρα δεν είναι έρωτας. Έρωτας είναι η μαγεία του να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου ακόμα και όταν ξέρεις εντελώς αντικειμενικά πως τη δεδομένη στιγμή είσαι ένα χάλι μαύρο και εντούτοις you don’t give a fuck! Why? Cause you are fuckin happy!


Όμως, what about the one-side love? Κοιτάξετε για μένα αυτό δεν είναι αληθινό συναίσθημα, είναι μια πλάνη του μυαλού, μια ψευδαίσθηση, που πιστεύεις πως βρήκε ενσάρκωση στο πρόσωπου του άλλου ατόμου, που για χίλιους και δύο λόγους μπήκε στη σφαίρα του ασυνειδήτου σου. Ή στη χειρότερη περίπτωση είναι καθαρά σωματική έλξη που λανθασμένα την εκλαμβάνεις ως συναίσθημα. Αν δεν ζήσεις τον άλλο σε ένα «δεύτερο» επίπεδο, αν δεν μοιραστείς μαζί του στιγμές αναλλοίωτες στο χρόνο, τότε δεν μπορείς να μιλάς για έρωτα αλλά για έλξη. Ίσως είμαι ρομαντική… δεν ξέρω. Πότε, όμως, δεν θεώρησα τον εαυτό μου ρομαντική ύπαρξη αλλά εντελώς παντελώς και άκρως ρεαλίστρια, με όσες συνέπειες και αν συνεπάγεται αυτό…


Το point είναι ότι ξέρω ποια χαρτιά να παίξω για να κατακτήσω ένα άνδρα, ωστόσο, ποτέ δεν τα παίζω όταν μ΄ αρέσει κάποιος . Γιατί? Μα ποιο το νόημα να κατακτήσεις κάποιον με πλεκτάνες και σκευωρίες? Αν δεν καταλάβει πραγματικά ποια είσαι και να το αποδεχτεί, τότε δεν ήταν αυτός που νόμιζες. Βέβαια, εφαρμόζοντας την πρακτική αυτή, χάνεις και τα αβγά και το καλάθι. Άρα πρόκειται για μια αέναη εσωτερική σύγκρουση της ξανθής γκόμενας που ζει μέσα στο σώμα σου, και του μελαχρινού μυαλού που ενυπάρχει στο χαρακτήρα σου. Ποια η καλύτερη επιλογή? Μάλλον η πρώτη, είναι σίγουρη και πού ξέρεις μπορεί στην τελική να έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις και ο άλλος να σε ερωτευτεί παράφορα. Εμείς (εγώ και ο εαυτός μου – το μελαχρινό μυαλό μου) , όμως, επιλέγουμε τη δεύτερη με άτομα που πιστεύουμε ότι ίσως αξίζουν τον κόπο. Με αυτό τον τρόπο ξεχωρίζουμε ποιος πραγματικά μιλάει το δικό σου κώδικα επικοινωνίας και πλέει στα δικά σου κύματα από όλους αυτούς που απλά θέλουν να καταναλωθούν σε ανούσια βράδια πόθου, και αχαλίνωτης εκτόνωσης. Καλό κι αυτό δεν λέω αλλά με άτομα που την επομένη θα ξεχάσεις το όνομά τους. Με άτομα που νιώθεις πως αξίζει να σπαταλήσεις λίγη φαία ουσία, το παλεύεις λιγάκι, και μετά, όπως όλες τις προηγούμενες φορές καταθέτεις τα όπλα, και ψάχνεις για το επόμενο άτομο με τα ιδιαίτερα αυτά χαρακτηριστικά που σε εκφράζουν και πάει λέγοντας, ώσπου μια μέρα να τον βρεις ή να ξυπνήσεις στο κρεβάτι σου γριά και να πεις τι στο διάολο έκανα? Με έφαγε η γαμημένη ποιότητα των ανθρώπων, που όπως αποδείχτηκε δεν πέρασε το διάβα μου!


Κάτι τελευταίο για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, δεν μιλούμε για σχέσεις εδώ πέρα αλλά για στιγμές: στιγμές μεταξύ δύο ανθρώπων, ουσιαστικές και μοναδικές, που αξίζει να θυμάσαι τουλάχιστον τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι νέες εικόνες να ξεθωριάσουν τις παλιές…. Στιγμές αδιάφορες στο χρόνο έχουμε πολλές, με πολλούς, άλλους πιο ενδιαφέροντες και άλλους λιγότερο. Στιγμές αξιομνημόνευτες ελάχιστες.

p.s. Mαρία μωρό μου, αφιερωμένο σε σένα! Ένα άτομο που νομίζω με καταλαβαίνει κάπως :pPpPp (μην τα θέλουμε κι όλα) και που αξίζει να καταναλώσει κάποιος πολύ φαία ουσία για να τη γνωρίσει! μάκια baby!