Μοναξιά μου, αγαπημένη...

Seismos, seismos!
To niwsate? Mpa! Egw proswpika den katalava niede (wrong spelling??? ax ayti i glwssοmatheiα mou!) An den me pliroforousan merikoi-merikoi egw tha zousa akomi stin kosmara mou! Sampws k pou to pliroforithika allakse kati, anw! Den ine ayto to point mas!
Poio ine to point mas? Ela mou nte?
To point mas einai oti exw ksenerwsei me olous! Filous, gkomenous, prwin agapes… den xerw giati... Stin teliki niwthw pws ola k oloi ine kalpikoi! Eirwneia e? meta apo kairo vlepeis ta panta pio kathara… o kathe anthrwpos k o golgothas tou! Oloi perimenoun ton allo gia na ginei to swsivio tou… k egw edw na sineiditopoiw pws kanis den mporei na mou dwsei ayto pou thelw… k to pio tragiko stin oli fasi ine oti den xerw ti akrivws thelw… o egwismos se olo tou to megaleio… oloi ma oloi eimaste egwistes… panta ta skiptra krata to diko mas egw, me ipsisti apaitisi na ikanopoiountai ta dika mas thelw… opoios to arnithei ayto amesws xaraktirizete ws lathos epilogi. Den iparxoun pia erwtes, aisthimata, arxes, idanika, ola thisiazontai sto vwmo tou proswpikou simferontos k tis ipotithemenis prospatheias mas gia eytixia k epiviwsi. Stin pragmatikotita ayto pou simvenei ine na prospathoume na kerdisoume ton kosmo simfwna me tis dikes mas prodiagrafes k aloimono se opoion epixeirisi na ipervei tous kanonismous pou toso prosextika exoume thesei.

Ws apotelesma analiskomaste se anousia pragmata k xtizoume monoi mas siga siga ti xrisi filaki mas, pou toso ipomonetika mas perimenei…
Diavaza proxtes ena arthro pou elege oti enas plousios epixeirimatias ksodeuse se ligotero apo 5 wres 210.000 dolaria se pota, se politeles club. to Crystal an den kanw lathos.
Skeftite poso kairo merikoi anthrwpoi, simperilamvanomenis k tis grafousas, xreiazontai gia na mazepsoun tosa lefta! Ala pes ayto den ine toso tragiko. Skeftite posa paidia tha mporousan na zisoun me ayta ta lefta, pou o kathe anegkefalos ksodeuei me tosi eykolia se anousia katanalwsima pragmata. Pleon, mas noiazei I diki mas parti k kanenas allos. Eksalou den ftaime emis an exoume lefta. Den ftaime an kanoume dio doulies gia na exoume arketa kala lefta. Ftainei aytoi k i moira tous. Ftaiei to peprwmeno, I adiaforia tous k I tempelia tous.
Skeftomoun pws tosoi anthrwpoi ston kosmo pethenoun dioti den exoun ta lefta gia mia egxeirisi pou isws na itan swtiria gia ti zwi tous. Skeftite oti enas giatros k mia kliniki me megali eukolia tha afine ton allo na pethanei sto katwfli tis klinikis, an den eixe to poligamimeno xrima na agorasi tis ipiresies pou tha tou eswzan tin zwi.
Proswpika exw kourastei. Dipsw gia apomonwsi. Na min vlepw k na min akouw kanena. Egw k I fisi. To xerete oti ta teleytaia xronia oi mones stigmes pou eniwsa eleytheri itan dioti antikrisa ena topio pou me taxideuse k afine tin psixi mou eleytheri na oneireytei. Ton teleytaio kairo mono I fisi mou prosferei ikanopoiisi, toulaxiston psixiki.
Anw to point ine pws isws kapoies fores I monaksia na ine o kaliteros filos. Sou dinei xrono na skefteis, na anazitisis, na psaksis, na vreis k sto telos na litrwtheis…

MEΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ...

ΑΠΛΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ, ΑΓΓΙΞΕ Τ΄ΑΣΤΕΡΙ,
ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ, ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ,
ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ, ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ
ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ, ΜΙΑ ΦΩΝΗ
ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
ΜΙΑ ΣΚΙΑ ΕΝΟΣ ΧΟΡΟΥ
ΑΔΕΡΦΙ ΜΟΥ ΓΛΥΚΟ
ΑΓΓΙΞΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
ΔΕΣ ΤΟ ΦΩΣ Τ΄ΑΛΗΘΙΝΟ
ΣΥΝΟΔΕΥΣΕ ΜΕ ΩΣ ΕΚΕΙ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΡΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ Ο ΝΟΥΣ
ΕΓΩ ΕΔΩ, ΕΣΥ ΕΚΕΙ
ΕΣΥ ΕΔΩ, ΕΓΩ ΕΚΕΙ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΛΩΣΤΗ
ΠΟΥ ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ
ΝΑ ΓΙΝΩ ΟΔΗΓΟΣ, ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΠΑΛΑ ΜΑΓΙΚΗ
ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΟΣ Η’ ΑΡΧΗ
ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ
ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ

Before You

By William Arthur Ward

Before you speak, listen.
Before you write, think.
Before you spend, earn.
Before you invest, investigate.
Before you criticize, wait.
Before you pray, forgive.
Before you quit, try.
Before you retire, save.
Before you die, give.

pragmatika aporw an iparxoun anthrwpoi pou exoyn kataferei na elegksoyn ton opoio egwismo toys diakatexei...
obviously den ime mia apo aytoys, dioti oso pernaei o kairos siniditopoiw pws oso k na pisteuw pws kanw aytokritiki k prospathw na veltiwnomai, otan me dw mesa apo ta matia twn allwn (to pws me vlepoun dld oi girw mou) omologw pws dinw entelws tin antitheti eikona.
apo tin alli mou pernaei apo to mialo oti dinw megaliteri simasia sta dika mou thelw, stis dikes moy anagkes k epithimies. enoeitai oti tha voithisw kapoion pou zita ti voitheia mou. egw milw gia pio perierges katastasis. nomizw oti ftiaxnw senaria me to mialo mou k thelw na ilipoioyntai kata gramma. an kapoios prospathisi na paraviasei tis entoles pou iposinidita stelnw tote ginete martiras mias oxi k toso eygenikis simperiforas. iparxoun polla atoma pou axizoun tin apologia mou, alla den tha tin dwsw dioti ime akoma sta arxika stadia tis siniditopoiisis. eksallou oi praksis prepei na milisoun edw k oxi oi skepsis...

p.s. xerw oti polloi sokarontai me ta tosa proswpika stoixeia k skepsis anaferontai edw mesa. mou to exoun pei allwste. apla na pliroforisw tous periergous oti osa grafontai edw mesa ine epidi thelw na eipwthoun. pragmata pou den goustarw na matheytoun den mathenontai. apo tin alli ime tis apopsis pws an niwthis kapws eite to peis eite oxi den exei simasia. simasia exi na ise eytixismenos, siniditopoiimenos, oloklirwmemos ktl kai oxi na to paizis.
p.x. otan xwrizei kapoios, i pleiopsifia to pezei iperanw k arxizei na katigori to prwin etero tis imisi, k diadidei deksia k aristera oti ine kala k eytixws pou eginan etsi ta pragmata. egw den anikw se ayti tin katigoria. ama ponw ponaw k den me noiazei poios tha to mathei. tha poun mana mou tin kaimeni? as poun oti goustaroun! makari na ime egw kala k oti vreksi as katevasei. to na ipokrinomai den mou prosdidei kamia aksia!

epidi aytes oi meres den ine oi kaliteres mou, oxi epidi antimetwpizw kapoio idiaitero provlima alla epidi etsi tha skasw dioti exw arxisei na ginomai kourastiki, k kapws vareti.

ta filia mou!

p.s. ouf! prepei na agorasw dwro gia ta genethlia tis nikoletas! kamia prwtotipi idea????
p.s.2: lete na isxiei to rito i kali mera apo to prwi fenete? ksipnaw na paw doulia, eixa argisei kiolas k opws vgenw apo to parking dinw mia sto deksi kathreftaki k to spaw! eleos! anw den me polienoiakse k lew ti sta kommatia k feugw! erxomai doulia, kanw to frape mou, arxizw na kapnizw mpenei i mariam k mou leei! eixa ena mikro atixima! ela na deis paw k ti vlepw???? olokliro to pisw giali na exi ginei thripsala! pws to epathes tis lew? piga na kanw pisini, mou leei, k edwsa stin proeksixi tis skalas! arxisame na to katharizoume, kopika se dio tria simia, gdarthika se alla, k twra ayti trexei sto mixaniko! to kalo ine oti egine cabrio k exei dwrean klimatistiko!!!! hahahah eleossssssssss!
edw apla na tonisw pws den ftaine oi ginekes gia to kako odigima alla oi kakes sigkiries! k min akousw kouventa! apo ti mia ftaige o toixos (se mena) kai apo tin alli i skala (se aytin)! toso aplo! :)
igeia panw apo ola! k kali kardia! den tha xalasoume k tin zaxarenia mas gia gialiou spasimo!

HaPpY bIrThDaY!

Η φιλενάδα μου το Σάββατο έχει τα γενέθλια της! Γίνεται 30 χρόνων! Αχ! Πως περνάνε τα χρόνια! Χτες ήταν τα γενέθλια και του daddy μου! Ευχαριστώ-ευχαριστώ! Να μου ζήσει!
Η φιλενάς μου που λέτε έπαθε μια μικρή κρίση ηλικίας των –άντα! Παράθεσε το πιο κάτω απόσπασμα στο blog της!


«Τρεις και απόψε! Δεν πάω φανταρίνα αν αυτό σκέφτεστε! Απλά σε τρεις μέρες θα γίνω 30 χρόνων και κάτι μ' έχει πιάσει. Μελαγχολία να το πω, απάθεια να το πω, κρίση να το πω, δεν ξέρω, είναι όλα μαζί και τίποτα συνάμα! Είμαι από τους τύπους που μισούν τις επετείους γενεθλείων. Γιατί κάθε φορά πρέπει ντε και καλά να γιορτάζουμε έναν ακόμη χρόνο που μας φορτώθηκε στην πλάτη, αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ! Κάθε επέτειο γενεθλίων την φοβάμαι λίγο, για να πώ την αλήθεια, γιατί μπαίνω ανεπαίσθητα στη διαδικασία του χρονιαίου απολογισμού. Ποια είμαι? Που πάω? Τι έχω κάνει αυτή τη χρονιά? Πόσους στόχους πραγματοποίησα? Πόσους ανθρώπους πλήγωσα και πόσους έκανα χαρούμενους ή έστω δεν τους στεναχώσησα! Και η λίστα δεν έχει τελειωμό...
Στα τριάντα μου είχα πει πως θα κάνω έναν απολογισμό εφ όλης της ύλης, τρομάρα μου, γιατί όπως και να το κάνουμε, είναι μια ηλικία σταθμός ζωής για τον καθένα μας. Γενικά, δεν είμαι άτομο που φοβάται αλλά αυτό το ραντεβού με τον εαυτό μου τη δεδομένη ημέρα με τρομάζει. Και αυτές οι αναμετρήσεις δεν έχουν διαφυγή. Είναι όπως την "πόλη" που όπου κι αν πας θα σε κυνηγάει γιατι την κουβαλάς μέσα σου. Πόσο σκληρό θα είναι άραγε μαζί μου το είδωλο μου στον καθρέφτη!...»

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ:
Λοιπόν, φιλενάδα αναλαμβάνω εγώ το ρόλο της παρηγορήτριας! Πριν αρχίσω να λέω τα δικά μου κουφά να αναφέρω απλά πως τα γενέθλια γράφονται χωρίς –ει! Χεχεχε! Δεν μπορούσα να μην το πω μιας και μου φώναζε να κάνω την παρατήρηση! Αλλά οκ εδώ μέσα παίζει και το ενδεχόμενο της κεκτημένης ταχύτητας άρα όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται!
Anw, όσο αφορά το θέμα μας, να επισημάνω ότι η ηλικία σκιαγραφεί με όλα τα συνεπακόλουθα τις εμπειρίες που αποκτάει ο καθένας μας! Άρα στην τελική μόνο και μόνο αν σκεφτείς πως σου προσδίδει σοφία αυτή η μέρα είναι ό,τι καλύτερο!
Από την άλλη ρε Νικολέττα αν περιμέναμε τα γενέθλια για να κάνουμε απολογισμό ποιους πληγώσαμε και ποιους όχι τότε η λίστα καταγραφής θα ήταν κατά πολύ μειωμένη, δεδομένου του γεγονότος αδυναμίας μνήμης στο πέρασμα του χρόνου!
Από την άλλη βέβαια, γνωρίζοντας σε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα από το είδωλο σου στο καθρέφτη! Απεναντίας, όσο πιο καθαρό είναι το βλέμμα του πρωτοτύπου τόσο πιο ξεκάθαρη εικόνα έχει κανείς για τον εαυτό του, επομένως μπορεί να διορθώσει πράγματα και καταστάσεις!
Πού θέλω να καταλήξω; Ό,τι δεν χρειαζόμαστε κωλύματα του τύπου φτου ακόμη ένας χρόνος! Χάρου, το ότι είσαι ζωντανή και μπορείς να περάσεις ακόμα μια μέρα γενεθλίων! Τα υπαρξιακά προβλήματα του τύπου πού πάω, ποια είμαι, άστα για τις προσωπικές μας συζητήσεις! Αν τα λύσουμε από τώρα, με τι θα βασανιζόμαστε; Χεχεχεχ!
Μωρό μου, να ζήσεις και ό,τι επιθυμείς στην αγκαλιά σου να το βρεις!
μακιααααααααααααααααα

Περί ανέμων και υδάτων....

Έχει καιρό να γράψω ε; Βασικά και τώρα που γράφω δεν ξέρω τι θέλω να γράψω! Είμαι δουλειά και βαριέμαι πάρα πολύ! Δεν έχω κάτι να κάνω. Μιας και για να προχωρήσω με τις δουλειές μου, πρέπει να τελειώσει αυτό που κάνει μια συνάδερφος! Έτσι για να μην κατηγορηθώ για έλλειψη ευσυνειδησίας! Αυτό όσον αφορά τους κακοπροαίρετους!

Λοιπόν, τι νέα; Ermm μια επαγγελματική σκέψη που έκανα για λειτουργία νηπιαγωγείου ναυάγησε, λόγω διαφόρων προβλημάτων! Για την ακρίβεια ευτυχώς που ήρθαν έτσι τα πράγματα, διότι θα είχαμε πρόβλημα συνεργασίας και επικοινωνίας με τους συνέταιρους αργότερα! Και μετά βάλτου ρίγανη!

Αλήθεια, πόσο σίγουροι είμαστε για το χαρακτήρα ατόμων που κάνουμε παρέα μαζί τους χρόνια ολάκερα; Η απόφαση της ετυμηγορίας είναι ότι δεν υπάρχουν φόρμουλες αξιοπιστίας και εγκυρότητας! Η ζωή έχει ένα μαγικό τρόπο να διαπλέκει τα πράγματα και να δημιουργεί παρεξηγήσεις εκεί που φαινομενικά δεν υπάρχουν! Σημασία πάντως έχει να είμαστε σε εγρήγορση, και να έχουμε τα μάτια ανοικτά! Σταθερές αξίες!

Στα αισθηματικά τώρα γίνονται κάποιες προσπάθειες, αλλά επειδή εγώ είμαι η πρωταγωνίστρια, όπως καταλαβαίνετε, το σενάριο αλλάζει συνεχώς. Το καλό είναι ότι τώρα είμαι σε θέση να καταλαβαίνω καλύτερα προηγούμενες συμπεριφορές, που ως γνωστόν είχαν δραματικές επιπτώσεις! Απλά, ώρες-ώρες, κάποιες στιγμές που έχω αυτούς τους εσωτερικούς μονολόγους μου περνάει από το μυαλό ότι δεν είμαι φτιαγμένη εγώ για αυτά! Τελικά, έχω πολλές φοβίες για όρους, συνώνυμους και μη, με λέξεις όπως δέσμευση, σχέση, αγάπη, κτητικότητα, εμμονή. Είμαι 24 χρόνων και δεν έχω δοθεί ποτέ ολοκληρωτικά σε κάποιον! Φοβάμαι να αφεθώ, να νιώσω, να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Μ’ αρέσει να κρατάει ο άλλος τις αποστάσεις! Να το πηγαίνουμε σιγά-σιγά! Να μην προκαταλαμβάνουμε πράξεις και καταστάσεις! Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει ένα πράμα! Δεν θέλω ο άλλος να περιμένει τίποτα από μένα και θέλω να υπάρχουν παντού πινακίδες εξόδου και διαφυγής! Γιατί; Επειδή πολύ απλά είμαι τρελή για δέσιμο! Όλεεεεεε

Θέλω διακοπές σαν addicted! Ένα τόπο παραδεισένιο, με μπόλικο πράσινο, λίμνες-θάλασσες-ποτάμια, ότι ’ναι δηλαδή, δεν έχω ιδιαίτερες απαιτήσεις σε αυτό! Χαλάρωση, ηρεμία, όχι κινητό, κανένα καλό βιβλίο, και τι στο κόρακα! Εννοείται η καλή παρέα είναι απαραίτητη για να μην έχουμε το αποτέλεσμα «η βαρεμάρα να κτυπάει κόκκινο με όλα τα απίστευτα ξενερωτικά συνεπακόλουθα!».

Anw όσο και να το παλεύω να πω κάτι ουσιαστικό όλο αρλούμπες λέω, για αυτό θα πω κάτι τελευταίο και θα σκάσω!

«Ποτέ δεν είχα πρόθεση να το παίξω φιλόζωη ή άτομο με έντονη περιβαλλοντική συνείδηση». Απλά τυχαίνει να έχω μια ιδιαίτερη αγάπη σε κάποια ζωντανά πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη και μισώ τον κάθε επιτήδειο μαλάκα, που δεν έχει ίχνος ανθρωπιάς και φιλευσπλαχνίας μέσα του! Το να δηλητηριάζεις ένα ανυπεράσπιστο αδέσποτο σκύλο είναι κατά τη γνώμη μου, μεγάλη αναισθησία και έλλειψη συμπόνιας!
Όταν ξύπνησα το πρωί να πάω δουλειά και είδα τον σκύλο να κείτεται άψυχος στο πεζοδρόμιο, ήταν σαν να ένιωσα χίλιες μαχαιριές μέσα μου! Είναι πολύ τυχερός αυτός που το έκανε που δεν ξέρω ποιος είναι! Μιλάμε ελεός πραγματικά! Δεν ζούμε σε τριτοκοσμική χώρα και δηλητηριάζουμε το κάθε αδέσποτο! Δεν το γουστάρεις στη γειτονιά σου; Κάλεσε το κέντρο προστασίας ζώων να το μαζέψουν! Ποιος είσαι εσύ κύριε μου να αποφασίσεις για τη ζωή κάποιων πλασμάτων! Η μεγάλη μαλακία είναι ότι οι πλείστοι δεν νιώθουν καμιά ενοχή και καθόλου τύψεις, διότι δεν θεωρούν τα ζώα όντα του θεού, αλλά πλάσματα όγδοης κατηγορίας, χωρίς αισθήματα και δικαιώματα! Ένα έχω να πω: τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να ντρέπονται! Δεν θα το συνεχίσω επειδή ώσπου το σκέφτομαι τόσο νευριάζω!

Και κάτι άλλο ευχαριστώ όλους τους αναίσθητους γείτονες που πετάνε τα όποια σκουπίδια τους δίπλα από ξένες οικίες, χωρίς να επιδεικνύουν το πρέποντα σεβασμό προς τους ιδιοκτήτες! Αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Εξάλλου στην Κύπρο αν φημιζόμαστε για ένα πράγμα αυτό είναι το ψηλό μας επίπεδο, επί παντός επιστητού και τα φιλεύσπλαχνα συναισθήματα που επιδεικνύουμε από καιρόν εις καιρού! (αυτό είναι ειρωνικό σχόλιο σε περίπτωση δυσκολίας συγκέντρωσης και διαύγειας πνεύματος την ώρα που διαβάζεται το συγκεκριμένο thread)!

Μια απέραντη ευγνωμοσύνη για το κράτος δικαίου και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που μας επιτρέπει να λεγόμαστε πολίτες του (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία) με τόση ασυγκράτητη περηφάνια!

Φτερά πληρότητας

Μέσα σε δάσος δύσβατο και πυκνές φυλλωσιές, ένα ποτάμι δρόσιζε ό,τι άγγιζε στο διάβα του. Όλα είχαν φωνή εκτός από αυτήν, μόνο η δική της καρδιά ένιωθε την τρικυμία, μόνο η δική της καρδιά, δεν έβρισκε καταφύγιο.

Σκεφτόταν τον άγγελό της, ένα παζλ που δεν κατάφερε ποτέ να λύσει και να φυλάξει στην καρδιά της. Ένα κομμάτι μισό, μια σταγόνα διψασμένη. Πριν λίγο καιρό τον κοίταξε στα μάτια. Τα μάτια της μέθυσαν από το άπλετο φως της φιγούρας του. Το μόνο που ήθελε ήταν μια γωνιά να τον κοιτάει απερίσπαστη. Χωρίς λόγια, επικίνδυνα μαγευτικά, χωρίς σκέψεις, γλυκά απόμακρες.

Ο άγγελος της έδινε ακόμα μια ευκαιρία, αν και δεν ήξερε αν της άξιζε. Και όμως το ρίσκαρε. Μια τελευταία ευκαιρία, πριν πέσει η αυλαία. Μια ευκαιρία να φιλιώσουν δύο άτομα που είχαν βρεθεί στη μέση του πουθενά, και όμως είχαν κηρύξει τον πόλεμο. Μια απόπειρα ανακωχής. Μια απόπειρα γαλήνης, εξιλέωσης, λύτρωσης.

Η καρδιά της διψούσε για το νερό που ο άγγελος της έδινε απλόχερα. Όταν όμως διψάς για πολύ καιρό, συνηθίζεις. Φοβάσαι το αίσθημα της πληρότητας. Σου είναι άγνωστο. Η ανασφάλεια σε κατατρώει, σε πνίγει. Οι αγνές του προθέσεις δεν στάθηκαν ικανές για εκείνη να οικειοποιηθεί την πράξη αυτή. Δεν της ζήτησε τίποτα, και όμως πάλι φοβήθηκε. Του ζήτησε τον κόσμο. Αυτός αρνήθηκε, δείχνοντας τον ουρανό. Η ψυχή δεν πρέπει να ζητά. Πρέπει πρώτα να δώσει. Αυτή όμως δεν είχε τίποτα να δώσει. Έκλεισε όλα αυτά που μπορούσε να δώσει σ’ ένα μπαούλο και πέταξε το κλειδί στο ποτάμι της μοναξιάς.

Ο άγγελος κουράστηκε, δεν είχε δυνάμεις να προσπαθήσει άλλο. Είχε άλλωστε προσπαθήσει τόσες φορές στο παρελθόν. Αναρωτιόταν τι έκανε στο δάσος εκεί. Έπρεπε να φύγει. Τα φτερά του είχαν αρχίσει να σκουριάζουν κοντά της. Έπρεπε να πετάξει, να αναπνεύσει. Αυτή όταν είδε την όψη του κατάλαβε την απόφασή του. Η ψυχή της σκίστηκε στα δυο. «Είσαι ο άγγελός μου, δεν μπορείς να φύγεις». Η όψη της σκοτείνιασε. Το βλέμμα της πάγωσε. Του είπε ψέματα. «Μετάνιωσα που σε γνώρισα», του είπε. «Μακριά σου είμαι καλύτερα». Λόγια μαχαιριές, λόγια φτηνά, όχι αληθινά, που χάραξαν την ψυχή της. Πόνεσε που τα είπε, ήταν όμως τα μόνα που ήξερε, τα μόνα που έβγαιναν από τα χείλη της. Και ας ήθελε να του φωνάξει «μείνε κοντά μου». Κι ας ήθελε να πιάσει το χέρι του και να το φιλήσει ως δείγμα ευγνωμοσύνης που τον γνώρισε.

Τον έβλεπε να φεύγει, ατάραχη, χωρίς ψυχή. Την ψυχή της την είχαν κλέψει. Νύχτωνε, και ξημέρωνε. Η απουσία του δυσβάσταχτη. Η παρουσία της ματωμένη. Περπατούσε σε δρόμους μοναχικούς, αφήνοντας σημάδια. Με την ελπίδα να τα δει αυτός από ψηλά. Οι μέρες περνούσαν και τα πάντα έμεναν στάσιμα. Δεν υπήρχε πια. Είχε πετάξει πολύ μακριά. Δεν άκουγε πια τα φτερά του. «Με απαρνήθηκε τόσο εύκολα», σκεφτόταν με δάκρυα στα μάτια. «Με ξέχασε». Δεν ήταν εσένα που ξέχασε καλή μου, την ψυχή σου βαρέθηκε και την άσβεστη μελαγχολία που έκαιγε μέσα σου. Η μοναξιά την κοιτούσε πάλι κατάματα, την καλούσε.

Μια μέρα ξεχασμένη, άκουσε κάποιον να πίνει νερό από την πηγή της. Αυτός είναι σκέφτηκε. Σήκωσε το βλέμμα, με ανείπωτη προσδοκία Δεν ήταν αυτός. Δεν ήταν ο άγγελός της. Δεν ήταν άνθρωπος. Η παρουσία του αλλιώτικη. Η αύρα του μοναδική. Ο άγνωστος νέος διάβασε την πίκρα στα μάτια της που τόσο έντονα διαγραφόταν. Αποφάσισε να της κάνει παρέα. Να τη συντροφεύσει για λίγο. Να της δείξει το δρόμο, να ξεφύγει. Το δάσος σκοτείνιαζε επικίνδυνα και έπρεπε να βιαστεί. Πριν τη φυλακίσει για πάντα. Το καντήλι της ερημιάς, τρεμόπαιζε επικίνδυνα.

«Θα σε οδηγήσω εγώ», της είπε με λόγια που πλημμύριζαν από βεβαιότητα. «Έχω διαβεί το μονοπάτι της κόλασης. Ξέρω κάθε δρόμο διαφυγής. Μαζί μου θα είσαι ασφαλής. Θα σου δώσω πνοή από την πνοή μου». Τον κοίταξε στα μάτια, ήθελε τόσο πολύ να τον πιστέψει. Είχε ανάγκη από άγγιγμα. Ανάγκη από στοργή. Ο οδηγός βάδιζε μαζί της μέρες ολάκερες. Μοιραζόταν μαζί της σκέψεις, ελπίδες, στοχασμούς. Όσο πλησίαζαν στο τέλος της διαδρομής, η μοναξιά της άρχισε να τσούζει. Οι πληγές ήταν φρέσκιες. Την πονούσαν ακόμη. Η μπερδεμένη υπόστασή της άρχισε να κουλουριάζεται. Είχε συνηθίσει να πορεύεται μόνη. Δυσκολευόταν να αφεθεί.

Μια μέρα ο οδηγός της ζήτησε αντάλλαγμα για την παρέα του. Της ζήτησε το κλειδί της καρδιάς της. Αυτή έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της. «Το κλειδί; Αυτό δεν το έδωσα καν στον άγγελό μου. Τον άφησα να φύγει. Πλήρωσα το τίμημα. Και τώρα πρέπει να δώσω το κλειδί μου;». Δεν ήθελε ωστόσο να μείνει ξανά μόνη. Ο οδηγός ήταν έτοιμος να την πάρει μαζί του, να της δώσει ξανά ελπίδα. Έπρεπε να βγει από το δάσος που τόσα χρόνια έτρεφε την ψυχή της. Το δάσος ήταν επικίνδυνο για τον οδηγό. Το δάσος ήταν επικίνδυνο και για τον άγγελό της. Το δάσος ήταν καταραμένο.

Ο οδηγός κατάλαβε το δισταγμό της. Θύμωσε, της μίλησε σκληρά. «Ήμουν έτοιμος να σε προστατέψω, να γίνω συνοδοιπόρος σου, να σε κρατήσω κοντά μου. Όμως εσύ δεν έχεις αισθήματα. Δεν γνωρίζεις τι πάει να πει αγάπη. Αυτό το δάσος σε καταστρέφει, απομυζά την ψυχή σου. Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ. Ή θα έρθεις μαζί μου ή θα φύγω μόνος. Και πίστεψέ με, είμαι ίσως ο τελευταίος που πέρασε το κατώφλι αυτού του δάσους. Ίσως είμαι ο τελευταίος που πραγματικά ήθελε να σε πάρει μαζί του. Διάλεξε. Ή θα με εμπιστευτείς και θα έρθεις μαζί μου, δίνοντας μου το κλειδί της καρδιάς σου, ή θα μείνεις εδώ μόνη σου».

Αυτή κοίταξε τον ουρανό, ελπίζοντας να δει τον άγγελό της. Ευχόταν μέσα από την ψυχή της να ακούσει τα φτερά του να φτάνουν κοντά της. Και όμως σκοτάδι. Τα πράσινα φύλλα είχαν αρχίσει να αλλάζουν χρώμα. Το τοπίο μεταμορφωνόταν. Άλλαζε σκηνικό. Πήγε να δει το σοφό ξωτικό. Οι συμβουλές του ήταν πάντα πολύτιμες. Έκλαψε μπροστά του, έκλαψε για ώρες. Οι πληγές στα χέρια της ήταν δυσβάσταχτες. Το σοφό ξωτικό της είπε να ξεχάσει τον άγγελό της. Της εξήγησε με λόγια συμπόνιας πως όσο και να περίμενε ο άγγελος είχε χαθεί, σε δρόμους που αυτή δεν μπορούσε να ακολουθήσει. «Ο οδηγός θα ξεδιψάσει τη δίψα σου. Θα δώσει χρώματα στον ουρανό. Θα ξεριζώσει κάθε φόβο, κάθε ανασφάλεια. Θα αγναντέψεις ξανά τον ορίζοντα. Πρέπει να τον ακολουθήσεις. Η μεγάλη καταιγίδα πλησιάζει. Δεν θα μπορέσεις να επιβιώσεις μόνη. Πρέπει να βιαστείς».

Η ψυχή της κόντευε να σπάσει από την αγωνία. Δεν ήξερε τι να επιλέξει. Ήταν η κυρία του δάσους. Με μόνη συντροφιά τη μοναξιά της. Μια μοναξιά που ήταν πάντα δίπλα της και την κοίταζε κατάματα κάθε στιγμή. Ήταν κομμάτι του εαυτού της. Και τώρα της ζητούσαν να εγκαταλείψει το δάσος, αφήνοντας πίσω καθετί που είχε ριζώσει σχεδόν στοργικά γύρω της. Μέσα στο δάσος αυτό βρήκε τον άγγελό της. Αν έφευγε δεν θα την έβρισκε ποτέ ξανά. Αν όμως ο άγγελός της είχε βρει νέα γη να κατοικήσει; Αν δεν επέστρεφε να την πάρει μαζί του, ίσως τότε να έμενε για πάντα μόνη. Ο οδηγός της έδινε όλα όσα είχε ποτέ επιθυμήσει. Ανακούφιζε την ψυχή της. Φιλούσε τις πληγές της. Ο φόβος της μοναξιάς και της συντροφικότητας έδιναν μια θανάσιμη μάχη μέσα της. Οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Δεν θα άντεχε για πολύ ακόμη. Ο αγέρας δυνάμωνε. Ο ήλιος δεν φώτιζε τον ουρανό. Τα δέντρα έκρυβαν τα αστέρια.

Έτρεξε στον οδηγό, του ζήτησε να την πάρει μαζί του. Είχε ανάγκη από κάποιον στο πλάι της. Ο οδηγός την αγκάλιασε σφικτά. Της είπε πως μαζί του δεν χρειάζεται να φοβάται τίποτα. Της ορκίστηκε παντοτινή αγάπη, φροντίδα και σεβασμό.

Άρχισαν να πλησιάζουν τα όρια του δάσους. Σε λίγο θα περνούσαν απέναντι. Αυτή δεν ησύχαζε. Το πνεύμα και το σώμα της άρχισαν να διστάζουν. Σε λίγο θα βάδιζε σε άγνωστα μονοπάτια. Ρίγος κυριαρχούσε την καρδιά της. Φόβος, ανασφάλεια. Το δάσος ήταν δικό της, ήξερε κάθε πιθαμή, κάθε κίνδυνό του. Είχε χαράξει κάθε ελπίδα, κάθε συλλογισμό της στους κορμούς των δέντρων. Ήταν το δάσος της.

Ο οδηγός βάδιζε πιο μπροστά. Αυτή ακολουθούσε. Ήξερε πως κοντά του θα μάθει πολλά. Ήξερε πως θα ήταν φάρος σε θάλασσα φουρτουνιασμένη. Θα έβλεπε πάντα το φως του για να αγκυροβολήσει σε ασφαλές λιμάνι. Της το είχε αποδείξει σε όλη τη διαδρομή. Μπορούσε να βασιστεί πάνω του. Της άπλωσε το χέρι. Το κοίταξε αλαφιασμένη. Είχε φτάσει η ώρα να ενωθεί μαζί του.

Τα μάτια της δάκρυσαν. Το δάκρυ καυτό έκαιγε τα μαγουλά της. «Είμαι καταραμένη», του είπε. Άρχισε να βαδίζει προς τα πίσω. «Δεν μπορώ να σε ακολουθήσω». Τα λόγια της βούιζαν σαν προδοσία στα αφτιά του. «Το τίμημα που θα πληρώσεις το σκέφτηκες», τη ρώτησε με ύφος λυπημένο. «Ό,τι με τρέφει με καταστρέφει», του απάντησε δειλά. «Λυπάμαι, προσπάθησα…».Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια.

Άρχισε να τρέχει πίσω στο δάσος της. Η αναπνοή της σχεδόν δεν ακουγόταν. Έτρεχε πίσω, σε μια απέραντη μοναξιά που περίμενε να την υποδεχτεί με τις αγκάλες ανοιχτές, έτοιμη να την κλείσει μέσα για πάντα. Έτρεχε στα ζώα του δάσους, στις πράσινες φυλλωσιές, στους γέρικους κορμούς, στο θλιμμένο φεγγάρι, στο μοναχικό ήλιο, στο παγωμένο ποτάμι. Ήταν κομμάτι του εαυτού της. Έτρεχε αδιάκοπα, οι θάμνοι έγδερναν τα πόδια της. Το κορμί της πονούσε, η ανάσα της έκαιγε βουβά.

Και ξαφνικά ο πόνος άρχισε να υποχωρεί. Προχωρούσε χωρίς να κουράζεται. Κάτι της χάιδευε την πλάτη. Έστρεψε πίσω τη ματιά της να δει τι συμβαίνει. Ο χρόνος σταμάτησε. Η ψυχή της έλαμψε, το βλέμμα της ηρέμησε. Είδε τα φτερά της. Υπέροχα, μοναδικά σμιλευμένα με περίσσια τέχνη φτερά. Φτερά που έμοιαζαν δροσοσταλίδες ντυμένα με ηλιαχτίδες. Φτερά που πάντα θα της θυμίζουν το δικό της άγγελο. Το μοναδικό πλάσμα που θα έχει ένα δικό του μέρος να πλαγιάσει μέσα της.

Χάθηκε μέσα στο πυκνό δάσος. Ποτέ ξανά δεν άκουσε κανείς για αυτήν. Πότε κανείς δεν νοιάστηκε να μάθει. Ίσως καθόταν πλάι στο ποτάμι. Ίσως αγνάντευε τον ουρανό. Ίσως ακόμη περίμενε… τον άγγελό της.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ:
nobody shall see the truth, but everyone shall feel it...

chino....

Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η...

Κουφά και ευτράπελα!

Πρώτο κουφό, στραβό και ανάποδο:

Ο Κύπριος οδηγός δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα του! Εκτός από την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση του ότι μόνο αυτός και ο Σούμαχερ έχουν τέτοιες αυτοκινητιστικές (Όπας λέξη!) ικανότητες - δυνατήτητες, δεν συνειδητοποιεί ότι οδηγά σε δημόσιους δρόμους και όχι στη χωράφα του παππού του! Ε μα πια! Όταν οδηγώ, σχεδόν μόνο να βρίζω θέλω! Άσε που μισώ το οδήγημα! Άμα ποτέ πλουσιέψω (έπαιξα τζοκερ, άρα είμαι δυνάμει εκατομμυριούχα) θα προσλάβω προσωπικό σοφέρ, μόνο για την πάρτη μου! Α, ρε γλέντια που θα κάνουμε!

Δεύτερο καθόλου κουφό και ανάποδο, αλλά πολυπόθητο:

Μετά από καθημερινό ψώνισμα σε γνωστό σούπερ μάρκετ (σχεδόν να κηρύξουμε πτώχευση! Αλλά χαλάλι), κατάφερε η αγαπητή μου φιλενάδα, να πάρει την εξής «επιθυμητή» ατάκα από το αγόρι στο διπλανό ταμείο: «Γεια! Είσαι καλά;». Επιτέλους! Ελπίζω να προχωρήσει η φάση και τελικά να βγούνε τα παιδιά! Μπας και δούμε φως στην άκρη του τούνελ!

Τρίτο και θανατηφόρο:

Προχτές, εκεί που περπάταγα, ανέμελη μες την τρελή χαρά, βλέπω την πιο πρωτότυπη πρακτική εφαρμογή που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για χρήση τέλλας! Ο λόγος περί αυτοκινήτου, πιθανόν με προβλήματα συναρμολόγησης!, όπου ο ιδιοκτήτης αφήνοντας τη φαντασία του να οργιάσει, κόλλησε τον προφυλακτήρα με τέλλα, ώστε να μην ξοδέψει έξτρα λεφτά στον συγκολλητή! Συνεπώς, έχουμε ένα αυτοκίνητο τελλοποιημένο, αλλά συναρμολογημένο! Εύγε, κύριε ιδιοκτήτη για την πρακτικότητα του μυαλού σου!

Τέταρτο και κερδοφόρο:

Όπως γνωρίζετε με ενδιαφέρει εμμέσως πλην σαφώς η ισότητα των γυναικών, έτσι πού και πού μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής μου προσφοράς, λαμβάνω μέρος σε σεμινάρια σχετικά με το θέμα (βλ. ΠΙΚ). Πριν λίγες μέρες, έλαβα email από το Πρατήριο Ισότητας όπου με πληροφορούσαν για ένα επικείμενο σεμινάριο «Εταιρικότητες νέου τύπου για τη διευκόλυνση της απασχόλησης των γυναικών - Δικτύωση κοινωνικών, εργοδοτικών, συνδικαλιστικών, γυναικείων κλπ. Φορέων»! Το ωραίο της υπόθεσης είναι η εξής αναφορά (αυτολεξεί!): «Όλοι/όλες οι συμμετέχοντες/ουσες θα λάβουν το ποσό των 3.50ΛΚ ανα ώρα. (δεν ισχύει για τα άτομα που προέρχονται από το δημόσιο τομέα)». Γαμάτο ε; Μαθαίνεις, αμειβόμενος! Όλε! Ίσως είναι επειδή σχετίζεται με την ανεργία; Καθόλου παράξενο! Παλιά ξινά κρασιά, ένα πράμα!!

Πέμπτο και άσχετο:Αλήθεια πότε θα γίνει 2,30! Βαρέθηκα! Θέλω να σχολάσω! Εδώ ταιριάζει το πολύ γνωστό και αγαπητό σε όλους τραγούδι «Τα στρουμφάκια», που κολλάει πάντα και παντού, σαν το γαλάζιο τ’ ουρανού!

«Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, Τετάρτη πως βαριέμαι, την Πέμπτη δεν κρατιέμαι, Παρασκευή πρωί νανανανανανα! Απ’ όλες τις ημέρες η Κυριακή μ’ αρέσει!» - ermm εγώ προτιμώ το Σάββατο για να είμαι ειλικρινής! Hmm… pff…

Τα φιλιά μου

Πνοή απ’ την πνοή σου...

Όλοι ελπίζουμε πως κάποτε θα γνωρίσουμε το έτερον μας ήμισυ… Ένα άτομο τόσο μοναδικό που μαζί του δεν θα φοβόμαστε τίποτα και η ζωή μαζί του θα είναι πιο ευχάριστη απλά και μόνο επειδή αυτό το άτομο υπάρχει… Όταν για τον ένα ή τον άλλο λόγο ξαφνικά πιστέψεις πως βρήκες αυτό το άτομο, κάνεις τα πάντα για να το αποκτήσεις έστω και με λάθος τρόπους! Βέβαια, μέχρι να το συνειδητοποιήσεις αυτό έχεις ήδη χάσει το παιχνίδι! Το πρόβλημα που προκύπτει εδώ είναι ότι τις πλείστες φορές το άτομο αυτό δεν συμμερίζεται το όνειρό σου! Και μένεις μόνη να στέκεσαι στη βροχή ακούγοντας τα τελευταία του λόγια! ‘Αντίθετα θα χαρώ, τώρα fuck off‘… Λόγια σκληρά, προκλητικά, σαν μαχαιριές! Κι όμως είναι τα δικά του λόγια! Η δική του επιθυμία, που σε σπρώχνει μακριά! Κι εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να προχωρήσεις, χωρίς το όνειρό σου! Κι όταν οι υπόλοιποι πιθανοί γκόμενοι πάρουν μυρωδιά, τη σαγηνευτική μοναξιά σου, αρχίζουν να πολιορκούν το θύμα ακόμα πιο ασφυκτικά. Κι εσύ πανικόβλητη τρέχεις ξανά πίσω στην πηγή σου, ζητώντας να σου δώσει λύτρωση! Για ακόμα μία φορά η πηγή σε απαρνιέται, και σε αφήνει χωρίς νερό, διψασμένη! Και τότε παίρνεις τη μεγάλη απόφαση, να αρχίσεις να ονειρεύεσαι ξανά χωρίς εκείνον, μακριά από εκείνον… Και παλεύεις, και τον μισάς, και τον σκέφτεσαι, και τον μισάς, και προσπαθείς να βρεις μια άκρη… αναρωτιέσαι γιατί σε άφησε μόνη όταν τον είχες τόση ανάγκη… γιατί σε απαρνήθηκε… γιατί, γιατί, τόσα γιατί… μέχρι που δεν έχεις πια πνοή, και θες να μείνεις μόνη… έχεις κουραστεί, και αναζητάς κάποιον άλλο να σου δώσει την πνοή που αυτός σου έκλεψε με τόση ευκολία…. Και ενδίδεις… και περιμένεις να δεις το τέλος…

Μικρό σημείωμα!

Καλά ο καιρός τρελάθηκε! Δεν εξηγείται διαφορετικά! Μα τέτοια αλλαγή πια; Το γαμήσαμε το περιβάλλον, κυρίες και κύριοι, και τώρα πληρώνουμε το τίμημα! Και καλά να πάθουμε για να μάθουμε να μην τα βάζουμε με τη μάνα φύση! Διότι η εκδίκηση της είναι αχόρταγη και καταλυτική! Πάντως, εγώ σήμερα που πήγαινα δουλειά, μια ψιλοτρομάρα τη βίωσα! Αφού δεν έβλεπα μπροστά μου, από τη βροχή που έπεφτε! Όπως και να έχει, ας ελπίσουμε σε πιο σταθερές καιρικές συνθήκες! Για να ξέρουμε τι θα φοράμε κιόλας το πρωί στη δουλειά!

Παρατήρηση no.2! Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός δεν ξέρει την τύφλα του και αναρωτιέμαι αν γνωρίζει κανείς τι πάει να πει η λέξη καλαισθησία! Από κιτσαρία βέβαια σκίζουν! Από αισθητικές αξίες έχουν μαύρα μεσάνυχτα! E, βέβαια, ότι χρωματιστό, φουντωτό, κινείται και βγάζει κραυγές περνάει στον τελικό! Μα να μην περάσει η Ευρυδίκη; Και να περάσει ο γύφτος ο Τουρκαλάς με το κόκκινο κουστούμι! Μην τρελαθούμε κιόλας! ΕΛΕΟΣΣΣΣΣΣ!
Από τις λίγες αξιοπρεπείς εμφανίσεις που είδα χτες βράδυ ήταν η δικιά μας! Πάλι καλά που πέρασε η Βουλγαρία, διότι ήμουν έτοιμη να κόψω φλέβες! Αφού μου κόπηκε η όρεξη και για pizza! Margarita pizza! Δεν πειράζει την έφαγαν οι φαταούλες! Ανδρικός πληθυσμός βλέπετε! Τρώνε ό,τι φαγώσιμο πιάνει η οπτική τους ακτίνα, έστω και αν δεν τους αρέσει! Άκου κοτζάμ άντρας να τρώει pizza margarita! Δεν το θέλει ούτε ο Θεός! Πάει χάλασε ο κόσμος!

P.s. προδιαγραφές γαμησέ τα!

Ε, ΜΑ ΠΙΑ ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΠΕΡΑ!!!!

Καιρός για επίλογο...

Κάθε λίγο και λιγάκι να γεμίζω το τασάκι με τσιγάρα και με πόνο κι όλα αυτά για σένα μόνο.
Μα ήρθε η μέρα που είπα φτάνει το 'χεις πλέον παρακάνει…
Και πάνω εκεί που είχα ορκιστεί να σε μισώ που την καρδούλα μου έτσι πλήγωσες, βρήκες τον τρόπο μ' ένα κόλπο κι εύκολα μες στη ζωούλα μου πάλι τρύπωσες….
Αχ καρδούλα μου γιατί με τυραννάς, βρε ψυχούλα μου αφού δεν μ' αγαπάς, αχ καρδούλα μου μη με ταλαιπωρείς, βρε ψυχούλα μου βρες άλλη να χαρείς
Λίγο το ’να λίγο τ' άλλο είχα πρόβλημα μεγάλο δεν μπορούσα να το κρύψω…
Φτάνει πια δεν μπορώ, μακριά από εδώ, τράβα αλλού μη μου πεις πού θα πας, πού θα ζεις…

Κάποτε ακούγοντας τραγούδια σαν κι αυτό γελούσα και τα θεωρούσα το λιγότερο ηλίθια… Σήμερα με εκφράζουν… Το Μαράκι με ρώτησε πότε θα γράψω κάτι καινούργιο να διαβάσει, για να της φτιάξει τη διάθεση και να γελάσει… Μωρό μου, δεν έχω όρεξη για κάτι αστείο… Μόνο και μόνο η δική μου συμπεριφορά είναι για γέλια… Για άλλη μια φορά έφαγα τα μούτρα μου για το ίδιο άτομο και για άλλη μια φορά είμαι η μόνη που πειράχτηκε από αυτήν την ιστορία… Βέβαια, αυτό είναι το λιγότερο που με νοιάζει… Το χειρότερο είναι που για την άλλη πλευρά εγώ είμαι η κακιά της υπόθεσης… και δεν περιμένω τίποτα πια… Καλά τόσο άσχημο χαρακτήρα έχω πια; Η μήπως είναι όλα μια δικαιολογία για να την κάνει ο άλλος με ελαφρά πηδηματάκια… Κάποτε κάποιος μου έδωσε μια συμβουλή να ξυπνήσω σε μια άλλη πραγματικότητα και να τον ξεχάσω… Αυτό θα κάνω, νομίζω είναι η πιο χρήσιμη συμβουλή που πήρα από αυτό το άτομο… Εδώ κρίνεται η αξιοπρέπεια μου, και πρέπει να σώσω ό,τι απέμεινε από αυτή. Ειδικά αν ο άλλος θα χαρεί αν βγω από τη ζωή του… Ίσως δεν ξέρω πώς πρέπει να νοιάζομαι. Ίσως αυτός δεν μπόρει να χειριστεί τα αισθήματα του. Α! ναι! Το ξέχασα. Δεν τρέφει αισθήματα για μένα… Ας μην τα πολυλογώ γιατί δεν νιώθω καλά… Πάντως, τελείωσε… Για τα καλά αυτή τη φορά…

Δεν είμαι εδώ για κανένα πια… είμαι εδώ αλλά λείπω… δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά…

p.s. Αγάπη μου τα κάναμε μαντάρα! (κι ας ξέρω πως δεν διαβάζει το blog...)

Πυραμίδα ιεράρχησης

Με τι ευχαριστιέται ο άνθρωπος; Ένα ερώτημα τόσο απλό, και όμως σχεδόν ακατόρθωτο να βρει κανείς μια ικανοποιητική απάντηση. Ο λόγος; Οι άνθρωποι είναι όντα, με ιδιαιτερότητες. Τι εννοώ με αυτό; Υπάρχουν δεκάδες συνδυασμοί ανθρώπων. Όπως συχνά λέω, έχουμε σύνολα ομάδων και ανάμεσα στα σύνολα αυτά υπάρχουν υποσύνολα ή όμοια σχήματα. Αυτό μεταφράζεται πως ενώ από τη μια οι διάφορες ομάδες θέλουν διαφορετικά πράγματα, από την άλλη ακόμα και με τα άτομα της ίδιας ομάδας, ενώ στην πλεοψηφία πάνω-κάτω έχεις τις ίδιες κοσμοθεωρίες μαζί τους, εντούτοις υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και επιθυμίες, που στην τελική αυτή η διαφορά διαφοροποιεί τα θέλω και τις επιθυμίες σου, έστω και κατ΄ ελάχιστο.

Αναμφίβολα, υπάρχει το προτέρημα ότι τα βρίσκεις πολύ περισσότερο με άτομα της δικής σου ομάδας, παρά με σύνολα διαφορετικών κατηγοριών. Το να καθίσω να επεξηγήσω τις λαχτάρες και τα συστατικά στοιχεία που διέπουν την κάθε ομάδα ξεχωριστά, θα ήταν και χρονοβόρο και βαρετό (τουλάχιστον για μένα). Λόγω των προαναφερθέντων λόγων θα συγκεντρωθώ στη δική μου ομάδα, που λίγο ή πολύ τη γνωρίζω κάπως καλύτερα.

Προσωπικά, είμαι τύπος που ευχαριστιέται με τα μικρά-μεγάλα. Εννοώ δεν έχω κολλήματα με πολυτέλειες και όλα τα συναφή, ένα κόσμημα δεν θα μου προσφέρει χαρά, ούτε μια γούνα, ή ένα ακριβό αυτοκίνητο. Από την άλλη, βέβαια, δραστηριότητες του τύπου εξορμήσεις στη φύση, ταξίδια, συναυλίες, cinema, εκθέσεις, γεύματα σε εστιατόρια κτλ μου προσφέρουν μεγάλη ευχαρίστηση. Τέτοιου είδους δραστηριότητες, ωστόσο, πάλι κοστίζουν, επομένως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρέπει να εξασφαλίζεις λίγο παραπάνω παραδάκι από αυτό που χρειάζεσαι για τα προς το ζην. Δυστυχώς, όμως, αυτό έχει τον αντίκτυπό του. Εννοώντας πως αν εξαιρέσουμε τις πιθανότητες να είσαι απίστευτα τυχερός, με την απίστευτη δουλειά και τον απίστευτο μισθό, καταναλώνεσαι σε ανούσιες δουλειές ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σε δουλειά αρεστή για την πάρτη σου, αλλά με πενιχρό μισθό. Επομένως, στην τελική έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα όχι λεφτά για πέταμα. Επειδή, όμως, άτομα του τύπου μου, δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτές τις απολαύσεις παίρνουν δραστικά μέτρα: είτε μειώνουν όλα τα υπόλοιπα έξοδα που θεωρούν αχρείαστα (σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πληθυσμό π.χ. ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα, παπούτσια, τσάντες κτλ), είτε βρίσκουν δεύτερη δουλειά, στραβοκαταπίνοντας.

Εγώ επέλεξα το δεύτερο. Πλασμένη, εντούτοις, με την ιδιαιτερότητα αυτή - να δίνω τροφή στο πνεύμα μου και να εμπλουτίζω τις όποιες εμπειρίες μου – η απασχόληση τόσων ωρών με δραστηριότητες μη δημιουργικές, όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τον όρο αυτό, αποτελεί το λιγότερο για μένα φυλακή με χρυσά κάγκελα. Είναι σκλαβιά σε ένα φαύλο κύκλο, όπου δουλεύεις για να περνάς καλά όταν δεν δουλεύεις, και επειδή ακριβώς δουλεύεις τόσο πολύ, δεν έχεις χρόνο για να περνάς καλά. Πού το πάω με τόση γλωσσοδιάρροια; Έχω αποφασίσει να δώσω παραίτηση στη μία δουλειά (ως γνωστόν κάνω δύο δουλειές), διότι πολύ απλά κουράστηκα να στερώ από τον εαυτό μου την απόλαυση της βαρεμάρας, της απραγίας και της απάθειας, τουλάχιστον στον ελεύθερο μου χρόνο (εννοείται πως στη δουλειά είμαι επαγγελματίας και οι όποιες προσωπικές πεποιθήσεις μένουν εντός εαυτού). Το τίμημα της απόφασης αυτής είναι οικονομικό κόστος και βάρος, αν θα τα καταφέρω δηλαδή να ζω με τους ρυθμούς που ζούσα μέχρι τώρα. Βέβαια, όλα είναι θέμα θέλησης και προτεραιοτήτων. Θα κάνω μία ανακατανομή στην πυραμίδα ιεράρχησης των επιθυμιών μου και ελπίζω να τα βολέψω.

Ασφαλώς, αν είμαι τόσο γκαντέμω που απολυθώ από την πρωινή μου δουλειά -υπάρχει πάντα και αυτή η πιθανότητα διότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή και τι ξημερώνει αύριο - και βρεθώ ξαφνικά με άπλετο χρόνο και καθόλου οικονομική στήριξη υπόσχομαι πως δεν θα ζητήσω δανεικά, αλλά δεν μπορώ να υποσχεθώ πως δεν θα σας τρελάνω στην γκρίνια για την κατιούσα που πήρε η ζωή μου! Ας ελπίζουμε για τα καλύτερα και όχι τα χειρότερα, μην το γρουσουζέψουμε κιόλας. Αναμένατε στο ακουστικό σας για περαιτέρω εξελίξεις στο μέτωπο και η νεκροψία θα δείξει.

Με αυτά και με αυτά ο συλλογισμός μας – αλληλούια – έφτασε στο τέλος.

Τα φιλιά μου

Άνθρακες ο θησαυρός

Η έμπνευση είναι μια διαδικασία που έρχεται ξαφνικά, σαν καταιγίδα ένα πράμα, και φεύγει ακόμα πιο ξαφνικά σαν ένα έρωτα, ας πούμε! Όχι-όχι δεν έχω αποθημένα από έρωτες! Τα έχω ξεπεράσει νομίζω και εύχομαι.

Αν και ομολογώ πως ο έρωτας, συχνά πυκνά με απασχολεί και προσπαθώ να βρω τι στο καλό έχει να προσφέρει, ώστε κάποιος να νιώθει ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη γη! Μάλλον σαν ίωση φαντάζει, που όποιος κολλήσει πραγματικά κολλά! Και το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι τις πλείστες των περιπτώσεων ο έρωτας σου προσφέρει 2 μέρες χαράς και 5 δυστυχίας όμως εσύ ζεις για αυτές τις 2 μέρες, ασχέτως αν τις υπόλοιπες μέρες ρίχνεις δάκρυ πικρό – αυτό για τις ευαίσθητες – ή βάζεις ένα δυο κιλάκια – αυτό για τις δήθεν σκληρές.

Στην πραγματικότητα όμως αυτό που δίνει αξία στον όποιο έρωτα είναι να σε κάνει να νιώθεις καλά! Ως εκ τούτου, έρωτες που σου προσφέρουν περισσότερη πίκρα παρά στιγμές ευτυχίας καλό θα ήταν να αποφεύγονται! Για το καλό το δικό σας και το καλό των γύρω σας! Μην σας πω κιόλας πως καλό είναι κάποιος να μην κάνει δικές του εικασίες και να φαντάζετε αισθήματα εκεί που δεν υπάρχουν, επειδή απλά πέρασες μια δυο στιγμές με τον άλλο. Δεν αμφιβάλλω καθόλου πως οι στιγμές αυτές μπορεί να ήταν μοναδικές για σας όμως δυστυχώς πολλές φορές είναι δρόμος μονόδρομος! Όπως και να έχει, εδώ ταιριάζει η παροιμία όπως στρώνεις κοιμάσαι. Άρα η ευθύνη βαραίνει μόνο αυτόν που ανέχεται την όλη κατάσταση. Επομένως, εξαρτάται από τον καθένα τι θα αποφασίσει να επιλέξει και πώς θα προχωρήσει με αυτές τις επιλογές.

Το θέμα αυτό πάλι έχει και την εξής παράμετρο: τι γίνεται όταν γουστάρεις ένα εντελώς άγνωστο άτομο; Πώς το προσεγγίζεις; Είναι σωστό να το προσεγγίσεις; Είναι του χαρακτήρα σου να τον προσεγγίσεις και άλλα τέτοια κουφά. Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά για τους ανοιχτού τύπου χαρακτήρες. Είμαι σίγουρη ότι θα βρουν χίλιους δυο τρόπους και δικαιολογίες έστω και από το πουθενά για να μιλήσουν στο άτομο αυτό. Τα πράγματα τώρα είναι πολύ πιο περίπλοκα για κλειστού τύπου χαρακτήρες. Τι εννοώ με αυτό; Σπανίως, θα βρουν το θάρρος ή έστω το θράσος για να μιλήσουν με τον άγνωστο γκόμενο. Τι επιλογές έχουν; Να περιμένουν το άγιο πνεύμα να φωτίσει το άλλο άτομο να κάνει αυτός το βήμα….. Κάτσε γάρε ψόφα ένα πράμα! Η διεκδίκηση όμως είναι ένα επιδόρπιο που ενώ φαντάζει ελκυστικό μπορεί να αποδειχτεί άνθρακες ο θησαυρός! Κατά συνέπεια ίσως γλυτώσουμε από μετέπειτα οδυνηρές καταστάσεις. Βεβαίως, με αυτό το σκεπτικό ίσως δεν μάθουμε να ζούμε ποτέ! Διότι με απλά μαθηματικά αν δεν ρισκάρεις δύσκολα κερδίζεις. Καλά τώρα που κολλούν να μαθηματικά ούτε εγώ που το γράφω δεν ξέρω. Από ό,τι καταλάβατε έμπνευση γιοκ σήμερα, πέντε μαλακίες στο τετράγωνο και μετά βάλτου ρίγανή, με προδιαγραφές γαμησέ τα!

Τι άλλο απομένει;

Τίποτα! Όλοι πρόσφυγες στα σπίτια τους και εμείς στα δικά μας!

Τα φιλιά μου

Βιολογικές ανάγκες σε ανύποπτο χρόνο!

Όταν λέμε πως ο άνθρωπος πρέπει να ικανοποιεί τις όποιες φυσικές, βιολογικές του ανάγκες το εννοούμε! Τα συγχαρητήρια μας στον νεαρό της φώτο που δεν έχει κολλήματα και γίνεται ένα με τη φύση! Προσφέρω την αμέριστη συμπαράσταση μου, διότι πολύ απλά ο άνθρωπος έπρεπε να κατουρήσει και στην τελική κατούρησε, ασχέτως των σωστών τρόπων συμπεριφοράς που υποτίθεται τα μέλη κάθε κοινωνίας υιοθετούν κατά κόρον!

p.s. Για ευνόητους λόγους τα νούμερα του αυτοκινήτου δεν αποκαλύπτονται! Μην κατηγορηθώ κιόλας για παραβίαση προσωπικών δεδομένων!

Ιδού η απορία!

Η ώρα είναι 3,39μ.μ. ακριβώς! Είμαι απόγευμα στη δουλειά, άρα αυτό σημαίνει πως σχολάω στις 6μ.μ.! Καλά μιλάμε είμαι πτώμα! Σήμερα, τρομάρα μου, αποφάσισα να κάνω όσες εκκρεμότητες αμελούσα να κάνω εδώ και καιρό! Αποτέλεσμα: Νιώθω λες και εργάστηκα σε χωράφι. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, και νομίζω θα αποκοιμηθώ πάνω στην καρέκλα! Και όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι διάφορα. Από τη μια, νιώθω ανακούφιση που τα τελείωσα όλα αυτά, και από την άλλη σκέφτομαι τι στο διάολο κάνω εδώ! Τελικά, η επιλογή επαγγέλματος είναι μια από τις δυσκολότερες επιλογές στη ζωή μας. Από πολύ μικρή ηλικία μας ζητούν να αποφασίσουμε για τη μετέπειτα επαγγελματική μας πορεία και ως επί το πλείστον τα κάνουμε μαντάρα.

Δεν μπορώ να πω ότι η δική μου δουλειά έχει άμεση επαφή με αυτό που σπούδασα, αλλά οκ κάπως σχετίζονται! Το τραγικό της υπόθεσης όμως είναι ότι πολλές φορές νιώθω πως αν είχα την επιλογή να επιλέξω αυτή τη στιγμή κάποιο επάγγελμα, μάλλον θα έκανα πολύ διαφορετικές επιλογές. Θα ήθελα κάτι πιο δημιουργικό, πιο ενδιαφέρον, κάτι που να με εκφράζει και να μου ταιριάζει πιο πολύ. Ακόμα και αν τα λεφτά δεν ήταν και τόσο καλά, αν μη τι άλλο θα έκανα κάτι που θα το απολάμβανα! Στο κάτω-κάτω της γραφής θα δουλεύουμε μια ζωή, τουλάχιστον, οφείλουμε στον εαυτό μας να περνάμε καλά εν ώρα εργασίας! Μιλάμε μόνο στη σκέψη ότι θα δουλεύω μια ζωή με πιάνει ταχυκαρδία! Έλεος!

Άραγε ο άνθρωπος τι ζητά από τη ζωή; Ιδού η απορία! Στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να γίνει ένας πολύ σημαντικός διαχωρισμός! Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Αυτοί που συμβιβάζονται και κάνουν την ίδια ζωή, που κάνει σχεδόν στην ολότητα της η πλειοψηφία των ανθρώπων και από την άλλη οι άνθρωποι που διαφέρουν…, που ζουν τα όνειρά τους, δεν φοβούνται για το τι μέλει γένεσθαι και αγγίζουν τον ουρανό.

Επειδή μάλλον η πρώτη κατηγορία έχει και τα μεγαλύτερα ποσοστά, σημαντικό στοιχείο θα ήταν - μιας και αποφασίζει κανείς να συμβιβαστεί με το κοινωνικό κατεστημένο - να το κάνει με το κεφάλι ψηλά. Δηλαδή κυρίες και κύριοι, τα δύο πολύ σημαντικά συστατικά μιας συμβιβασμένης ζωής είναι τα εξής δύο: επαγγελματική σταδιοδρομία και οικογενειακή ζωή! Αφού θα κάνουμε τη θυσία και θα ακολουθήσουμε το μονόδρομο αυτό, τουλάχιστον ας φροντίσουμε να διαλέξουμε ένα επάγγελμα που γουστάρουμε και ένα σύζυγο που αγαπάμε. Έτσι το πέπλο της ενοχής, για τη ζωή που θα θέλαμε να ζήσουμε αλλά για διάφορους λόγους δεν ζούμε, θα έχει χρώμα ιριδίζον. Άρα τα βράδια, όταν θα ξαπλώνουμε στο κρεβάτι και θα κάνουμε απολογισμό της ζωής μας, θα ξεγελάμε τον εαυτό μας και θα νιώθουμε ικανοποιημένοι με τη ζωή που επιλέξαμε να κάνουμε.

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο πειρασμό και να σκεφτεί τι θα γινόταν αν πήγαινε ενάντια στο κατεστημένο και επέλεγε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, χωρίς ευθύνες, υποχρεώσεις και καθήκοντα. Αν επέλεγε δηλαδή τη ζωή ενός ταξιδιώτη, ενός ναυτικού, ενός ανθρώπου που θα τριγυρνούσε από ’δω και απ’ εκεί χωρίς προορισμό, όπου το μόνο που θα τον ένοιαζε είναι να περνά καλά, και να αποκτάει όσες πιο πολλές εμπειρίες μπορεί! Ένα άτομο χωρίς λιμάνι να δένει, ένα άτομο έτοιμο να τα παρατήσει όλα για το όποιο όνειρο έχει καρφωθεί στο μυαλό του τη δεδομένη στιγμή. Ένα άτομο που δεν θα εγκλωβίζεται μέσα σε ανησυχίες για το μέλλον, που θα ρισκάρει, και θα παίρνει τη ζωή όπως ακριβώς πρέπει να είναι, ελευθερία και επιλογή, απορροφώντας με δίψα καθετί που έχει αυτή να του προσφέρει.

Δυστυχώς, όμως, επειδή ο άνθρωπος διακατέχεται έντονα από το αίσθημα της ανασφάλειας, μαθαίνει από μικρή ηλικία να νοιάζεται υπέρ του δέοντος για το μέλλον του. Αυτό έχει ως συνεπακόλουθο ένα σωρό «πρέπει», προσπαθώντας να οικοδομήσει σε όσο πιο γερά θεμέλια γίνεται το μετέπειτα μέλλον του. Ασχέτως, αν αυτό σημαίνει να μην ζει ποτέ το τώρα, αφού μοναδικός του προορισμός είναι το μέλλον, που για κάποιο περίεργο λόγο δεν έρχεται ποτέ. Πάντα, αναβάλλουμε αυτό που θέλουμε σήμερα για το αύριο, διότι πολύ απλά σήμερα είτε δεν έχουμε χρόνο, είτε δεν βαστούμε λεφτά, είτε έχουμε άλλες υποχρεώσεις ή δεσμεύσεις. Έτσι περνάνε οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και εμείς μένουμε με την προσδοκία του αύριο.

Και μια μέρα, με ρυτιδιασμένο μέτωπο, προσπαθούμε να βρούμε τι ήταν αυτό που πήγε λάθος, εφόσον τα είχαμε προγραμματίσει όλα με κάθε λεπτομέρεια. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις στιγμές που νιώσαμε πραγματικά ευτυχισμένοι και ελεύθεροι, και συνειδητοποιούμε πως αυτές οι στιγμές ήταν πολύ λίγες. Και όμως, το κουρασμένο μας σώμα δεν έχει πια δυνάμεις για να βρει το κουράγιο να ζήσει όπως ήθελε πραγματικά να ζήσει και όχι όπως το επέβαλλαν οι εκάστοτε κανόνες.

Και τι απομένει στην τελική; Μια καταβεβλημένη ματιά, ένα καταπονημένο βλέμμα, αγναντεύοντας τους δείκτες του ρολογιού, που μας έκλεψε μέσα από τα χέρια μια ολάκερη ζωή, έχοντας πάνω τη δική μας υπογραφή συναίνεσης….

No comments

Ένα ταξίδι, μια δέσμη φωτός
Μια στιγμή ανυπαρξίας, ένα φεγγάρι θολό
Ένα φιλί, στιγμή ουτοπική
Τα χνάρια σου ζητάω, μα εσένα δεν ρωτάω

Σιωπή μην μιλάς, τον πόνο δεν ξεχνάς
Η ανάμνηση ζητά τη μελωδία να βαρά
Εσύ καληνύχτα να πεις λησμονάς
Τ’ αγέρι καλεί τη ψυχή σου να πιει
Εγώ να ψάχνω στο χώμα να βρω
Φαιά ουσία, σιγή, παραφωνία

Διάλογος κωφός, κι εσύ ουρανός
Αλμύρα μην ταξιδεύσεις, το φως μην γυρέψεις
Πλάνη μην με συντροφεύεις, την ύπαρξη άσε να αγναντεύει
Μονόλογος πικρός, κι εγώ ναυαγός

Ποιος θέλει να ελευθερωθεί από τα δεσμά του....

Όπως ίσως κάποιοι γνωρίζετε ο Σενέρ Λεβέντ είναι ένας Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος, για τον οποίο τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, εκτίμηση και σεβασμό προς το έργο που έχει επιτελέσει μέχρι τώρα.

Χτες, διάβασα ένα από τα καλύτερα σχόλια που έκανε ποτέ! Αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα. Δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω διότι το κείμενο μιλά απο μόνο του. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του όταν καταφέρει να βγει από το πέλαγος του φόβου. Απελευθερώνεται όταν νικήσει τους φόβους του. Ο καθένας είναι ελεύθερος στο βαθμό που έχει νικήσει τους φόβους του. Πόσο άτοπος και χωρίς νόημα είναι ο φόβος σε μια ζωή που αναπόφευκτα θα τελειώσει με το θάνατο. Η συνεχής προφύλαξη από τους κινδύνους και ο φόβος να μη χάσετε κάτι, σας καθιστά όμηρους. Δοκιμάσατε ποτέ να απαλλαχθείτε από όλους τους φόβους σας; Όσοι δεν γεύτηκαν αυτή την ευχαρίστηση δεν έχουν ζήσει μιαν πραγματική και ευτυχισμένη ζωή. Ζείτε συνεχώς όπως θέλουν οι άλλοι. Όχι όπως εσείς θέλετε. Για εσάς είναι πολύ πιο σημαντικές οι απόψεις των άλλων για το άτομό σας, παρά οι δικές σας οι απόψεις για τον εαυτό σας. Μπορεί να είστε όπως θέλουν εκείνοι, αλλά δεν μπορείτε να είστε αυτοί που θέλετε εσείς. Θεωρείτε πως ελευθερία είναι να κάνετε αυτό που θέλετε. Το ουσιαστικό, όμως, είναι να μην κάνετε αυτό που δεν θέλουν εκείνοι. Σκεφτήκατε καθόλου τι υπομείνατε για να αποκτήσετε όλα αυτά που έχετε μέχρι σήμερα; Εργαστήκατε πολύ. Πετύχατε πολύ, έτσι δεν είναι; Υλοποιήθηκαν όλα σας τα όνειρα. Αποκτήσατε χρήματα και θέσεις. Αλλά πάλι νιώθετε αναγκασμένοι να καλοπιάνετε κάποιους και να περνάτε καλά με κάποιους, έστω και αν δεν σας αρέσουν. Υπάρχουν τηλεφωνήματα που δεν μπορείτε να απορρίψετε, παρά το γεγονός ότι σας ενοχλούν. Όσο άνετα συνομιλείτε με εκείνους που διοικείτε, άλλο τόσο υποκύπτετε μπροστά σε εκείνους που σας διοικούν. Τα χρήματά σας δεν σας κάνουν ελεύθερους. Η δε υψηλή θέση που κατέχετε σας καθιστά περισσότερο όμηρους. Νοσταλγείτε τα περασμένα που δεν είχατε απολύτως τίποτα να χάσετε. Πόσο θαρραλέοι και άφοβοι ήσασταν, έτσι δεν είναι; Ακόμη και εσείς θυμάστε με έκπληξη εκείνο σας το θάρρος.

Ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του όταν καταφέρει να βγει από το πέλαγος του φόβου. Ο καθένας είναι ελεύθερος στο βαθμό που έχει νικήσει τους φόβους του. Από τη στιγμή που γεννιέστε είστε περικυκλωμένοι. Νόμοι και κανονισμοί. Ήθη και έθιμα. Και όρια που έθεσαν για εσάς εκείνοι που έζησαν πριν από εσάς. Σας προστάζουν συνεχώς να φοβάστε. Όταν μεγαλώσετε αντιλαμβάνεστε ότι πάντα σας απαγόρευαν να κάνετε τα πράγματα που θέλατε πιο πολύ. Η ελευθερία, που μοιάζει με γαρύφαλλο την ώρα που στέκεστε σε μια έρημη παραλία και κοιτάτε το άπειρο, χάνετε μέσα απ’ τα χέρια σας όταν επιστρέφετε ανάμεσα στους τοίχους από μπετόν. Αφήνει τη θέση της στο φόβο. Τα ψέματά σας, τα ψεύτικά σας χαμόγελα και ακόμη και οι λέξεις αγάπης που προσπαθείτε να βρείτε, είναι όλα προϊόντα του φόβου. Ξαπλώνετε με το φόβο και ξυπνάτε με την ανησυχία. Δεν είστε εσείς εκείνος που βλέπετε στον καθρέφτη. Ο πραγματικός σας εαυτός που βρίσκεται μέσα στην ψυχή σας καραδοκεί για να σπάσει το σιδερένιο του κλουβί και να πεταχτεί έξω. Δεν τον αφήνετε, όμως. Διότι εσείς είστε ο δεσμοφύλακας της ψυχής σας.

Ουσιαστικά, η ελευθερία δεν αποτελεί επιλογή για εσάς, επειδή έχετε συνηθίσει να ζείτε μαζί με το φόβο. Νομίζετε πως η αμηχανία σας είναι ελευθερία. Μακάρι να ήταν έτσι. Για εσάς είναι ωραίο να ονειρεύεται κανείς την ελευθερία και όχι να την γεύεται. Διότι, οι απαγορεύσεις, οι νόμοι και οι φόβοι σας για όλα αυτά έγιναν η θωράκισή σας εδώ και πολύ καιρό. Επειδή σας χρησιμεύουν για να κρύβετε το φόβο σας. Ό,τι υπάρχει που νομίζετε πως δεν μπορείτε να κάνετε λόγω των νόμων και των απαγορεύσεων, δεν θα μπορείτε να το κάνετε ούτε και όταν είστε ελεύθεροι. Μοιάζετε με έναν κατάδικο που πέρασε τη ζωή του στη φυλακή και που νοστάλγησε τον έξω κόσμο, αλλά όταν αφέθηκε ελεύθερος θέλησε να επιστρέψει ξανά στη φυλακή. Το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε να σας κάνει κάποιος είναι να σας απελευθερώσει από τις απαγορεύσεις και τα ταμπού σας. Να τρυπήσει τη θωράκιση του φόβου σας. Να λύσει τα δεσμά σας. Αν δεν υπάρχει τίποτα που να φοβάστε πια, αυτό σημαίνει πως είστε ελεύθεροι. Μήπως θα θέλατε να σας κάνει κάποιος ένα τέτοιο κακό;".....

Περί σεναρίων ο λόγος...

Σας έχει τύχει να κάθεστε κάπου και να κοιτάτε τους περαστικούς και να προσπαθείτε να φτιάξετε σενάρια για τη ζωή τους; Εγώ το κάνω συχνά αυτό και μην πει κανείς το κλασικό και πολύ μπανάλ “get a life”! Απλά μ΄ αρέσει η όλη φάση! Χεχεχεχ!

Λοιπόν, αυτές τις μέρες έτυχε να παιχτούν ένα-δυο τέτοια σενάρια στο μυαλό μου! Τις προάλλες καθόμασταν σε αγαπημένο στέκι (βλ. αλλού) και σε κάποια φάση η φιλενάδα μου πάει να «εξωτερικεύσει» τις κοινές σε όλους βιολογικές της ανάγκες (κοινώς κατούρημα). Επομένως, έπρεπε να κάνω κάτι μέχρι να έρθει για να μην βαρεθώ. Συνήθως παίζω με το κινητό, αλλά αυτή τη φορά δεν είχα μπαταρία, έτσι έπρεπε να απασχοληθώ με κάτι άλλο! Άρχισα συνεπώς να κοιτώ δεξιά-αριστερά τις ύποπτες φατσούλες του χώρου! Το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε σε μια νεαρή κοπελίτσα που καθόταν με την παρέα της κάποια τραπέζια παρακάτω. Ήταν στην αγκαλιά του γκόμενου της, αλλά έδειχνε να απέχει, ήταν που λέμε στην κοσμάρα της! Καλά μιλάμε αυτό πάντα μου προκαλεί μια ελαφριάς μορφής κατάθλιψη. Άρχισα να σκέφτομαι τι προβλήματα αντιμετωπίζουν στη σχέση τους κι αν ήταν μαζί επειδή πρέπει ή επειδή απλά έτυχε.

Ίσως κάποτε οι δύο τους να ήταν πολύ ερωτευμένοι, αλλά με το πέρασμα του χρόνου αυτή ένιωθε πως αυτός απομακρυνόταν και αυτός το ίδιο αντίστοιχα για αυτήν. Και επειδή οι άντρες πάντα βρίσκουν τη λύση λίγο πιο εύκολα, αυτός άρχισε να ξενοκοιτάει, ώσπου κάποια άλλη νεαρή του τράβηξε το ενδιαφέρον. Η δικιά μας σε κάποια φάση αντιλήφθηκε τι έπαιζε πίσω από την πλάτη της και του δήλωσε οριστικά και κάθετα πως θέλει να χωρίσει. Αυτός ερχόμενος αντιμέτωπος προ τετελεσμένων γεγονότων, συνειδητοποίησε πως δεν θέλει να τη χάσει και πως πραγματικά την αγαπά. Μετά από πολλές προσπάθειες, με επιμονή και αρκετό θράσος θα έλεγα εγώ, καταφέρνει να την πείσει να σμίξουν ξανά. Βεβαίως, όταν ο καθρέφτης σπάσει ποτέ τίποτα δεν είναι ίδιο. Γι’ αυτήν στην πραγματικότητα, όλα τέλειωσαν εκείνο το βράδυ που έμαθε πως αυτός την απατάει… Θα συνεχίσει να χάνεται στην κοσμάρα της για λίγο καιρό ακόμη, μέχρι μια μέρα να πει δεν νιώθω τίποτα πια και τότε οι δρόμοι τους αναγκαστικά θα χωρίσουν….

Από την άλλη, μπορεί να παίζει και η εξής πιθανότητα: Αυτή να ήταν τρελά ερωτευμένη με κάποιον άλλο νεαρό, αλλά αυτός να μην της έδινε ποτέ φτερά για να πετάξει… Αυτή για αρκετό καιρό, περίμενε για ένα του βλέμμα, ένα του χάδι, μέχρι που συνειδητοποίησε πως δεν θα της τα έδινε ποτέ, τουλάχιστον, με τον τρόπο που αυτή ήθελε. Ίσως να την θυμόταν κάποια βράδια, που ένιωθε μόνος, αλλά με το πρώτο φως του ήλιου, αυτός ξυπνούσε σε μια άλλη πραγματικότητα, όπου αυτή δεν ήταν εκεί. Και έφευγε ξανά μέχρι την επόμενη κρίση μοναξιάς του… Σιγά-σιγά αυτή κατάλαβε πως το όνειρο της έμπαζε νερά και έπρεπε να κολυμπήσει στη στεριά, αν δεν ήθελε να πνίγει. Έκανε πέτρα την καρδιά της, σκότωσε τα όνειρα της και προχώρησε, άλλαξε μονοπάτι, και άρχισε να νιώθει καλά… Στη διαδρομή γνώρισε το νεαρό, που μπορεί να μην της ξυπνούσε το πάθος που ένιωθε για τον άλλο, όμως ήταν εκεί, τον ένιωθε εκεί… Καμιά φορά παρασύρεται και χάνεται στον κόσμο της, σκεφτόμενη διάφορα, όμως, ξέρει πως αυτός τώρα είναι το λιμάνι της, ο νεαρός που την έχει αγκαλιά...

Και ξαφνικά η φιλενάδα μου επιστρέφει, τέλος στα σενάρια. Τώρα, θα ασχοληθούμε με τη δική μας ζωή και προπαντός με τη μαλακία που μας δέρνει!

Τα φιλιά μου!

Ενόψει Πάσχα...

Μέρες που είναι δεν μπορείς παρά να σκέφτεις τη σύνδεση που υπάρχει μεταξύ θείου και ανθρώπου... Η θρησκευτική πίστη κάνει τον άνθρωπο καλύτερο ή χειρότερο; Εξευγενίζει την ψυχή μας ή την σκλαβώνει; Το ερώτημα αυτό δεν έχει μονοδιάστατη απάντηση, και προφανώς εξαρτάται απο τις αντιλήψεις και αξίες του εκάστοτε ατόμου που καλείται να το απαντήσει.

Η θρησκευτική πίστη αντλεί τη δύναμή της από την πρόσβαση που, απλόχερα ή μη, προσφέρει το ποιμνιό στην Κεφαλή της εκκλησιαστικής αυτής κοινότητας. Με την παραδοχή της συμμετοχής μας στην κοινότητα, που ονομάζεται εκκλησία, συνειδητά δίδουμε το δικαίωμα στους έχοντες την εξουσία στην πυραμίδα της ιεραχίας της κοινότητας, να ασκούν αυστηρό έλεγχο στην επιλογή των πραξεών μας (βλ. ο χαρακτηρισμός αμαρτωλός, ανάγκη μετάνοιας). Η κοινότητα της εκκλησίας παύει να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα, από τη στιγμή που επιλέγουμε την αποχώρησή μας από το θρησκευτικό ποίμνιό της.

Η χριστιανοσύνη, με φιλοσοφικούς όρους, αποτελεί ένα ηθικό σύστημα, με εμφανείς αδυναμίες. Προσωπικά, δεν έχω σκοπό να εισέλθω σε αξιολόγηση των αδυναμιών αυτών, παρά μόνο σε επισημάνσεις, εφόσον στην πραγματικότητα η ηθικότητα σχετίζεται με υποκειμενικές έννοιες και όχι καθολικές, με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Το ηθικό αυτό σύστημα κινείται σε ένα φαύλο κύκλο, με περιοριστικές παραμέτρους και πραγματεύεται την αξία της ζωής ως απόλυτη αξία και το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης. Από τη μια πλευρά, ενώ έχεις το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής, από την άλλη η οποιαδήποτε παρέκκλιση έναντι του λόγου του Θεού, έχει ως αποτέλεσμα την αιώνια καταδίκη σου. Ο άνθρωπος κάτω από τη σκέπη της άγρυπνης χριστιανοσύνης δεν είναι τίποτα άλλο από μια μαριονέττα σε ένα επιχρυσομένο κουτί, με περιορισμένες κινήσεις που ονομάζονται ελεύθερη βούληση. Οποιαδήποτε προσπάθεια δραπέτευσης αναγνωρίζεται ως αμαρτία και έχει ως επακόλουθο την εκδίκηση του Θεού. Βασικά είσαι μέρος ενός παιχνιδιού, που πρέπει να παίζεις βάσει των κανόνων, των δικών τους κανόνων.

Από την άλλη, θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει μέσα στο λόγο του Θεού την απόλυτη ισότητα όλων των ανθρώπων, αφού ενώπιον του όλοι είναι ίσοι. Η διακήρυξη της πεποίθησης να αγαπάς τον άλλο, όπως ακριβώς αγαπάς τον εαυτό σου, αποτελεί τον ανώτερο εξευγενισμό του πνεύματος, που μπορεί να επιτύχει ο άνθρωπος, νικώντας κάθε υλική του εξάρτηση στο κοσμικό κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό, όμως, πρέπει να επιτυγχάνεται ως αυτοσκοπός, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε κινήτρων και προθέσεων π.χ. δεν κλέβω για να πάω στον παράδεισο, αλλά δεν κλέβω διότι δεν θα ήθελα να με κλέψουν.

Η χριστιανοσύνη πραγματεύεται, επίσης, την αιώνια σύγκρουση αντιθετικών δυνάμεων, π.χ. καλού-κακού, δυνατού-αδυνάτου, αμαρτωλός-χριστιανός. Πρόκειται, όμως, για έννοιες που το περιεχόμενό τους ορίζεται με βάση το λόγο του Θεού, πλαισιωμένος από έλλειψη κατανόησης της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο χριστιανικός λόγος τελικά σχετίζεται με την επίτευξη του ανθρώπου να αγγίξει το θείο, έχοντας κατακτήσει την απόλυτη αυτοκυριαρχία έναντι της σαρκικής ηδονής ή αποτελεί έλλειψη εσωτερικής δύναμης να παλέψει κανείς για επιβολή και κατάκτηση της επίγειας εξουσίας, αναγνωρίζοντας στον εαυτό του τις ιδιοτήτες του αδυνάτου και του ανίκανου να αντιδράσει στην όποια πάλη με τους ισχυρούς; Δεν έχω απάντηση....


Αυτό που μπορώ να πω είναι πως η πίστη αποτελεί προσωπική υπόθεση, και ουδόλως σχετίζεται με την Κεφαλή της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος πρέπει να ψάξει μέσα του να βρει απαντήσεις, έστω και αν αποφασίσει πως καθοδηγητής του στο εσωτερικό αυτό ταξίδι θα είναι ο λόγος του Θεού. Ο καλύτερος ερμηνευτής του λόγου του Θεού είναι ο εκάστοτε άνθρωπος, που επικαλείται το όνομά του και όχι οι προβοκάτορες της εκκλησίας.

Προσθήκη στις 7/4:
Διάβασα πριν από λίγο, αφού έγραψα το ποστ αυτό, το εξής ενδιαφέρον άρθρο:

Παραθέτω επιλεγμένα κομμάτια...

- Τι ήταν εκείνο που καθιέρωσε τη χριστιανική πίστη;

«Ήταν ότι ξαφνικά ο Θεός, που στις άλλες θρησκείες βρίσκεται έξω από τον κόσμο και ορίζει με τη θέλησή του απ' έξω και από μακριά τα πράγματα, εδώ μπαίνει στον κόσμο, δίνει μια αίσθηση και μια πραγματικότητα ελευθερίας, άγνωστης στους ανθρώπους τού τότε. Όταν ο Θεός είναι σαν και μένα, τότε έχω ένα πρότυπο μέσα μου και, αντί να μοιάζω με τα πράγματα που είναι απέναντί μου, κοιτάζω να ολοκληρώσω την εσωτερική μου πραγματικότητα. Έδωσε, με άλλα λόγια, μια μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, ζητούσε απ' αυτόν υπευθυνότητα, αυτοσεβασμό - κάτι επαναστατικό για τα χρόνια εκείνα. Αυτή ήταν η μεγάλη του δύναμη, δεδομένου ότι οι πίστεις της εποχής κατέρρεαν, επειδή ακριβώς δεν έδιναν λύσεις σε βαθύτερες αγωνίες των ανθρώπων».

- Εκείνα που γεννούν τα περισσότερα ερωτηματικά είναι τα θαύματα. Πώς εξηγούνται, χωρίς να προσβάλλεται η νοημοσύνη μας;

«Τα θαύματα εξηγούνται απλοϊκά, με την ιδέα τής υπερφύσιν επεμβάσεως του Θεού στον κόσμο που ο ίδιος δημιούργησε. Το ότι μια θεία ενέργεια διορθώνει τη φύση του κόσμου, σημαίνει ότι η κοσμική δημιουργία παύει να αποτελεί θαύμα, ότι το αφύσικο γεγονός επικρατεί του δημιουργικού θείου ενεργήματος και της μεταμορφωτικής του σημασίας. Αντίθετα, ως σύμβολο μιας καινούργιας ζωής, το θαύμα διακρίνεται από την αφύσικη εξωτερική του εκδήλωση, εξ ου και τα ίδια τα Ευαγγέλια είναι πρώτα σημείο του Θεού προς τους ανθρώπους και δευτερευόντως γεγονός φυσικά ανεξήγητο ("τέρας"). Τα "σημεία" είναι συμβολικά γεγονότα με ορισμένο πνευματικό βάθος, το οποίο δηλώνει συνήθως την ήττα του κακού - τα "τέρατα" είναι εκπληκτικά γεγονότα, παράδοξα, τα οποία δεν έχουν καμία πνευματική σημασία. Τα θαύματα, λοιπόν, έχουν αξία αν τα καταλάβουμε ως πυρήνες νοήματος, γύρω από τους οποίους γίνεται μια καλύτερη κατανόηση της ήττας του κακού πάνω στη Γη».

- Ποιο είναι το μήνυμα της χριστιανικής πίστεως;

«Το μήνυμα είναι η αγάπη στη βασιλεία του Θεού. Ο Ιησούς λέει: "Άνοιξε τόσο, ώστε να χωρέσεις όλους τους άλλους". Γιατί η ανθρώπινη έκπτωση οφείλεται στη στενότητά μας, στην τσιγκουνιά που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο και τον κάνει να είναι τόσο αρπαγμένος από τον εαυτό του, ώστε να πεθαίνει ψυχικά πριν από το βιολογικό του θάνατο».


- Μελετώντας τα ευαγγελικά κείμενα, διαπιστώσατε αντιφάσεις ή πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη λογική;

«Έχουμε πολλά πράγματα τα οποία είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Αλλά αυτό το ξέρουμε και δεν θεωρούμε ότι έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία ως προς την ιστορικότητα των βασικών γεγονότων. Απλώς τα Ευαγγέλια έχουν γραφτεί πολύ αργότερα. Είναι κείμενα πίστεως και όχι κείμενα Ιστορίας, και βασίζονται σε μαρτυρίες πίστεως τις οποίες καλούνται οι πιστοί, με τη δική τους πίστη, να ζήσουν».

ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ - Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ: «Η κοινωνία μας ζει στο 2007 και η Εκκλησία μας στο 1340», ΣΕΛ.68, 7/4/04

Sepultura live in Cyprus! Σιγά μην το άφηνα ασχολίαστο!

Περίμενα τη συγκεκριμένη μέρα δυο περίπου χρόνια. Μέσα μου όμως δεν πίστευα πως θα ζούσα τη μέρα αυτή! Ο λόγος για τη συναυλία των SEPULTURA στις 30/3 στην Κύπρο! Όταν ήμουν UK οι SEP έπαιξαν 2-3 φορές, αλλά για διάφορους λόγους, όσο κι αν το επιθυμούσα, δεν τα κατάφερα να τους δω! Φεύγοντας από εκεί το πήρα απόφαση (με βαριά καρδιά εννοείται ε!) πως πολύ απλά έχασα την ευκαιρία! Ακούγοντας όμως ότι θα έπαιζαν στην Κύπρο, νόμιζα πως ήταν μια φάρσα! Ένα event που στην τελική θα ακυρωνόταν, όπως έχει γίνει άλλωστε τόσες φορές με τέτοιου είδους διοργανώσεις! Και όμως κυρίες και κύριοι δεν ήταν! Καλά μιλάμε η χαρά μου δεν περιγραφόταν! Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο του Πάολο Κοέλο ότι όταν θες κάτι πραγματικά ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις! Όταν το πρωτοδιάβασα αυτό μου φάνηκε πολύ ηλίθιο και κάπως ουτοπικό! Μετά τη συναυλία όμως πραγματικά ένιωθα πως κάτι τέτοιο έγινε στην περίπτωση μου! Μα να παίξουν οι SEP στην Κύπρο;;;; Ασύλληπτο! Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα!

Εκείνη τη μέρα πήρα άδεια και από τις δύο δουλειές! Δεν είχα όρεξη! Περίμενα απλά να νυχτώσει! Κατά τις δύο η ώρα πήρα ένα sms από ένα φίλο, που μου έλεγε πως οι SEP θα έδιναν το παρών τους στο music store PLAY στη Μακαρίου! Έπρεπε να πάω! Έπρεπε να τους δω! Το χρωστούσα στον εαυτό μου! Μιλάμε μέσα σε δύο ώρες έκανα αποτρίχωση (ναι κάνω και τέτοια!), μπάνιο, ίσιωσα μαλλί, ντύθηκα και έφυγα! Θυμάται κανείς πως νιώθεις την πρώτη μέρα του σχολείου; Κάπως έτσι ένιωθα! Ένα μείγμα ανυπομονησίας και ψιλοάγχους! Περίεργα πράγματα! Άργησα και πίστευα πως δεν θα τους προλάβαινα! Και όμως είχα πάει πριν από αυτούς! Βασικά ήταν παράξενη φάση διότι όπως πήγα να μπω στο κατάστημα, έφτασε το ταξί που τους έφερε! Καλά μιλάμε η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει! Δεν νομίζω να κατάλαβε κανείς πως ένιωθα (και μάλλον δεν ήμουν η μόνη). Παίζοντας το άνετη (τέτοια αυτοσυγκράτηση δεν έχω επιδείξει ποτέ μου! Λέτε να φταίει που μεγαλώνω;;;;), μπήκα μέσα και προσπαθούσα να βρω κάποιο χώρο να σταθώ. Δεν έβλεπα τίποτα όμως! Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να καθίσω στα σκαλιά ακριβώς απέναντι τους! Μιλάμε τους έβλεπα πεντακάθαρα! Άσε που ξεχώριζα από μίλια μακριά εφόσον όλοι ήταν ντυμένοι στα μαύρα εκτός από μένα και το συγκρότημα! Ξέρετε λόγω image οι Κύπριοι πήραν πολύ σοβαρά το είδος της μουσικής που ακούουν! Λοιπόν, ακολούθησαν κάποιες ερωτήσεις, κάποιες απαντήσεις! Και εγώ εκεί να τους κοιτάζω σαν υπνωτισμένη! Μιλάμε ο Andrea έχει τα πιο ευγενικά μάτια που έχω δει ποτέ στη ζωή μου! Ένιωθα έφηβη ξανά! Απλά ήταν ένα όνειρο που εκπληρωνόταν! Τους είχα δει τόσες φορές σε video clip, αλλά δεν πίστευα πως θα τους έβλεπα face to face! Για να μην τα πολυλογώ σαν χαζό κοριτσόπουλο πήγα και πήρα την υπογραφή τους! Μου υπέγραψαν το εισιτήριο και το καινούριο άλμπουμ! Anw τρεχτή τρεχτή έφυγα για να πάω να ετοιμαστώ για τη συναυλία!

Στις 8 ήμουν εκεί! Οι πόρτες άνοιγαν στις 8.30! Αμ δε! Περίμενα μέχρι τις 9,30, στριμωγμένη ανάμεσα σε δεκάδες πανύψηλους άντρες, που είχαν τη φαεινή ιδέα να καπνίσουν κιόλας! Σάμπως και δεν έφτανε που ήμασταν στριμωγμένοι σαν σαρδέλες! Σάμπως και εγώ το φτωχό, μπορούσα να αναπνεύσω! Και σοβαρά δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός πως εγώ είμαι κοντή ή έτυχε όλοι οι ψηλοί μεταλλάδες της Κύπρου να έρθουν στη συναυλία, πάντως, όπως και να έχει εγώ ήμουν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης! Αν δεν έπαιζαν οι SEP θα έφευγα με χίλια! Έλεοςςςςςςςςς! Το καλό αρχίσαμε κουβέντα με τα παιδιά εκεί, σπάσαμε πλάκα και έμαθα και πόσα πάει ένα γραμμάριο χόρτου! Oups! Αστειεύομαι!

Και ναι κάποτε οι πύλες του παραδείσου άνοιξαν! Μπήκα μέσα από τους πρώτους! Ε….. τόση ταλαιπωρία για το τίποτα;;;; Μπα! Δεν σφάξανε!

Αρχικά, βγήκαν οι BLYND και μετά οι ARMAGGEDON! Δεν θα μιλήσω για αυτούς διότι το θέμα μου είναι άλλο! Ο bassistas όμως των Armaggedon μου άρεσε αρκετά θα έλεγα! Όλοι τους έδειχναν να το απολαμβάνουν και εγώ το ίδιο!


Και ναι κάποτε βγήκανε οι SEP! Έχω δει live τους Machine head και Lamb of god, αλλά μπροστά στους SEP έμοιαζαν ερασιτέχνες! Δεν ξέρω αν φταίει που μ΄ αρέσουν τόσο πολύ, αλλά έπαθα την πλάκα μου! Μιλάμε όλα τα λεφτά! Πραγματικά όμως! Ήταν απίστευτα γαμάτοι! Ήταν θεϊκοί! Απίστευτοι! Καταπληκτικοί! Ανεπανάληπτοι! (Πού είσαι ρε Μπάμπη -βλ. Μπαμπινιώτης- όταν σε χρειάζομαι!). Ο Andrea είχε τόσο πάθος που ζήλεψα τη φλόγα που έκαιγε μέσα του! Ο Derrick καταπληκτικός στη σκηνή, ξέρει να κερδίζει το κοινό και να το κάνει να τρελαίνεται! Ο Paulo σου εμπνέει σεβασμό και ο Jean όταν παίζει ντραμς πραγματικά ξεφεύγει! Τι να πω άλλο; Νιώθω πως μιλώντας για αυτό θα το μειώσω! Ένα από τα καλύτερα βράδια της ζωής μου! Μια εμπειρία αξέχαστη, μοναδική! Έκλεινα τα μάτια και προσπαθούσα να αποτυπώσω την όλη φάση που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μου, μέσα στη ψυχή μου! Ακούγομαι υπερβολική; Ίσως! Όμως τέτοια έντονα συναισθήματα είχα χρόνια να νιώσω! (τα σχόλια περί οργασμού παρακαλώ να διαγραφούν από τη μνήμη σας!).

Μια νύχτα τόσο μαγική ολοκλήρωσε ένα κύκλο που έμοιαζε ατελείωτος στο μυαλό μου! Ένα μεγάλο ευχαριστώ! Σε ποιον; Σε αυτούς!

Τα φιλιά μου!